அன்பான முருகுவுக்கு

உடல் கனகனத்து முகத்தில் நீர் கோர்த்திருந்தது
நாலைந்து துண்டுகள் நனைத்தாகிவிட்டது
அடிக்கொருதரம் தும்மல்போட்டு மூக்கொழுகி காத்திருந்தது காய்ச்சல்
ஊரிலிருந்து திரும்பும் முன்னால் உனக்கொரு கடிதம் போட்டுவிட வேண்டும்
நேரில் கொட்டமுடியாத தவிப்புகளுக்கு வசதியான வடிகால் கடிதம்தானே
நடுங்கும் விரல்களில் பேனா பிடித்து சுவருக்கு முடுக்கொடுத்து உட்கார்ந்தேன்
புலம்பல்களை முந்திக்கொண்டு வழிந்தன உன்னைப் பற்றிய விசாரிப்புகள்
பிறகு இப்படிப் போனது:
பலநாள் கழித்து புதிய முடிச்சுகளோடு அவன் வந்துபோனான்
எனது மூட்டை அவிழ்ந்து சிதறி விழுந்தன நெல்லிக்காய் நினைவுகள்
சிலது அழுகிப்போய் …
பழசின் உறுத்தல்கள் நெரிக்கும்போது எனக்கு வேண்டும்
தலைவைத்து புரண்டு அழ ஒரு மடி
தேறுதல் சொல்லி ஒத்தடம் கொடுத்து அணைத்து முத்தமிட
சின்ன ஒரு இதயம் சிறு உதடுகள்
எனக்கு மட்டும் சொந்தமாய்
இப்போது வாய்க்காதென்றால்
மூச்சிறைக்க ஓடி தணிந்து விழ
மனதைக் கழுவி நிர்வாணமாய் அலைய
வேண்டும்
யாருமற்ற வெளி, தனிமை
அறிவேன் எதையும் உன்னால் தரமுடியாதென்று
போகட்டும்
ஊரில் மரத்தடி கிளிஜோஸ்யக்காரனிடமாவது கேட்டு வாயேன்

27.10.93

திணை கடைசி இதழில் வெளியானது.

விடலைப் பருவக் கவிதை என்று சொல்வதற்கு மேல் என்ன இருக்கிறது 🙂

Advertisements
கவிதைகள் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: