அமெரிக்க தூதரகத்தில் திரையிடப்பட்ட படங்கள்

குறிப்பு:

திரும்பவும் இப்போது வாசிக்கையில் எத்தனை அசட்டுத்தனமாக எழுதியிருக்கிறேன் என்ற வெட்கமே மேலிடுகிறது.

Western genre -ல் வந்துள்ள மேலும் பல புதிய முயற்சிகளையும் உள்ளடக்கி எழுத நேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று அசை போடுவது உண்டு. சமீபமாக வந்த “இரும்புக் கோட்டை முரட்டு சிங்கம்” western genre ஐ முன் வைத்து எடுக்கப்பட்ட நல்லதொரு scoop என்றும் தோன்றுகிறது.

——————————–

சென்னையில் அமெரிக்கத் தூதரகம் என்றதும் விசா அனுமதி பெற நீண்ட வரிசையில் தவம் கிடக்கும் கூட்டமே பலருக்கும் நினைவில் நிற்கும். ஆனால் இந்த மையத்திற்குள் அற்புதமான ஒரு நூலகமும் அமைதியாக இயங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பெரும்பாலானவர்கள் அறிந்திருப்பார்களா என்பது சந்தேகம்தான்.

தனது பல்வேறு சேவைகளுக்கு இடையே, நூலக உறுப்பினர்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த நல்ல அமெரிக்கப் படங்களை வெள்ளிக்கிழமை தோறும் திரையிட்டும் வருகிறது.

சென்ற மாதம் Western Genre என்று சொல்லப்படுகிற வகையிலிருந்து ஐந்து படங்கள் திரையிடப்பட்டன. இந்த வகைப்பட்ட படங்களைப் பற்றி நாம் இதுவரை வைத்திருக்கிற அபிப்பிராயங்களைக் கணிசமாக மாற்றிவிடும் அளவுக்கு முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருந்தது இவற்றின் சிறப்பு.

கேரி கூப்பர் நடித்து, ஃப்ரட் ஜின்மான் இயக்கிய ஹைனூன் (High Noon) (1952, கறுப்பு – வெள்ளை) முதல் படமாகத் திரையிடப்பட்டது. ஒரு சின்ன நகரம். உச்சிப் பொழுதில் நடக்க இருக்கும் துப்பாக்கிச் சண்டையை நோக்கி கதை மெதுவாக நகர்கிறது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தன்னைச் சிறைக்கு அனுப்பிய மார்ஷலைப் பழிவாங்கும் நோக்கத்தோடு வர இருக்கும் கொலைகாரனை வரவேற்க அவனது நண்பர்கள் நகரத்துக்குள் நுழைவதாகக் கதை ஆரம்பமாகிறது.

அவர்கள் நகரத்துக்குள் நுழைந்த வேகத்திலேயே நடக்க இருப்பதைப் புரிந்து கொண்ட நகரவாசிகளின் பிரதிபலிப்புகளைக் காட்டுகிறது படம். மார்ஷலாக வரும் கேரி கூப்பரின் உதவியாளனும் நண்பர்களும் ஒவ்வொருவராகக் கழன்று கொள்கிறார்கள். சிலர் ஒளிந்து கொள்கிறார்கள். சிலர் நகரத்தைவிட்டே போய்விடுகிறார்கள். அப்போதுதான் திருமணம் முடிந்த மனைவியும் தன்னோடு வந்துவிடும்படி வற்புறுத்துகிறாள். இத்தனை அழுத்தங்களையும் தாங்கியபடியே ஆள்சேர்க்க முயற்சிக்கும் மார்ஷலும் கூட தொய்ந்துபோய் கொஞ்ச நேரத்தில் அரைக் கிழவனாகி விடுகிறான்.

துப்பாக்கிச் சண்டைகளை விறுவிறுப்பான சாகசங்களாகப் பார்த்துப் பழக்கப்பட்டுவிட்ட நமக்கு அதற்குள் இருக்கும் மன அழுத்தத்தையும் அச்சத்தையும் படம் கவிதை நயத்தோடு சொல்கிறது.

கடைசிப் படமான பிளேஸிங் சேடல்ஸ் (Blazzing Saddles) (1974) மெல் ப்ரூக்ஸ் இயக்கத்தில் க்ளிவன் லிட்டில் ஜீன் வொய்ல்ட்ஸ் நடித்தது. இந்தப் பட வரிசையில் முத்தாய்ப்பாக இருப்பது. ஒட்டு மொத்த Western Genre ஐயே கிண்டலடித்துக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிற படம் இது.

கற்பனையான ஒரு சிறு நகரத்தின் மேயர் அந்த நகரத்தின் மக்களைத் தன் சுயநல நோக்கங்களுக்காக விரட்டியடிக்கும் முயற்சிகளை இரு நாயகர்களும் முறியடிப்பதை கேலியும் கிண்டலுமாக சொல்கிறது. படத்தின் போக்கிலேயே நாம் பார்ப்பது ஒரு படம்தான் என்பதை பார்வையாளர்களுக்கு அடிக்கடி அழுத்தமாகச் சொல்லும் படம். இதற்காக இயக்குநர் கையாள்கிற உத்திகள் கிண்டலும் கேலியும். திடீரென்று கதாபாத்திரங்கள் பார்வையாளர்களை நோக்கி படத்தைப் பற்றிப் பேசுவதும் வருகின்றது. அமெரிக்கப் பொதுக் கருத்தியலையும் அதிரடியாக விமர்சனம் செய்கிறது. படத்தின் உச்ச காட்சியில் திடீரென்று காமிரா மேலெழுந்து படம் ஸ்டூடியோவுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதைக் காண்பிக்கிறது. காட்சியில் தமக்குள் அடித்துக் கொண்டிருக்கும் நடிகர்கள் எல்லோரும் அடுத்த செட்டுக்குள் நுழைந்து அங்கு படப்பிடிப்பில் இருப்பவர்களையும் அடித்துத் துரத்துகிறார்கள். எல்லா செட்டுகளுக்குள்ளும் இருந்த எல்லோரும் வார்னர் பிரதர்ஸ் ஸ்டூடியோவுக்குள் இருந்து வெளியே ஓடி வருகிறார்கள்.

19 – ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிற படம் திடீரென்று 20 – ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிற ஷூட்டிங்காக மாறுகிறது. வில்லன் மேயர் கதாநாயகனிடமிருந்து தப்பிக்க திரையரங்குக்குள் போய் உட்கார்ந்தால் அங்கு திரையில் கதாநாயகன் குதிரையில் வந்து நிற்கிறான். திரும்பவும் வெளியே ஓடி வந்தால் அங்கும் நேரில் கதாநாயகன்.

இப்படி யதார்த்தத்திற்கும் கற்பனையான தளத்தில் நடக்கும் படத்திற்கும் மாறி மாறிக் காட்சிகள் வேகமாக நகர்கின்றன். யதார்த்தத்திற்கும் புனைவுக்கும் இடையிலான எல்லைக் கோடுகளையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது படம். நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிற படம் மட்டுமின்றி, நாம் ரத்தமும் சதையுமான வாழ்க்கையுமே கூட புனைவுதானோ என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

திரையில் வருகிற கதாபாத்திரங்களை நிஜம் என்று நம்பி, தம்மை அவற்றோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிற பார்வையாளர்களாக தமிழ் உலகம் இருக்கிற தற்போதைய நிலையில் இப்படிப்பட்ட சிகர முயற்சிகள் தமிழ்த் திரையுலகுக்கு மிகவும் அவசியம் என்பதை அழுத்திச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. நமது தயாரிப்பாளர்களும் இயக்குனர்களும் செய்வார்களா?

நன்றி: தினமணி, 20.12.96

Advertisements
சினிமா இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: