அதிகாரமும் வன்முறையும் கருத்தியல் மேலாண்மையும் மாற்றமும் – 2

நாத்திகம் பேசி நாத்தழும்பேறியோர் நெருப்பூட்டி நர்த்தனமாடிய கதை

 

சென்னையில் நடைபெற்ற “தமிழன்பர் மகாநாடு” பார்ப்பனர்களின் நலன் நோக்கில் கூட்டப்பட்டதாக இருந்ததென்றால், அதற்கு முந்தைய ஆண்டு பழுத்த சைவப் பழங்கள் கூட்டிய மாநாடு ஒன்றும் அரங்கேறியிருந்தது. அன்றைய திருச்சி ஜில்லாவில் இருந்த துறையூரில் 1932 ஆகஸ்டு 6, 7 தேதிகளில் கூட்டப்பட்ட மாநாடு அது.

 

சரியாகச் சொல்வதென்றால், அவ்விரண்டு நாட்களில் மூன்று மாநாடுகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன – தமிழ்ப் புலவர் மாநாடு, தமிழ் மாணவர் மாநாடு, தமிழர் மாநாடு. சென்னைத் “தமிழன்பர் மகாநாட்டில்” நிகழ்ந்ததை ஒத்த சம்பவங்கள் இங்கும் அரங்கேறியிருக்கின்றன. கூடுதலாக ஒரு சிறிய “வன்முறை”ச் சம்பவமும்.

 

மாநாட்டுச் சம்பவங்கள் குறித்த செய்திகள், 14.08.1932 தேதியிட்ட குடி அரசுத் தலையங்கத்தில் (பெரியார் எழுத்தும் பேச்சும், 1932 – 2, தொகுதி 15) காணக் கிடைக்கின்றன. மாநாட்டில் சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் குறித்த விவரங்கள், அதே இதழில் வெளிவந்துள்ள “தமிழர் மகாநாடு – தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது மத சம்பந்தமில்லாத தமிழ்த் தீர்மானங்கள் ஹிந்திக் கண்டனம்” என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் கிடைக்கின்றன. மேலும், 31.07.1932 தேதியிட்ட குடி அரசு இதழில், “தஞ்சை – திருச்சி மாவட்ட தமிழர் மகாநாடு” என்று தலைப்பில், குத்தூசி குருசாமியால் எழுதப்பட்டு பூவாளூர் அ. பொன்னம்பலனார் அவர்களால் அனுப்பப்பட்ட 12 தீர்மானங்கள், தீர்மானத்தை முன்மொழிபவர், வழிமொழிபவர் பெயர்களோடு வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது (“தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் – உண்மை வரலாறு” நூலில் இவ்விரண்டும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன).

 

குடி அரசுத் தலையங்கம், மாநாடு நடைபெறப்போவது குறித்த செய்திகள் வெளிவந்தபோது தாம் மகிழ்ச்சியுற்றதாகத் தெரிவித்து தொடங்குகிறது. மாநாட்டு நிர்வாகிகளால் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கைகளில், தமிழர் சீர்திருத்தமும் தமிழ் மொழி வளர்ச்சியும் வலியுறுத்தப்பட்டிருந்ததே தமது மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்றும், மாநாடு சீர்திருத்த நோக்கங்களுடன் கூட்டப்படுகிறது என்று கருதிய சுயமரியாதை இயக்கத் தோழர்கள் பலரும் தமது நோக்கிலான பல தீர்மானங்களை எழுதி அனுப்பினார்கள் என்றும் குறிப்பிடுகின்றது.

 

ஆனால், அவர்கள் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, மாநாடு நடைபெறுவதற்கு இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாக, மாநாட்டு வரவேற்புத் தலைவர் த. வே. உமாமகேஸ்வரம் பிள்ளை, “தமிழர் மாகாநாடு தமிழ் வளர்ச்சியை மட்டும் கருதிய மாகாநாடேயன்றி சீர்திருத்த சம்பந்த மகாநாடுமன்று சமய சம்பந்தமான மகாநாடுமன்று” என்று அறிக்கை வெளியிட்டிருக்கிறார். மேலும் தமது வரவேற்புரையில், “இம் மகாநாடுகளின் உண்மை நோக்கங்கள் யாதெனத் தெரியாதபடியால் மக்களின் சீர்திருத்தத்தில் கருத்துடைய நண்பர்கள் செய்தித் தாள்களிலும், துண்டுத் தாள்களிலும் தாம் நிறைவேற்ற வரும்படி முடிவுகளை வெளியிட்டு வருவதைப் பார்த்தேன்,” என்றும் பேசியிருக்கிறார்.

 

இவற்றைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டும் தலையங்கம், இம்மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்தவர்கள், சைவ சமய பக்தர்கள் என்பதையும், இவர்கள் “சைவத்தை விட்டால் தமிழ் இல்லை; தமிழை விட்டால் சைவமில்லை” என்ற கொள்கையை உடையவர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே என்றும், அதை முன்னிட்டே, “இத்தகையவர்கள் சீர்திருத்தத்தின் பெயரால் கூட்டும் மகாநாடு, சீர்திருத்தத்தின் பெயராலும் தமிழின் பெயராலும் சைவத்தை வளர்க்க முயலும் மகாநாடாக இருக்கும் என்று கருதியே பல சீர்திருத்தக்காரர்கள் மகாநாட்டினருக்கு எச்சரிக்கை செய்யவும், பல தீர்மானங்களை அனுப்பவும் முன்வந்தார்கள்” என்றும் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

 

இத்தகைய கடுமையானக் கருத்து மாறுபாடு இருந்தபோதிலும், மாநாட்டை நடத்துவோர் யார் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தும், மொழி தொடர்பான தீர்மானங்கள் மட்டுமே மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்படும் என்று மாநாட்டை நடத்தியவர்கள் கூறியதை ஏற்றுக்கொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்தினர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டனர். இதன் காரணமாக, மாநாட்டை நடத்தியோர் மதம் தொடர்பான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றாமல் “விட்டுக்கொடுத்திருக்கின்றனர்”. மாநாட்டின் இரண்டாம் நாள் கல்வி அமைச்சர் திவான் பகதூர் குமாரசாமியார் தலைமையில் நடைபெற்ற “தமிழர் மகாநாட்டில்” மட்டுமே அத்தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

 

“தீர்மானங்களோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்த மத சம்பந்தமான விஷயங்களும் சீர்திருத்தக்காரர்களால் திருத்தப்பட்டு அவைகள் ஏகமனதாக நிறைவேறின” என்று குறிப்பிடும் தலையங்கம், மாநாடு அமைதியாக நடைபெற்றதற்கு இருதரப்பாரையும் பாராட்டுவதோடு, அதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தவர் தலைமை வகித்தக் கல்வி அமைச்சர் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது.

 

ஆனால், உண்மையில் மாநாடு அவ்வளவு அமைதியாகவும் நடந்துவிட்டிருக்கவில்லை. “மகாநாட்டின் நிர்வாகத்தினர்களில் சில சில்லரைப் பேர்வழிகள் நடந்து கொண்ட வெறுக்கத் தகுந்த” விடயங்களைப் பற்றியும் தலையங்கம் கடுமையுடனே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

 

1. மாநாடு தொடங்கும்போதும், இடையிலும் சமய சம்பந்தமான பாடலைப் பாடுவதில் பிடிவாதம் காட்டியது. “தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம்” நூலில் உள்ள “தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது” கட்டுரை இச்சம்பவத்தைச் சற்றே விவரித்திருக்கிறது.

 

“பிறகு அன்று மாலை (06.08.1932 – மாநாட்டின் முதல் நாள்) 4-30 மணிக்கு மகாநாட்டுப் பந்தலில் தமிழ் மாணவர் மகாநாடு ஆரம்பித்து. முதலில் தமிழ் வாழ்த்து பாடிய பின் ஒருவர் தேவாரம் பாட ஆரம்பித்தார். அப்பொழுது கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் மொழி சம்பந்தமான மகாநாட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதசம்பந்தமான பாடலைப் பாடக் கூடாதென்று ஆட்சேபனை செய்தனர். இதனால், பாடப்படாமல் நிறுத்தப்பட்டது.… அதன் பின் மகாநாட்டுத் தலைவர் திரு. வி. கல்யாண சுந்தர முதலியார் அவர்கள் தமது அச்சிட்டிருந்த தலைமைப் பிரசங்கத்தைப் படித்து முடித்தார். பிறகு தேவாரம் பாட ஒரு பையன் முன் வந்தான். அப்பொழுது மீண்டும் கூட்டத்தினரால் ஆட்சேபிக்கப் பட்டதும் இதனால் சிறிது நேரம் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு குழப்பம் அடங்கியபின், திரு. முதலியாருக்கு ஒரு வரவேற்புப் பத்திரம் வாசித்துக் கொடுக்கப்பட்டதில் சுயமரியாதைக்காரர்களை கண்டிக்கும்படியான சில வாக்கியங்கள் இருந்தன. அவைகளை ஒப்புக் கொள்ளக் கூடாது என்று கூறி ஆட்சேபித்தனர். கடைசியில் குழப்பம் ஏற்படும் போலிருப்பதைக் கண்டு, திரு. கல்யாணசுந்தர முதலியார் அவர்களே அவ்வாக்கியங்களைத் தாம் ஒப்புக் கொள்ளவில்லையென்று கூறினார். இதற்குள் போலீசார் பிரவேசித்துக் கூட்டத்தைக் கலைத்து விட்டனர்.”

 

2. மாநாட்டில் பங்கேற்றோர் சாதாரணமாக வெளியே செல்ல எழுந்தாலும் போலீசார் அவர்களை “உட்கார், வெளியே போ” என்று அதிகாரம் செய்ய அனுமதித்தது.

 

3. சுயமரியாதைக்காரர்கள் கலகம் செய்தால் அவர்களை அடிப்பதற்காக அடியாட்களை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. “நம்பிக்கையான இடங்களிலிருந்து கேள்வியுற்றோம்” என்று குறிப்பிடுகிறது தலையங்கம்.

 

4. ஹிந்தி மொழியைக் கண்டிக்கும் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்தபோது, சிலர் எதிர்த்தது. அவ்வெதிர்ப்புக்கு சுயமரியாதைக்காரர்கள் சரியான பதில் கூற, பெரும்பான்மையினரால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.

 

5. சுயமரியாதைக்காரர்கள் மாநாட்டிற்கு வருவார்கள் என்று தெரிந்திருந்தும் அவர்களது மனம் புண்படும்படியான வாக்கியங்கள் எழுதிய “இரண்டொரு போர்டுகளை” வைத்திருந்தது. அவற்றை நீக்கும்படி மாநாட்டுத் தலைவர்களில் சிலர் சொல்லியும் எடுக்காமல் இருந்தது. கடைசியில், சுயமரியாதைக்காரர்களே மாநாட்டு நிர்வாகிகளுக்குத் தெரிவித்துவிட்டு அவற்றை நீக்கியது.

 

நிற்க.

 

இதுவரை கண்டவை 1933 ஆம் ஆண்டு பார்ப்பனச் சநாதனிகளால் நடத்தப்பட்ட மாநாட்டிலும், 1932 ஆம் ஆண்டு சைவத் தமிழர்களால் நடத்தப்பட்ட மாநாட்டிலும் கலந்துகொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்கள் செய்த வெற்றிகரமான, ஆரோக்கியமான அரசியல் இடையீடுகள் (political intervention/resistance என்று கருதத்தக்க) குறித்த விவரிப்பு மட்டுமே. ஆரோக்கியமான அரசியல் இடையீட்டிற்கான சிறந்த எடுத்துக் காட்டுகள் என்ற அளவில் அணுகினாலே இவை மதிப்புமிக்க, பின்பற்றத்தக்க பாடங்களாக நிற்பவை.

 

மேலாக, அதிகாரம்/ஆற்றல் (power), இசைவதிகாரம் (authority), கருத்தியல் மேலாண்மை/மேலாட்சி (ideological hegemony), மாற்றம்/புரட்சி (change/revolution), வன்முறை (violence) குறித்த மரபான மார்க்சியப் பார்வைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட, செறிவான பார்வைகளை நோக்கி நகர்த்தும் புள்ளிகளாகவும் இவற்றைக் கொள்ள முடியும்.

 

அதற்கு, முதலில், இவ்விடையீடுகளை அக்கால அரசியல் சூழலில் வைத்து நோக்குவது அவசியமான நிபந்தனை. ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டிற்கு முந்தைய அரசியல் சூழலில் செயல்பட்ட ஒரு இயக்கத்திற்கு எவ்விதமான அரசியல் சூழலமைவு சாத்தியங்கள் திறந்திருந்தன, இயங்குவெளியை அடைத்திருந்த நிர்ப்பந்தங்கள் என்ன, தொழிற்பட்ட எதிர்பாராத காரணிகள் என்ன என்பனவற்றையும் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

 

அரசியல் புலம் நிலைத்த தன்மையே விதியாகக் கொண்டிருக்கும் மானுடர்களின் (மரணம், பண்பு நலன் என்ற இருபொருளிலும்) இயங்குவெளி என்பதால், எதிர்பாரா நிகழ்வுகளே அப்புலத்தின் விதி (law என்ற பொருளில் அன்று; fate என்ற பொருளில்) எனக் கொள்வதில் தவறில்லை.

 

மேலே ஐந்தாவது புள்ளியாகக் குறிப்பிட்டிருக்கும் “சில்லரைப் பேர்வழிகள்” சிலரது வெறுக்கத்தக்க நடவடிக்கையினால் துறையூர் “தமிழர் மகாநாட்டிலும் எதிர்பாரா நிகழ்வொன்று நடந்தேறியிருக்கிறது. குடி அரசுத் தலையங்கம் சம்பவத்தை மிகவும் நயமாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

என்றாலும், “தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம்” நூலில் இடம் பெற்றுள்ள “தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது” கட்டுரைக்கு நூலின் தொகுப்பாளர்களில் ஒருவரான குருவிக்கரம்பை வேலு தந்திருக்கும் “அடிக்குறிப்பு” மூலம் அவ்வெதிர்பாரா நிகழ்வு தெரிய வருகிறது:

 

“இந்த மாநாட்டின் நுழைவாசலில் “நாத்திகம் பேசி நாத் தழும்பு ஏறியவர்கள் ஒழிக” என்று ஒரு வளைவு வைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த வளைவை தோழர் ப. ஜீவானந்தம் அவர்கள் கீழே தள்ளி தீ மூட்டி விட்டார். அதனால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தில், குருசாமியும், ஜீவாவும் வெற்றி கண்டனர்.”

 

(தொடரும்)

 

பகுதி 1

 

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: