”ஆத்மா” – விமர்சனம்

குறிப்பு:

சமீப காலங்களில் தொடர்ந்து பார்த்து வந்த பல திரைப் படங்கள் குறித்து எழுத வேண்டும் என்ற விருப்பு அவ்வப்போது கிளர்வதுண்டு. ”ஆயிரத்தில் ஒருவன்” திரைப்படம் தந்த கிளர்ச்சியில் குறிப்புகளாக ஓரிரு பக்கங்கள் எழுதி அப்படியே வைத்ததோடு சரி. கடந்த சனிக்கிழமை திரையரங்கில் கண்ட பின் “இராவணன்” குறித்து எழுதும் விருப்பும் எழுந்தது. ஆனால், சினிமா குறித்து எழுதுவதில் இன்னும் எனக்குள் ஒரு தெளிவு கிட்டாமல் இருப்பதாகவே உணர்ந்து வருகிறேன்.

சினிமா குறித்தான எழுத்துக்களில் கருத்தியல் ரீதியான மொட்டை அரசியல் அதிரடி விமர்சனங்கள் பால் ஒரு விதமான குமட்டலே என்னுள் உருவாகிவிட்டது. சினிமாவின் செறிவுகளைப் புரிந்துகொள்ள அணுவளவும் முயற்சிக்காது, மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட, மிகை மூடத்தனம் தொனிக்கிற, அதிரடித் தீர்ப்புகள் இத்தகைய அரசியல் – கருத்தியல் சினிமா விமர்சன வகை. ரசனை மனோபாவத்தில் இருந்தும், பரவச விவரிப்பாகவுமே நின்று விடும் வகையிலான சினிமா விமர்சனத்திற்கு மாற்றாக ஒரு விமர்சன நோக்கை இத்தகைய விமர்சனங்கள் முன்வைத்தாலும் திரைப்படங்களில் வரும் அடிப்படைத் தகவல்களைக்கூட தமது அரசியல் நோக்கின் பாற்பட்டு நின்று திரிப்பதும் வியாக்கியானம் செய்வதும் எரிச்சலூட்டுவதிலேயே முடிந்து விடுகின்றன.

Academic கட்டுரைகளில் இந்த அரசியல் – கருத்தியல் விமர்சனங்கள் சற்றே செறிவு கூடி இருந்தாலும், அவை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுழல்பவை. Paper recycling for the sake of academic career.

சமீப காலங்களில் Film Studies துறையில் தெல்யூசின் சினிமா குறித்த நூலின் தாக்கத்தில் எழுதப்படும் கட்டுரைகளும் தமது மேதமையைச் சுயவிளம்பரம் செய்யும் intellectual gymnastics ஆக இருப்பதைக் காணும் போதும் சலிப்பே மேலிடுகிறது.

தெல்யூசின் நோக்கில் நின்றும், Charles Pierce -ன் Semiotics -ன் தெளிவுகளோடும் சினிமாவை அணுகும்போது கிடைக்கும் செறிவுகள் நிறைவானவை என்ற தெளிவை சில வருடங்களுக்கு முன்பாகவே அடைந்திருந்தேன். அதன் விளைவாக எழுதிப் பார்த்ததே “காதல்” திரைப்படம் குறித்த கட்டுரை (பதிவுகளை வேர்ட் ப்ரஸ்ஸிற்கு மாற்றும்போது அதுவும் மிஸ் ஆகிவிட்டிருக்கிறது). ஆனால், பரவலான வாசகர்களுக்கு அது ‘புரியாப் புதிராக’வே முடிந்து போனது.

அதன் போதிருந்தே, அக்கட்டுரையில் வைத்திருந்த நோக்கை பரவலான வாசகர்களின் எளிமைக்கு உகந்தவாறு எழுதுவது எப்படி என்ற பிரச்சினையே இக்குறிப்புகளின் தொடக்கத்தில் சுட்டியிருந்த எனது தெளிவின்மை. சில பரிசோதனைகளை முயற்சித்துப் பார்க்கும் உத்தேசம் உண்டு.

(வேறு சில பரிசோதனைகள் செய்யும் விருப்பில் தொடங்கியதே “பனித்திரை” வலைப்பதிவு. Serendipities என்ற பொதுத் தலைப்பின் கீழ் பல விடயங்களைத் தொட்டு எழுதும் விருப்பில் தொடங்கியது “ஆகூழின்பங்கள்” என்ற பக்கம். தற்போதைய நிலையில் எழுதுபவற்றை ஒரு பக்கத்தில் ஒருங்கு குவிப்பதே நல்லது என்ற எண்ணத்தில் அவற்றைத் தொடர விருப்பில்லை. இனி சினிமா குறித்தும் “ஆகூழின்பங்கள்” என்ற பத்தி அவ்வப்போதும் இவ்வலைப்பக்கத்திலேயே எழுத உத்தேசித்திருக்கிறேன்.)

அது குறித்து அசை போட்டுக்கொண்டிருக்கையில், 10 வருடங்களுக்கு முன்பாக எழுதிய இரண்டு கட்டுரைகள் நினைவுக்கு வந்தது. பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்த கையெழுத்துப் படிகளை தூசி தட்டி எடுத்து வாசித்ததில் வெட்கமே மேலிட்டது. எனது இளம்பிராய அசட்டுத்தனங்களுக்கு அத்தாட்சியான அவ்விரு கட்டுரைகளையும் இங்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

முதலாவது, 1993 ஆம் வருடம் வெளிவந்த “ஆத்மா” என்ற திரைப்படத்திற்காக எழுதியது. அப்போது அதை “புதிய கலாச்சாரம்” இதழுக்கு நண்பர் பெருமாள் முருகனின் தூண்டுதலில் அனுப்பி வைத்தேன். ம. க. இ. க வைக் குறிப்பிடும் ஒரு பத்தியை மட்டும் நீக்கி பிரசுரித்திருத்திருந்தார்கள். அவ்விதழின் பிரதி கிட்டவில்லை. எந்த மாத இதழில் வெளிவந்தது என்பதும் நினைவில் இல்லை. அவ்வப்போது கழித்துக் கட்டும் இதழ்களோடு அதையும் சேர்த்து விட்டிருக்கிறேன். நல்ல காலமாக கையெழுத்துப்படி இருந்தது.

அதைக் கழித்துக் கட்ட இது ஒரு சந்தர்ப்பம்.

”தினமணி” நாளிதழில் 96 – ஆண்டு வெளியான மற்ற கட்டுரையை அடுத்து பதிய உத்தேசம்.

————————

பக்திப் படங்கள் வழக்கமாக உணர்த்தும் ‘நீதிகள்’ இரண்டு. ஒன்று, கடவுள் நம்பிக்கையற்ற இளைஞர்களை பாடம்புகட்டி திருத்துவார் கடவுள். மற்றது, தீயசக்திகளை கடவுளே அழித்துவிடுவார். இந்த வழக்கமான நீதிகளை விட்டு புதியனவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறது “ஆத்மா”.

புனித ஆத்மா ஒன்று கடவுளை அடையவிடாமல் இரண்டு சக்திகள் தடுக்கின்றன. முதலாவது, கடவுள் நம்பிக்கையற்ற தீவிரவாதிகள் ”இயக்கம்”. (இந்தச் சொல் படத்தில் படும்பாடு கடவுளுக்கே பொறுக்காது.) “இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கடவுள் காட்சியளிக்க போவதாக தெரியவரும் கோயிலின் கருவறைக்குள் ‘ஜெலட்டின்’ குச்சிகள் வைத்து தகர்க்க முயற்சிக்கிறார்கள்.

இரண்டாவது, தீயசக்திகள் முற்பிறவியில் புனித ஆத்மாவை ‘தீட்டுப்படுத்தி’ – பெண் சபலத்தை உண்டாக்கியும், தம் சாவுக்கு காரணமாக்கியும் – கடவுளை அடையவிடாமல் தடுத்துவிடுகின்றனர். இப்பிறவியில் சவப்பெட்டி செய்பவர்களாக, அதாவது சூத்திரர்களாக பிறக்கின்றனர். கறுப்பு உடைகளுடன், முரட்டுத்தனமாக வந்து புனித ஆத்மாவை கடத்திக் கொண்டுபோய் வைத்து, கடவுளைச் சேரவிடாமல் தடுக்கப் பார்க்கின்றனர்.

இறுதியில், புனித ஆத்மா கடவுளைச் சேர்ந்துவிடுகிறது. கோயில் கருவறைக்குள் நுழைந்து வெடிகுண்டு வைத்த தீவிரவாத இயக்கத்து இளைஞனும், புனித ஆத்மாவை கடவுளைச் சேரவிடாமல் தடுக்க கருவறைக்குள் நுழைய ஓடிவரும் தீயசக்திகளும் – நுழைவதற்கு முன்பாகவே – கொடூரமான முறையில் இறக்கின்றனர்.

இயக்கத்தவனும் சூத்திரனும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே இடத்தில், ஒரே காரணத்திற்காக – கருவறைக்குள் நுழைவதையொட்டி – செத்துப் போகிறார்கள். ஏன் தனித்தனியே, வெவ்வேறு இடங்களில் சாகவில்லை?

மே – 24 கருவறை நுழைவுப் போராட்டம் நம் நினைவுக்கு வருகிறது. சூத்திரர்களுக்கு கருவறைக்குள் நுழைய உரிமை இல்லை என்பதைக் காட்டி பார்ப்பனர்களின் சாதி ஆதிக்க வெறியை அம்பலப்படுத்தினர் மக்கள் கலை இலக்கியக் கழக “இயக்கத்தினர்”.

இப்போராட்டத்திற்கு முகம் கொடுக்க முடியாமல், அரசியல் அரங்கில் நின்று பதில் சொல்ல முடியாமல் தனிமைப்பட்டுப் போனது ஆதிக்கப் பார்ப்பனக் கூட்டம். சூத்திரன் கோயில் கருவறைக்குள் நுழையக்கூடாது, அந்த உரிமை எங்களுக்கு மட்டுமே” இப்படி பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னால் அதை ‘கடவுள் வாக்கு’ என்பதாகச் சொன்னாலும் கூட, அதை பார்ப்பனரைத் தவிர யாரும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாதா என்ன!

என்றாலும் சொல்லியாக வேண்டும். நுணுக்கமாக, ஆனால் அழுத்தமாக. இருக்கவே இருக்கிறது நமது மக்களிடம் ஆழப் பதிந்திருக்கும் மூட நம்பிக்கைகளும், விதி, கடவுள் தத்துவங்களும். இவற்றை மூலதனமாக வைத்து பக்குவமாகப் பிண்ணப்பட்டிருக்கும் மாயவலைதான் “ஆத்மா”.

கருவறைக்குள் நுழைந்ததால் இயக்கத்தவனும், நுழைய முயற்சித்ததாலேயே சூத்திரனும் கடவுளால் சாகடிக்கப்படுகிறார்கள். இயக்கத்தவன் கருவறைக்குள் தப்பித்தவறி நுழைந்தாலும் சூத்திரன் மட்டும் நுழைந்துவிடக்கூடாது. கவனமாக நுழையும் முன்பாகவே சாகடிக்கப்படுகிறார்கள்.

இருவரும் கொடூரமாக சாகிறார்கள். இறந்துபோன இயக்கத்தவனின் சிதறிய சதைக்கூளத்தைக் காட்டி அவன் காதலி பயங்கரமாகக் கதறி அழுவதையும் காட்டுகிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களுக்குக் காத்திருக்கும் முடிவு பார்வையாளர்களை பயத்தில் உறையச் செய்து மனதில் பதிய வைக்கப்படுகிறது.

இன்னும் ஒன்று. புனித ஆத்மா ஒரு சித்தர் (பார்ப்பனரல்லாதவர்). அவரையும் பார்ப்பனராக காட்டினால் மேலும் தனிமைப்பட்டு விடும் அச்சத்தில் இப்படிக் காட்டியிருக்கிறார்களோ?

நன்றி: புதிய கலாச்சாரம், —–, 1993.

Advertisements
சினிமா இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: