நீதியின் கொடியை அரைக்கம்பத்தில் பறக்க விடுங்கள்!

குறிப்பு: இக்கட்டுரை ”தமிழ் ஆழி – மே” இதழுக்காக எழுதியது. இதழ் இன்று வரை வரவில்லை. நாளையோ நாளை மறுநாளோ வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. தாமதத்திற்கான நண்பர் ஆழி செந்திலின் காரணங்கள் அனைத்தும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால், இத்தனை நாட்கள் கழித்து இக்கட்டுரை வருவது இதற்கான கவனமும் அவசியமும் குறைந்துவிடும் என்பதால் இங்கே வெளியிடுகிறேன். இதை “கீற்று” இதழிலேயே வெளியிடுவதையும் “தமிழ் ஆழி”க்காகத் தவிர்த்து வந்தேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதவும் நேரம் கிடைக்கவில்லை. முயற்சிக்கிறேன்.

——-

”சட்ட வழிப்பட்டு ஒரு மனித உயிர் தூக்கிலிடப்படும் துயரார்ந்த பொழுதாக விடியும் ஒவ்வொரு நாளும், மனிதநேயம் மிக்க நீதியின் கொடி அரைக்கம்பத்தில் தொங்கவிடப்பட வேண்டும். உயிரைப் பலி கொல்கிற சட்டத்திற்கு காந்தியின் தேசம் இப்படியாகத்தான் மரியாதை காட்ட வேண்டும். ஒரு தேசத்தின் மதிப்பீடுகளும் ஒரு தலைமுறையின் அறநெறிகளுமே குற்றம் மற்றும் தண்டனை குறித்த கருத்தாக்கங்களை வடிவமைக்கின்றன. அதன்படி, முந்தைய நூற்றாண்டுகளின் சிறந்த பண்பாடுகளின் ஊடாகச் சுடர் விட்டு வந்திருக்கும் வழிகாட்டும் நட்சத்திரமான குற்றவியல் சட்ட நெறிமுறைகளின் இன்றைய நோக்குகள், மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலுப்படுத்தவே செய்கின்றன.” வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர் (ராஜேந்திர பிரசாத் இன்ன பிறர் எதிர் உத்தர பிரதேசம், பிப்ரவரி 9, 1979)

தேவேந்தர் பால் புல்லரின் மேல் முறையீட்டு மனுவை ரத்து செய்து, ஏப்ரல் 12 அன்று உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பை வாசித்து முடித்ததும், முன்னாள் நீதிபதி மதிப்பிற்குரிய வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யரின் மேற்சொன்ன கூற்றுதான் சட்டென்று நினைவிற்கு வந்தது.க்

புல்லரின் கருணை மனு மீதான முடிவு மிக நீண்ட காலமாக தள்ளிப்போடப்பட்டிருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டும், அதன் விளைவாக அவர் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி தீவிர சிகிச்சையில் இருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டும், புல்லருக்கு விதிக்கப்பட்ட மரண தண்டனையை இரத்து செய்து ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்து நீதிமன்றம் உத்தரவிட வேண்டும் என்பதே புல்லரின் தரப்பில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மேல் முறையீட்டு மனுவின் சாரம்.

மேல் முறையீட்டு மனுவை நிராகரித்த உச்ச நீதிமன்றம், அதற்குக் குறிப்பிட்டிருக்கும் காரணங்களை நோக்கும்போது, கால் நூற்றாண்டிற்கு முன்பாக, கிருஷ்ணய்யர் மொழிந்த கூற்றுப்படி, நீதியின் கொடி அரைக்கம்பத்திலேயே நிரந்தரமாகக் கட்டப்பட்டுவிட்டதோ என்ற கேள்வியே மிஞ்சுகிறது.

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருப்பட்டிருக்கும் காரணங்களின் சில முக்கியப் புள்ளிகள் பின்வருமாறு:

நீண்ட காலத் தாமதத்தைக் காரணம் காட்டித் தண்டனைக் குறைப்பைச் செய்ய புல்லர் ஒன்றும் சாதாரணமான கொலைக் குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்படவில்லை. தடா சட்டத்தில் அடங்கும் குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப்பட்டவர். தனிப்பட்ட பகை, சொத்துத் தகராறு, போன்ற காரணங்களுக்காக நிகழும் கொலைகளோடு ஒப்பிட முடியாத அளவிற்கு தடா சட்டத்தின் கீழான குற்றங்கள் முற்றிலும் வேறானவை.

பயங்கரவாதிகளின் நடவடிக்கைகளால் எண்ணற்ற அப்பாவி பொதுமக்களும், படையினரும் உயிரிழக்கிறார்கள் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டால், அக்குற்றங்களின் தீவிரத்தன்மை புரியும். தமது திரிந்த அரசியல் நோக்கங்களை அடைவதற்காக அரசுக்கு எதிரான போரைத் தொடுக்க  துப்பாக்கிகளையும், குண்டுகளையும், சில சமயங்களில் பேரழிவு ஆயுதங்களையும்கூட பயன்படுத்த அவர்கள் தயங்குவதில்லை.

அவ்வாறான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும்போது, அவர்கள் மனித உயிருக்கு எந்த மதிப்பையும் அளிப்பதில்லை. மற்ற மனிதர்கள் மீது நேசமோ கருணையோ காட்டாதவர்கள், தம் மீது கருணை காட்டும்படி கோரிக்கை விடுப்பதும், தமது மனு மீது நடவடிக்கை எடுக்க நீண்ட காலதாமதம் ஆனது என்ற காரணத்தைக் கூறி தண்டனையைக் குறைக்கக் கோருவதும் வேடிக்கையான புதிராக இருக்கிறது.

மரண தண்டனையை இரத்து செய்யும் அளவிற்கு கடுமையாக மனநலம் குன்றியிருக்கிறார் என்று முடிவு செய்ய, போதுமான ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க அளவிற்கு எதுவும் முன்மொழியப்படவில்லை.

கருணை மனு மீது முடிவெடுப்பதில் ஏற்பட்ட காலதாமதத்திற்கு, புல்லரின் சார்பில் பல்வேறு தரப்பினரால் முடிவேயில்லாமல் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கை மனுக்களும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதையும் குறிப்பிட்டாகவேண்டும்.

நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவிப் பொதுமக்களை இரக்கமின்றிக் கொன்று குவிக்கும் குரூரமான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் பயங்கரவாதிகளுக்காக வரிந்துகட்டிக்கொண்டு, மனித உரிமைகள் என்ற மாயப்பிசாசைக் கிளப்பிவிடும் வேலையில் பலரும் சேர்ந்து விட்டிருக்கிறார்கள். (Many others join the bandwagon to espouse the cause of terrorists involved in gruesome killing and mass murder of innocent civilians and raise the bogey of human rights. pg: 62 – 63)

சுருங்கக் கூறுவதென்றால், பயங்கரவாதிகள் எனப்படுபவர்கள், கருணையோ மனித நேயமோ அற்றவர்கள். மற்றவர்களுக்கு கருணை காட்ட முடியாதவர்களுக்கு கருணை காட்ட அவசியமில்லை. மனித உரிமைகள் என்ற ”மாயப்பிசாசை” காட்டி அவர்களுடைய தண்டனையைக் குறைக்கக் கோருவது ஒரு மோசமான தவறு. சாதாரணமான குற்றங்களைச் செய்தவர்களுக்கு இவற்றைக் கோர உரிமை உண்டு. பயங்கரவாதிகளுக்கு இல்லை.

இக்கூற்று சரிதானா? பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கு மனித உரிமை கோரிக்கை எழுப்ப உரிமை கிடையாதா? அடிப்படை மனித உரிமைகள் எனப்படுபவை பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கும் பொருந்தும் என்று இதுவரை யாருமே அங்கீகரிக்கவில்லையா?

அமெரிக்காவிலே இப்படி இல்லை. இங்கிலாந்திலே அப்படி இல்லை என்பது போன்ற வாதங்களை முன்வைக்காமல் இதற்குச் சரியான பதிலை சொல்ல முடியுமா?

உலகில் உள்ள அனைத்து நாடுகளும் உறுப்பினர்களாக இருக்கும் ஐநா சபை, மனிதகுலம் அனைத்திற்கும் பொதுவான நெறிகள் என்று வரையறுத்திருப்பவற்றை நமது வழிகாட்டும் நெறிகளாக ஏற்றுக் கொள்வதில் யாருக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் வந்து விடாது என்று நம்பலாம் அல்லவா?!

2006 ஆம் வருடம் ஐநா சபை உலக அளவிலான பயங்கரவாத எதிர்ப்பு செயல்திட்டம் (Global Counter – Terrorism Strategy) என்று ஒரு திட்டத்தை அறிவித்தது. அவ்வருடம் செப்டம்பர் 8 அன்று இச்செயல்திட்டம் ஐநா பொது மன்றத்தில் (General Assembly) தீர்மானமாக முன்மொழியப்பட்ட போது, அனைத்து நாடுகளின் அரசாங்கங்களும் அதை ஆரத்தழுவிக் கொண்டன.

ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து, 2012 மார்ச் 30 அன்று மீண்டும் ஐநா சபை பொது மன்றத்தில், பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளில் மனித உரிமைகளையும் அடிப்படை உரிமைகளையும் பாதுகாப்பது (Protection of human rights and fundamental freedoms while countering terrorism A/RES/66/171) என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

”காத்திரமான பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளும் மனித உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுவதும் முரண்பட்ட இலக்குகள் அல்ல” என்று முகவுரையிலேயே குறிப்பிட்டுத் தொடங்கும் அத்தீர்மானத்தின் ஆரம்பப் பிரிவுகளில் அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

பிரிவு 1. பயங்கரவாதத்திற்கு எதிராக அரசுகள் எடுக்கும் எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் சர்வதேசச் சட்டம், அதிலும் குறிப்பாக சர்வதேச மனித உரிமைகள், அகதிகள் மற்றும் மனிதநேயச் சட்டம் ஆகியவற்றுக்கு உட்பட்டவையாக இருக்கவேண்டும் என்பதை [ஐநா பொது மன்றம்] மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.

பிரிவு 4. பல்வேறு தேசிய, இன, மொழிப் பிரிவினர் உள்ளிட்ட அனைவருடைய மனித உரிமைகளையும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டு சர்வதேசச் சட்ட நெறிகளின்படியே அனைத்து பயங்கரவாத எதிர்ப்பு செயல்முறைகளும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது. இந்த வகையில், நிறம், இனம், மொழி, பாலினம், மதம், சமூகப் பின்புலம் சார்ந்து எவ்விதமான பாகுபாடுகளும் காட்டப்படக்கூடாது.

பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளின் பேரில் பல்வேறு நாடுகளின் அரசாங்கங்களும் அடிப்படை மனித உரிமைகளை மீறுகின்றன என்ற கவலையினாலேயே ஐநா சபை இத்தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி உறுப்பு நாடுகளை அறிவுறுத்தத் தொடங்கியது. பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கும் மனித உரிமைகள் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே ஐநா சபையின் கொள்கை முடிவு. அதை அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் (இந்தியா உட்பட) ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதற்கு மாறாக, பயங்கரவாதிகள் எனப்படுவோருக்கு மனித உரிமைகளைக் கோரவே உரிமை கிடையாது என்று கூறுவது, ஐநா சபையால் முன்மொழியப்பட்டு, அனைத்து நாடுகளும் ஏற்றுக் கொண்ட கொள்கை முடிவுக்கே எதிரானது. ஐநா சபையின் தீர்மானங்களை ஏற்றுக் கொண்ட இந்திய அரசின் கொள்கை முடிவுக்குமே எதிரானது. துரதிர்ஷ்டவசமாக புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்பு  சர்வதேசச் சமூகம் (இந்திய அரசும்) ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பொது நியதிக்கு எதிரான நிலையில் நிற்கிறது.

அதோடு, பயங்கரவாதிகளின் பயங்கரவாதச் செயல்களுக்கு மன்னிப்பே கிடையாது என்ற கருத்தை இப்போதைய தீர்ப்பும் சரி, 2001 ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பும் சரி (நீதிபதிகள் அரிஜித் பிரசாயத் மற்றும் பி. என். அகர்வால் ஆகியோரின் பெரும்பான்மை தீர்ப்பு) தொடர்ந்து வலியுறுத்தியிருக்கின்றன.

இது குறித்த ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சர்வதேச நெறிமுறை என்ன?

1966 ஆம் ஆண்டு ஐநா சபையால் நிறைவேற்றப்பட்ட, ”சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பாலான சர்வதேச ஒப்பந்தம்” (International Convention on Civil and Political Rights, 1966) பிரிவு 6 –ன் உட்பிரிவு 4 மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறது (இந்திய அரசாங்கம், 1979 லேயே இந்த ஒப்பந்தத்தை உறுதி (ratify) செய்திருக்கிறது): மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட எவருக்கும் பொது மன்னிப்பு அல்லது தண்டனைக் குறைப்பு கோருவதற்கு உரிமை இருக்கிறது. மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட அனைத்து வழக்குகளிலும் பொது மன்னிப்பு அல்லது தண்டனைக் குறைப்பு வழங்கப்படலாம். (Anyone sentenced to death shall have the right to seek pardon or commutation of the sentence. Amnesty, pardon or commutation of the sentence of death may be granted in all cases.)

இந்த உட்பிரிவு “வழங்கப்பட வேண்டும்” (be granted) என்று வலியுறுத்தவில்லை. “வழங்கப்படலாம்” (may be granted) என்ற வலியுறுத்தலோடு தன்னை நிறுத்திக் கொள்கிறது. என்றாலும், அனைத்து வழக்குகளிலும் எனும் போது பயங்கரவாதக் குற்ற வழக்குகளும் அடங்கும். புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்புகளிலோ, பயங்கரவாதக் குற்றங்கள் ஒரு விதிவிலக்காகவே தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது. பயங்கரவாதக் குற்ற வழக்குகளில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பொது மன்னிப்போ தண்டனைக் குறைப்போ செய்யத் தேவையில்லை என்ற கருத்தே வலியுறுத்தப்படுகிறது. இக்கருத்தும் சர்வதேச ஒப்பந்தத்தின் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது.

மேலே குறிப்பிட்டுள்ளதைக் காட்டிலும் முக்கியமான புள்ளி ஒன்றை இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சுட்டிக் காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

ஐநா சபையின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கவுன்சில் மே 1984 -ல் “மரண தண்டனைக் கைதிகளின் உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்யும் பாதுகாப்பு நெறிகள்” (Safeguards guaranteeing protection of the rights of those facing the death penalty – Approved by Economic and Social Council resolution 1984/50 of 25 May 1984) என்ற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறது. இதன் 4வது பிரிவு, ”குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதான குற்றம், வேறு எந்தவொரு மாறுபட்ட விளக்கத்திற்கும் இடமில்லாத வகையில், தெளிவான, நம்பத் தகுந்த ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகே ஒருவர் மீது மரண தண்டனை விதிக்கப்பட வேண்டும்” (Capital punishment may be imposed only when the guilt of the person charged is based upon clear and convincing evidence leaving no room for an alternative explanation of the facts.) என்ற நெறிமுறையை மொழிகிறது.

ஆனால், புல்லர் வழக்கில் நடந்தது என்ன?

மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய உச்சநீதிமன்ற அமர்வால் வழங்கப்பட்ட 2001 ஆண்டுத் தீர்ப்பு ஏகமனதான தீர்ப்பு அன்று. நீதிபதிகள் அரிஜித் பிரசாயத் மற்றும் பி. என். அகர்வால் ஆகிய இருவரும் மரண தண்டனையை உறுதிப்படுத்தும் தீர்ப்பை வழங்குகின்றனர். மற்றுமொரு நீதிபதியான (சமீபமாக) மறைந்த எம். பி. ஷா புல்லரை குற்றத்திலிருந்தே விடுவித்து மற்றுமொரு தீர்ப்பை வழங்கியிருக்கிறார்.

துன்புறுத்தலின் பேரில், போலீஸ் அதிகாரிகளிடம் புல்லர் அளித்த வாக்குமூலம் ஒன்று மட்டுமே புல்லருக்கு எதிராக இருக்கிறது. வாக்குமூலத்தை உறுதி செய்யும் மற்ற ஆதாரங்கள் எதையும் போலீசார் முன்வைக்கவில்லை. வாக்குமூலம் பதிவு செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கணிணியும் ஃப்ளாப்பியும் நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைக்கப்படவில்லை. அது சேமித்தே வைக்கப்படவில்லை என்று போலீசார் ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.

முதல் குற்றவாளியான தயா சிங் லஹோரியா மீதான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை என்று வழக்கில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். அப்படியிருக்க, இரண்டாவது குற்றவாளியான புல்லரைக் குற்றவாளி என்று சொல்வதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. சாட்சி சொல்ல அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர்கூட புல்லரைக் குறிப்பிட்டு அடையாளம் கூறவில்லை.

இறுதியாக, விசாரணை அதிகாரியிடம் கொடுத்த வாக்குமூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மரண தண்டனை விதிக்க முடியாது என்றும், அவரை வழக்கிலிருந்து விடுவிப்பதாகவும் தமது தீர்ப்பை அளித்திருக்கிறார்.

ஐநா சபையின் பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கவுன்சில் மே 1984 -ல் “மரணதண்டனைக் கைதிகளின் உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்யும் பாதுகாப்பு நெறிகள்” பிரிவு 4 –ன் படி புல்லர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கப்படவும் இல்லை. மூன்று நீதிபதிகளில் ஒருவர் அவரை வழக்கில் இருந்தே விடுவித்திருக்கிறார். இவற்றைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் புல்லருக்கு மரணதண்டனை விதித்திருப்பது மீண்டும் சர்வதேச வழிகாட்டு நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது.

மரண தண்டனை விதித்ததோடு அல்லாமல், அவரது அனைத்து மேல்முறையீடுகளையும், ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கக் கோரிய அவரது கருணை மனுவையும் உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் தொடர்ந்து நிராகரித்து வந்திருப்பது சர்வதேசச் சட்ட நெறிமுறைகளுக்கும், சர்வதேச ஒப்பந்தங்களுக்கும், சர்வதேச மனித நேய நெறிமுறைகளுக்கும் எதிரானது.

புல்லருக்கு எதிரான தீர்ப்பில் அவரது கோரிக்கையை நிராகரிக்கக் கூறப்பட்டுள்ள காரணங்களின் சாரம், இவ்வாறு சர்வதேசச் சட்ட நெறிமுறைகளுக்கும், ஒப்பந்தங்களுக்கும் மாறானது மட்டுமே அன்று. கருணை மனு மீதான முடிவு தாமதம் ஆனதற்கான காரணத்தைக்கூட புல்லரின் தரப்பு மீது சுமத்தியிருப்பதும் அவரது உடல் நலக் குறைவைக்கூடக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள மறுத்திருப்பதும், மனித நேய நெறிகளுக்கும் அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்குமே எதிரானவை.

ஆனால், இவ்வழக்கைப் பொருத்த அளவில், இந்திய அரசு புல்லரைக் கைது செய்ததே ஒரே வீச்சில் சர்வதேச நெறிமுறைகளுக்கும் இந்தியச் சட்டத்திற்குமே எதிராக அமைந்திருந்த வேடிக்கையையும் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்.

அரசியல் அகதியாக ஜெர்மன் அரசு தன்னை ஏற்றுக் கொண்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையில் 1996 ஆம் ஆண்டு புல்லர் ஜெர்மனிக்குத் தப்பிச் செல்கிறார். ஆனால், ஜெர்மன் அரசு அவரைக் கைது செய்து இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கிறது. ஒப்படைப்பதற்கு முன்பாக, புல்லருக்கு எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மரண தண்டனை வழங்கப்படக்கூடாது என்ற வாக்குறுதியை இந்திய அரசிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறது. காரணம், ஜெர்மனியில் மரண தண்டனை தடை செய்யப்பட்ட ஒன்று. ஜெர்மனியின் சட்ட விதிகளின்படி, நாடு கடத்தப்படும் ஒரு நபருக்கு, அவரது சொந்த நாட்டில் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் ஆபத்து இருந்தால், அவரை அந்த நாட்டு அரசிடம் ஒப்படைக்கக்கூடாது. இப்போது, ஜெர்மன் அரசாங்கம், புல்லரை இந்திய அரசின் வாக்குறுதியை நம்பி ஒப்படைத்ததற்காகத் தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால், இந்திய அரசு இதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. அவ்வாறு நாடு கடத்தப்பட்டு இந்தியாவுக்கு கொண்டு வரப்படுபவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கக் கூடாது என்ற இந்தியச் சட்டத்தைப் பற்றியே இந்திய அரசாங்கம் கண்டுகொண்டதாகவும் தெரியவில்லை. 1966 ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட Extradition Act இன் 34C என்ற பிரிவே அது.

அச்சட்டப் பிரிவு கீழ்க்கண்டவாறு வரையறுக்கிறது:

”மரண தண்டனைக்குப் பதிலாக ஆயுள் தண்டனைக்கான வழிவகை. தற்சமயம் நடப்பில் உள்ள வேறு எந்தச் சட்டத்திலும் இருப்பதற்கு அப்பாற்பட்டு, இந்தியாவில் மரண தண்டனை விதிக்கப்படுவதற்கான குற்றத்தைச் செய்த ஒருவர், தப்பித்து வெளியேறிய நிலையில், வேறொரு நாட்டில் நாடு கடத்தலுக்குரிய குற்றத்தைச் செய்திருக்கும்பட்சத்தில், மத்திய அரசாங்கத்தின் வேண்டுதலுக்கு இணங்கி அந்நாட்டு அரசாங்கம் அவரை இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்குமானால், ஒப்படைக்கும் நாட்டின் சட்டத்தில் அக்குற்றத்திற்கு மரண தண்டனை வழங்க வழியில்லை எனும்பட்சத்தில், அக்குற்றவாளிக்கு அவர் தேடப்படும் குற்றத்தைப் பொருத்த அளவில், ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்படும்.” (Provision of life imprisonment for death penalty. Notwithstanding anything contained in any other law for the time being in force, where a fugitive criminal, who has committed an extradition offence punishable with death in India, is surrendered or returned by a foreign State on the request of the Central Government and the laws of that foreign State do not provide for a death penalty for such an offence, such fugitive criminal shall be liable for punishment of imprisonment for life only for that offence.)

இறுதியாக,

சர்வதேச மனித நேய நெறிமுறைகளின்படி மரண தண்டனை என்பதே ஒழிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. ”சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பாலான சர்வதேச ஒப்பந்தம்” பிரிவு 6 மிகக் குறிப்பாக மரணதண்டனைக்கு எதிரானதாகவே வடிவமைக்கப்பட்டது. அதன் முதல் உப பிரிவு, “ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உயிர் வாழ்வதற்கான உரிமை உள்ளார்ந்து இருக்கிறது. இந்த உரிமையைச் சட்டம் பாதுகாக்க வேண்டும். எவருடைய உயிரும் தன்னிச்சையாக பறிக்கப்படக்கூடாது” (Every human being has the inherent right to life. This right shall be protected by law. No one shall be arbitrarily deprived of his life.) என்று வரையறுக்கிறது.

மரண தண்டனைக்கு எதிரான ஐநாவின் பல்வேறு தீர்மானங்களும் வலியுறுத்துவது அத்தண்டனை மானுடத் தன்மதிப்பிற்கு (human dignity) எதிரானது என்பதே. மானுடத் தன்மதிப்பைச் சிதைக்கும் வகையிலான மிகக் குரூரமான தண்டனை என்பதே. இது ஒட்டுமொத்த மானுட குலத்திற்கும் பொதுவானது. இதிலிருந்து எவருக்கும் விதிவிலக்கு அளிக்க முடியாது. அது ”பயங்கரமான பயங்கரவாதிகளாக” இருந்தாலும் சரி.

மரணதண்டனை போன்றதொரு குரூரமான தண்டனையை வழங்குவது ஒருவரை சட்ட வழிப்படிக் குரூரமாகச் சித்திரவதைக்கு ஆட்படுத்தி, கொன்று, அம்மனிதரின் மானுடத் தன்மதிப்பைச் சிதைக்கும் செயலாகும். அதுமட்டுமன்று. அத்தண்டனையை வழங்குவது, மானுட குலத்தவராகிய நமது தன்மதிப்பில் இருந்து கீழிறங்கி, நம்மை நாமே சிதைத்துக் கொண்டு, நமது மானுடத் தன்மையை இழக்கும் செயலாகும்.

நன்றி: தமிழ் ஆழி

Advertisements

புரட்சியாளர் பெருந்தொல்லை!

ஒற்றைத் துருவ உலகம் – அமெரிக்காவின் தனிப்பெரும் ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. 2030 ஆம் ஆண்டில் சீனா உலகப் பொருளாதார வல்லரசு என்ற நிலையை எய்திவிடும். இராணுவ வல்லரசு என்ற நிலையை மட்டும் அமெரிக்கா தக்க வைத்துக் கொள்ளும்.

20 வருடங்களுக்கு முன்பாகவே World Systems Theory ஆய்வுகளின் முன்னோடிகள் இதை மிகத்துல்லியமாகக் கணித்து எழுதினார்கள். இப்போது அமெரிக்க அரசாங்கமே அதை உணர்ந்து கொண்டுள்ளது. 2030 ஆம் வருடத்திற்குள் நிகழ இருக்கும் 10 பெரும் மாற்றங்கள் குறித்த ஆய்வுக் கணிப்புகளை அமெரிக்க அரசு வழிநடத்தும் ஆய்வு நிறுவனம் ஒன்று வெளியிட்டுள்ளது. அதில் இதை வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த நிலையை அமெரிக்கா எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவர்களது அச்சமாகவும் கரிசணையாகவும் உருவெடுத்துள்ளது.

எதிர்வரும் இரண்டு தசாப்தங்களில் தேசப் பிரிவினைக் கோரிக்கைகள் உலகெங்கும் எழப் போகின்றன என்பதையும் அவ்வறிக்கை கணிக்கிறது. புதிய உலக ஒழுங்கின் உருவாக்கத்தில் மிக முக்கியப் பிரச்சினையாக – பெரும் “தலைவலியாக” தேசிய இன விடுதலைக் கோரிக்கைகள் இருக்கும் என்று அது முன் அனுமானித்திருக்கிறது.

புதிய வடிவிலான Non State actors உருவெடுப்பார்கள் என்றும், உலக அரசியல் அரங்கில் தீர்மானகரமான பாத்திரம் ஆற்றுவார்கள் என்றும் அவ்வாய்வறிக்கை கணிக்கிறது.

இதனடியாக, Conflict Resolution Studies என்ற ஒரு துறையையே உருவாக்கி வருகிறார்கள். தொடக்க நிலையில் இருக்கும் இவ்வாய்வுகளில் முக்கியமான ஒரு புள்ளியாக Spoiler Theory என்பது உருவாக்க நிலையில் இருக்கிறது. வரும் காலங்களில் உலக அரங்கில் எழ இருக்கும் பிரிவினைக் கோரிக்கைகள், போராட்டங்கள், உள்நாட்டுப் போர்களை ஒட்டி, கூர்மையான விவாதங்கள் இத்துறையில் நிகழ இருக்கின்றன.

சிறிய நாடுகள் பெரிய வல்லாதிக்க நாடுகளை எளிதில் சமாளிக்கும் கூட்டணிகளையும் அணிசேர்க்கைகளையும் உருவாக்கித் தமது நலன்களைக் காத்துக் கொள்ளும் வாய்ப்புகளை இச்சூழல் உருவாக்கியிருக்கிறது.

அதன் ஒரு சிறு நுனியைத்தான் இலங்கை அரசாங்கத்தின் விஷயத்தில் நாம் கண்ணுற்றது. பெலோ – ரஷ்யா என்ற சிறிய தேசம் ரஷ்யாவின் ஆதிக்கத்தைத் திறம்பட முறியடித்தது அதிகம் அறியப்படாத மற்றுமொரு உதாரணம்.

“தேற்காசியாவின் பேட்டை ரவுடி” என்ற நிலையை இந்தியா இழந்துவிட்டிருக்கிறது. எல்லை நாடுகளுடனான (பாகிஸ்தான், இலங்கை, பங்களாதேஷ், நேபாளம்) அதன் அனைத்து வெளியுறவுக் கொள்கை நடவடிக்கைகளும் தோல்வியைத் தழுவிவிட்டன என்பது நிரூபணமாகியிருக்கிறது. இந்தியாவும் தனது கவனங்களை ஆஃப்கானிஸ்தான், தூரக் கிழக்கு நாடுகள், ஆப்பிரிக்க நாடுகளை நோக்கிக் குவிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.

தமிழகத்தின் நிலையும் ஈழத்தின் நிலையுமோ முற்றுகையிடப்பட்ட நிலையாக இருக்கிறது. இயற்கை வளங்களைக் காத்துக் கொள்வதற்கும், அடிப்படை விவசாய நலன்களைக் காத்துக் கொள்வதற்குமே தமிழக மக்கள் அண்டை மாநிலங்களுடன் மல்லுக் கட்டிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலை. ஈழமோ கேட்பாரற்ற சூரையாடலில்.

தமிழக மக்களுக்கும், ஈழ மக்களுக்கும் தமது அடிப்படை வாழ்வாதாரங்களையும் வாழ்வுரிமைகளையும் காத்துக் கொள்வதே பெரும் போராட்டமாக வரும் ஆண்டுகளில் இருக்கப் போகிறது.

தமிழகத்தின் அறிவுத்துறையினரும், செயல்பாட்டாளர்களும் கவனம் குவிக்க வேண்டிய விடயங்கள் இவை. புதிய செயல் வழிகளையும்  வியூகங்களையும் வகுத்துத்தரவேண்டிய கடப்பாடு அவர்களுக்கு இருக்கிறது.

ஆனால், நிலை என்ன?

இப்பரிமாணங்கள் பற்றிய சிறு உணர்தலும் அற்றவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதே பரிதாபகரமான யதார்த்தம்.

மிக வேகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கும் உலகச் சூழலை எப்படி எதிர்கொள்வது என்ற கரிசணையும் கவலையும் வல்லாதிக அரசுகளைக் கவ்விக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்கான தொலைநோக்குப் பாதைகளை இப்போதிருந்தே திட்டமிடும் வேலைகளில் அவர்கள் இறங்கிவிட்டிருக்கிறார்கள்.

இதில், மக்களின் நலன்களை முன்னிறுத்திய மாற்றங்களைச் சிந்திக்க வேண்டியவர்களுக்கு, மாறிக் கொண்டிருக்கும் சூழலைப் புரிந்து கொள்ளவும், செயல் வியூகங்களை வகுக்கவும் வேண்டியவர்களுக்கு பெரும் தொல்லையாகவும் தடையாகவும் இருப்பதுவற்றில் முக்கியமான ஒரு போக்கு இருக்கிறது.

தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை குறித்த லெனின் கருத்துக்களின் உண்மையான பொருள் என்ன என்பது பற்றி வெட்டி முறித்து விவாதிக்க கழுத்தைப் பிடித்து நெருக்கும் ஒரு தரப்பு இருக்கிறதே அதுதான் அந்தத் தடை.

புரட்சியாளர்களிடம் இருந்து புரட்சியை விடுதலை செய்வது ஒரு பெரும் பிரயத்தனம். அவர்களுடன் மல்லுக்கட்டுவதற்குப் பதிலாக தப்பித்து தலைதெறிக்க ஓடுவதும், மேலே குறித்த அவசியப் பிரச்சினைகளில் கவனத்தைக் குவிப்பதும் நலம் என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ஈழ விடுதலைக்கு ஆதரவான இலங்கை சோஸலிஷ்ட் கட்சித் தலைவர் உரையாற்றும் நிகழ்வு

இலங்கை ஐக்கிய சோஷலிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் தோழர். சிறிதுங்க ஜெயசூர்யா அவர்கள் ஒரு மாதகாலம் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் பல்வேறு நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டு, இலங்கையில் பாசிச சிங்கள இனவெறி அரசின் நடவடிக்கைகளை விளக்கியும், ஈழத் தமிழ் மக்கள் மீதான சிங்கள இராணுவத்தின் திட்டமிட்ட இன அழிப்பு நடவடிக்கைகளைக் கண்டித்தும் நிகழ்வுகளில் கலந்துகொண்டு உரையாற்ற இருக்கிறார்.

நாளை சென்னை லயோலா கல்லூரி அருகில் உள்ள அய்க்கஃப் ஹவுசில் மாலை 5 மணியளவில் உரையாற்ற இருக்கிறார்.

வாய்ப்புள்ள பதிவர்கள் கலந்து கொள்ளலாம்.

சிறிதுங்கா 2005 இலங்கை ஜனாதிபதி தேர்தலில் போட்டியிட்டு மூன்றாம் இடத்தைப் பெற்றவர். இலங்கையில் போரைக் கண்டித்தும், ஈழ விடுதலையை ஆதரித்தும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி பிரச்சாரம் செய்து வருபவர் என்பதும், கொழும்பு நகரில் தமிழரிடையே பயங்கரத்தை விதைத்து வரும் “வெள்ளை வேன்” ஆட்கடத்தல்கள், சித்ரவதைகள், கொலைகள் குறித்து வெளிப்படையான விசாரணை நடத்தக்கோரும் Civil Monitoring Committee (CMC) – யின் தலைவராகவும் செயல்பட்டுவருபவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நிகழ்ச்சி விபரம்:

துவக்கவுரை: தோழர். விஜய் ஆனந்த்

சிறப்புரை: தோழர். சிறிதுங்க ஜெயசூர்யா
பொதுச் செயலாளர், ஐக்கிய சோஷலிஸ்ட் கட்சி, இலங்கை.

நிகழ்வு ஒருங்கிணைப்பு: பயணிகள் வெளியீட்டகம்.

இடம்: ஐக்கஃப் ஹவுஸ், 125, ஸ்டெர்லிங் ரோடு (லயோலா கல்லூரி அருகில்)
நுங்கம்பாக்கம், சென்னை – 600034.

நாள்: 15.02.09 ஞாயிறு, மாலை 5 மணி.

அரசியல் நிகழ்வுகள், ஈழம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

சிங்கள அரசின் இனப்படுகொலையைக் கண்டித்து லண்டனில் நடைபெற்ற மாபெரும் கண்டனப் பேரணி – காணொளித் தொகுப்பு

ஜனவரி 31, 2009 அன்று இலண்டனில் சிங்கள அரசின் இனப்படுகொலையைக் கண்டித்து நடைபெற்ற மாபெரும் பேரணியின் காணொளித் தொகுப்பு.

தொடர்புச் சுட்டி: http://current.com/items/89798420/sri_lanka_the_silent_cry.htm

இரு நாட்கள் முன்னர், நீண்ட நாள் கழித்து, நண்பர் ஒருவருடன் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், ஆச்சரியத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்த்திய , என்னைப் பற்றி உலவிக் கொண்டிருக்கும் “கிசுகிசு” ஒன்றைச் சொன்னார். “அவன் இப்போ தமிழ்த் தேசியவாதி ஆகிவிட்டானப்பா,” என்பதாம் அது :))))

1989 – ஆம் வருட அளவில் அ. மார்க்ஸ் தமிழ்ச் சூழலில் முன்னெடுத்த “தேசம” – “தேசியம்” குறித்த விவாதங்களால் உந்துதல் பெற்று, சுதந்திரமாக வாசிக்கத் தொடங்கிய பின்னர், 1992 – ஆண்டளவில், பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன், பார்த்தா சாட்டர்ஜி போன்றோரையும் பிறரையும் தேடித்தேடி வாசித்ததோடல்லாமல், “தேசம்” – “தேசியம்” குறித்த விவாதங்களுக்கும் “குடிமகன்” – “குடியுரிமை” குறித்த பிரச்சினைகளுக்கும் இடையிலான நெருக்கமான உறவுகளை, திராவிட இயக்கங்கள், தலித் இயக்கம், தேசத்திற்கு மாற்றான குழும அமைவுகளை உருவாக்குவதன் சாத்தியங்கள், தொடர்புடைய பிரச்சினைகள் குறித்து தொடர்ந்து சுட்டிக் காட்டியும் எழுதியும் (சிறிய அளவிலான பங்களிப்பையாவது) செயல்பட்டும் வரும் எனக்கு இது கடும் சினம் தருவதாகவே இருந்தது.

அற்பத்தனமான கிசுகிசுக்கள், அவதூறுகள், அபாண்டமான பழிகள் மறத்துப் போய் விட்ட போதிலும், அரசியல் ரீதியிலான எனது நோக்குகளை திரித்து செய்யப்படும் ஈனத்தனமான கிசுகிசுவுக்கு எனது தெளிவான மறுப்பை பதிவு செய்துவிடுவது அவசியம் என்று தோன்றுகிறது.

“தேசம்” ஒரு “கற்பிதம்” என்ற கருத்தமைவில் இன்னமும் எனக்கு மிகுந்த உடன்பாடே.

எனினும், ஈழத்தில் தற்சமயம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் நிகழ்வுகள் ஈழம் ஒரு தனித் தேசமாக, விடுதலையை நோக்கி நகர்வதைத் தவிர வேறு சாத்தியங்கள் இல்லை என்பதையே உணர்த்துகின்றன.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தினர் கடந்த காலங்களிலும் தற்போதும் செய்த/செய்து கொண்டிருக்கிற பாரிய தவறுகளை எந்தவிதத்திலும நியாயாப்பாடு செய்யத் தயாரில்லை. எனினும், அதைக் காரணம் காட்டி தற்போதைய தேசிய விடுதலைப் போரில் அவர்களே தீர்மானகரமான சக்திகள் என்பதை மறுக்கவும் தயாரில்லை.

அவர்கள் மீதான விமர்சனங்களை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி, என்றோ காலாவதியாகிப் போன இயக்கங்களையும் விடுதலை முயற்சிகளைக் காட்டிக் கொடுத்து, சிறீலங்கா அரசுடன் வெளிப்படையாக கூட்டு வைத்து செயல்பட்டுவரும் கருணா தரப்பினருக்கு “தலித் அரசியல்” நியாயப்பாடு வழங்குவதும் அரசியல் முதிர்ச்சியற்ற அற்பத்தனமே.

விடுதலைப் புலிகள் மீதான விமர்சனங்களைக் கைவிடாமல, அவர்களுக்கான தார்மீக ஆதரவை முழுமையாக அளிப்பதே இன்றைய அரசியல் தேவை. விமர்சனம் – ஆதரவு – ஈழத்தில் வரலாற்று ரீதியாக ஒடுக்கபட்ட இஸ்லாமியர் – தலித்துகள் – மலையகத் தமிழர் குழுமங்களின் மறுக்கமுடியாத நியாயங்களை வலியுறுத்தல்; இத்தகைய அணுகுமுறையே இன்றைய தேவை.

தமிழகத்தில் முத்துக்குமரனின் அர்ப்பணிப்பை உத்வேகமாகக் கொண்டு ஈழ விடுதலைக்கு ஆதரவானதொரு சூழலை உருவாக்க முனைவதே இங்குள்ளோரின் உடனடிப் பணி. இதற்குத் தடையாக இருக்கும் வலிந்த ஊடகத் தணிக்கையை தகர்ப்பது முதற்கட்ட வேலை.

எந்த தலைபோகிற பிரச்சினையானாலும், “நானும் ரெளடிதான் நானும் ரெளடிதான்” என்று தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்வதிலேயே கவனமாக இருக்கும் தற்குறிகளைத் தவிர்த்துவிட்டு என்னாலான பணிகளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறேன்.

முத்துக்குமரனின் மரணத்தை முன்னிட்டு அசராமல் அலறும் “சோ” தொடங்கி, ‘அமுக்கி வாசிக்கும்’ பாப்பாரக் குசும்பன்களின் சில அசட்டுக் கருத்துக்களையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

தனிப்பட்ட வாழ்வழுத்தங்களுக்கு இடையிலும் அது தொடர்பான தயாரிப்பிலும் முயற்சியிலும் … பருண்மையான விளைவுகள் மட்டுமே பேசட்டும்.

அரசியல் நிகழ்வுகள், ஈழம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »
%d bloggers like this: