வம்ச வதம்

குடுகுடுப்பைக்காரனின் நுழைவுக்கு முன்பாக அரங்கில் கூக்குரல்கள், ஓலங்கள்… நான்கு மூலைகளிலும் ஒவ்வொன்றாக விளக்குகளை ஏற்றி வைத்தல். ஒவ்வொரு விளக்கு ஏற்றப்படும்போதும் அதனருகில் காயம்பட்ட உருவம் ஊர்ந்து செல்லத் தொடங்குதல்… ஒவ்வொரு காயம்பட்ட உருவமும் சிறிது தூரம் ஊர்ந்து மறைதல். அனைத்து விளக்குகளும் ஏற்றப்பட்டதும் குடுகுடுப்பைக்காரன் அரங்குள் நுழைகிறான்.

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

ஆத்தா பகவதி மாகாளியம்மா

ரத்தஞ் சொட்டுற நாக்கு சொல்லுதம்மா

அம்மா

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

அய்யா

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

மாதேவி மாகாளியம்மா

கால்கடுக்க நர்த்தனமாட

தலகொடுத்தா

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

மண்ணாச

விண்ணாச

பெண்ணாச

பொன்னாச

பேராச

பேயாச விட்டு

ஆத்தா மாகாளியம்மா

கேட்டா தல கொடுத்தா

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

(பார்வையாளர்களை நோக்கி)

அம்மா நீ கொடுக்கியா

அய்யா நீ கொடுக்கியா

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

நல்ல காலம் பொறக்குது

(பார்வையாளர்கள் பின்னே இருந்து வரும் இளைஞன்)

இளைஞன்:                                    ஏ குடுகுடுப்ப … நாங் கொடுக்கேன்

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             தம்பீ … வெளயாட்டில்ல … தலயக் கொடுக்கோனும் … தலயக் கொடுக்கோனும் …

இளைஞன்:                                    விளையாட்டெல்லாமில்ல

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             நெஞ்சுல உரமிருக்கா? தைரியமிருக்கா?

இளைஞன்:                                    அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             வாய்ச்சவடாலா… தம்பீ… தெய்வ குத்தமாயிடும்…

இளைஞன்:                                    ஏ குடுகுடுப்ப… அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லய்யா… நாங் குடுக்கேன் தலய… ஆத்தா வரங்குடுப்பாளா?

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             மனசால பூரணமா வேண்டிக் கேட்டா கொடுப்பா… தலயக் கொடுத்திட்டு…

இளைஞன்:                                    என்ன கேட்டாலும் குடுப்பாளா?

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             எதக் கேட்டாலும் கொடுப்பா… இந்தக் கடலையே குடிக்கலாம் நீ…

மரத்தப் புடுங்கலாம்

மலயப் பெயர்க்கலாம்

மண்ணப் பொன்னாக்கலாம்

பொன்ன கல்லாக்கலாம்

கல்ல சிலையாக்கலாம்

சிலைய பெண்ணாக்கலாம்

காத்தக் கட்டி கக்கத்துல வச்சுக்கலாம்

ஆத்தா வரங்கொடுத்தா

நீ தலயக் கொடுத்தா

ஆமா … ஒனக்கென்ன வேணும்

இளைஞன்:                                    அத நா ஆத்தா கிட்ட கேட்டுக்கறேன்

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             அட சொல்லு தம்பி. உன் தலயவா கேட்டுப்புட்டேன்

இளைஞன்:                                    அது ஆத்தாவுக்கு

குடுப்பைக்காரன்:                     சரி சரி சொல்லு… நா ஆத்தாகிட்ட கூட்டிட்டுப் போறேன … ஆத்தாவ இங்கயே வரவழைக்கிறேன்.

இளைஞன்:                                    நெசமா?

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             உன் தல நெசந்தானே?

இளைஞன்:                                    (பலமாகத் தலையை ஆட்டி) ம்ம்ம்… ம்ம்ம்… நா நா கவிஞனாகனும்… வரகவியாகோனும்

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             என்னாது!

காளி:                                                அடேய்!

பேய்க்கூத்தாடியபடி காளி அரங்கவெளியை வலம் வந்து அரங்கின் மையத்தில் நிலை கொள்கிறாள். குடுகுடுப்பைக்காரன் (தாயே என்றலறி) முழங்காலிட்டு கைகூப்பி வணங்கி உறைந்து விடுகிறான். இளைஞன் பயந்து நடுங்கி அவன் பின்னே ஒடுங்கி நிற்கிறான்.

காளி:                                                யாரடா அது! தலை கொடுக்க வந்தது!

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             (பின்னாலிருக்கும் இளைஞனை முன்னே இழுத்து நிறுத்தி)

தாயே! மாகாளி! இவன்தாம்மா, இவன்தாம்மா!

இளைஞன்:                                    நா இல்ல, நா இல்ல.

பயந்து நடுநடுங்கி ஒடுங்கி நிற்கிறான். குடுகுடுப்பைக்காரன், அவனைப் பிடித்து மண்டியிட்டு குனியச் செய்கிறான்.

இளைஞன்:                                    (தலை நிமிராமல்) ஆத்தா! என்ன விட்டுடு, என்ன விட்டுடு!

காளி:                                                அடேய், அற்ப மானிடா! தலை கொடுக்கறேன்னு வந்தது நீ தானா?

இளைஞன்:                                    இல்ல ஆத்த… தெரியாம…

காளி:                                                (குடுகுடுப்பைக்காரனை நோக்கி)

ம்ம்ம்… என்னடா இது வேடிக்கை!

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             (நடுங்கிக்கொண்டு) தாயே! பைரவி! அகிலாண்டேஸ்வரி… ஆரோக்கியமாதா… இல்லே இல்லே… ‘அபிராமி அபிராமி… ஐயோ… ஆத்தா… காளியாத்தா… பத்ரகாளியம்மா… நான் சோதிச்சுப் பாக்குறதுக்குள்ள நீயே வந்துட்டியே… நா என்ன பண்ணுவேன்…

காளி:                                                ம்ம்ம்… சரி, என்ன வேணுமாம் இவனுக்கு! என்ன வரம் வேணுமாம்? என்ன கேட்கிறான் இந்தப் பதர்!

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             தாயே! கவிஞனாகனுமாம்!

காளி:                                                என்னது! ஒரு கிறுக்கனுக்கு அந்த வரத்தை எப்பவோ குடுத்திட்டேனே! சாகுந்தலையும் பாடி மகாகவி பட்டமும் வாங்கிட்டானே அவன்! இப்போ இன்னொரு கிறுக்கனா!

(இளைஞனைப் பார்த்து)

அடேய் மானிடா! எங்கே, நிமிர்ந்து பார்!

(இளைஞன் நடுக்கத்துடன் நிமிர்ந்து பார்க்கிறான்.)

இளைஞன்:                                    தாயே!

காளி:                                                எதுக்கடா உனக்கு இந்த விபரீத ஆசை? சினிமாப் பாட்டு எழுதனுமா?

இளைஞன்:                                    (பயத்தில்) ஆமா ஆத்தா… இல்ல ஆத்தா…

காளி:                                                என்ன!

இளைஞன்:                                    இல்ல ஆத்தா… இல்ல ஆத்தா…

காளி:                                                பின்னே வேற என்ன?

இளைஞன்:                                    சீரியஸ் கவிஞனாகனும் ஆத்தா

“சமூகம் கெட்டுப் போய்விட்டதடா

சரி

சோடாப் புட்டிகள் உடைக்கலாம்

வாடா”

இதுமாதிரி சின்னத்தனமா கூத்தடிக்கா…

“எழுது உன் கவிதையை நீ எழுது”

இப்படி ஆணவமா சவடால் அடிக்காம

“தழுவ விரியும்

தொடைகள்

திரண்டு

பிரிந்து பிரிந்து

இடையே ஓர்

தலைகீழ் கருஞ்சுடர்

எரிந்து எரிந்தழைக்கும் “

இதுமாதிரி எழுதோனும் ஆத்தா.

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             அடே அடே! கிராதகா! மாபாதகா! ஆத்தா கிட்டயே இப்படி கூச்சநாச்சமில்லாம பேசறியே…

காளி:                                                (புரியாமல் விழித்து) என்ன? என்ன அது கூச்சநாச்சமில்லாம?

இளைஞன்:                                    (சுதாரித்துக்கொண்டு) இல்ல… ஒன்னுமில்ல ஆத்தா… என் கவிதையை நானே எழுதனும் ஆத்தா… அவ்ளோதான்.

காளி:                                                அட அற்பப் பதரே! இவ்வளவுதானா! எங்கே நாக்கை நீட்டு. ஆணியால எழுதிடறேன்.

இளைஞன்:                                    ஐயோ! வேணா ஆத்தா, வேணா ஆத்தா…

காளி:                                                (குடுகுடுப்பைக்காரனைப் பார்த்து) என்னடா இவன்! கவிஞனாகனும்னு கேட்கிறான். நாக்கை நீட்டச் சொன்னா அலறுகிறான்!

(இளைஞனை நோக்கி)

அடே மானிடா! என் பொறுமையைச் சோதிக்காதே!

இளைஞன்:                                    இல்ல ஆத்தா! இல்ல ஆத்தா! நாக்குல எழுதிட்டு, என் தலய எடுத்திட்டு நீ போயிட்டன்னா, அப்புறம் எப்படி நான் கவிஞனா ஆகுறது?

காளி:                                                (குடுகுப்பைக்காரனைப் பார்த்து)

பார்த்தாயா மானுட சாமர்த்யத்தை

(பலமாகச் சிரிக்கிறாள்)

(இளைஞனைப் பார்த்து)

அதனால்…

இளைஞன்:                                    என் தலய மொதல்ல குடுத்துடறேன்… அதுக்கப்புறம் நீ ஒட்ட வச்சு நாக்குல எழுதிடு…

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             (பார்வையாளர்களை நோக்கி)

நிறைய ஜிவாஜி படம் பாத்திருப்பான் போலிருக்கே!

காளி:                                                (கோபத்துடன்) அடே மானிடா! எடுத்ததைக் கொடுத்ததில்லை. கொடுத்ததை எடுத்ததில்லையடா இந்த மாகாளி.

(குடுகுடுப்பைக்காரனைப் பார்த்து கோபமாக)

மூடனே! எதுவுமே சொல்லவில்லையா இந்தப் பதரிடம்!

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             மாகாளியம்மா! நேரம் போதல்லையம்மா… நேரம் போதல்லையே… நீ சீக்கிரமா வந்துட்டியேம்மா…

காளி:                                                ஆமாமடா… அங்கே ஆயிரம் தலைகளை விட்டுவிட்டு, இந்த ஒற்றைக் குடுமிக்காக கடல் தாண்டி வந்தேனே, என்னைச் சொல்லனும்.

இளைஞன்:                                    ஆத்தா … கடல் தாண்டி வந்தியா!

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             ஆமாண்டா அபிஷ்டு. ஆத்தா கடல் தாண்டித்தான் வந்திருக்கா. உனக்காக… உனக்கு வரங் கொடுக்கறதுக்காக… கோட்ட விட்டுடுவ போல இருக்கே…

இளைஞன்:                                    ஆனா, ஆத்தா என் தலய எடுத்துடுவாளே! எடுத்துட்டு ஏமாத்திட்டான்னா?

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             அட, உன் ஒரு தல எம்மாத்திரம்… ஆத்தா & co பல லட்சம் தலைகள உருட்டியிருக்காக

இளைஞன்:                                    ஆத்தா & co – வா?]

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             ஆமாமடா… சகோதரிகள் நாலுபேர்… திசைக்கு ஒருத்தி. மேற்கு ஆரோக்கியமாதாவுக்கு. கிழக்கு மகிஷாசுரமர்த்தினிக்கு. வடக்கு திரிசூலிக்கு. தெற்கே பத்ரகாளி. யுகயுகமா மனுஷங்க ரத்தம் குடிச்சுக் குடிச்சு அட்டகாச நடனம் ஆடிட்டிருக்காங்க. ஆனந்தக் களி நடனம்… ஆகா… காணக் கண் கோடி வேணுமடா… கண் கோடி வேணும்… என் மாகாளி, பத்ரகாளியம்மா பாதம்பட்ட மண் ரத்தத்தால சிவக்குமடா, ரத்தத்தால சிவக்கும்… புத்தனையே புல்லனாக்கும்.

இளைஞன்:                                    என்னது! புத்தனையேவா?

குடுகுடுப்பைக்காரன்:             நாஞ்சொல்லலையப்பா, நாஞ்சொல்லல. தெற்கின் மாகாவியம், மகாவம்ச மகாகாவியம் சொல்லுது…

போர்த்தியிருக்கும் குடுகுடுப்பைக்காரனுக்குரிய சால்வையைக் களைந்துவிட்டு ஒரு கதைசொல்லியாக முன்நகர்ந்து, பார்வையாளர்களை நோக்கி…

கல்பகோடி ஆண்டுகள் முன்னே

பூமாதேவி மத்தியிலே – நெத்தியிலே

ஒசந்து நின்ன மேருமல அடிவாரத்திலே

பரந்து விரிந்த ஜம்புத்வீபம்

நாவலந்தீவு

பாரதவர்ஷம்

யுகங்கள் கற்பூரமாய் எரிந்து

அந்தார கல்பத்திலே ஆங்கார ஆசையிலே

மண்ணாசை

பெண்ணாசை

பொன்னாசை

பேராசை

பேயாசை விரட்டி

பாவம் பலகோடி புரிந்த பாதகரைக்

காத்துக் கடைத்தேற்றப் பிறந்தான் சித்தார்த்தன்.

போதி மரத்தடியில் சித்தம் தெளிந்து

ஞானம் கண்டு

புத்தனான ஒன்பதாம் வருஷத்திலே

ஜம்புத்வீபத்தின் தென் கோடியிலே

இந்து மகாசமுத்திரத்திலே

தத்தளித்துத் தவித்துக் கிடந்த

இலங்கைத் தீவும் சேர்ந்தான்.

மாகாளி பாதம் பட்ட மண்ணல்லவா

புத்தனும் புல்லனானான்

புத்தனும் புல்லனானான்.

புயலும் பெருமழையும்

இருளும் சுடுநெருப்பும் பொழிந்து

ஆங்கே கூடிக்களித்திருந்த யட்சர்களை

பயங்காட்டி

பணியவைத்தான் பணியவைத்தான்.

பெளத்த மாகாவியம்

மகாவம்ச மகாகாவியம்

சொல்லுதடா

புத்தனும் புல்லனானான்

புத்தனும் புல்லனானான்

எம் மாதேவி மாகாளி

பெளத்த மாகாவியத்திலே

கொண்ட ரூபம் விகாரை

தமிழன் தலையறுத்த வாள் கழுவி

அச்செந்நீர் பருகி

சூல் கொண்டு

மாகாளி விகாரி ஈன்ற பிள்ளை

துத்தகமுனு …

துத்தகமுனு…

கதைசொல்லி, இளைஞன், காளி மூவரும் இணைந்து ஒரு வட்டமாகச் சுழன்று பாத்திரம் மாறுகின்றனர்: கதைசொல்லி அரசனாக, இளைஞன் துத்தகமுனுவாக, காளி விகாரையாக.

அரசன்:                                            (துத்தகமுனுவை நோக்கி) துத்தகமுனு! தாயின் தாள் பணிந்து தருக்கழித்து தணிந்து என் முன்னே வா!

துத்தகமுனு விகாரையின் தாள் பணிந்து, தந்தையின் முன் வந்தமர்கிறான்.

அரசன்:                                            பிள்ளாய்!

காட்டுக் குறவர்க்கும் கிட்டாத தேனெடுத்து

பன்னிரெண்டாயிரம் பிக்குகள் பருகி

மீதம் தந்ததைச் சுவைத்து

தமிழனொருவன் தலையறுத்த

வாள் கழுவி

அச்செந்நீர் பருகி

அறுத்த தலைமீதேறி

அநுராதபுரத்து பொற்றாமரைக் குளத்

தாமரை மலர் சூடி

தவமிருந்து பெற்றாளடா

உன் அன்னை  விகாரை.

இப்பால் சோறு உண்டு

யானுரைக்கும் மொழி கேட்டு சபதம் கொள்!

(பால் சோறுள்ள கிண்ணம் எடுத்து, முன்னே வைப்பது போன்ற பாவனை செய்து)

எம் தேசத்து உயிர்ச்சுடராம் பிக்குகளை ஒருநாளும் புறந்தள்ளாய்!

துத்தகமுனு:                                 (பால் சோறு பருகும் பாவனை செய்து)

இத்திண் தோள் மீது சிரம் நிற்கும் வரை எம் பிக்குகள் வழி நடப்பேன் தந்தையே!

அரசன்:                                            (இரண்டாவது பால் சோறு கிண்ணத்தைத் தந்து)

ஒருபோதும் சோதர யுத்தம் புகமாட்டேன் என சபதஞ்செய்!

துத்தகமுனு:                                  (பருகி) இன்னுயிர் துறக்கினும் உடன் பிறந்தோனை ஒரு வன்சொல் துணியேன்!

அரசன்:                                            தமிழர் தம் பகை நாடேன் என சூல்கொள்!

துத்தகமுனு:                                  ஆ!

(அலறி ஆவேச நடனம் ஆடி பால் சோறு கிண்ணத்தை வீசி எறிந்து…)

ஏலாது! ஏலாது! ஒருபோதும் ஏலாது!

உரக்கச் சொல்லி விரித்திருக்கும் சால்வையில் கைகால்கள் குறுக்கி படுக்கிறான்.

விகாரை:                                        (அவனருகே சென்று தலை வருடி)

துத்தகமுனு… ஏனய்யா கூனிக்குறுகி இக்கோலம்…?

துத்தகமுனு:                                  தாயே!முப்புறம் கடல்… வடக்கே தமிழர்… எங்ஙனம் யான் கைவீசி, கால் பரப்பி உடல் சாய்ப்பேன்?

விகாரை:                                        (ஆங்காரமாக சைகையுடன்) இப்படி உதையடா! தமிழரை இப்படி உதை!

உதைத்துக் காட்டி ஆவேச நடனமாடி வலம் வந்து நிற்க, அதேபோது, துத்தகமுனுவும் அரசனும் இரு சேவகர் போல், சற்று தள்ளி மண்டியிட்டு நிலை கொள்கின்றனர்.

விகாரை:                                        உதைத்துத் துரத்து

தமிழரை உதைத்துத் துரத்து

கொல்

கொல்

பட்டத்து யானை சரிந்துபட

கரம் பரப்பி களத்தில்

நெடுக வீழ்வான் எல்லாளன்

அவன் மகுடம் மண்ணில் தேய்த்து அமிழ்த்தி

சிரம் கொய்து

ஆங்கே நெடிதுயர்ந்து எழுப்பு ஓர் தூபி

ஆண்டுகள் ஈராயிரம் கடக்கினும்

உன் வழித்தோன்றல்கள்

இரத்தத்தினால் அபிஷேகம் செய்து

எனை வழிபட ஏதுவாய்

நெடிதுயர்ந்த ஓர் தூபி…

தமிழர் தலையறுத்து

இரத்தாபிஷேகம்

இரத்தாபிஷேகம்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்…

தலைகள்

தலைகள்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்…

இரத்தம்

இரத்தம்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்…

எங்கே

எங்கே

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்…

யாரடா அங்கே

அடே வர்த்தனா

அடே பக்சனா

எங்கேயடா இரத்தம்!

எங்கேயடா இரத்தம்!

இருவரும் ஒருசேர:                     தாயே! இதோ … இதோ …

இருவரும் பார்வையாளர்களிடையே அமர்ந்திருக்கும் 10 நடிகர்களில் ஒருவரைப் பிடித்து இழுத்து விகாரையின் முன் நிறுத்தி …

இருவரில் ஒருவர்:                       உன் பேரென்ன?

பிடித்து வரப்பட்டவர்:               குமரன்.

இருவரில் ஒருவர்:                       15.

விகாரை:                                        கொல்! கொல்!

இருவரும் அந்த இளைஞனைக் கொல்வது போன்று பாவனை செய்ய, அவன் விகாரையின் முன் வீழ்கிறான்.

அடுத்தவர்…

இருவரில் ஒருவர்:                       பேரென்ன?

பிடித்து வரப்பட்டவர்:               கந்தய்யா.

இருவரில் ஒருவர்:                       வயது?

பிடித்து வரப்பட்டவர்:               18.

விகாரை:                                        அறு! கழுத்தை அறு!

பாவனை… இளைஞன் முன் விழுந்தவன் அருகே வீழ்கிறான்.

அடுத்தவர்…

இருவரில் ஒருவர்:                       பேரச் சொல்லு?

பிடித்து வரப்பட்டவர்:               கோணேஸ்வரி

விகாரை:                                        சூறையாடுங்கள் இவளை!

இருவரும் அவளைச் சுழற்றி விட அவள் சுழன்று விழுகிறாள்…

விகாரை:                                        அவள் யோனியில் குண்டைத் திணி! வெடித்துச் சிதறட்டும்!

அடுத்தவர் …

இருவரில் ஒருவர்:                       பெயர்?

பிடித்து வரப்பட்டவர்:               யோகன்… 14 வயசுங்கோ…

விகாரை:                                        அருகேஇழுத்துவாங்கடா அவனை…

மடியில் கிடத்தி கழுத்தைக் கடித்து இரத்தம் உறிஞ்சுவது போன்று பாவனை செய்து உருட்டி விடுகிறாள்.

சரசரவென அடுத்தடுத்து…  குமுதா 16, செல்வா 22, குமரேசன் 19, ராசய்யா 17, யோகேஸ்வரன் 20, சீராளன் 15…

உடல்கள் ஒன்றன்மீது ஒன்று சரிந்து ஒரு மலை போலக் குவிந்து கிடக்க, விகாரை அப்பிணக்குவியலைச் சுற்றி ஆவேச நடனமாடி நின்று, “இரத்தம், இரத்தம்” என்று அலறிக்கொண்டு, பார்வையாளர்களைச் சுற்றி அங்குமிங்குமாக அலையத் தொடங்குகிறாள்.

வர்த்தனாவும் பக்சனாவும் காளி அமர்ந்திருந்த இருக்கையை பிணக்குவியலின் முன் கொண்டு வந்து இருத்தி, இருபுறம் அமர்ந்து, ஆழ்ந்த அமைதியான தொனியில் பேசத் தொடங்குகின்றனர்.

வர்த்தனா:                                      பக்சனா! ஈராயிரம் ஆண்டுகள்!

நம் மூத்த குடி, துத்தகமுனு கொண்ட சபதம் முடித்தோமா?

பக்சனா:                                         (சிறு எள்ளலுடன்) வர்த்தனா! துத்தகமுனுவின் வழித்தோன்றல் அல்லவே நான்!

யானே துத்தகமுனு! யானே துத்தகமுனு!

வர்த்தனா:                                      மமதை கொண்டு உளறாதே பக்சனா!

எல்லாளன் பரம்பரையை எளிதாக எண்ணாதே!

புல்லூடும் ஊடுருவிப் படரும் புல்லுருவிகள் அவர்கள்!

புல்லுருவிகள்!

பூண்டற்றுப்போகச் செய்யவேண்டும்!

முடித்தாயா?

உடுக்கை அதிர விகாரி அரங்கவெளிக்குள் நுழைந்து “தலைகள் தலைகள்” என்றலறி, தேடியலைந்து மீண்டும் பார்வையாளர்களைச் சுற்றிஅலைகிறாள்.

பக்சனா:                                         (பிணக்குவியலை நோக்கி கைநீட்டிச் சுட்டி)

குவியல் காண்! பிணக்குவியல் காண்!

வர்த்தனா:                                      (எள்ளல் தொனிக்க) இதென்ன பிரமாதம்!

எத்துனை விலை கொடுத்தாய் இதற்கு! எத்துனை ஆயிரம் சிங்களப் பாலகரைப் பலி கொடுத்தாய்? எத்துனை பத்தாயிரம் இளைஞரை முடமாக்கினாய்?

பிணக்குவியல் ஒன்றும் புதிதில்லை எனக்கு!

ஜூலை 83…

சடுதியில் மறந்தாயோ…

பதிமூன்று… வெறும் பதிமூன்று சிப்பாய்களின் மரணத்திற்கு மூவாயிரம் தமிழரை பலி கொண்ட படையெனது. மறவாதே! பதினெட்டாயிரம் தமிழரை வீதிக்கு துரத்திய பெருமை எனக்குண்டு. எளிய சிங்களவரை வெறிகொண்டெழச் செய்து வீதிகளில் வேட்டை மிருகங்களாய் உலவவிட்ட பேரரசுப் பொற்காலம் எனது.

எம் அன்னை விகாரை வழி நின்று, வெளிக்கடையில்

குருதி குடித்தனரே… வீரச் சிங்களவர் … குருதி குடித்தனரே…

(பெருமிதத்தோடு)

ஆ! அந்நாட்கள்!

எம் சிங்கள இளைஞர், ஆண் மக்கள் தாம் என்பதை வீதிகளில் காட்டினரே! இருபது இளஞ்சிங்கங்கள் சேர்ந்து ஒரு தமிழ் பெட்டையை நட்ட நடு வீதியில் புணர்ந்து கொன்ற கோலம்!

என்னே எம் மக்கள்! என்னே எம் மக்கள்!

(சோகப் பெருமூச்சு விட்டு)

எங்கே தொலைந்தன அப்பொற் கணங்கள்!

அறுபதினாயிரம் வீரர்களை பலிகொண்டு நீ நடாத்திய இப்போரில் எங்கே… ஓர் சாகசம் சொல்!

விகாரை அரங்கவெளிக்குள் நுழைந்து வெறிகொண்டாடி, சற்று எட்ட நின்றபடி பக்சனாவை நோக்கி “எங்கே எங்கே” என்று உரத்த குரலில் கேட்டு, உடன் மீண்டும் பார்வையாளர் ஊடாகச் சென்று அலைகிறாள்.

பக்சனா:                                         வர்த்தனா!

புவியறியும் உமது சாதனை.

மறுத்தேனில்லை.

மறக்கவும் இல்லை.

வெளிக்கடைச் சிறை முற்றத்தில் பலி கொண்ட தமிழரை… இதோ இப்படி மலை போல் குவித்து, புத்த பகவானுக்கு உமது சேனைகள் சமர்ப்பணம் செய்த காட்சி… இன்னும் என் கண் முன்னே… (பரவசப்பட்டு) ஆகா!

(கோரஸ்):                                        (ஆழ்ந்த அமைதியான தொனியில்)

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்

தலைகள் தலைகள் புத்தம் சரணம்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்

கொலைகள் கொலைகள்

பிணங்கள் பிணங்கள் புத்தம் சரணம்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்

புத்தம் சரணம் புத்தம் சரணம்…

பக்சனா:                                         சிங்களக் கோட்டையாம் பதுல்லாவிலே… உமது சேனைச் சிங்கங்கள்… ஒவ்வொரு பொன்னான மணித்துளியும் ஓயாது சுற்றிச் சுழன்று ஆடிய வேட்டை… ஆகா!… வழிநடாத்திய சிங்கங்கள் ஃப்ரான்சிஸ் ராஜபக்சே, திஸ்ஸநாயகே இருவரையும் மறக்க முடியுமா?

தம் பள்ளிப் பாலகரையும் வேட்டைக்குப் பழக்கிய ஹீராத்… ஓ! அவரை மறப்பேனா!  (பெருமிதத்துடன்) காளி கோவிலையும் சூறையாடி தங்க விக்கிரகத்தைக் கவர்ந்த ஹெத்திஹேவா… என்னே அவர் நெஞ்சுரம்… என்னே அவர் நெஞ்சுரம்… எம் தாய் விகாரை பெருமிதம் கொண்டாள்… காளியையே சூறையாடிய சிங்கம்… பத்திரமாக இருக்க முடியாதவள் பத்ரகாளியாம் … எம் தாயின் செருக்கு முன் அவள் என்னே!

விகாரை இப்போது சூலமேந்தி – காளியாகி, அரங்கிற்குள் நுழைந்து, இருவரையும் சுற்றி ஆவேசமாக ஆடி…

காளி:                                                அடேய்! யாரடா அது! இந்த மாகாளியைப் பழித்தது! எனக்கும் உங்க ஆத்தாளுக்கும் வித்தியாசம் தெரியுமாடா உங்களுக்கு!

அடேய்! விட்டா என்னையும் சூறையாடுவீங்களாடா! அடேய்! அடேய்! வாங்கடா! எங்கே வாங்கடா பாக்கலாம்!

(நின்று இருவரையும் வெறுப்புமிழ வெறித்து, மீண்டும் பார்வையாளர்களுக்கு அப்பால் உலவத் தொடங்குகிறாள்)

வர்த்தனா:                                      என் சாதனை புகழ்ந்தது போதும் பக்சனா… உன் சாகசம் என்ன… எங்கே ஒன்று சொல்…

பக்சனா:                                         (லேசாக சிரித்து) வெள்ளை வேன்!

வர்த்தனா:                                      ஓ!

பக்சனா:                                         உமது சிறு மூளைக்கு எட்டாத சாதனை!

வடக்கே யான் நடாத்திய போர்… கூட்டங்கூட்டமாக புகலிடம் தேடி ஓடிய தமிழரை ஆட்டுமந்தைபோல ஓட்டி… ஓரிடத்தில் சேர்த்து… பீரங்கிக் கணைகள்…

இங்கே தெற்கே… சும்மா வீட்டிலடைந்து கிடக்கும் தமிழரை தேடித் தேடி வேட்டையாடி பொறுக்கியெடுத்து மெல்ல நசுக்கி நசுக்கி உயிரெடுக்க வெள்ளை வேன்…

(லேசான பெருமிதச் சிரிப்புடன்)

மொத்த வியாபாரம்… சில்லறைப் புழக்கம் இரண்டும் செய்தேன்…

உயிர்… வடக்கே வெல்லக்கட்டி… ஆங்கே விழுங்கினேன்… உடல்… இங்கே வெறும் வெங்காயம்… வேன் அனுப்பி உரித்து எடுத்து வந்தேனே…

உம்மால் முடியாதது… நான் செய்தேன்… செய்து முடித்தேன்…

போதுமா…?

வர்த்தனா:                                      ஆகா! மெச்சினேன்… மெச்சினேன்…

(எழுந்து பெளத்த முறைப்படி வணக்கம் செய்து ஆரத்தழுவிக் கொள்கிறான் பக்சனாவை)

பக்சனா:                                         (சற்றும் அமைதி மாறாத் தொனியில்)

ஆயினும்… சிங்காதனத்தில் அமர்ந்தோர்க்கு சாகசமும் வீரமும் மட்டுமே போதா வர்த்தனா… மதிநுட்பம் வேண்டும்… மதிநுட்பம்…

வர்த்தனா:                                      மதிநுட்பம் என்று சொல்லாதே! சதி நுட்பம் என்று சொல்! (அழுத்தமாக) சதியாலோசனை!

பக்சனா:                                         (ஆமோதித்து தலையசைத்து)

சரிதான்… சரிதான்.

தமிழர்க்கு மதிநுட்பம் வர்த்தனா.

நமக்கு சதிநுட்பம்.

விதியை மதியால் வெல்வது வீணர்களின் வேலை.

மதியை சதியால் வெல்வது எம் தாய் தந்த கடாட்சம்.

நினைவிருக்கிறதா?

“தமிழனொருவன் தலையறுத்த வாள் கழுவி… அச்செந்நீர் பருகி… சூல் கொள்வேன்” என்று சூளுரைத்தாளே எம் அன்னை விகாரை… அத்தலை கொய்த காதை அறிவாயா?

வர்த்தனா:                                      அறிவேன் அறிவேன்.

என்றாலும் உலகறியச் சொல் பக்சனா.

பக்சனா:                                         எல்லாளன் படைக்களம் சேர்ந்து… நல்லொழுக்கம் புனைந்து… பொய்யொழுகி அவன் மனம் கவர்ந்தான் சிங்களச் சூரனொருவன்… பொற்றாமரைக் குளத் தாமரை மலர் சேர்த்து… இருள் விலகாத அதிகாலைப் பொழுதொன்றில் அவன் புரவியொன்று கவர்ந்தான்… விரட்டி விரைந்தேகினான் எல்லாளன் படை வீரன்… (பலமாகச் சிரித்து) வீணன்… வெட்டி வீரன்… மறைந்து ஒளிந்து நின்ற எம் சிங்களச் சூரன் எட்டி… வாளை நீட்டி… அறுத்தான்… நோகாமல் அறுத்தான்… கழுத்தறுத்தான்… சிரம் கொய்தான் …வீரன் வீழ்ந்தான்… வீழ்வான்… விதியை மதி வெல்லும்… மதியை… சதி வெல்லும்… மந்திராலோசனை வீழும்… தந்திராலோசனை… சதியாலோசனை வெல்லும்… சதியே மதி… சதியே மதி… அத்தனை சுலபம் அத்தனை சுலபம் வர்த்தனா…

(இருவரும் சேர்ந்து உரக்கச் சிரிக்கின்றனர்).

வர்த்தனா:                                      ஆயின்… சதியாலோசனைக்கு கலங்காச் சித்தம் வேண்டும் பக்சனா.

பக்சனா:                                         உண்டு வர்த்தனா. கவலை வேண்டாம். கலங்காச் சித்தமும் உண்டு, எப்பாதகத்திற்கும் கழுவாய் உண்டு என்பதும் அறிவேன்.  தமிழர் குருதியால் குளம் நிறைத்த துத்தகமுனு…  கடைத்தேற்றம் உண்டோவெனக் கலங்கி நின்றான். பெளத்தப் புனிதர்களாம் அரஹத்துகள் அவன் இருப்பிடம் நாடி, உரைத்த நியாயமும் அறிவேன். தமிழர் மானுடரே அல்லர். ஆகின் உனைப் பாவம் சேராது என்றுரைத்தது மறவேன்.

(உரக்க)

தமிழர் மானுடப் பிறவி அல்லர். மானுடப் பிறவிகளே அல்லர்.

மாக்கள். மாக்கள். விலங்குகள். விலங்குகள் (உரக்கச் சிரிக்கிறான்).

(உரக்க)

தமிழரைக் கொல்வது பாவமில்லை.

தமிழரைக் கொல்வது பாவமில்லை.

கொன்றேன்…

கொல்வேன்…

குளமென்ன குட்டையென்ன…

குருதியாறு பெருகச்செய்வேன்

இந்துமாச் சமுத்திரத்தையே அவர்தம் செந்நீரால் நிரப்புவேன்…

தமிழ் பேசும் ஒரு விலங்கும் பெளத்தம் தழைத்தோங்கும் இத்தீவில் உயிர் பிழைத்திருக்காது… சூளுரைக்கிறேன்…

காளி ஆவேச நடனமாடியபடி அரங்கிற்குள் நுழைந்து, மையத்தில் நிலைகொள்கிறாள்.

இருவரையும் நோக்கி…

காளி:                                                அடே யாரடா அது?

என்னைத் தெரியுதாடா?

சொல்லுங்கடா? சொல்லுங்கடா?

இருவரும் ஒருசேர:                  (மிகுந்த அமைதியாக) எம் தாயே!

பெளத்த முறைப்படி வணங்குகின்றனர்.

காளி:                                                (உரக்கச் சிரித்து)

அதிபுத்திசாலி மூடங்களா! அதிபுத்திசாலி மூடங்களா!

கும்பிட்டது போதுமடா… கொண்டு வாங்கடா… கொண்டு வாங்கடா… உருட்டுங்கடா தலைகளை… உருட்டுங்கடா தலைகளை…

வர்த்தனாவும் பக்சனாவும் மிக நிதானமாக, பார்வையாளர்களிடையே இருந்து நபர்களை இழுத்து வந்து அவள் முன்பாகக் கிடத்துகிறார்கள்.

இறுதியாக, இருவரையும் நோக்கி…

காளி:                                                அடே முண்டங்களா… நான் உங்க ஆத்தா இல்லையடா… காளியடா காளி… மாகாளி… பத்ரகாளி… ஆயி… மாயி… நீலி… சூலி… இன்னும் மனுச முண்டத்துக்குள்ள இருக்குற எல்லாப் பேய்க்கும் மூத்தவளடா… எல்லோருக்கும் மூத்தவ… எங்கிட்டவே உங்க ஆட்டமா ?

உரக்கச் சிரித்து ஆக்ரோஷமாக நடனமாடி, வர்த்தனா – பக்சனா இருவரையுமே மடியில் கிடத்தி இரத்தம் குடித்து அப்பிணக்குவியலில் தள்ளி, குவியலின் மேல் ஒருகாலை வைத்து ஆவேசம் அடங்காது நிற்கிறாள்.

*              *              *

நாடகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . Leave a Comment »

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: