நீதியின் கொடியை அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடுங்கள்!

குறிப்பு: இக்கட்டுரை ”தமிழ் ஆழி – மே” இதழுக்காக எழுதியது. இதழ் இன்று வரை வரவில்லை. நாளையோ நாளை மறுநாளோ வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. தாமதத்திற்கான நண்பர் ஆழி செந்திலின் காரணங்கள் அனைத்தும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இத்தனை நாட்கள் கழித்து இக்கட்டுரை வருவது இதற்கான கவனமும் அவசியமும் குறைந்துவிடும் என்பதால் இங்கே வெளியிடுகிறேன். இதை “கீற்று” இதழிலேயே வெளியிடுவதையும் “தமிழ் ஆழி”க்காகத் தவிர்த்து வந்தேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதவும் நேரம் கிடைக்கவில்லை. முயற்சிக்கிறேன்.

——-

”சட்ட வழிப்பட்டு ஒரு மனித உயிர் தூக்கிலிடப்படும் துயரார்ந்த பொழுதாக விடியும் ஒவ்வொரு நாளும், மனிதநேயம் மிக்க நீதியின் கொடி அரைக்கம்பத்தில் தொங்கவிடப்பட வேண்டும். உயிரைப் பலி கொல்கிற சட்டத்திற்கு காந்தியின் தேசம் இப்படியாகத்தான் மரியாதை காட்ட வேண்டும். ஒரு தேசத்தின் மதிப்பீடுகளும் ஒரு தலைமுறையின் அறநெறிகளுமே குற்றம் மற்றும் தண்டனை குறித்த கருத்தாக்கங்களை வடிவமைக்கின்றன. அதன்படி, முந்தைய நூற்றாண்டுகளின் சிறந்த பண்பாடுகளின் ஊடாகச் சுடர் விட்டு வந்திருக்கும் வழிகாட்டும் நட்சத்திரமான குற்றவியல் சட்ட நெறிமுறைகளின் இன்றைய நோக்குகள், மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலுப்படுத்தவே செய்கின்றன.” வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர் (ராஜேந்திர பிரசாத் இன்ன பிறர் எதிர் உத்தர பிரதேசம், பிப்ரவரி 9, 1979)

தேவேந்தர் பால் புல்லரின் மேல் முறையீட்டு மனுவை ரத்து செய்து, ஏப்ரல் 12 அன்று உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை வாசித்து முடித்ததும், முன்னாள் நீதிபதி மதிப்பிற்குரிய வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யரின் மேற்சொன்ன கூற்றுதான் சட்டென்று நினைவிற்கு வந்தது.க்

புல்லரின் கருணை மனு மீதான முடிவு மிக நீண்ட காலமாக தள்ளிப்போடப்பட்டிருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டும், அதன் விளைவாக அவர் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி தீவிர சிகிச்சையில் இருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டும், புல்லருக்கு விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை இரத்து செய்து ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்து நீதிமன்றம் உத்தரவிட வேண்டும் என்பதே புல்லரின் தரப்பில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மேல் முறையீட்டு மனுவின் சாரம்.

மேல் முறையீட்டு மனுவை நிராகரித்த உச்ச நீதிமன்றம், அதற்குக் குறிப்பிட்டிருக்கும் காரணங்களை நோக்கும்போது, கால் நூற்றாண்டிற்கு முன்பாக, கிருஷ்ணய்யர் மொழிந்த கூற்றுப்படி, நீதியின் கொடி அரைக்கம்பத்திலேயே நிரந்தரமாகக் கட்டப்பட்டுவிட்டதோ என்ற கேள்வியே மிஞ்சுகிறது.

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருப்பட்டிருக்கும் காரணங்களின் சில முக்கியப் புள்ளிகள் பின்வருமாறு:

நீண்ட காலத் தாமதத்தைக் காரணம் காட்டித் தண்டனைக் குறைப்பைச் செய்ய புல்லர் ஒன்றும் சாதாரணமான கொலைக் குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்படவில்லை. தடா சட்டத்தில் அடங்கும் குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப்பட்டவர். தனிப்பட்ட பகை, சொத்துத் தகராறு, போன்ற காரணங்களுக்காக நிகழும் கொலைகளோடு ஒப்பிட முடியாத அளவிற்கு தடா சட்டத்தின் கீழான குற்றங்கள் முற்றிலும் வேறானவை.

பயங்கரவாதிகளின் நடவடிக்கைகளால் எண்ணற்ற அப்பாவி பொதுமக்களும், படையினரும் உயிரிழக்கிறார்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், அக்குற்றங்களின் தீவிரத்தன்மை புரியும். தமது திரிந்த அரசியல் நோக்கங்களை அடைவதற்காக அரசுக்கு எதிரான போரைத் தொடுக்க  துப்பாக்கிகளையும், குண்டுகளையும், சில சமயங்களில் பேரழிவு ஆயுதங்களையும்கூட பயன்படுத்த அவர்கள் தயங்குவதில்லை.

அவ்வாறான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும்போது, அவர்கள் மனித உயிருக்கு எந்த மதிப்பையும் அளிப்பதில்லை. மற்ற மனிதர்கள் மீது நேசமோ கருணையோ காட்டாதவர்கள், தம் மீது கருணை காட்டும்படி கோரிக்கை விடுப்பதும், தமது மனு மீது நடவடிக்கை எடுக்க நீண்ட காலதாமதம் ஆனது என்ற காரணத்தைக் கூறி தண்டனையைக் குறைக்கக் கோருவதும் வேடிக்கையான புதிராக இருக்கிறது.

மரண தண்டனையை இரத்து செய்யும் அளவிற்கு கடுமையாக மனநலம் குன்றியிருக்கிறார் என்று முடிவு செய்ய, போதுமான ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க அளவிற்கு எதுவும் முன்மொழியப்படவில்லை.

கருணை மனு மீது முடிவெடுப்பதில் ஏற்பட்ட காலதாமதத்திற்கு, புல்லரின் சார்பில் பல்வேறு தரப்பினரால் முடிவேயில்லாமல் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கை மனுக்களும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதையும் குறிப்பிட்டாகவேண்டும்.

நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவிப் பொதுமக்களை இரக்கமின்றிக் கொன்று குவிக்கும் குரூரமான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் பயங்கரவாதிகளுக்காக வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, மனித உரிமைகள் என்ற மாயப்பிசாசைக் கிளப்பிவிடும் வேலையில் பலரும் சேர்ந்து விட்டிருக்கிறார்கள். (Many others join the bandwagon to espouse the cause of terrorists involved in gruesome killing and mass murder of innocent civilians and raise the bogey of human rights. pg: 62 – 63)

சுருங்கக் கூறுவதென்றால், பயங்கரவாதிகள் எனப்படுபவர்கள், கருணையோ மனித நேயமோ அற்றவர்கள். மற்றவர்களுக்கு கருணை காட்ட முடியாதவர்களுக்கு கருணை காட்ட அவசியமில்லை. மனித உரிமைகள் என்ற ”மாயப்பிசாசை” காட்டி அவர்களுடைய தண்டனையைக் குறைக்கக் கோருவது ஒரு மோசமான தவறு. சாதாரணமான குற்றங்களைச் செய்தவர்களுக்கு இவற்றைக் கோர உரிமை உண்டு. பயங்கரவாதிகளுக்கு இல்லை.

இக்கூற்று சரிதானா? பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கு மனித உரிமை கோரிக்கை எழுப்ப உரிமை கிடையாதா? அடிப்படை மனித உரிமைகள் எனப்படுபவை பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கும் பொருந்தும் என்று இதுவரை யாருமே அங்கீகரிக்கவில்லையா?

அமெரிக்காவிலே இப்படி இல்லை. இங்கிலாந்திலே அப்படி இல்லை என்பது போன்ற வாதங்களை முன்வைக்காமல் இதற்குச் சரியான பதிலை சொல்ல முடியுமா?

உலகில் உள்ள அனைத்து நாடுகளும் உறுப்பினர்களாக இருக்கும் ஐநா சபை, மனிதகுலம் அனைத்திற்கும் பொதுவான நெறிகள் என்று வரையறுத்திருப்பவற்றை நமது வழிகாட்டும் நெறிகளாக ஏற்றுக் கொள்வதில் யாருக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் வந்து விடாது என்று நம்பலாம் அல்லவா?!

2006 ஆம் வருடம் ஐநா சபை உலக அளவிலான பயங்கரவாத எதிர்ப்பு செயல்திட்டம் (Global Counter – Terrorism Strategy) என்று ஒரு திட்டத்தை அறிவித்தது. அவ்வருடம் செப்டம்பர் 8 அன்று இச்செயல்திட்டம் ஐநா பொது மன்றத்தில் (General Assembly) தீர்மானமாக முன்மொழியப்பட்ட போது, அனைத்து நாடுகளின் அரசாங்கங்களும் அதை ஆரத்தழுவிக் கொண்டன.

ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து, 2012 மார்ச் 30 அன்று மீண்டும் ஐநா சபை பொது மன்றத்தில், பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் மனித உரிமைகளையும் அடிப்படை உரிமைகளையும் பாதுகாப்பது (Protection of human rights and fundamental freedoms while countering terrorism A/RES/66/171) என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

”காத்திரமான பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளும் மனித உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுவதும் முரண்பட்ட இலக்குகள் அல்ல” என்று முகவுரையிலேயே குறிப்பிட்டுத் தொடங்கும் அத்தீர்மானத்தின் ஆரம்பப் பிரிவுகளில் அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

பிரிவு 1. பயங்கரவாதத்திற்கு எதிராக அரசுகள் எடுக்கும் எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் சர்வதேசச் சட்டம், அதிலும் குறிப்பாக சர்வதேச மனித உரிமைகள், அகதிகள் மற்றும் மனிதநேயச் சட்டம் ஆகியவற்றுக்கு உட்பட்டவையாக இருக்கவேண்டும் என்பதை [ஐநா பொது மன்றம்] மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.

பிரிவு 4. பல்வேறு தேசிய, இன, மொழிப் பிரிவினர் உள்ளிட்ட அனைவருடைய மனித உரிமைகளையும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டு சர்வதேசச் சட்ட நெறிகளின்படியே அனைத்து பயங்கரவாத எதிர்ப்பு செயல்முறைகளும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. இந்த வகையில், நிறம், இனம், மொழி, பாலினம், மதம், சமூகப் பின்புலம் சார்ந்து எவ்விதமான பாகுபாடுகளும் காட்டப்படக்கூடாது.

பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளின் பேரில் பல்வேறு நாடுகளின் அரசாங்கங்களும் அடிப்படை மனித உரிமைகளை மீறுகின்றன என்ற கவலையினாலேயே ஐநா சபை இத்தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி உறுப்பு நாடுகளை அறிவுறுத்தத் தொடங்கியது. பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கும் மனித உரிமைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே ஐநா சபையின் கொள்கை முடிவு. அதை அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் (இந்தியா உட்பட) ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதற்கு மாறாக, பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கு மனித உரிமைகளைக் கோரவே உரிமை கிடையாது என்று கூறுவது, ஐநா சபையால் முன்மொழியப்பட்டு, அனைத்து நாடுகளும் ஏற்றுக் கொண்ட கொள்கை முடிவுக்கே எதிரானது. ஐநா சபையின் தீர்மானங்களை ஏற்றுக் கொண்ட இந்திய அரசின் கொள்கை முடிவுக்குமே எதிரானது. துரதிர்ஷ்டவசமாக புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்பு  சர்வதேசச் சமூகம் (இந்திய அரசும்) ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பொது நியதிக்கு எதிரான நிலையில் நிற்கிறது.

அதோடு, பயங்கரவாதிகளின் பயங்கரவாதச் செயல்களுக்கு மன்னிப்பே கிடையாது என்ற கருத்தை இப்போதைய தீர்ப்பும் சரி, 2001 ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும் சரி (நீதிபதிகள் அரிஜித் பிரசாயத் மற்றும் பி. என். அகர்வால் ஆகியோரின் பெரும்பான்மை தீர்ப்பு) தொடர்ந்து வலியுறுத்தியிருக்கின்றன.

இது குறித்த ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சர்வதேச நெறிமுறை என்ன?

1966 ஆம் ஆண்டு ஐநா சபையால் நிறைவேற்றப்பட்ட, ”சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பாலான சர்வதேச ஒப்பந்தம்” (International Convention on Civil and Political Rights, 1966) பிரிவு 6 –ன் உட்பிரிவு 4 மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது (இந்திய அரசாங்கம், 1979 லேயே இந்த ஒப்பந்தத்தை உறுதி (ratify) செய்திருக்கிறது): மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட எவருக்கும் பொது மன்னிப்பு அல்லது தண்டனைக் குறைப்பு கோருவதற்கு உரிமை இருக்கிறது. மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட அனைத்து வழக்குகளிலும் பொது மன்னிப்பு அல்லது தண்டனைக் குறைப்பு வழங்கப்படலாம். (Anyone sentenced to death shall have the right to seek pardon or commutation of the sentence. Amnesty, pardon or commutation of the sentence of death may be granted in all cases.)

இந்த உட்பிரிவு “வழங்கப்பட வேண்டும்” (be granted) என்று வலியுறுத்தவில்லை. “வழங்கப்படலாம்” (may be granted) என்ற வலியுறுத்தலோடு தன்னை நிறுத்திக் கொள்கிறது. என்றாலும், அனைத்து வழக்குகளிலும் எனும் போது பயங்கரவாதக் குற்ற வழக்குகளும் அடங்கும். புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்புகளிலோ, பயங்கரவாதக் குற்றங்கள் ஒரு விதிவிலக்காகவே தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது. பயங்கரவாதக் குற்ற வழக்குகளில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பொது மன்னிப்போ தண்டனைக் குறைப்போ செய்யத் தேவையில்லை என்ற கருத்தே வலியுறுத்தப்படுகிறது. இக்கருத்தும் சர்வதேச ஒப்பந்தத்தின் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது.

மேலே குறிப்பிட்டுள்ளதைக் காட்டிலும் முக்கியமான புள்ளி ஒன்றை இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சுட்டிக் காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

ஐநா சபையின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கவுன்சில் மே 1984 -ல் “மரண தண்டனைக் கைதிகளின் உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்யும் பாதுகாப்பு நெறிகள்” (Safeguards guaranteeing protection of the rights of those facing the death penalty – Approved by Economic and Social Council resolution 1984/50 of 25 May 1984) என்ற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. இதன் 4வது பிரிவு, ”குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதான குற்றம், வேறு எந்தவொரு மாறுபட்ட விளக்கத்திற்கும் இடமில்லாத வகையில், தெளிவான, நம்பத் தகுந்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகே ஒருவர் மீது மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும்” (Capital punishment may be imposed only when the guilt of the person charged is based upon clear and convincing evidence leaving no room for an alternative explanation of the facts.) என்ற நெறிமுறையை மொழிகிறது.

ஆனால், புல்லர் வழக்கில் நடந்தது என்ன?

மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய உச்சநீதிமன்ற அமர்வால் வழங்கப்பட்ட 2001 ஆண்டுத் தீர்ப்பு ஏகமனதான தீர்ப்பு அன்று. நீதிபதிகள் அரிஜித் பிரசாயத் மற்றும் பி. என். அகர்வால் ஆகிய இருவரும் மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்தும் தீர்ப்பை வழங்குகின்றனர். மற்றுமொரு நீதிபதியான (சமீபமாக) மறைந்த எம். பி. ஷா புல்லரை குற்றத்திலிருந்தே விடுவித்து மற்றுமொரு தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறார்.

துன்புறுத்தலின் பேரில், போலீஸ் அதிகாரிகளிடம் புல்லர் அளித்த வாக்குமூலம் ஒன்று மட்டுமே புல்லருக்கு எதிராக இருக்கிறது. வாக்குமூலத்தை உறுதி செய்யும் மற்ற ஆதாரங்கள் எதையும் போலீசார் முன்வைக்கவில்லை. வாக்குமூலம் பதிவு செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கணிணியும் ஃப்ளாப்பியும் நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. அது சேமித்தே வைக்கப்படவில்லை என்று போலீசார் ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.

முதல் குற்றவாளியான தயா சிங் லஹோரியா மீதான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை என்று வழக்கில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். அப்படியிருக்க, இரண்டாவது குற்றவாளியான புல்லரைக் குற்றவாளி என்று சொல்வதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. சாட்சி சொல்ல அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர்கூட புல்லரைக் குறிப்பிட்டு அடையாளம் கூறவில்லை.

இறுதியாக, விசாரணை அதிகாரியிடம் கொடுத்த வாக்குமூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மரண தண்டனை விதிக்க முடியாது என்றும், அவரை வழக்கிலிருந்து விடுவிப்பதாகவும் தமது தீர்ப்பை அளித்திருக்கிறார்.

ஐநா சபையின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கவுன்சில் மே 1984 -ல் “மரணதண்டனைக் கைதிகளின் உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்யும் பாதுகாப்பு நெறிகள்” பிரிவு 4 –ன் படி புல்லர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்படவும் இல்லை. மூன்று நீதிபதிகளில் ஒருவர் அவரை வழக்கில் இருந்தே விடுவித்திருக்கிறார். இவற்றைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் புல்லருக்கு மரணதண்டனை விதித்திருப்பது மீண்டும் சர்வதேச வழிகாட்டு நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது.

மரண தண்டனை விதித்ததோடு அல்லாமல், அவரது அனைத்து மேல்முறையீடுகளையும், ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கக் கோரிய அவரது கருணை மனுவையும் உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் தொடர்ந்து நிராகரித்து வந்திருப்பது சர்வதேசச் சட்ட நெறிமுறைகளுக்கும், சர்வதேச ஒப்பந்தங்களுக்கும், சர்வதேச மனித நேய நெறிமுறைகளுக்கும் எதிரானது.

புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்பில் அவரது கோரிக்கையை நிராகரிக்கக் கூறப்பட்டுள்ள காரணங்களின் சாரம், இவ்வாறு சர்வதேசச் சட்ட நெறிமுறைகளுக்கும், ஒப்பந்தங்களுக்கும் மாறானது மட்டுமே அன்று. கருணை மனு மீதான முடிவு தாமதம் ஆனதற்கான காரணத்தைக்கூட புல்லரின் தரப்பு மீது சுமத்தியிருப்பதும் அவரது உடல் நலக் குறைவைக்கூடக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள மறுத்திருப்பதும், மனித நேய நெறிகளுக்கும் அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்குமே எதிரானவை.

ஆனால், இவ்வழக்கைப் பொருத்த அளவில், இந்திய அரசு புல்லரைக் கைது செய்ததே ஒரே வீச்சில் சர்வதேச நெறிமுறைகளுக்கும் இந்தியச் சட்டத்திற்குமே எதிராக அமைந்திருந்த வேடிக்கையையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.

அரசியல் அகதியாக ஜெர்மன் அரசு தன்னை ஏற்றுக் கொண்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் 1996 ஆம் ஆண்டு புல்லர் ஜெர்மனிக்குத் தப்பிச் செல்கிறார். ஆனால், ஜெர்மன் அரசு அவரைக் கைது செய்து இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கிறது. ஒப்படைப்பதற்கு முன்பாக, புல்லருக்கு எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மரண தண்டனை வழங்கப்படக்கூடாது என்ற வாக்குறுதியை இந்திய அரசிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறது. காரணம், ஜெர்மனியில் மரண தண்டனை தடை செய்யப்பட்ட ஒன்று. ஜெர்மனியின் சட்ட விதிகளின்படி, நாடு கடத்தப்படும் ஒரு நபருக்கு, அவரது சொந்த நாட்டில் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் ஆபத்து இருந்தால், அவரை அந்த நாட்டு அரசிடம் ஒப்படைக்கக்கூடாது. இப்போது, ஜெர்மன் அரசாங்கம், புல்லரை இந்திய அரசின் வாக்குறுதியை நம்பி ஒப்படைத்ததற்காகத் தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், இந்திய அரசு இதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அவ்வாறு நாடு கடத்தப்பட்டு இந்தியாவுக்கு கொண்டு வரப்படுபவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கக் கூடாது என்ற இந்தியச் சட்டத்தைப் பற்றியே இந்திய அரசாங்கம் கண்டுகொண்டதாகவும் தெரியவில்லை. 1966 ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட Extradition Act இன் 34C என்ற பிரிவே அது.

அச்சட்டப் பிரிவு கீழ்க்கண்டவாறு வரையறுக்கிறது:

”மரண தண்டனைக்குப் பதிலாக ஆயுள் தண்டனைக்கான வழிவகை. தற்சமயம் நடப்பில் உள்ள வேறு எந்தச் சட்டத்திலும் இருப்பதற்கு அப்பாற்பட்டு, இந்தியாவில் மரண தண்டனை விதிக்கப்படுவதற்கான குற்றத்தைச் செய்த ஒருவர், தப்பித்து வெளியேறிய நிலையில், வேறொரு நாட்டில் நாடு கடத்தலுக்குரிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கும்பட்சத்தில், மத்திய அரசாங்கத்தின் வேண்டுதலுக்கு இணங்கி அந்நாட்டு அரசாங்கம் அவரை இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்குமானால், ஒப்படைக்கும் நாட்டின் சட்டத்தில் அக்குற்றத்திற்கு மரண தண்டனை வழங்க வழியில்லை எனும்பட்சத்தில், அக்குற்றவாளிக்கு அவர் தேடப்படும் குற்றத்தைப் பொருத்த அளவில், ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்படும்.” (Provision of life imprisonment for death penalty. Notwithstanding anything contained in any other law for the time being in force, where a fugitive criminal, who has committed an extradition offence punishable with death in India, is surrendered or returned by a foreign State on the request of the Central Government and the laws of that foreign State do not provide for a death penalty for such an offence, such fugitive criminal shall be liable for punishment of imprisonment for life only for that offence.)

இறுதியாக,

சர்வதேச மனித நேய நெறிமுறைகளின்படி மரண தண்டனை என்பதே ஒழிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. ”சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பாலான சர்வதேச ஒப்பந்தம்” பிரிவு 6 மிகக் குறிப்பாக மரணதண்டனைக்கு எதிரானதாகவே வடிவமைக்கப்பட்டது. அதன் முதல் உப பிரிவு, “ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உயிர் வாழ்வதற்கான உரிமை உள்ளார்ந்து இருக்கிறது. இந்த உரிமையைச் சட்டம் பாதுகாக்க வேண்டும். எவருடைய உயிரும் தன்னிச்சையாக பறிக்கப்படக்கூடாது” (Every human being has the inherent right to life. This right shall be protected by law. No one shall be arbitrarily deprived of his life.) என்று வரையறுக்கிறது.

மரண தண்டனைக்கு எதிரான ஐநாவின் பல்வேறு தீர்மானங்களும் வலியுறுத்துவது அத்தண்டனை மானுடத் தன்மதிப்பிற்கு (human dignity) எதிரானது என்பதே. மானுடத் தன்மதிப்பைச் சிதைக்கும் வகையிலான மிகக் குரூரமான தண்டனை என்பதே. இது ஒட்டுமொத்த மானுட குலத்திற்கும் பொதுவானது. இதிலிருந்து எவருக்கும் விதிவிலக்கு அளிக்க முடியாது. அது ”பயங்கரமான பயங்கரவாதிகளாக” இருந்தாலும் சரி.

மரணதண்டனை போன்றதொரு குரூரமான தண்டனையை வழங்குவது ஒருவரை சட்ட வழிப்படிக் குரூரமாகச் சித்திரவதைக்கு ஆட்படுத்தி, கொன்று, அம்மனிதரின் மானுடத் தன்மதிப்பைச் சிதைக்கும் செயலாகும். அதுமட்டுமன்று. அத்தண்டனையை வழங்குவது, மானுட குலத்தவராகிய நமது தன்மதிப்பில் இருந்து கீழிறங்கி, நம்மை நாமே சிதைத்துக் கொண்டு, நமது மானுடத் தன்மையை இழக்கும் செயலாகும்.

நன்றி: தமிழ் ஆழி

Advertisements

அடியும் முடியும் அற்றவனே! போற்றி! போற்றி!

சிருஷ்டியின் கடவுளான பிரம்மன் நான்முகன்.

“பூலோகத்தில் – பாரத வர்ஷத்தில் வழிபடும் தலமே இல்லாது கடவ!” என்று அவனுக்கு சாபம் கிடைத்த புராணக் கதை (சிற்”சிறார்”க்கு இது இந்துத்துவப் பெருங்கதையாடல் என்பதாகக்கூடும்) ஒன்று உண்டு.

அதாகப்பட்டதானது, அழிவுக் கடவுள் சிவபெருமானார், சிருஷ்டிக் கடவுள் பிரம்மாவினதும், காக்கும் கடவுள் பாற்கடலானதும் உண்மையைச் சோதிக்க திருவிளையாடல் ஒன்றை ஆடவிரும்பினானாம். ஒரு புண்ணியப் பெரும் சந்தர்ப்பத்திலே விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றானாம்.

”இருவரில் ஒருவர் எனது அடியையும் மற்றொருவர் முடியையும் கண்டு வருக!” என்று பணித்தானாம்.

அடியை நோக்கி பாற்கடலானும் முடியை நோக்கி நான்முகனும் பயணித்தவராம்.

முடியைக் காண்டுரச் சென்ற நான்முகன் பாதியிலே சோர்ந்து விழிக்க, பரமன் கொண்டையிலே இருந்து விழுந்த பூ (சரியாக நினைவில் இல்லை. பூஜைக்கு ஆகாத மலராகச் சபிக்கப்பட்டது. தாழம்பூ என்று நினைவு. திருத்தவும்.) ஒன்றைப் பிடித்தானாம். தான் இந்த காரியமாகப் புறப்பட்டேன். முடியல்லை. எனக்கு உதவி செய்வாயா என்று இறைஞ்சினானாம்.

பூவும் இறைவனார் கேட்கிறாரே என்று ஒப்புக் கொண்டதாம்.

அடியைக் காண்டுரச் சென்ற பரந்தாமனுக்கும் சோர்வாம். ஆனால், அவனோ பிரம்மனானப்பட்டவன் செய்யத் துணிந்த அபச்சாரத்தைச் செய்யத் துணியாமல் திரும்பினானாம்.

பரமனது திருவாய் மலரத் திரும்பியவரிடத்தில் “கண்டீரா?” என்ற அவன் கண்டிப்பான கேள்விக்கு, “கண்டேனில்லை!” என்று உண்மையை அதிகாரத்திடத்தில் ஒப்புக்கொண்டானாம் பரந்தாமன்.

கள்வன் நான்முகனோ “கண்டேன்” எனப் பொய் சொன்னான். பூவையும் (தாழம்பூ?) பொய் சாட்சி சொல்ல வைத்தான்.

முக்காலமும் உணர்ந்த பரமன் சபித்தான்.

“பூலோகத்திலே உனக்கு வழிபடுதலம் இல்லாது கடவ! பொய் சாட்சி பகன்ற பூவே! பூஜைக்கு உகந்த மலராக இனி உனைத் தொடுக்க மாட்டாராக!” என்று.

பரமனே போற்றி! போற்றி!

பரந்தாமனும் போற்றி! போற்றி!

அல்லா “நாமமும்” ஓங்குக!

(மன”ரம்”மிலே எழுதியது. இறைவனடியார் மன்னிக்க!)

அரசியல், அரசியல் சதிகள் இல் பதிவிடப்பட்டது . Leave a Comment »

ஊடக யுத்தம் >>> ஊடகங்கள் மீதான யுத்தம் >>> புரளி யுத்தம்

கொழும்பு நகரில் நட்சத்திர விடுதிகளில் ஆட்டு மந்தைகள் போல அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இந்திய ஊடகவியலாளர்கள் அனைவரும் திருப்பி அனுப்பி வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

அங்கிருக்கையில் சென்னை நண்பர்களைத் தொடர்புகொண்டிருந்த ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சி செய்தியாளர் ஒருவர், நேற்று கொழும்பு நகரில் பரவியிருந்த வதந்திகள் உண்மைதானா என்று விசாரித்துச் சொல்லக் கேட்க, (!) பல தரப்பினரையும் விசாரித்ததில் எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அச்செய்திகள் மிக உறுதியானவை போல பரவியிருந்தன. அதன் அடிப்படையில் எழுதியதே நேற்றைய பதிவு.

எதையும் உறுதி செய்ய இயலா நிலையில், அவை உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில் செய்யப்படவேண்டிய அரசியல் பணிகளை முன்னிறுத்தியே பதிவு செய்திருந்ததை வாசித்தவர்கள் உணரலாம்.

இரு முக்கிய நபர்களின் கொலைகள், இராணுவ ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு இரண்டு செய்திகளும் வதந்திகள் என்பது இன்று உறுதியாகி உள்ளன.

கல்முனை அணைக்கட்டு தகர்க்கப்பட்டதில் சிங்கள இராணுவத்திற்கு பெரும் இழப்பு என்பதும் உறுதியான தகவலாகிவிட்டது.

கொழும்பு நகரில் தகவல் தொடர்புகள் முற்றிலுமாக துண்டிக்கப்பட்டுள்ளதும் உறுதியாகியுள்ளது.

இறுதியாக, தற்சமயம், சிங்கள அரசின் தரப்பிலிருந்தும், பிற ஊடகங்கள் வழியாகவும் வரும் செய்திகள் எவையும் நம்பத்தகுந்தவையல்ல என்பதும் உறுதியாகியுள்ளது.

சிங்கள அரசு அரசியல் மற்றும் யுத்த செய்திகள் குறித்த உண்மையான தகவல்கள் சர்வதேச சமூகத்திற்கு கடுகளவும் கசிந்து விடக்கூடாது என்பதில் எடுத்திருக்கும் எச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளும் அரசியல் தந்திரோபாயங்களும் காசா மக்கள் மீதான இஸ்ரேல் அரசின் தந்திரோபாயங்களை அச்சு வார்த்தது போல ஒத்திருப்பதை இச்சந்தர்ப்பத்தில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதும் அவசியமாகிறது.

பல வகைகளில் ஈழ மக்கள் மீதான போர் குறித்த சர்வதேச சமூகத்தின் அணுகுமுறைகள், இந்திய – அமெரிக்க அரசுகளின் அணுகுமுறைகள் பலவும் ஒன்றே போல இருப்பதையும் மேலோட்டமான அவதானிப்பில் உணரமுடிகிறது.

இச்சந்தர்ப்பத்தில் ஈழ நிகழ்வுகள் குறித்த நம்பத்தகுந்த, உறுதியான தகவல்களை வெளிக்கொண்டு வருவது, ஈழத் தமிழர் மீதான சிங்கள அரச இராணுவப் படுகொலைகள், இந்திய அரசின் கள்ளக்கூட்டை வெளி உலகுக்கு தெரியப்படுத்துவது, ஆகிய முக்கிய பணிகள், மைய நீரோட்ட ஊடகங்கள் வழி வருவதற்கான அனைத்து வழிகளும் அடைக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், அறிவிக்கப்படாத இத்தடைகளை மீறி அவற்றை சர்வதேச சமூகத்திற்கும், உலகெங்கும் பரவியுள்ள தமிழர்களுக்குமே தெரியப்படுத்த வேண்டிய அவசிய அவசர கடமை எழுந்துள்ளது.

காசா – ஈழம் இரு படுகொலைகளின் ஒப்புமைகள் குறித்துமே சில வாரங்களாக அசைபோட்டு அலசிக் கொண்டிருந்த நிலையில், இன்று தற்செயலாக இத்தளத்தைக் காண நேர்ந்தது: http://virtualgaza.media.mit.edu/

காசாப் பகுதியின் உண்மை நிலவரங்களை வெளிக்கொண்டு வரும் நோக்கில், மாணவர்கள், ஆய்வாளர்கள் இன்னும் பலர் தாமாக முன்வந்து இம்முயற்சியில் இறங்கியுள்ளனர்.

இது போன்று, ஆங்கிலம் – தமிழ் இரு மொழிகளிலும், ஈழம் குறித்த தற்கால நிகழ்வுகள் சாத்தியமானவை அனைத்தையும், மைய நீரோட்ட ஊடகங்களுக்கு மாற்றான நம்பிக்கைக்குகந்த செய்திகள், தகவல்கள், குறித்த சேகரிப்பு மையம் (மேற்குறித்த தளம் போன்று) ஒன்றை கூட்டு முயற்சியாக உருவாக்கினால் என்ன என்ற கேள்வி எழுந்தது.

அதை அனைவர் முன்னும் உடன் வைக்கிறேன்.

ஊடக யுத்தம் – ஊடகங்கள் மீதான் யுத்தம் என்பவற்றோடு கடும் புரளி யுத்தத்தையும் தொடங்கி வைத்திருக்கும் இந்திய – சிங்கள தகவல் யுத்தத்தை எதிர் கொள்ள இத்தகைய முயற்சி அவசியம்.

அக்கறை உள்ள, வாய்ப்புள்ள எவரும் இது குறித்து மேலும் முனைய வேண்டுகிறேன்.

எனது பங்களிப்பை முன்மொழிந்து.

இலங்கையில் இராணுவ ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு???!!!

இன்று மதியத்திலிருந்து நெருக்கமான பத்திரிகையாளர் நண்பர்கள் வழி கிடைத்துக் கொண்டிருந்த செய்திகள் வியப்பிலாழ்த்திய வண்ணம் உள்ளன.

ஈழத்திலிருந்தும் சிங்கள அரச தரப்பிலிருந்தும் இவை குறித்த எதுவிதமான மூச்சும் இல்லாதது செய்திகளின் நம்பகத்தன்மை குறித்த கேள்விகளை எழுப்பினாலும் தொடர்ந்து பல வட்டங்களில் விசாரித்ததில் இதுவரை அனைவரும் இச்செய்திகளை ஆமோதித்தே வருவதால் விஷயத்தை வெளியே கொண்டு வரும் நோக்குடன் இச்செய்திப் பதிவு.

இச்செய்திகள் உண்மையெனில் பிரச்சாரமெடுப்பது அவசியம் எனக் கருதியே எழுத வேண்டியாயிற்று.

1) நேற்று காலை கொழும்பு நகரில் வைத்து டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் சிங்கள ஜனாதிபதி ராஜபக்சேவின் இளைய சகோதரர் ஃபாசிலும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

டக்ளஸ் குறித்த செய்திக்கு மறுப்பு தெரிவித்து அவரது இயக்க வலைப்பக்கத்தில் செய்தி வெளியாகியுள்ளது. (காண்க: http://www.epdpnews.com/news.php?id=1983&ln=tamil) அது குறித்து குறிப்பிட்டு மீண்டும் விசாரித்ததில் அவரது மரணச் செய்தியை மீண்டும் பத்திரிகை நண்பர்கள் மிக உறுதிபடக் கூறினர்.

2) நேற்று இலங்கையில் இராணுவம் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நடத்தியுள்ளதாக ஒரு செய்தி.

இச்செய்தியையும் உறுதிப்படுத்த இயலவில்லை. எனினும், கொழும்புவில் உள்ள இந்திய பத்திரிகையாளர்கள் ஒருவருக்கும் ஒரு துளிச் செய்தியும் அரச தரப்பிலிருந்து மறுக்கப்பட்டு, அவர்கள் தங்கியுள்ள இடங்களிலிருந்து வெளியே செல்லவும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற நேரடித் தகவல்கள் இச்சந்தேகத்தை வலுப்படுத்துவதாக உள்ளது.

முதல் செய்தி உண்மையாக அமையும் பட்சத்தில் இரண்டாவதற்கு அதிக வாய்ப்பு உள்ளது என்று எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

மேலும், முல்லைத் தீவில் சிங்கள இராணுவம் மிகக் கடுமையான இழப்பை சந்தித்துள்ளது என்பது வெளிவந்துவிட்ட போதும் இழப்பின் உண்மையான அளவு இன்னும் தெளிவாகவில்லை. முல்லைத் தீவு தவிர்த்து, கிளிநொச்சி, யாழ்ப்பாணம், வன்னி பகுதிகளிலும் புலிகள் திடீரென கடும் தாக்குதல் தொடுத்திருப்பதும், அப்பகுதிகளில் சிங்கள இராணுவம் தயார் நிலையில் இல்லாதிருந்ததும் அங்கும் இராணுவத் தரப்பு இழப்புகள் கடுமையாக இருக்க வாய்ப்புண்டு என ஊகிக்க முடிகிறது.

இந்த எதிர்பாராத கடுமையான இராணுவ இழப்புகள் மட்டுமே இலங்கையில் சிங்கள இராணுவம் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நடத்துவதற்கு போதுமானவை என்று சொல்ல இடமுண்டு.

இவற்றோடு முதற்சொன்ன இரண்டு சம்பவங்களும் உறுதிப்படுமானால், இலங்கையில் இராணுவ ஆட்சி சர்வதேச சமூகத்திற்கு அறிவிக்கப்படாமல் நடைமுறைக்கு வந்திருக்க அதிக பட்ச வாய்ப்புண்டு.

இதன் பொருட்டே மிகக் கடுமையான செய்தித் தணிக்கையும் சிங்களப் பத்திரிகையாளர்கள் மீதேயான இதுவரையில்லாத நேரடி தாக்குதல்களும்.

இச்செய்தியை சர்வதேச சமூகத்தின் முன் வைத்து பிரச்சினையை எழுப்புவது உடனடி அவசியம்.

அத்துடன், போர்முனையில் இந்திய உளவு பிரிவினரும் இராணுவத்தினரும் நேரடியாக பங்குபெற்று வருவதாகவும் தகவல்கள்.

அதையும் சர்வதேச அளவில் பிரச்சினையாக எழுப்புவது உடனடி அரசியல் பணிகள்.

அனைவரும் தம்மாலானதைச் செய்வது மிக அவசியம்.

அரசியல் சதிகள், ஈழம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

ராஜீவ் காந்தி கொலை – அவிழத் தொடங்கியுள்ள மர்மங்கள்

குறிப்பு: இச்செய்திக்கட்டுரை இவ்வேளை உலகெங்கும் வாழும் தமிழரிடையே சென்று சேர்ந்து விட்டிருக்கக்கூடும். எனினும் இயன்ற அளவிற்கு கவனப்படுத்தும் பொருட்டு என் பங்கிற்கு பதிவிலேற்றுகிறேன். ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலையை முன்னிறுத்தி தமிழ்நாட்டில் இதுகாறும் அரங்கேற்றுப்பட்டு வந்த மிக மோசமான அரசியலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் தொடக்கப் புள்ளியாக இது அமையுமா என்று பொறுத்திருந்தே காணவேண்டும்.

முன்னாள் பாரதப் பிரதமர் ராஜீவ்காந்தியின் படுகொலை வழக்கைப் பற்றி அறிந்து வைத்திருப்பவர்களுக்கு இந்தப் பெயர் நன்கு பரிச்சயம். ஏனெனில்,
ஷ்ரீபெரும்புதூரில் ராஜீவ்காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்ட பிறகு, சம்பவத்திற்குக் காரணமான முக்கியக் குற்றவாளிகள் சுமார் இருபத்தொரு நாட்கள் பெங்களூருவில் பதுங்கியிருந்தது ரங்கநாத்தின் வீட்டில்தான். ராஜீவ் கொலை வழக்கில் 26-வது குற்றவாளியாகச் சேர்க்கப்பட்ட ரங்கநாத், தூக்குத் தண்டனைக் குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டு, பின்னர் விடுதலை செய்யப்பட்டவர்.

91-ம் ஆண்டு மே மாதம் 21-ம் தேதி இரவு ராஜீவ்காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டார். விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பினர்தான் இந்தப் படுகொலையைச் செய்தார்கள் என 26 பேருக்கு தடா நீதிமன்றம் தூக்குத் தண்டனை விதித்தது. பின்னர் உச்சநீதிமன்றத்தில் முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளன், நளினி ஆகியோருக்குத் தூக்குத் தண்டனையும், ராபர்ட் பயஸ், ஜெயக்குமார், ரவிச்சந்திரன் ஆகியோருக்கு ஆயுள் தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது. இதில் சோனியாகாந்தியின் கருணையால் நளினியின்
தூக்கு, ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கப்பட்டது.

`ராஜீவ்காந்தி படுகொலைக்கு உண்மையான காரணம் என்ன?’ என்று அறிவதற்கு காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியாகாந்தி பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொண்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில்தான் ஒற்றைக்கண் சிவராசன், சுபா உள்பட சில குற்றவாளிகள் கடைசியாக ரங்கநாத்தின் வீட்டில் பதுங்கி இருந்ததால், அவருக்கு இந்தப் படுகொலையின் நிஜப்
பின்னணி தெரிய வாய்ப்புள்ளது என்று சோனியாகாந்தி உறுதியாக நம்பியிருக்கிறார். ஏனென்றால், படுகொலைச் சம்பவம் நடந்தபிறகு, பெங்களூருவில் குற்றவாளிகள் பதுங்கியிருந்த 21 நாட்களும் அவர்களைச் சுற்றி நடந்த பல்வேறு விஷயங்கள் சோனியாவின் கவனத்திற்குப் போயிருக்கின்றன. இதையடுத்து, ரங்கநாத்தைச் சந்திக்க சோனியா விருப்பப்பட்டிருக்கிறார்.

அதன்பேரில், தமிழ்நாட்டில் உள்ள முக்கியமான தமிழ் உணர்வாளர் (முன்பு
காங்கிரஸில் பொறுப்பு வகித்தவர்) ஒருவர் மூலம், தமிழக காங்கிரஸ் வி.ஐ.பி. ஒருவர் இந்தச் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்தார் எனவும் தகவல்கள் உலா வருகின்றன. டெல்லியில் நடந்த இந்த `ரகசிய சந்திப்பில்’ படுகொலையின் முக்கியமான விஷயங்களை சோனியாவிடம், ரங்கநாத் கூறியதாகவும் சொல்கின்றனர். தற்போது சிறையில் உள்ள `ராஜீவ் கொலையாளிகள் வெறும் கருவிகள்தான்’ என்ற மனநிலைக்கு சோனியா மாறியதற்கும் ரங்கநாத்தின் சந்திப்பைத்தான் முக்கியமானதாகக் கூறுகிறார்கள் தமிழ்
உணர்வாளர்கள். இந்தச் சந்திப்பு குறித்து இதுவரை சோனியாவோ, ரங்கநாத்தோ மீடியாக்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு செல்லவில்லை. சோனியாவும், `எனது கணவர் கொலையில் தொடர்புடையதாகச் சொல்லப்படுபவர்களை தூக்கில் போட எமக்கோ, எமது குழந்தைகளுக்கோ சிறிதும் விருப்பமில்லை’ என தனது நிலையைத் தெளிவாக எடுத்துக்
கூறியுள்ளார்.

ஆனாலும், இங்குள்ள காங்கிரஸ் பிரமுகர்கள், `ராஜீவ் கொலையாளிகளை
ராஜீவ்காந்தியின் ஆவியே மன்னித்தாலும், நாங்கள் மன்னிக்க மாட்டோம்’ எனக் குரல் கொடுக்கின்றனர். இந்தச் சூழ்நிலையில், `சோனியாவிடம் பெங்களூரு ரங்கநாத் பேசியது என்ன? சோனியா கேட்ட கேள்விகள் என்ன? அவரது பதில்களுக்கு ராஜீவ்காந்தியின் மனைவியாக சோனியாவின் ரியாக்ஷன் என்னவாக இருந்தது?’ என்றெல்லாம் இயல்பாக எழும்
கேள்விகளுக்கு விடைதேடி ரங்கநாத்தைச் சந்திக்க முயன்றோம். பலநாட்கள் முயன்றும் ரங்கநாத் எங்கே இருக்கிறார்? என அறிய முடியவில்லை. ஒருகட்டத்தில் நாம் ரங்கநாத்தை தொலைபேசியில் பிடிக்க, நம்மிடம் பேசிய அவர், “நீங்கள் என்னைச் சந்திக்க விரும்புவதாகக் கேள்விப்பட்டேன். எல்லா விஷயங்களையும் மறந்துவிட்டு ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில் நிம்மதியாக இருக்கிறேன். இருந்தாலும் சோனியாவின் சந்திப்பில் பேசப்பட்ட பல உண்மைகளை இதுவரை எந்த மீடியாவுக்கும் நான் தெரிவிக்கவில்லை. உங்களது தேடுதல் முயற்சிக்காக நான் பேச விரும்புகிறேன். வாருங்கள்” என கிரீன் சிக்னல் கொடுக்க, அவரை நாம் நேரில் சந்தித்துப் பேசினோம். இனி ரங்கநாத் பேசுகிறார்…

“அப்போது நான் பெங்களூருவில் பசவண்ணன் குடியில் வசித்து வந்தேன். கார்த்திக் எண்டர்பிரைசஸ் என்ற கம்பெனியை நடத்தி வந்தேன். எனக்கு சிவாஜி நகரைச் சேர்ந்த ராஜன் என்பவர் நெருங்கிய நண்பராக இருந்தார். அவர் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்திற்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டு வந்தார். புலிகள் இயக்கம் அப்போது தடை செய்யப்படவில்லை. ராஜீவ்காந்தி படுகொலை நடந்தபிறகு, ஜூலை மாதம் 30-ம் தேதி ராஜன் என்னிடம், `ஒரு அவசர உதவி வேண்டும். எனது நண்பர்களுக்கு வாடகைக்கு வீடு
வேண்டும்’ என்றார். நானும் தொழில் சரியில்லாமல் சிரமத்தில் இருந்ததால்
சம்மதித்தேன். பிறகு, ஆகஸ்ட் முதல் தேதி ராஜனிடம் இருந்து போன் வந்தது. நான் அவரைச் சந்தித்தபோது, சஞ்சய்வாணி பத்திரிகையைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு, `சி.பி.ஐ. போலீஸார் ராஜீவ் கொலையாளிகளைத் தேடி பெங்களூரு வந்தபோது, குலத்தான்,
அரசன் என்ற இரண்டு புலிகள் குப்பி(சயனைடு) சாப்பிட்டு இறந்துவிட்டதாகச் செய்தி வெளியாகியிருந்ததை’ என்னிடம் காட்டினார். பிறகு `எனக்குப் பிரச்னையாக இருக்கிறது. உடனே வீடு வேண்டும்’ எனக் கேட்டார். நானும் ஏற்பாடு செய்கிறேன் என்றபடியே வீட்டுக்குப் போய்விட்டேன்.

பிறகு ஆகஸ்ட் 20-ம் தேதி சிவாஜி நகரில் உள்ள கால்பந்து ஸ்டேடியத்திற்கு வருமாறு ராஜன் அழைத்தார். அங்கேயும் `நண்பர்களுக்கு வீடு வேண்டும். ஏற்பாடு செய்து விட்டாயா?’ என்று கேட்டார். நான் பதில் சொல்வதற்குள் பச்சை நிற ஜிப்சி வண்டி ஒன்று வந்தது. அதில் இருந்து இறங்கிய சுரேஷ் மாஸ்டர், டிரைவர் கீர்த்தி(இவர் பெயர் கீர்த்தி என பின்னர்தான் தெரியவந்ததாம்), இன்னொரு டிரைவர் ஆகியோர் ராஜனிடம் வாக்குவாதம் செய்தனர்.

அப்போது அந்த வழியாக போலீஸ் வாகனம் ஒன்று போக, உடனே என்னிடம் திரும்பிய சுரேஷ் மாஸ்டர் துப்பாக்கியைக் காட்டி, `நாங்கள் வருவதை போலீஸில் சொன்னாயா?’ என மிரட்டியவாறு, ராஜனைப் போகச் சொன்னார். என் கண்ணில் துணியைக் கட்டினார். வண்டி கிளம்பும்போது சுரேஷ் என்னிடம், `தமிழ்நாட்டில் பிரச்னை தீவிரமாகிவிட்டது. நாங்கள் இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகத்தான் போராடி வருகிறோம். கோடியக்கரை
சண்முகத்தை விசாரணை என்ற பெயரில் சி.பி.ஐ. போலீஸார் தூக்கில் போட்டுக் கொன்றுவிட்டார்கள். அவர் தற்கொலை செய்ததாகக் கதைகட்டி விட்டார்கள். நாங்கள் அங்கு இருந்தாலும் இதுதான் நடக்கும் என்பதால் இங்கு வந்திருக்கிறோம். தாற்காலிகமாகத்தான் உங்கள் வீடு தேவை’ என்றார்.

பிறகு எனது வீட்டின் முன்பு வாகனத்தை நிறுத்தினர். கண்கட்டை அவிழ்த்துவிட்டுப் பார்த்தபோது, `இவர்களுக்கு எப்படி என் வீடு தெரியும்?’ என ஆச்சரியப்பட்டேன். அவர்களும் கிளம்பிவிட்டார்கள். நான் இந்தச் சம்பவம் பற்றி என் மனைவி மிருதுளாவிடம் விவரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, வீட்டுக் கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்தபோது அதிர்ந்தே போனேன். அங்கு சுரேஷ் மாஸ்டர், டிரைவர்
கீர்த்தி, ஒற்றைக்கண் சிவராசன், சுபா என மொத்தம் ஆறு பேர் நின்று
கொண்டிருந்தார்கள். சுபா கையில் பிஸ்டல் இருந்தது. என் மனைவி அதிர்ச்சியோடு அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

சுபா என் மனைவியிடம், `போகும் வழியில் போலீஸ் ஜீப் சென்றதால் இங்கு வந்தோம். இலங்கையில் அமைதிப்படை என்ற பெயரில் இந்திய ராணுவம் தமிழர்களை குறிவைத்துச் சாகடிக்கிறது. தமிழச்சிகளைக் கற்பழிக்கின்றனர்…’ என ஏதேதோ பேசினார். அன்றிலிருந்து 21 நாட்கள் அவர்கள் என் வீட்டில்தான் தங்கினர். சுபாவுக்கு சமையல் நன்றாகத் தெரியும். இலங்கைப் புட்டு, கொழும்பு சமையல் என விதம்விதமாகச்
செய்வார். அப்போதெல்லாம் சுபாவும், சிவராசனும், `செத்தாலும் இலங்கையில்தான் சாகணும்’ என்பார்கள். நானோ, `நீங்கள் இருப்பது தெரிந்தால் எங்களுக்கும் பிரச்னை வரும். சீக்கிரம் போய்விடுங்கள்’ என்போம்.

அப்போது இலங்கை சிங்களச் சண்டையில் அடிபட்ட 13 பேர் முத்தத்தி கோயில் காட்டுப் பகுதியில் ரகசியமாகச் சிகிச்சை பெற்று வந்தனர். வீரப்பனைத் தேடி காட்டுக்குள் அலைந்த அதிரடிப்படையின் கண்களில் இவர்கள் சிக்கிவிட்டார்கள். `போலீஸ் பிடித்துவிட்டது’ என பயந்துபோன அவர்களில் ஒன்பது பேர் குப்பியைக் கடித்து சயனைடு சாப்பிட்டு இறந்துபோனார்கள். மற்றவர்கள் பிடிபட்டபோது, `சிவராசன், சுபா
ஆகியோர் ரங்கநாத் வீட்டில்தான் பதுங்கியிருக்கிறார்கள்’ என்ற தகவலையும்
சொல்லிவிட்டார்கள். போலீஸ் தேடி வரும் தகவல் தெரிந்ததும், உடனே வீட்டில் இருந்த பொருட்களை கோணன்னகுண்ட என்ற இடத்தில் உள்ள ஒரு வீட்டிற்கு மாற்றினோம். இதுதான் நான் செய்த மிகப் பெரிய தவறு.

என் மனைவியும் பிறந்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டார். அப்போது சிவராசன் தலைக்கு பத்து லட்சமும், சுபா தலைக்கு ஐந்து லட்சமும் விலை நிர்ணயித்து இருந்தார்கள். ஆகஸ்ட் 17-ம் தேதி எனது வீட்டை சி.பி.ஐ. போலீஸ், என்.எஸ்.ஜி. கமாண்டோ (தேசிய பாதுகாப்புப் படை), எஸ்.டி.எஃப். (அதிரடிப்படை) படை வளைத்திருந்தது. கமிஷனர்
ராமலிங்கம், துணைகமிஷனர் கெம்பையா ஆகியோர் என் வீட்டின் எதிரில்
முகாமிட்டிருந்தனர். நானும் இயல்பாக அங்கு செல்ல, `இவர்தான் ரங்கநாத்’ என கூட்டத்தில் யாரோ சத்தம் போட்டுச் சொல்ல, அதிர்ந்துபோய் ஓட ஆரம்பித்தேன். அதற்குள் போலீஸார் என்னை வளைத்துப் பிடித்து, ஜெய்நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குக் கூட்டிச் சென்றார்கள். ராஜீவ் படுகொலையை விசாரிக்கும் எஸ்.ஐ.டி. (ஸ்பெஷல் இன்வெஸ்டிகேஷன் டீம்) அதிகாரியும், சி.பி.ஐ. இயக்குனருமான கார்த்திகேயன் அங்கு வந்தார். பல கேள்விகளை என்னிடம் கேட்டார். பிறகு சிவராசனிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்த என்னை அழைத்துச் சென்றனர்.

எனது வீட்டிற்குச் சென்ற சிறிது நேரத்தில், சரக்கு லாரி ஒன்று அப்பகுதி
கால்வாயில் பெரும் சப்தத்துடன் மோத, போலீஸார் துப்பாக்கியால் எனது வீட்டை நோக்கிச் சுட ஆரம்பித்துவிட்டனர். இந்தத் தாக்குதலில் பாலாஜிசிங், ஜெய்சிங் உள்பட மூன்று போலீஸாருக்கு துப்பாக்கிச் சூடு காயம் ஏற்பட்டது. வீட்டில் சிவராசன் குப்பியைக் கடித்தபடி நெற்றிப் பொட்டில் அவராகவே சுட்டுக் கொண்டு இறந்து கிடந்ததார். சுபா, கீர்த்தி, நேரு, சுரேஷ் மாஸ்டர், ஜெமீலா(இந்தப் பெண் அங்கே எப்படி வந்தார் என்று தெரியவில்லை) எல்லாரும் சயனைடு சாப்பிட்டு இறந்துபோனார்கள். பிறகு என்னைப் பத்துநாட்கள் சட்டவிரோத காவலில்சி.பி.ஐ. வைத்திருந்தது. எனக்கும், புலிகள் அமைப்புக்கும் உள்ள தொடர்பு பற்றி எந்த ஆதாரமும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. என்னைக் குற்றவாளியாகச் சித்திரிக்க என் மனைவியையே எனக்கு எதிராக சாட்சி சொல்ல வைத்தனர்.

வழக்கு விசாரணைக்காக சென்னைக்கு என்னை ஹெலிகாப்டரில் கூட்டி வந்தனர். இந்தச் சம்பவத்தில் 56 பேரை போலீஸார் ரிமாண்ட் செய்தனர். செங்கல்பட்டு சிறையில் நான் இருந்தபோதுதான் கொலை வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்ட முருகன், பேரறிவாளன் உள்பட பலரைச் சந்திக்க முடிந்தது…” என்றவர், தொடர்ந்து…

“சிவராசன் உள்ளிட்டவர்கள் தங்கியிருக்கும்போது நடந்த `ரகசியங்கள்’ இதுவரை பரவலாக வெளியில் தெரியாது. அப்போது எஸ்.டி.டி. போன் பூத்துகள் பெரிய அளவில் இல்லை. சிவராசன், சுரேஷ் மாஸ்டர் ஆகியோர் எம்.ஜி. ரோட்டில் உள்ள காமதேனு ஓட்டலுக்கு போன் பேசுவதற்குச் செல்வார்கள். நான் நான்கு முறை அவர்களோடு போயிருக்கிறேன். ஒருமுறை பேசி முடித்ததும், `சந்திராசாமிக்குத்தான்(நரசிம்மராவோடு நெருங்கிய தொடர்பில் இருந்தவர்) போன் செய்தோம். நாங்கள் சந்திராசாமியுடன் தமிழில்தான் பேசுவோம். அதை அங்குள்ள ஒருவர்
அவருக்கு மொழி பெயர்த்துச் சொல்லுவார். இந்தக் கொலைக்கு(ராஜீவ்காந்தி)
முக்கியக் காரணமே சந்திராசாமிதான். நேபாளம் வழியாக நாங்கள் தப்பிச் செல்ல அவர்தான் வழி உருவாக்கித் தரப் போகிறார்’ என என்னிடம் சுரேஷ் மாஸ்டர் கூறினார். பின்னர் அவரே தொடர்ந்து, `முன்பு விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் பயிற்சி எடுத்தேன். அதன்பின் புலிகள் அமைப்பில் இருந்து விலகிவிட்டேன். எல்லாருக்கும் பொது எதிரியான ராஜீவைக் கொல்வதற்கு எங்களுக்கு சந்திராசாமிதான் உதவினார்’ என்றார். நான் அதிர்ந்து போனேன்.

அப்போது சிவராசன் என்னிடம், `ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு ஹரித்துவாரில் உள்ள சந்திராசாமியின் ஆசிரமத்தில்ராஜீவ்காந்தியைக் கொன்ற பெல்ட் பாம், துப்பாக்கி ஆகியவற்றை வைத்து மிகப் பெரிய யாகமே நடந்தது. யாகம் முடிந்ததும் சந்திராசாமி, `நீங்கள் தமிழ்நாட்டிற்குப் போகும் காரியம் பெரும் வெற்றி பெறும்’ என வாழ்த்தினார். எனக்கு அதைப் பார்த்து சிரிப்புத்தான் வந்தது’ என்றார் வேடிக்கையாக. நான் இந்த விஷயங்களையெல்லாம்
சி.பி.ஐ. இயக்குனர் கார்த்திகேயனிடம் கூறியபோது, அவர் அதிர்ச்சியாக என்னிடம், `சந்திராசாமி தொடர்பு பற்றி உனக்கு எப்படித் தகவல் தெரியும்? இனி இதைப் பற்றி யாரிடமாவது கூறினால் கோடியக்கரை சண்முகத்தின் கதிதான் உனக்கும் ஏற்படும். ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்’ என மிரட்டியவர், கொஞ்சமும் தாமதிக்காமல் பேப்பர் வெயிட் ஒன்றை எடுத்து என் வாயில் பலமாக அடித்தார். அதில் ஒரு பல் உடைந்துவிட்டது. இரண்டு கால்களிலும் பலமாக அடித்தார். பலமான காயம் ஏற்பட்டுவிட்டது (காயத்தைக் காட்டுகிறார்).

இதில் சி.பி.ஐ. போலீஸார் என்னை பலிகடாவாக்குவது தெரிந்தது. இதேபோல் விஜயன், அவரது மனைவி செல்வலட்சுமி, நளினி உள்பட பலர் சிக்கியிருப்பதை அறிந்தேன். இவர்களெல்லாம் எந்த வகையிலும் இந்தச் சம்பவத்தில் தொடர்பில் இல்லாதவர்கள். கொலையில் ஈடுபட்டவர்களை நேரில் பார்த்திருக்கலாம். பேசியிருக்கலாம். ஆனால், கொலை செய்வதற்கான தகவல் பற்றி இவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. அதேபோல், தனது உறவினரின் குழந்தைகள் விளையாடும் பொம்மையில் போடுவதற்காக பேரறிவாளன் இரண்டு சிறிய பேட்டரிகளை வாங்கியிருந்தார். அதற்கான ரசீதை அவர் வைத்திருந்ததாகவும், பெல்ட் பாம் தயாரித்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். அந்த வெடிகுண்டைத் தயாரித்தது அமெரிக்காவா, இலங்கையா என இதுவரை தெரியவில்லை. இந்தச் சம்பவத்தின்
தலைமை விசாரணை அதிகாரி ரகோத்தமன், `பெல்ட் பாம் தயாரித்தது யார் என்றே தெரியவில்லை’ என்று கூறியிருக்கிறார். இப்படி முரண்பாடான இந்த வழக்கில் பேரறிவாளன் இன்று வரையில் தூக்குத் தண்டனைக் கைதியாகவே சிறையில் இருக்கிறார்.

இந்த வழக்கில் ஏ-26 ஆக நான் சேர்க்கப்பட்டேன். 98-ம் ஆண்டு மார்ச்சில் எனக்கு தூக்குத் தண்டனை கிடைத்தது. நான் உள்பட ஐந்து பேர் சென்னை சிறையில் அடைக்கப்பட்டோம். 99-ம் ஆண்டு சுப்ரீம் கோர்ட் விசாரணையில் எனக்கு விடுதலை கிடைத்தது. ஏழு பேர் தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது!” என்றவரிடம்,

`சரி.. விஷயத்துக்கு வருவோம். சோனியா காந்தியை நேரில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு உங்களுக்கு எப்படிக் கிடைத்தது? என்ன பேசினீர்கள்? உங்களிடம் சோனியா என்ன கேள்விகளைக் கேட்டார்?’ என வரிசையாகக் கேள்விகளை அடுக்கினோம்.

“மிகவும் ரகசியமாக நடந்த சந்திப்பு அது. இதுவரையிலும் இதைப் பற்றி நான் யாரிடமும் கூறியதில்லை. முதல்முறையாக உங்களிடம் கூறுகிறேன். 99-ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம், பத்தாண்டு சிறைத் தண்டனைக்குப் பிறகு சுப்ரீம் கோர்ட் என்னை விடுதலை செய்தது. பிறகு ஜூன் மாத வாக்கில், சோனியாகாந்தி என்னைச் சந்திக்க விரும்பும் தகவல் எனக்குக் கிடைத்தது. அதன்பேரில் சென்னையில் வசிக்கும் புலிகளின் ஆதரவுத் தலைவர் ஒருவர் வீட்டில் நான் இருந்தபோது, தற்போது தமிழக காங்கிரஸ் கட்சியின்
உயர் பொறுப்பில் இருக்கும் `முக்கியமான’ நபர் அங்கு வந்தார். அவர் என்னை டெல்லிக்கு விமானத்தில் அழைத்துச் சென்றார். கூடவே மத்திய உளவுப் பிரிவு அதிகாரிகளும் வந்தனர்.

டெல்லி மவுரியா ஓட்டலில் என்னைத் தங்க வைத்தனர். உளவுப் பிரிவு அதிகாரிகள் எனக்குப் புதுத்துணி வாங்கித் தந்தனர். மறுநாள் காலை ஜன்பத் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். அம்பாசிடர் காரில் நான் சென்றபோது, பின்னால் பதினைந்து செக்யூரிட்டி வாகனங்கள் எனக்குப் பாதுகாப்பாக வந்தன. காலை 7.45 மணிக்கு சோனியா வீட்டுக்குப் போனபோது கடுமையாகச் சோதனை செய்தனர். சோனியாவின் செயலாளர் வின்சென்ட் என்னிடம், அருகில் இருந்த பிங்கி என்பவரை அறிமுகப்படுத்தி,
`இவர் முன்னாள் தமிழக முதல்வர் அண்ணாதுரையின் பேத்தி. நன்றாக மொழி பெயர்ப்பார்’ என்றார். நான் அவருக்கு வணக்கம் வைத்தேன். பிறகு சோனியாகாந்தி வந்து அமர்ந்தார். அவர் என்னிடம் ஏழு கேள்விகள்தான் கேட்டார்.

முதல் கேள்வியாக, `என் கணவருக்கும், உங்களுக்கும் ஏதாவது பிரச்னை இருந்ததா?’ என்றார். நான், `அப்படி எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. நான் பெங்களூருவில் இளைஞர் காங்கிரஸில் இருந்தவன். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக டெல்லி வந்து இந்திராகாந்தியைச் சந்தித்திருக்கிறேன். ராஜீவ் மீதும் பெரிய மதிப்பு வைத்திருக்கிறேன்’ என்றேன்.

இரண்டாவதாக, `உங்கள் வீட்டில் சிவராசன், சுபா உள்ளிட்ட குற்றவாளிகள்
தங்கியிருந்தபோது, படுகொலை செய்வதற்கான காரணம் பற்றி ஏதாவது பேசினார்களா?’ எனக் கேட்க, நானும், `அவர்கள் என்னிடம் பேசியவரை ஐ.பி.கே.எஃப். (அமைதிப்படை) இலங்கையில் செய்த அட்டூழியங்களைப் பற்றிப் பேசினார்கள். அதன் எதிரொலியாகத்தான் சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்றனர். சந்திராசாமிக்கும் இதில் தொடர்பிருக்கிறது என அவர்கள் பேசிக் கொண்டதில் இருந்து தெரிந்து கொண்டேன்’ என்றேன்.

மூன்றாவதாக, `இதைப் பற்றி சி.பி.ஐ. அதிகாரிகளிடம் சொன்னீர்களா?’ என்றார். `அவர்களிடம் இந்த உண்மைகளை விரிவாக எடுத்துரைத்தேன். அதற்காக அடிதான் விழுந்தது. இயக்குனர் கார்த்திகேயன் எனது பல்லை உடைத்தார். சுட்டுக் கொல்வதாகவும் மிரட்டினார்’ என்றேன்.

நான்காவதாக, `தமிழ்நாடு அரசியல்வாதிகளுக்கு இந்தச் சம்பவத்தில்
தொடர்பிருக்கிறதா?’ என்றார். `எனக்குத் தெரியாது. நான் கவனித்த வரையில் அப்படிப்பட்ட தொடர்புகள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை’ என்றேன்.

ஐந்தாவது கேள்வியாக, `பேச்சுவார்த்தை மூலம் பிரச்னையைத் தீர்ப்பதைவிட்டுவிட்டு ஏன் படுகொலை செய்தார்கள்?’ என்றார். `அதுதான் எனக்கும் தெரியவில்லை’ என்று நான் சொன்னபோது, சோனியாவின் முகம் சுருங்கியிருந்தது. பின்னர் நிதானமாக, `என் மீது அவர்களுக்கு ஏதாவது கோபம் இருக்கிறதா?’ என்றார். `நான் பேசியது வரை உங்கள் மீது
நூற்றுக்கு நூறு சதவிகிதம் அவர்களுக்கு எந்தவித கோபமும் இல்லை’ என்றேன்.

இறுதியாக, `சிவராசன், சுபா இவர்களெல்லாம் யார்?’ எனக் கேட்டார். நானும், `இவர்கள் எல்லாம் இலங்கைத் தமிழர்கள் என்பது உண்மைதான். விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் பயிற்சி எடுத்தவர்கள் என்பதும் உண்மைதான். அதன்பின் புலிகள் அமைப்பில் இருந்து வெளியேறிவிட்டார்கள். சந்திராசாமியோடு சேர்ந்து இந்தப் படுகொலைகளைச் செய்திருக்க வேண்டும்’ என ஆணித்தரமாகக் கூறினேன். நான் கூறிய விவரங்களை டேப்பில் பதிவு செய்தார் சோனியா. வெளியே வருவதற்கு முன் சோனியா என்னிடம், `இந்த வழக்கை விசாரிக்க மல்டி டிசிப்ளினரி மானிட்டரிங் ஏஜென்சி (பல் நோக்குப் புலனாய்வு அமைப்பு) ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் இதைப் பற்றிக் கூறுங்கள். நானும் அவர்களிடம் பேசுகிறேன்’ என என்னை அனுப்பி வைத்தார்.

பிறகு, சென்னை மல்லிகை விருந்தினர் இல்லத்தில் வைத்து இந்த ஏஜென்சியின் எஸ்.பி. தியாகராஜன் விசாரித்தார். நான் அவரைக் கூட்டிப் போய் பெங்களூருவில் சுரேஷ் மாஸ்டர் மறைத்து வைத்திருந்த பெல்ட்பாம், துப்பாக்கி ஆகியவை இருக்கும் இடத்தைக் காட்டினேன். சில பொருட்களை போலீஸார் கைப்பற்றினார்கள். இந்த விவகாரத்தில் உண்மையை மறைத்து, பொய்யான குற்றவாளிகளை ஆஜர்படுத்திப் பெரும் தவறு செய்துவிட்டார்கள்.

இந்த உண்மைகளை வெளியில் சொல்லாமல் இதுவரை மவுனம் காத்து வந்தேன். இந்தப் படுகொலை சம்பவத்திற்குப்பின், நான் பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் என் மனைவியோடு நான் சேர்ந்து வாழ முடிந்தது. என் உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் இருந்ததால், பா.ஜ.க. அரசு எனக்கு `ஒய்’ பிரிவு பாதுகாப்பு கொடுத்தது. இப்போது நிம்மதியாக ரியல் எஸ்டேட் தொழில் செய்து வருகிறேன். இதுவரை யாரும் இதைப் பற்றி என்னிடம் கேட்கவில்லை. நானும் சொல்லவில்லை. நீங்கள் கேட்டதால்தான் பேசினேன். என் மனதில் இருந்த பெரிய பாரம்
இறங்கிவிட்டதைப் போல் உணர்கிறேன்” என்றார் எங்கோ வெறித்தபடியே.

நன்றி: http://www.tamilskynews.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1691:2008-12-22-18-16-49&catid=51:2008-11-26-13-26-46&Itemid=111

%d bloggers like this: