தாழ்ந்த தமிழகம்

மத்திய காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு யூதக் கதை:

கிராமம் ஒன்றில் குழந்தை ஒன்று மர்மமான முறையில் இறந்துகிடந்தது. உடனே, அக்குழந்தையை நரபலியாகக் கொடுத்து பயங்கர பூசை செய்தார் என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு ஒரு யூதர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். தான் பலிகடா ஆக்கப்பட்டிருப்பதையும், எதிர்வரும் விசாரணையில் தனக்கு எவ்வகையிலும் நீதி கிடைக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்து அந்த யூதர் சிறையில் மனம் நொந்து கிடந்தார். சாகப் போவதற்கு முன், தன் மத குருக்களில் ஒருவரை சந்திக்க அனுமதி கேட்டார். அனுமதி அளிக்கப்பட்டது.

அவரைச் சந்திக்க வந்த யூத மத குரு, அவரது நிலைமையைப் புரிந்து, அவருக்கு ஆறுதல் கூறினார். “தப்பிக்க வழி ஏதும் இல்லை என்று நினைத்துவிடாதே. தீமையின் உருவேயான அந்த சைத்தான் மட்டுமே உன்னை அவ்வாறு தூண்டிவிடுவான்,“ என்றார்.

“ஆனால், இப்போது நான் என்ன செய்ய?” என்று வினவினார் அந்த யூதர்.

“முயற்சியைக் கைவிடாதே. ஏதேனும் ஒரு வழி பிறக்கும்,” என்றார் குரு.

விசாரணை நடக்கும் நாளும் வந்தது. விசாரணை நியாயமாகத்தான் நடந்தது என்று காட்ட விரும்பிய நீதிபதி, குற்றம்சாட்டப்பட்டவரை நோக்கி, “யூதர்களாகிய நீங்கள் உமது கடவுள் மீது அளப்பரிய நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள் என்பதால், முடிவை அவர் தீர்மானத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன். இங்கே ஒரு காகிதச் சுருளில் நிரபராதி என்றும் மற்றொரு காகிதச் சுருளில் குற்றவாளி என்றும் எழுதி வைத்திருக்கிறேன். இவற்றில் நீயே ஒன்றை தேர்வு செய்யலாம். உமது கடவுள் உன் தலைவிதியை தீர்மானிப்பாராக,” என்று அறிவித்தார்.

யூதருக்கு சட்டென்று விஷயம் விளங்கிவிட்டது. நீதிபதி இரண்டு காகிதச் சுருள்களிலும் குற்றவாளி என்று எழுதி வைத்திருக்கிறார். எதை எடுத்தாலும் தனக்கு மரணம் நிச்சயம். ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி நிதானமாக யோசித்தார். பளீரென்று ஒரு யோசனை உதித்தது. சட்டென்று தன் முன் இருந்த இரண்டு காகிதச் சுருள்களில் ஒன்றை எடுத்து மென்று விழுங்கிவிட்டார்.

கூடியிருந்தோரும் நீதீபதியும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு, ஏன் அப்படிச் செய்தாய்? உன் தலைவிதியை இப்போது எப்படி தீர்மானிப்பது என்று கேட்க, அந்த யூதர், “மிச்சமிருக்கும் அந்தக் காகிதச் சுருளை எடுத்து வாசியுங்கள். அதற்கு எதிரான முடிவைத்தான் தேர்வு செய்திருக்கிறேன்,” என்று புன்னகைத்தார்.

உயிர் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லை என்ற தருவாயில் நின்றவர், நிலைமையை அப்படியே தலைகீழாக்கி, தன் உயிரை நூறு சதவீதம் உறுதிசெய்கொண்டார்.

யூதத் தலை என்று பொருள்படும் Yiddishe Kop (Yiddishe Kop – Creative Problem Solving in Jewish Learning, Lore & Humor, Rabbi Nilton Bonder, 1999) என்ற நூலில் வாசித்த குறுங்கதைகளில் இது ஒன்று. அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க ஒரு வாய்ப்பும் இல்லை என்று தோன்றும் சந்தர்ப்பங்களில், மனம் சோர்ந்து வாடி வதங்கிக் கிடக்கையில், மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கும் புத்தகங்களில் இது ஒன்று.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, சென்ற இடங்களில் எல்லாம் ஒடுக்குமுறையைச் சந்தித்த யூதச் சமூகம், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள் நின்று, அவற்றை வெற்றி கொள்ளத் தருவித்துக்கொண்ட மனநிலை, மேற்சொன்னது போன்ற ஆயிரக்கணக்கான நாட்டுப்புறக் கதைகளிலும், சமய நெறிக் கதைகளிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. தம் மீது தொடுக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறைகளையும் அநீதிகளையும் தீராப் பழிகளையும் எதிர்கொண்டு, தாக்குப்பிடித்து துளிர்த்து எழ யூதச் சமூகம் கைக்கொண்ட மனநிலைகளில் பிரதானமானவை இரண்டு – விடாமுயற்சி, நகைச்சுவை, குறிப்பாக, தமது நிலை பற்றிய கடுமையான சுயஎள்ளல்.

யூதச் சமூகம் போலவே நீண்ட நெடிய வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியுள்ள தமிழ் சமூகம் யூதர்களைப்போல இரண்டாயிரம் ஆண்டுகாலத்திற்கும் மேற்பட்ட ஒதுக்குதலையோ ஒடுக்குமுறையையோ அனுபவித்ததில்லை. தமிழ் சமூகம் வரித்துக்கொண்டுள்ள கூட்டு மனநிலையும் வித்தியாசமானது.

தமிழ் சமூத்தினராகிய நாம் வரித்துக்கொண்டுள்ள மனநிலையைச் சுட்டும் ஒரு தொன்மக் கதையும் உண்டு. கோடம்பாக்கத்து திரையுலகத்தின் “புண்ணியத்தில்” ஓரிரு தலைமுறை சலிக்காது கேட்டு ரசித்த, திருவிளையாடல் தருமி கதைக்குப் பின்னர் நிகழ்ந்ததாக் கருதப்படும் ஒரு தொன்மக் கதை.

தருமிக்கு பாட்டெழுதிக் கொடுத்து, நக்கீரனை எரித்து, உயிர்ப்பித்த பிறகு இறைவன் சோமசுந்தரக் கடவுளார் ஆடிய மற்றொரு திருவிளையாடலாகவும் இருக்கலாம். அத்திருவிளையாடல் பின்வருமாறு.

பாண்டிய மன்னன் வேண்டுதலுக்கு இணங்கி சோமசுந்தரக் கடவுள் அகப்பொருளுரை என்னும் இலக்கண நூலை எழுதிக் கொடுக்கிறார். அந்த நூலுக்கு உரை எழுதித் தருமாறு பாண்டிய மன்னன் தன் புலவர்களிடம் கேட்கிறான். புலவர்களும் எழுதிக் கொடுக்க, அதில் சிறந்த உரை எது என்ற கேள்வி எழுகிறது. அப்போது, இறைவன் அசரீரியாக ஒரு செய்தியை சொல்கிறார்.

காது கேட்காத, வாய் பேசாத உருத்திரசன்மன் என்ற சிறுவனாக குமரக் கடவுள் ஒரு சாபத்தினால் அவ்வூரில் பிறந்திருக்கிறார். அவன் முன்பாக ஒவ்வொரு புலவரும் தமது உரையை வாசிக்கட்டும். யாருடைய உரை வாசிக்கப்படும்போது அவன் மெய்சிலிர்த்து கண்ணீர் உகுக்கிறானோ அதுவே சிறந்த உரை என்கிறார்.

புலவர்களும் அவ்வாறே செய்ய, நக்கீரனார் தமது உரையை வாசிக்கும்போது, காது கேளாத அந்த ஊமைச் சிறுவன் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் மெய் சிலிர்த்து கண்ணீர் உகுக்கிறான். நக்கீரர் உரையே தலைசிறந்த உரை என்று மன்னனும் புலவர்களும் முடிவு செய்கிறார்கள்.

சங்க/சமணர் காலத்து தமிழ் இலக்கண உரை எழுதும் மரபை – சங்கத் தமிழர் மரபையும் – சோழர் காலத்து சைவம் வெற்றி கொண்டதற்கு அடையாளமாக இத்தொன்மத்தைக் கருத இடமுண்டு.

சங்க காலத்து மரபுகளாகக் கருதப்பட்ட விருந்தோம்பல், நட்பின் பொருட்டு வடக்கிருத்தல், கொடை, திரைகடலோடி திரவியம் தேடல், கேள்வி எனும் கல்வி, குடி உயர கோல் உயரும் ஆகிய மாண்புகள் அனைத்தும் இச்சோழர் காலம் தொட்டு படிப்படியாக மறைந்து போயின. சங்ககால தமிழ் சமூகத்தின் அனைத்து மாண்புகளையும் இழந்து, காது கேளாத ஊமைத் தெய்வத்தின் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகளுக்கு அடிமையாகிப் போனது தமிழ் சமூகம்.

திரைகடலோடி திரவியம் தேடல், திரைகடல் மேவி படையெடுத்தலானது. நட்புக்கு வடக்கிருத்தல் மன்னருக்கு நவகண்டம் ஈவது ஆனது. கேள்வியெனும் கல்வி வேதபாராயணமானது. ஆடல் மகளிர் தேவரடியார் ஆயினர். சாதி வேரூன்றியது. தீண்டாமை முளைத்தது. கொடை கோயில் கொள்ளையானது. நந்தன் பலி தொடர்கதையானது.

திசை மொழி, வட மொழி என்று இலக்கணம் வகுத்த சங்கம் அழிந்து, தென்னாடு கொண்ட சிவனது புலமானது தமிழகம். அரசனை இடித்துரைத்த புலவர் மறைந்து, (கலிங்கத்துப்) பரணி பாடும் புலவர் கூடி, சீட்டுக் கவி பாடும் சிட்டாய் பறந்தனர்.

தரணி வென்ற சோழச் சபை, மன்னர் புகழுக்கு சீழ்க்கையடிக்கும் கவிஞர் கூடாரமானது. எளியோரை வதைக்கும் நரகமுமானது.

சங்க மரபு தொலைந்து சோழர் மரபு அரியணை ஏறியதில் தமிழர் நாம் பெற்ற பெரும் சாபங்கள் இவை. இன்றும் தொடர்பவை.

நம் சட்டசபை ஆள்வோரின் வார்த்தை அலங்கார அரங்கானது. உலகச் செல்வந்தரின் நாசகார ஆலையை மூட நரபலி கேட்கிறது நிர்வாகம்.  நம் எளியோர் உள்ளூரில் வேலையற்றிருக்க, வட மாநிலங்களில் வலைவீசித் தம் ஆலைகளில் வாட்டி வதைக்க ஆள்பிடித்து வருகின்றனர் நம் செல்வந்தர். சீமான் – சீமாட்டியரின் பிள்ளைகள் கடலோடி கல்வி கற்க, நம் எளியோரின் பிள்ளைகள் நந்தன் வழி உயிர் பலியாகின்றனர்.

தமிழராகிய நம் முன் இப்போது வைக்கப்பட்டிருப்பவை இரண்டே இரண்டு தேர்வுகள்தாம். இரண்டு காகிதச் சுருள்களிலும் எழுதப்பட்டிருப்பது தோல்வி அல்லது மரணம்.

வெட்டி வீரமோ, வாய்ச்சொல் ஜாலமோ இதை வெல்லப்போவதில்லை. புரட்சிகரப் புளகாங்கிதமும் கவைக்கும் உதவப்போவதில்லை.

புதியன புனைதல். எவரும் எதிர்பார்த்திரா புதியன புனைதல். அவை மட்டுமே நம் இளம் தலைமுறையினரின் எதிர்காலத்திற்குப் புதிய பாதைகளை வகுத்துத் தரும்.

நன்றி: தமிழ் இந்து

 

 

 

Advertisements

தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு சுட்டுவது என்ன?

நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் நிலவும் ஒரு நாட்டில், ஜனநாயக நெறிமுறைகள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கு அரசின் தூண்களுக்கிடையிலான அதிகாரப் பகிர்வுகள் (separation of powers) மீறப்படாமல் இயங்குவது அடிப்படையான நிபந்தனையாகும். அதாவது, சட்டம் இயற்றும் நாடாளுமன்றம்/சட்டசபை, சட்டத்திற்கும் அதற்கு ஆதாரமான அரசியல் சட்டத்திற்கும் பொருள்கோடல் தந்து நீதியை நிலைநாட்டும் பணியை மேற்கொண்டிருக்கும் நீதிமன்றங்கள், இவற்றை சட்டத்தின் வழி நின்று செயல்படுத்தும் நிர்வாகத் துறை ஆகிய மூன்று தூண்களும் தமது அதிகார வரம்புகளை மீறாமல் ஒன்றுடன் ஒன்று இயைந்து செயல்பட வேண்டும். நான்காவது தூணாகக் கருதப்படும் ஊடகங்கள், இம்மூன்று தூண்களின் செயல்பாடுகளைப் பற்றிய விமர்சனங்கள் வாயிலாக அவற்றைச் செழுமைப்படுத்தும் பணியை மேற்கொள்ளும்.

சட்டம் இயற்றும் மன்றங்கள், காலத்தின் தேவைக்கேற்ப சட்டங்கள் இயற்றுவது, அரசாங்கத்தின் கொள்கை முடிவுகளை தீர்மானிப்பது ஆகியவற்றோடு, அவற்றைச் செயல்படுத்தும் பணியையும் மேற்கொள்கின்றன. செயல்படுத்தும் நிர்வாக அலகுகளை (அதிகார வர்க்கத்தை) மேற்பார்வையும் செய்கின்றன. அரசின் கொள்கைகளை அதிகார வர்க்கம் எவ்வாறு செயல்படுத்துகிறது என்பதைக் கண்காணிக்க மதிப்பீட்டுக் குழு (Estimates Committee), பொதுக் கணக்குக் குழு (Public Accounts Committee) எனப் பல குழுக்களை, எதிர்கட்சி எம் எல் ஏக்களை உள்ளடக்கி அமைத்துச் செயல்பட நமது நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளுக்கு அதிகாரம் உண்டு. நமது நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளின் செயல்பாடுகள் வரைமுறைகளை மீறிச் செயல்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்துகொள்ளவே கணக்குத் தணிக்கையாளர் அமைப்பும் (Comptroller and  Auditor General of India) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் ஒரு கட்சியின் கட்டுப்பாட்டிற்குள், இச்சபையால் மேற்பார்வை செய்யப்படும் அதிகார வர்க்கம் வீழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதை உறுதி செய்யப்படும் பொருட்டே, அதிகார வர்க்கத்தை – ஐ ஏ எஸ், ஐ பி எஸ், இன்னபிற – தேர்வு செய்வதற்கான தனித்த தேர்வு முறைகள்  வகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதிகார வர்க்கத்தின் செயல்பாடுகளுக்கான நெறிமுறைகளும் பயிற்சிகளும் தொடர்புடைய, தனித்தியங்கும் நிறுவனங்களால் வழங்கப்படுகின்றன.

நாடளுமன்றமும் சட்டமன்றங்களும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை நியதிகளை மீறும் சட்டங்களை இயற்றாமல் இருப்பதைக் கண்காணித்து, கட்டுக்குள் வைக்கும் பணியை நீதிமன்றங்கள் செய்கின்றன. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில், சட்டங்களுக்குப் பொருள் கூறுகின்றன. அதோடு, அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரங்களை சட்டத்திற்கு உட்பட்டு வரையறுத்து, கட்டுப்படுத்தும் பணியையும் செய்கின்றன. தனது ஆணைகளைக்கூட செயல்படுத்தும் அதிகாரம் அற்றதாக வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதன் மூலம் நீதிமன்றத்தின் அதிகாரமும் கட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நடைமுறையில் இவற்றில் ஏற்ற இறக்கங்கள் நேரும்போதெல்லாம் இந்த வரையறையுடன் உரசிப் பார்த்து விமர்சனங்கள் எழுவது வாடிக்கை. ஆனால், இத்தூண்களில் ஒன்று பிறவற்றின் அதிகார வரம்புகளை அதீதமாக மீறுவது அசாதாரண சூழல்களைத் தோற்றுவிக்கும்.

குறிப்பாக, சட்டம் இயற்றும் மன்றங்களின் அதிகாரங்களை ஒரு கட்சியோ அல்லது ஒரு தனி நபரோ படிப்படியாகத் தம்மை நோக்கிக் குவிக்கும்போது, பிற தூண்களின் அதிகார வரம்புகளுக்குள் தலையிட்டு, மட்டுப்படுத்தி செயலற்றதாக்கிவிடுவது நிகழ்கிறது. ஒரு கட்சி அதைச் செய்யும்போது, அதை ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறையாக – சர்வ-அதிகார* ஆட்சிமுறை (Totalitarianism) – ஹிட்லரின் நாசிசம், முசோலினியின் பாசிசம், ஸ்டாலினின் கம்யூனிசம் – உருவெடுக்கிறது. ஒரு தனி நபர் அதைச் செய்யும்போது, எதேச்சதிகாரம் எழுகிறது.

இந்திய ஜனநாயகமும் தமிழகமும் இவ்விரு பேராபத்துகளின் விளிம்பில் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைக் காட்டும் நிகழ்வுகள் அண்மைக்காலமாக தொடர்ந்து அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

மோடி அரசு பதவிப் பொறுப்பு ஏற்றவுடன் கொண்டுவர முயற்சி செய்த தேசிய நீதிமன்ற நியமன ஆணையச் சட்டம் (2014), இந்திய அளவில் இதற்கான முதல் அறிகுறியாக அமைந்தது. இச்சட்டத்தின் மூலம், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளை நியமிக்கும் அதிகார வரம்புகளை நாடாளுமன்றத்தின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர மோடி அரசு முயற்சி செய்தது. நல்ல காலமாக, உச்சநீதிமன்றம் அதை அரசியல் சாசனத்திற்கு எதிரானது என்று கூறி நிராகரித்தது (தற்போதைய கொலீஜிய முறையின் குறைகள் தனித்துப் பேசவேண்டியவை).

தற்போது, ஆட்சிக்காலம் நிறைவுற இன்னும் ஓராண்டே இருக்கும் நிலையில், மீண்டும் மோடி அரசு, அதிகார வர்க்கம் தேர்வு செய்யப்படும் முறையில் மாற்றம் செய்ய முனைந்திருக்கிறது. இப்புதிய விதிகள் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டால், அதிகாரத்தில் உள்ள கட்சியின் கருத்தியல், அல்லது செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டவர்களேஅதிகார வர்க்கத்தினராக தேர்வு செய்யப்படும் ஆபத்து இருப்பதைப் பலரும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர். இது, தற்போது அதிகார வர்க்கத்தினரின் தேர்வில் நிலவி வரும் அரசியல் சார்பற்ற தன்மைக்கு முடிவு கட்டி, ஒரு கட்சியின் சர்வ-அதிகார ஆட்சிமுறைக்கு வழிவகுக்கும்.

இந்திய அளவிலான நகர்வுகள் இவ்வாறு சர்வ-அதிகார ஆட்சியை நோக்கிய ஆபத்துகளாக இருக்கையில், தமிழகம் வேறுவகையான சரிவில் ஏற்கனவே வீழ்ந்துவிட்டிருக்கிறது எனலாம்.

உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் முதல் குற்றவாளி என்று குறிப்பிடப்பட்டவரான மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இது சத்தமில்லாமல் நடந்தேறியது. சரியாகச் சொல்வதென்றால் இரண்டு விஷயங்கள் நடந்தேறின.

முதலாவது, சட்டமன்றத்தின் மூலம் தேர்வு செய்யப்பட்ட மந்திரிசபை செயலற்றதாக ஆக்கப்பட்டு, அனைத்து அதிகாரங்களையும் ஜெயலலிதா நேரடியாகத், தன்னிடமே குவித்துக்கொண்டார். அரசு நிர்வாகத்தின் அனைத்து துறைகளும் ஜெயலலிதாவின் ஆணைக்கு உட்பட்டு மட்டுமே இயங்குவதாக திருகப்பட்டன. மந்திரிசபை பெயரளவிற்கு மட்டுமே இருந்தது.

இதன் விளைவாக, அரசின் பல துறைகளின் கொள்கை முடிவுகளும், செயல் நடவடிக்கைகளும் பெருத்த தேக்கத்திற்கு உள்ளாயின. தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளரின் கடந்த மூன்று அறிக்கைகளை மேலோட்டமாக நோட்டம் விட்டாலே, அவ்வறிக்கைகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள ஏராளமான முறைகேடுகளுக்கும் கேள்விகளுக்கும் ஜெயலலிதா அரசால் முறையான பதில்கள் அளிக்கப்படாமல் நிலுவையில் இருப்பதைக் காணமுடியும்.

எவருக்கும் பதில் சொல்லும் கடமையோ பொறுப்போ அற்ற, சட்டத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வினோதமானதொரு தனி நபர் எதேச்சதிகார ஆட்சியாகவே ஜெயலலிதாவின் ஆட்சி இருந்தது.

அதாவது, சட்டம் இயற்றும் பொறுப்புடைய சட்டசபையும், அதிகார வர்க்கத்தை மேற்பார்வை செய்யும் பொறுப்புடைய மந்திரிசபையும் ஒரு தனி நபரின் வரம்பற்ற அதிகாரத்தால் செயலற்றவையாக மாற்றப்பட்டிருந்தன.

இரண்டாவதாக, 2010 – 16 காலகட்டத்தில், தமிழகத்தின் 32 மாவட்டங்களில் 25 மாவட்டங்களுக்கு ஜெயலலிதாவால் நியமன ஐ ஏ எஸ் ஆக பதவி உயர்வு அளிக்கப்பட்டவர்கள் ஆட்சியர்களாக பொறுப்பளிக்கப்பட்டனர். இவர்களில் சிலர் ஜெயலலிதாவிற்கு முளைப்பாரி எடுக்காத குறையாக புகழ்ந்து பாராட்டியது சிலருக்காவது நினைவில் இருக்கக்கூடும்.

அதாவது, ஜெயலலிதாவிற்கு விசுவாசமாக இருப்பவர்கள் ஆட்சியர்களாக்கப்பட்டது அதிகார வர்க்கத்தின் தேர்வில் அரசியல் தலையீடு இருக்கக்கூடாது என்ற ஜனநாயக ஆட்சிமுறைக்கான அடிப்படை நிபந்தனையையும் அழித்தது. அதிகார வர்க்கத்தையும் ஒரு தனிநபரின் விசுவாசத்திற்குரிய குழுவாக மாற்றியது.

ஜெயலலிதாவின் தலையீட்டில் இருந்து தப்பியவை, நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பும் தேர்தல் நடைமுறையும் வாக்களிக்கும் உரிமையும் மட்டுமே.

ஜெயலலிதாவின் மறைவைத் தொடர்ந்து, ரோமப் பேரரசின் அரியாசணத்தை அரசனின் பிரத்யேக மெய்பாதுகாப்பாளர்களிடமிருந்து (Praetorian Guards) ஏலத்தில் எடுத்து டிடியஸ் ஜூலியானஸ் (Didius Julianus) முடிசூட்டிக்கொண்டதைப் போன்றதொரு சூழல் தற்போது நிலவுகிறது.

சட்டசபை/மந்திரிசபையின் மேற்பார்வையின் கீழ் கட்டுப்பட்டு நிர்வாகம் செய்யவேண்டிய அதிகார வர்க்கம், கேட்பாரின்றி அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தில் திளைத்திருக்கிறது. ஜூலை 2017 இல் வெளியிடப்பட்டுள்ள தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் அறிக்கையில் (அறிக்கை 3, பொது மற்றும் சமூக நலத்துறை) இதுவரை நடைபெற்றிராத முறைகேடுகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

மாணவர்களுக்கான கல்வி உதவித் தொகை வழங்கலில் ஒரே மாணவரின் வங்கிக் கணக்கில் பல மாணவர்களுக்கான உதவித் தொகைகள் வைப்பீடு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரே மாணவருக்கு பலமுறை உதவித் தொகை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரே நபருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட சாதிச் சான்றுகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இம்முறைகேடுகள் ஆயிரக்கணக்கில் நடைபெற்றுள்ளதாக கணக்குத் தணிக்கை அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. ஜெயலலிதா ஆட்சியில்கூட இத்தகைய முறைகேடுகள் நடைபெறவில்லை என்பது குறித்துக்கொள்ள வேண்டியது.

ஜெயலலிதா ஆட்சியில் அவருக்கு விசுவாசமானவர்களாகக் கருதப்பட்ட, நியமன ஐ ஏ எஸ் அதிகாரிகளாகப் பதவி உயர்வு பெற்றவர்களில் எவரெவர் இப்போது எவருக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள் என்பது எவருக்கும் புரியாத புதிர். எது எப்படியாக இருந்தாலும், அதிகார வர்க்கத்தின் வரம்புகளும் சட்டமன்ற/மந்திரிசபை வரம்புகளும் மீறப்பட்ட சூழல் தொடரும் நிலையில், மந்திரிசபையின் மேற்பார்வைக்குக் கட்டுப்படாமல் ஒரு அதிகார வர்க்கம் தன்னிச்சையாக செயல்படுவது மிகுந்த ஆபத்தானது.

அத்தகையதொரு பேராபத்தைத்தான் தூத்துக்குடியில் நடந்தேறியுள்ள துப்பாக்கிச் சூடு நமக்கு சுட்டிக் காட்டுகிறது.

99 நாட்கள் அமைதியான முறையில் போராடிய பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களைச் சந்தித்து அவர்களுடைய கோரிக்கைகளை அறிந்துகொள்ள, பேச்சுவார்த்தை நடத்த, அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளும் மந்திரிசபையுமே முன்வராத நிலையில், அதிகார வர்க்கம் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்து தனது அதிகார வரம்பெல்லையை மீறி கொடூரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

இக்கொடூரம் அரங்கேறிய பின்னரும், சாதாரண மக்களின் மீது துப்பாக்கி சூடு நடத்த யார் உத்தரவிட்டது என்ற அடிப்படை உண்மைகூட எவருக்கும் தெரியவில்லை என்ற சூழலே நிலவுகிறது. ஒரு ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் சட்டசபைக்கும் மந்திரிசபைக்கும் பொறுப்புகூறும் கடமை (accountability) அதிகார வர்க்கத்திற்கு இருக்கிறது. அத்தகைய பொறுப்புகூறும் பொறுப்பற்ற ஒரு அதிகாரவர்க்கம் ஜனநாயகத்திற்கு மட்டுமல்ல, எந்தவொரு ஆட்சிமுறைக்குமே பெருங்கேடு விளைவிக்கும் ஒரு அங்கமாக உருவெடுத்துவிடும் பேரபாயமே தற்சமயம் நம் முன் நிற்கும் பெரும் சவால்.

—————–

* சர்வஅதிகாரம் அல்லது சர்வாதிகாரம் – ஆங்கிலத்தில் Totalitarianism என்று குறிப்பிடப்படும் இவ்வரசியல் கருத்தமைவையும், அத்தகைய ஆட்சியமைப்பின் கட்டமைப்பையும் Totalitarianism and its Origins என்ற நூலில், Hannah Arendt என்ற புகழ்பெற்ற அரசியல் தத்துவவியலாளர் விரிவாக விளக்கியிருப்பார்.

இத்தகைய ஆட்சியமைப்பு ஹிட்லரின் நாசி ஜெர்மனியிலும் ஸ்டாலினின் சோவியத் ரசியாவிலும் தோன்றி, பின்னர் சோவியத் ரசியாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கிழக்கு ஐரோப்பிய கம்யூனிஸ்டு நாடுகளால் தழுவிக்கொள்ளப்பட்டது. சீனாவின் கம்யூனிஸ்டுகளும் உலகெங்கிலும் உள்ள கம்யூனிஸ்டு கட்சியினரும் இத்தகைய ஆட்சியமைப்பையே கம்யூனிச ஆட்சியமைப்பாக வலியுறுத்தி வருகின்றனர்.

இத்தகைய ஆட்சியமைப்பில் இரு கட்சி தேர்தல் அமைப்புமுறைகூட தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்று.

வெங்காயத்தின் கட்டமைப்பை உருவகமாகக் கொண்டு, இந்த ஆட்சியமைப்பை ஹான்னா ஹாரண்ட் விளக்கியிருப்பார். வெங்காயத்தின் அடுக்குகளைப் போல, அதிகாரம் ஒரு மையத்தைச் சுற்றிப் பல அடுக்குகளாகக் கவிந்திருக்கும். ஆனால், அதன் மையத்தில் சூன்யமே இருக்கும்.

அதாவது, இத்தகைய ஆட்சியமைப்பை இயக்குபவராக ஒரு “மாபெரும் தலைவர்“ இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை.

இந்த விளக்கம், ஒரு தனிநபரின் கைகளில் ஒட்டுமொத்த அதிகாரமும் குவிந்திருக்கும் ஆட்சியமைப்பிலிருந்து (எதேச்சதிகாரம் -Dictatorship) சர்வ – அதிகாரத்தை (Totalitarianism) – எங்கும் பரவியிருக்கும் அதிகாரத்தை, வித்தியாசப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள உதவியாக அமைகிறது.

பொதுவில், அரசியல் கருத்தாடல்களில் இந்த வித்தியாசம் புரிந்துகொள்ளப்படாமல், ஒரு நபரின் கைகளில் அனைத்து அதிகாரமும் குவிந்திருக்கையில் அவரை சர்வாதிகாரி என்று அழைப்பது வழமையாகிவிட்டது. அத்தகையோரை எதேச்சதிகாரி என்று அழைப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். மாற்றாக, கொடுங்கோலர் என்ற பழந்தமிழ் சொல்லை கையாள்வது நன்று.

நன்றி: தமிழ் இந்து

பின் குறிப்பு:

ஒரு தகவல் பிழையை நீக்கி, சர்வ-அதிகாரம் குறித்த விளக்கம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

மதுரையில் இருந்து வெளியாகும் ஹலோ மதுரை என்ற இதழிலும் இக்கட்டுரை மறுபிரசும் செய்யப்பட்டது.

 

ஸ்கீம் மந்திரகாளி

அண்மைய காவிரி உரிமை போராட்டங்களில் “ஸ்கீம்“ என்ற ஒரு வார்த்தை ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் ஆவேசத்தையும் மத்திய அரசுக்கு எதிராகக் கிளறிவிட்டது. உச்சநீதிமன்றம் விதித்திருந்த காலக்கெடுவின் இறுதியில் “ஸ்கீம்“ என்பதை விளக்குமாறு மத்திய அரசு மனு அளித்ததாக வெளியான செய்திகளைத் தொடர்ந்து தமிழகம் கொதிநிலையை அடைந்தது.

கர்நாடக மாநில தேர்தல்களை மனதில் வைத்து மத்திய அரசு செய்யும் காலம் தாழ்த்தும் நாடகம் என்று இது சரியாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது என்றாலும், உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு தாக்கல் செய்த மனுவின் உள்ளடக்கம் முழுமையாக கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை. “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கத்தின் பின்னணியும் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவற்றின்பால் கவனத்தைக் குவிப்பது காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பதற்கான முன்னெடுப்புகளுக்கு உதவக்கூடும்.

மத்திய அரசு 1956 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டம் (Inter-State Water Disputes Act) மட்டுமே நதிநீர் பங்கீட்டு பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான சட்ட வழியாக உள்ளது. இச்சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது, அதில் “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கம் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை.

1979 ஆம் ஆண்டு நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் இறுதித் தீர்ப்பையொட்டி, 1980 ஆம் ஆண்டு இச்சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, புதிதாக பிரிவு 6 (A) சேர்க்கப்பட் ட து. 2007 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட காவிரி நதிநீர் ஆணையத் தீர்ப்பு இப்பிரிவின் பின்னணியை தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

“நர்மதா நதிநீர் ஆணையம் 1979 இல் வழங்கிய தீர்ப்பிற்குப் பிறகு, நாடாளுமன்றம் மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தில் 1980 ஆம் ஆண்டு சட்டத் திருத்தம் 45 மூலம் பிரிவு 6 – A ஐ புகுத்தியது. இச்சட்டத் திருத்தத்தின் நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்கள் குறித்த கூற்று அறிக்கை, நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இச்சட்டத்தில் பிரிவு 6 – A ஐ அறிமுகப்படுத்துவதற்கான காரணமாக அமைந்தது என்று குறிப்பிடுகிறது.“  (காவிரி ஆணையத் தீர்ப்பு, தொகுதி V பக்கம் 222).

முரண்பட்ட நலன்களுடைய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினைகளில் ஆணையத்தின் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பின்னரும், அத்தீர்ப்பைச் செயல்படுத்துவதில் மாநிலங்கள் மீண்டும் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டே இச்சட்டப் பிரிவு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

இச்சட்டப் பிரிவின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

“பிரிவு 6. மத்திய அரசாங்கம் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை அரசிதழில் அலுவல்பூர்வமாக வெளியிடவேண்டும்.  ஆணையத்தின் தீர்ப்பு இறுதியானது என்பதோடு, பிரச்சினையில் தொடர்புடைய அனைத்து தரப்பினரையும் கட்டுப்படுத்துவதும், அவர்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டியதும் ஆகும்.

6 A . (1) பிரிவு 6 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிபந்தனைகளுக்கு குந்தகம் விளைவிக்காத வகையில், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை நடைமுறைக்கு கொண்டுவர அவசியமான அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு திட்டம் (ஸ்கீம்) அல்லது திட்டங்களை வடிவமைத்து, மத்திய அரசாங்கம், அரசிதழில் வெளியிடலாம்.

(2) உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டத்தின் கீழ் (அ) ஆணையத்தின் தீர்ப்பு அல்லது வழிகாட்டல்களை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அதிகார அமைப்பு எதுவொன்றும் (கமிட்டி அல்லது வேறு வகையான அமைப்பாக வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று) நிறுவ வழிவகுக்கப்படலாம்.”

மேலும், உட்பிரிவு (7) இத்திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வரும் நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரில், இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களைச் செய்துகொள்ளலாம் என்கிறது.

இவையல்லாது, 2002 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட சட்டத்திருத்தம் 14 இன்படி, மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினை சட்டத்தில் மேலும் ஒரு திருத்தம் செய்யப்பட்டது. இதன்படி உட்பிரிவு 6(2) பின்வருமாறு திருத்தப்பட்டது:

“உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை மத்திய அரசாங்கம் அரசிதழில் வெளியிட்ட பிறகு, அது உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவு அல்லது தீர்ப்பாணைக்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையதாக கொள்ளப்படவேண்டும்.“

இவற்றின் சாராம்சம்:

  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பிற்குப் பின்னரும், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் முரண்பட்ட நலன்களைக் கொண்ட மாநிலங்கள் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதால், அத்தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் மத்திய அரசாங்கத்திடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளது.
  • மத்திய அரசாங்கம், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவர, ஒரு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைத்து, அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும்.
  • அத்திட்டமானது ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அமைப்பு, அதன் அதிகார எல்லைகள், நிர்வாகம், பரிசீலனைக் கமிட்டி இன்னபிறவற்றை வகுக்கவேண்டும்.
  • அவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்ட பிறகு, மத்திய அரசாங்கம் அதை நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களை செய்யலாம்.
  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பு உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பிற்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையது.

இத்தகைய அதிகார வலிமையுள்ள ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாற்றங்களை செய்து உச்சநீதிமன்றம் தனது “இறுதியிலும் இறுதியான” தீர்ப்பை வழங்கியது.

ஆறு வாரங்களுக்குள் ஸ்கீமை வடிவமைக்கும்படி உத்தரவிட்ட உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு பிப்ரவரி 12 அன்று வழங்கப்பட்டது. ஆனால், மத்திய அரசு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைக்கவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் அதற்கான வரைவறிக்கையைத் தயாரிக்கும் முயற்சியோ செய்யவில்லை. அமைச்சரவை அளவில் ஆலோசனை எதுவும் நடைபெற்றதாகவும் தெரியவில்லை.

மாறாக, மார்ச் 9 அன்று – ஏறத்தாழ 3 வாரங்கள் கழிந்த நிலையில், மத்திய அரசின் நீர்வளத் துறை அமைச்சகத்தின் செயலர் திரு. யு. பி. சிங் அவர்களின் தலைமையில், தமிழகம், கர்னாடகம், கேரளம், புதுவை ஆகிய நான்கு மாநில தலைமை மற்றும் முதன்மை செயலர்களின் கலந்தாலோசனைக் கூட்டம் புதுதில்லியில் நடத்தப்பட்டது.

இக்கூட்டத்தில் நான்கு மாநிலப் பிரதிநிதிகளும் ஸ்கீம் அமைக்க ஒப்புக்கொண்ட போதிலும் அது குறித்து மாறுபட்ட கருத்துக்களைத் தெரிவித்துள்ளனர். மார்ச் 19 அன்று எழுத்து வடிவிலும் சமர்ப்பித்துள்ளனர்.

இவ்வாறு ஸ்கீம் அமைப்பதில் மாநிலங்களுக்கிடையே மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுவதையும், மத்திய அரசு தானே ஸ்கீமை வடிவமைத்தால், மாநில அரசுகள் மீண்டும் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்ற காரணத்தைக் காட்டியும், காவிரி ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாறுதல்களை செய்துகொள்ளலாமா என்று கேட்டும் மார்ச் 31 அன்று மத்திய அரசு மனுவை சமர்ப்பித்தது.

இவ்விடத்தில் 2002 ஆம் ஆண்டு பிரிவு 6(2) இல் செய்யப்பட்ட மற்றொரு திருத்தம் குறித்து உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு வலியுறுத்திக் குறிப்பிட்டுள்ள புள்ளி மிகுந்த கவனத்திற்குரியது.

மத்திய அரசின் தரப்பை முன்வைத்த சொலிசிடர் ஜெனரல் திரு. ரஞ்சித் குமாரின் வாதத்தை மறுத்து, மத்திய மாநில உறவுகள் குறித்த சர்காரியா கமிஷன் அறிக்கையின் (1980) பரிந்துரையை சுட்டிக் காட்டி, “ஆணையத்தால் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பிற்கு எந்தவொரு மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருக்கவும், அதன் வழிகாட்டுதல்களின் படி நடக்கச் செய்யவும் உரிய வலிமையைத் தரும் பொருட்டே பிரிவு 6(2) இல் அவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது. திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைப்பதன் நோக்கமே தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதுதான்,“ (பக்கம்: 456 – 7), என்று உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளது.

இந்த விளக்கத்தையும் மீறி முரண்பட்ட நலன்களையுடைய மாநிலங்களின் பிரதிநிதிகளைக் கூட்டி, மீண்டும் கலந்தாலோசிப்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை கேலிக்குரியதாக்குவது என்பதல்லாமல் வேறு என்ன?

இதைக் காட்சிலும் வேடிக்கையான மற்றொரு விஷயத்தையும் மத்திய அரசு சத்தமில்லாமல் செய்திருக்கிறது.

2017 மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில், மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் உமா பாரதி 1956 மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தை மீண்டும் திருத்தம் செய்யும் மசோதா ஒன்றை தாக்கல் செய்தார். அத்திருத்த மசோதாவை ஆய்வு செய்ய நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அமைக்கப்பட்டு, அதன் பரிந்துரைகள் ஆகஸ்டு 2017 இல் நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

நீண்ட காலமாக தீர்க்கப்படாதிருக்கும் நதிநீர் பிரச்சினைகளை விரைவில் தீர்க்கும் பொருட்டு, இச்சட்டத் திருத்தம் முன்மொழியப்படுவதாக கூறப்பட்டது. இதன்படி, ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டுள்ள நதிநீர் ஆணையங்களின் தீர்ப்புகளில் எவ்வித மாற்றமும் செய்ய இயலாது.  தற்போது நடப்பில் உள்ள நதிநீர் ஆணையங்கள் கலைக்கப்பட்டு, ஒரு மத்திய ஆணையத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படும். அந்த ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இறுதியானது. அதன் தீர்ப்பை அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. ஸ்கீம் என்ற வார்த்தைக்கே அதில் இடமும் இல்லை.

நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற கூட்டத் தொடரில் இச்சட்டத் திருத்தத்தின் மீது நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அளித்துள்ள பரிந்துரைகள் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தால், காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினை ஒரு தீர்க்கமான முடிவிற்கு வந்திருக்கும்.

அல்லது, உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பின்படி ஸ்கீமை வகுத்து நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றியிருந்தாலும் பிரச்சினை தீர்ந்திருக்கும்.

இரண்டில் ஒன்றையும் செய்யாமல், தமிழக ஆளும் கட்சியின் மூலம் நாடாளுமன்றத்தை முடக்கி, தனது அரசின் மீது கொண்டுவரப்பட இருந்த நம்பிக்கையில்லா தீர்மானத்தை வரவொடாமல் செய்ததோடு, கர்னாடக தேர்தலுக்கு அவகாசமும் எடுத்துக்கொண்டதுதான் மோடியின் தந்திர அரசியல் நகர்வு.

குடிமக்களின் தலைபோகும் பிரச்சினைகளைக் காட்டிலும், அரசியல் லாப – நஷ்டக் கணக்குகளே முக்கியம் என்ற அணுகுமுறையில் காங்கிரசிற்கும் பாஜகவிற்கும் வித்தியாசம் இல்லை என்பதையே இது மக்களுக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது.

நன்றி: தமிழ் இந்து

அரண்மனைக் கொலைகளும் அந்தப்புர ரகசியங்களும் இடைத்தரகர்களும் – 1

இத்தாலியை இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டு முதன்முதலாக எழுதிய பெருமை காரல் மார்க்சுக்கு உரியதுதானா? தெரியவில்லை. என்றாலும், “இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி” என்று தலைப்பிட்டு 1853 இல் அவர் எழுதிய புகழ்பெற்ற கட்டுரையில், இத்தாலியின் புவியியல் அமைப்பையும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் புவியியல் எல்லைகளையும் ஒப்பிட்டுத் தொடங்கி, அரசியல் வரலாற்று ரீதியிலும் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நிலவிய ஒப்புமைகள் சிலவற்றையும் சுட்டிக் காட்டியிருப்பார்.

நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், இந்திய அரசியலில் இத்தாலி தொடர்பு கொள்ளும் என்று அப்போது காரல் மார்க்சால் கற்பனை செய்திருக்க முடியுமா? தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. இத்தாலியாகப் பரிணமித்த பண்டைய ரோமப் பேரரசுக்கு பண்டைய தமிழகத்துடன் நெருங்கிய வணிக உறவு பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வந்திருக்கிறது என்பது காரல் மார்க்சுக்குத் தெரியாது என்பது தெரிகிறது. அதற்கு அவரைக் குற்றம் சொல்லவியலாது என்பதுவும் தெரிகிறது.

பழம் தென்னிந்தியத் துறைமுகங்களிலும், கடற்கரைப் பகுதிகளில் இருந்து வெகுதூரம் தள்ளியிருந்த வணிக நகரங்களிலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்லியல் அகழாய்வுகளில், ரோமப் பேரரசின் நாணயங்கள் குவியல் குவியலாக கண்டெடுக்கப்பட்ட காலம்வரை அவர் உயிருடன் இருக்கவில்லை. ஒருவேளை காரல் மார்க்ஸ் உயிருடன் இருந்திருந்தால், இவ்வணிகத் தொடர்ச்சியைக் குறித்து மட்டுமல்லாமல், பண்டைய ரோமப் பேரரசிற்கும் தற்காலத் தமிழக / இந்திய அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கும் உள்ள ஒப்புமைகள் சிலவற்றை எண்ணி வியந்திருப்பார்.

காலமும் வெளியும் இவ்விரு பிரதேசங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை அறுத்த பின்னும், ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்ததை ஒத்த சம்பவங்கள், தற்போது தமிழகத்தில் அரங்கேறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்றிருப்பார். “வரலாற்றுச் சம்பவங்களும் நபர்களும் இருமுறை தோற்றம் பெறுகின்றன. முதல் முறை களிக்கூத்தாடும் குரூரமாக. இரண்டாம் முறை, சலிப்பூட்டும் கசிந்துருகலாக“ என்று எழுதியும் இருப்பார்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், தொலைதூரப் பிரதேச பேரரசு ஒன்றில் நிலவிய கொடுங்கோலாட்சிக்கும், ஜனநாயகம் “தழைத்தோங்கும்” காலத்தில், அமைதிப் பூங்காவெனப் பெயர் பெற்ற தமிழகத்தில், தற்காலத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் சம்பவங்களுக்கும் என்னதான் தொடர்பு?

நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவைகளுக்கு இடையில் பாரதூரமான வித்தியாசங்கள் இருப்பதைப் போலவே, தொடர்பற்றவைகளுக்கு இடையில் தொடர்புகள் தோன்ற வாய்ப்புண்டு.

முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) என்று உச்சநீதிமன்றத்தால் தெள்ளத்தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டு தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் மறைவைத் தொடர்ந்து, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவையாகத் தோன்றும் மூன்று சம்பவங்கள் நடந்தேறியுள்ளன.

அவை, ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்த அரண்மனைக் கொலைகள், ஊரறிந்த அந்தப்புர ரகசியங்கள், இடைத்தரகர்களின் பேராசைப் பொச்சரிப்புகளை ஒத்தவையாக, ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒற்றுமைகள் கொண்டவையாக உள்ளன.

 அரண்மனைக் கொலைகள்

உலக வரலாற்றில் மிக அதிகமான, மிகக் குரூரமான அரண்மனைச் சதிகளும் படுகொலைகளும் நிகழ்ந்த “பெருமை” ரோமப் பேரரசுக்கே உரியது.

சதித் திட்டம் தீட்டி, அரசனைக் கொன்று, அரச பதவியைக் கைப்பற்றியவர் செய்த முதல் காரியம், முந்தைய அரசனுக்கு நெருக்கமாக இருந்த அனைவரையும் – மனைவி, மக்கள், உறவினர், விசுவாசமான ஊழியர்கள், இராணுவ அதிகாரிகள், செனட் உறுப்பினர்கள், இன்னபிறரை அழித்தொழிப்பதே வழமையாக இருந்தது.

சதியும் படுகொலையும் புரிந்து அரச பதவியைக் கைப்பற்றியவர்கள், எந்நேரமும் எவரும் தம்மைக் கொலை செய்யக்கூடும் என்ற அச்சத்திலும், பிரமையிலும் சந்தேகத்திலும் எவரையும் எந்நேரத்திலும் கொலை செய்யும் பயங்கரமும், அதன் விளைவாக படுகொலை செய்யப்படுவதுமாக தொடர்ந்தது.

சதிகள் – சதிகளைப் பற்றிய புரளிகள் – சதி தீட்டியோரைப் படுகொலை செய்தல் – படுகொலை பற்றிய புரளிகள் – புரளிகளின் அடிப்படையிலான படுகொலைகள் என்பதாக ஒரு விஷச் சுழல்.

இத்தகைய விஷச் சுழலின் விளைவாக, உலக வரலாற்றில் எப்பேரரசும் கண்டிராத “நான்கு பேரரசர்களின் ஆண்டு “(கி.பி . 68 – 69), “ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“ (கி.பி. 193) போன்ற விசித்திரங்களை ரோமப் பேரரசு கண்டது.

ரோம் பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தபோது “பிடில்” வாசித்துக்கொண்டிருந்தவன் எனப் புகழ் பெற்ற நீரோ, ரோமானிய செனட்டால், “பொதுமக்களின் எதிரி” என்று அறிவிக்கப்பட்டு, கொலை செய்யப்படுவதற்கு அஞ்சியே தற்கொலை செய்துகொண்டான். அவனது தற்கொலையைத் தொடர்ந்து உருவான காலப்பகுதியே “நான்கு பேரரசர்களின் ஆண்டு“ என அழைக்கப்படுகிறது.

நீரோ ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதோ, அவனது தாயார் செய்த கொலைச் சதியால். பேரரசன் க்ளாடியஸின் மூன்றாவது மனைவியின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவனை மணம்புரிந்துகொண்ட நீரோவின் தாயார் ஆக்ரிப்பைனா, க்ளாடியஸை வற்புறுத்தி தனது மகன் நீரோவை வாரிசாக அறிவிக்கச் செய்தாள். அதன் பின்னர், க்ளாடியசுக்கு விஷக் காளான்களை உண்ணக் கொடுத்து அவனைக் கொன்று நீரோவை அரியணை ஏறச் செய்தாள். நன்றிக் கடனாக நீரோ, தன் தாயாரைக் கொன்றான்.

க்ளாடியஸோ, “கொடூர மிருகம்” என ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களால் இகழ்ந்துரைக்கப்பட்ட அரசன் கலிகுலா அவனது மெய்க்காப்பாளர்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது, அஞ்சி நடுநடுங்கி திரைச்சீலைக்குப் பின்னே ஒளிந்திருந்தான். அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட மெய்க்காப்பாளர்கள், அரச குடும்பத்தில் எஞ்சியிருந்த ஒரே ஆண் என்ற காரணத்தால் அவனை அரசனாக அறிவித்தார்கள்.

க்ளாடியஸ் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டதும் செய்த முதல் காரியம், கலிகுலாவைக் கொல்லச் சதித் திட்டம் தீட்டிய மெய்காப்பாளர்களுக்கு – அதாவது, அவன் ஆட்சியைக் கைப்பற்றக் காரணமாக இருந்தவர்களுக்கு, மரண தண்டனை வழங்கியதுதான்.

“ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“ புகழ்பெற்ற மார்கஸ் ஆரிலியஸின் மகன் காமடஸின் படுகொலையுடன் தொடங்கியது. காமடஸ் மூத்த சகோதரி லுசில்லா அவனைக் கொலைச் செய்யச் சதித்திட்டம் தீட்டி, அது தோல்வியடைய, கமோடஸ் அவளை நாடு கடத்தி, பின்னர் கொலையும் செய்தான். ஆனால், அவன் தனது ஆசைநாயகி மார்சியாவின் சதியால் கொலை செய்யப்படவேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தது. காமடஸின் கிறுக்குத்தனங்கள் எல்லைமீறிப் போனதைத் தொடர்ந்து, அவள் அவனுக்கு மதுவில் விஷத்தைக் கலந்து கொடுத்தாள். அதை அருந்தியும் அவன் இறக்காமல் போகவே, காமடஸின் உடற்பயிற்சி ஆலோசகன் அவனது கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றான்.

செப்டிமஸ் செவரஸ் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதோடு “ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“  முடிவுக்கு வந்தாலும், அவனைத் தொடர்ந்து அரசனான அவனது மகன் கேரகல்லா, சிறுநீர் கழிக்க சாலையில் ஒதுங்கியபோது கொலை செய்யப்படும் அளவிற்கு ரோமப் பேரரசில் சதித்திட்டங்களும் அரண்மனைப் படுகொலைகளும் மலிந்து போயின.

ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்தது போன்ற கொடூரக் கொலைகள் நடைபெறவில்லை என்றபோதிலும், தற்காலத் தமிழகத்தில் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சிகள் நடைபெறாமல் இல்லை. தற்காலத் தமிழகத்தில் முயற்சிக்கப்பட்ட முதல் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சி எனக் குறிப்பிட வேண்டுமெனில், எம்ஜிஆரின் ஆட்சியைக் கலைத்துவிட்டு, தன்னை முதலமைச்சராக்கும்படி ராஜீவ் காந்திக்கு ஜெயலலிதா எழுதிய கடிதத்தைத்தான் குறிப்பிடவேண்டும். ஜெயலலிதா “ஜனநாயக வழிப்படி“ ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதுகூட, ராஜீவ் காந்தி படுகொலையைக் காரணம் காட்டி, திமுக அரசு கலைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்தே நிகழ்ந்தது என்பதையும் மறந்துவிடலாகாது.

இப்போது, முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) ஜெயலலிதா அப்போலோ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, புரளி ஒன்று காட்டுத் தீயைப் போலப் பரவியது பலருக்கும் நினைவில் இருக்கலாம். அவரது மரணத்தை அடுத்து மற்றொரு புரளியும் பரவியது. அவற்றின் சாரம் ஒன்றுதான். ஜெயலலிதாவின் மரணம் இயற்கையானது அன்று. அது எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்துவிட்ட (முதல் புரளி) / திட்டமிட்டு நடந்த (இரண்டாவது) ஒரு கொலை.

இவற்றின் தொடர்ச்சியாக, கோடநாடு பங்களா காவலாளிக் கொலையும், அக்கொலையைச் செய்தவர்களின் கொலையும் அரங்கேறியிருக்கின்றன. மர்ம முடிச்சுகள் நிறைந்த திகில் கதையில் வரும் திடுக் சம்பவங்களைப் போன்ற நிகழ்வுகள் தமிழக அரசியல் சூழலைக் கவ்வியிருக்கின்றன.

முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) ஜெயலலிதாவின் மரணம் குறித்து புலனாய்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அதிமுக-வின் ஒரு தரப்பினாலேயே எழுப்பப்பட்டு, நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் அரசியல் பேரங்கள் முடிவுக்கு வராமல் இழுபறி நிலை நீடித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, கோடநாடு பங்களாவை மையம் கொண்டு மர்மம் நிறைந்த கொலைகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.

முதல் குற்றவாளியாக (accused no. 1) தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வாரிசு இல்லாத ஒரு முதலமைச்சரின் மரணம், அவரது மரணம் இயற்கையானதா, தற்செயலாகவோ திட்டமிட்டோ நடைபெற்ற ஒரு கொலையா என பலத்த சந்தேகங்கள், மரணத்தைத் தொடர்ந்த அதிகாரப் போட்டி, அப்போட்டியில் மரணமுற்றவருக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்த ஒரு தரப்பை (மன்னார்குடிக் குடும்பம்) அதிகார பீடங்களில் இருந்து முற்றிலுமாகத் துடைத்து அழிக்க மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் அரசியல் நாடகங்களும் பின்னணியில் நடைபெறும் பேரங்களும், மரணமுற்றவரின் மாளிகையின் (கோடநாடு) முன்னாள் பணியாளர்கள் “அரண்மனைக்குள்“ புகுந்து கொள்ளையடிக்க முயற்சி, அவர்களது மரணம்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் (வன்முறை சற்றுத் தணிந்து) ஒரு பயங்கரக் கனவைப் போல மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனவா?

நன்றி: மின்னம்பலம்

மலங்கழித்தலும் குப்பை கொட்டுதலும் சமூக நோய்க்குறிகளும் ஒரு அனந்தரங்கம் பிள்ளை நாட்குறிப்பும்

ஏழாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த வயதில், ராமநாதபுரத்தை சேர்ந்த ஒரு முஸ்லீம் குடும்பத்தினர் எங்கள் வீட்டாருக்கு நெருங்கிய பழக்கம். அக்காலத்திலேயே அவர்கள் ட்ராவல் ஏஜன்ஸி நடத்தி வந்தார்கள். மலேசிய போக்குவரத்து அவர்களுக்கு சர்வசகஜம்.
சிறுவர்கள் நாங்கள் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் யாராவது “காற்று பிரித்தால்” மற்றவர்கள் சிரிப்பது வழக்கம். அப்போது அவர்கள் வீட்டுச் சிறுவர்கள் “மலேசியாவில எல்லாம் பொது இடத்தில் ஏப்பம் விட்டால்தான் சிரிப்பார்கள்,” என்று பிரஸ்தாபிப்பார்கள். எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்.
ஒரு மனிதனின் ஆரோக்கியம் அவனது கழிவுப் பழக்கத்தில்/கழிவுப் போக்கில் சட்டென்று தெளிவாகிவிடும் என்பது வெள்ளிடை. மலச்சிக்கல் என்றாலும் பேதி என்றாலும் வாந்தி என்றாலும் அதிக ஏப்பம் என்றாலும் உடல் ஆரோக்கியக் குறைவுதான். குறிப்பாக செரிமானக் கோளாறு என்பது வெள்ளிடை.
தனி மனிதர்களின் கழிவுப் பழக்கம்/போக்கு அவர்களது உடல் ஆரோக்கியதைச் சுட்டுவதைப் போலவே, ஒரு சமூகத்தின் கழிவுப் பழக்கங்களும்/ போக்குகளும் அச்சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்தைச் சுட்டும் குறியீடுகள்தாம்.
அனந்தரங்கம் பிள்ளை நாட்குறிப்புகளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழாக்கமாக வெளிவந்த நூலை ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் இது தொடர்பான விடயம் ஒன்றை கவனிக்க நேர்ந்தது.
வயல் வெளி வரப்புகளில்/காடுகளில் அல்லது எந்தவொரு பொது இடத்திலும் மலங்கழிப்போரைக் கண்டால் அவர்களைப் பிடித்து வந்து கொடுப்போருக்கு சன்மானமும், அவ்வாறு மலம் கழித்தோருக்கு அபராதமும் விதித்து புதுவையின் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் பிறப்பித்த உத்தரவு ஒன்றைப் பற்றி அனந்தரங்கம் பிள்ளை தனது நாட்குறிப்புகள் சிலவற்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
ஊரெல்லாம் அந்த உத்தரவைப் பற்றி அங்கலாய்ப்பாக இருந்ததையும், சிலர் வரப்புகளில் மலம் கழித்தோரைப் பிடித்துக் கொடுத்து சன்மானம் வாங்கிச் சென்றதையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
இதை வாசித்த உடன் History of Shit என்ற நூலில் வாசித்தவொரு விடயம் சட்டென்று நினைவிற்கு வந்தது. கிட்டத்தட்ட அதே காலப்பகுதியில் – 18 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் – பாரிஸ் நகரில், வீட்டுக் குப்பைகளை வீதியில் கொட்டுவோருக்கும் பொது இடங்களில் மலம் கழிப்போருக்கும் கடுமையான அபராதங்கள் விதிக்கும் சட்டம் இயற்றப்பட்டதையும், தற்போது மத்திய வர்க்கத்தினர் மோகிக்கும் western toilet மாதிரிகள் வடிவமைக்கப்பட்டதையும் அந்நூலின் ஒரு அத்தியாயத்தில் விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.
கழிக்கும் பழக்கத்தை பொது இடங்களில் இருந்து அகற்றி வீட்டிற்குள் தனியிடத்திற்கும் தனிமைக்கும் தள்ளிய இந்நகர்வு, மேற்கத்திய பண்பாட்டுச் சகிப்பின்மையின் முக்கிய வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று. இதன் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், கண்காணிப்பை சுய தணிக்கையாக, சுய வெளிப்பாட்டுத் தணிக்கையாக ஆக்கிவிடுவது.
சிறுவனாக இருக்கையில் என் தாய்மாமன் ஒருவர், அவர் சிறுவனாக இருக்கையில் பொதுவெளியில் மலங்கழிக்கச் செல்லும் பழக்கம் பற்றி சொன்ன சுவாரசியமானதொரு விஷயம் இவ்விடத்தில் நினைவிற்கு வருகிறது.
மலம் கழிக்க புதர் பகுதிகளுக்கு – இது சென்னையில் – செல்லும் சிறுவர்கள், உட்காருவதற்கு முன்பக, “ஊசியா? நூலா?” என்று கேட்பார்களாம். ஊசி என்றால், அருகருகாக அமர்வார்களாம். நூல் என்றால் சற்றுத் தள்ளி அமர்வார்களாம். மலம் கழிப்பதிலும் விளையாட்டும் பேச்சும் அரட்டையும் இருந்த காலமது போலிருக்கிறது.
அனந்தரங்கம் பிள்ளை குறித்திருக்கும் விடயத்திற்குத் திரும்புவோம். ஃப்ரான்சில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த பண்பாட்டு மாற்றத்தை – கழிக்கும் பழக்கத்தை பொதுவெளிகளில் இருந்து தனிவெளிக்கு நகர்த்திய மாற்றத்தை – அதே காலப்பகுதியில், தமது ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்த புதுவையிலும் திணிக்க முற்பட்டிருக்கிறார் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் என்பது புலனாகிறது. பொது வெளியை கண்காணிப்பிற்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் உரியதாக மாற்றும் ஐரோப்பிய பார்வை இங்கும் விரிந்திருக்கிறது.
பொது வெளியில் கண்காணிப்பையும் தனி வெளியில் சுய தணிக்கையையும் அரசாளுகை நுட்பங்களாக ஐரோப்பிய ஆளும் வர்க்கத்தினர் தமது நாடுகளில் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், அவற்றை தமது ஆளுகைக்கு உட்பட்ட காலனியப் பிரதேசங்களில் திணித்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கான பல எடுத்துக்காட்டுகளில் இதுவும் ஒன்று.

மலங்கழிப்பதை தனி வெளிக்கு ஒதுக்கியதிலும் ஐரோப்பிய அறிவு தனி மனித உடலுக்கு கேட்டையே உருவாக்கியிருக்கிறது. தற்போதைய மோஸ்தராக இருக்கும் western toilet உடலுக்கு கேட்டைத் தரும் வடிவம் என்பதை உடல்நல மருத்துவர்களில் சொற்ப எண்ணிக்கையினர் உணரத் தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

மலம் கழிக்க குத்துக்காலிட்டு உட்காரும் வழக்கமே ஆரோக்கியமானது. அந்நிலையில் அமர்ந்து மலம் கழிக்கும்போது ஏற்படும் மேல்நோக்கிய சிறு அழுத்தத்தால் குடலில் இருக்கும் மலம் முற்றாக வெளியேறுகிறது. நாற்காலியில் அமரும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் western toilet ல் அமர்ந்து மலங்கழிக்கையில், மலம் வெளியேறுவதற்கு அவசியமான மேல் நோக்கிய சிறு அழுத்தம் உருவாவதில்லை. ஆகையால், குடலில் மலக் கழிவுகள்/கழிவுத் துணுக்குகள் தேங்குவதும், நாட்பட்ட இக்கழிவுத் துணுக்குகளினால் அவசியமற்ற நோய்கள் உருவாவதையும் மருத்துவ உலகம் புரிந்துகொள்ளத் தலைப்பட்டிருக்கிறது.

உடலுக்கு கேட்டை விளைவிக்கும் இவ்வடிவத்தை ஐரோப்பிய அறிவு ஏன் உருவாக்கியது?

எல்லாம் வசதிக்காகத்தான். குத்துக்காலிட்டு உட்காருவதில் உள்ள சிரமத்தைக்கூடக் குறைத்து, வசதியாக – சாவகாசமாக உட்கார்ந்து மலங்கழிக்க ஏற்பாடு செய்து, மானுடர்களின் வாழ்வை இலகுவாக்கத்தான். இதுவரை கண்டிராத பொன்னுலகத்திற்குள் மானுட குலத்தைத் தள்ளத்தான்.

ஆனால், இம்மேற்கத்திய அறிவு உருவாக்கியிருப்பதோ நரகங்களான நகரங்களை.

காடுகளிலும் கம்மாய் கரைகளிகளிலும் வரப்புகளிலும் இயற்கையின் மறுசுழற்சிக்கு ஆட்பட்டிருக்க வேண்டிய மனித மலத்தை, பாதாளச் சாக்கடைகளில் தேங்கச் செய்து பெரும் நச்சுக் கழிவை (toxic waste) உருவாக்கியருப்பதும், நீர் நிலைகளிலும் ஆறுகளிலும் கடலிலும் கொண்டு தள்ளி இயற்கை நிலைகளை மாசுபடுத்தியிருப்பதும்தான் மேற்கத்திய நாகரீகமும் அறிவும் நகர மாதிரிகளும் நமக்கு அளித்திருக்கும் நரகங்கள்.

 மேற்கத்திய நரக நகர மாதிரி வர்ணாஸ்ர “தர்மமும்” சாதி வெறியும் தழைத்தோங்கும் ஒரு சமூகத்தில் திணிக்கப்பட்டதன் விளைவு, நச்சுக் கழிவாகத் தேங்கிய மனித மலத்தை, மனிதர்களைக் கொண்டே அப்புறப்படுத்தச் செய்யும் குரூரம். சக மனிதர்கள் இக்குரூரத்திற்கு ஆட்படுவதைக் கண்டும் காணாமல் செல்லும் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் குரூரம்.
 இக்குரூரத்தின் மற்றுமொரு வெளிப்பாடுதான் “தீபாவளி” என்ற பெயரில் பட்டாசுகளைக் கொளுத்தி சுவாசிக்கும் காற்றையும் மாசுபடுத்தி, அவசியமற்ற பெரும் நச்சுக் குப்பையைக் கழித்து “கொண்டாடும்” குரூரம்.

 

ஒரு தனிமனிதர் கழிக்கும் மலம்/குப்பை அவரது உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறதா அல்லது நோயுற்றிருக்கிறதா என்பதை வெள்ளிடையாகச் சுட்டும் குறியீடாக இருப்பதைப் போலவே, ஒரு சமூகம் எத்தகைய குப்பையைக் கழிக்கிறது, அதை எவ்வளவு அக்கறையாக/அசட்டையாகக் கழித்துத் தள்ளுகிறது என்பவை அச்சமூகம் ஆரோக்கியமானதா அல்லது நோய்க்கூறு பீடித்த ஒன்றா என்பதை சுட்டும் குறியீடுகள்.

தீபாவாளி என்ற பெயரில் தனிப்பட்ட உடல் நலம், பிறர் நலம், சுற்றுச் சூழல், தம் குழந்தைகளின் நலம், கழித்துத் தள்ளிய குப்பையை யார் அகற்றுவார் – அவர் படும் துன்பம் என்ன என்பவை குறித்தெல்லாம் கிஞ்சித்தும் அக்கறையற்று பெரும் அளவில் கழித்துத் தள்ளும் நச்சுக் கழிவு, இச்சமூகம் நாட்பட்ட நோய் பீடித்த குரூரமானதொரு சமூகம் என்பதை பட்டவர்த்தனமாக காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

அன்பின் – கருணையின் கண்களை அகலத் திறந்து காண்போர் எஞ்சி இருக்கின்றார்களா?

அரசியல் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »

தைப் புரட்சி: இனக்குழு குறியீட்டு அடையாளத்தின் எழுச்சி

சல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான மாணவர்களின் எழுச்சி முடிவிற்கு வந்தபோது, இனி இப்படியொரு எழுச்சி திரும்பவும் நிகழுமா என்ற கேள்வி பல தரப்புகளில் இருந்தும் எழுந்தது. அரசியல் அறிவற்ற சிறுபிள்ளைகள் கேளிக்கையாகக் கூடி ஆட்டம் போட்ட கூட்டம் என்று கேலி செய்தவர்கள் இனி இதுபோல நிகழ்வது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று ஆணித்தரமாக ஆரூடம் கணித்தார்கள். 60 களின் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தையும் விஞ்சிய எழுச்சி என்று அடையாளம் கண்டவர்கள், இத்தகைய போராட்டங்கள் தொடரவேண்டும் என்ற தமது அவாவை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

திராவிடக் கட்சிகளின் அந்திமக் காலம் என்று பரவலாக விமர்சிக்கப்படுகிற காலகட்டத்தில், திராவிட இயக்கம் முன்வைத்த அரசியல் பார்வைகளின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை அறியாத, ஆனால் அதன் பலன்களை அனுபவித்து வளர்ந்த அரசியல் அறிவற்ற ஒரு தலைமுறையின் விடலைத்தனமான வெளிப்பாடு என்ற விமர்சனம் ஒருபுறம். சமூகத்தில் ஆழமாக வேறூன்றிப் போயுள்ள சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் குறித்த புரிதலோ அக்கறையோ அற்ற, மேலோட்டமான சமூக நோக்குடைய இளைஞர் கூட்டம் என்ற விமர்சனம் மறுபுறம்.

இவ்விரு விமர்சனங்களையும் பொருட்படுத்தாத அல்லது சரியாகச் சொல்வதென்றால், அறியாத பெரும் மக்கள் திரளின் எழுச்சியாகத்தான் சல்லிக்கட்டு எழுச்சியும், ஹைட்ரோ – கார்பன் திட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டமும் நிகழ்ந்தது / நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும் நிதர்சனமான உண்மை. இவ்விமர்சனங்களை எல்லாம் மீறி, முதல் தரப்பினரின் கேலியைப் பொய்யாக்கி, நெடுவாசலில் மீண்டுமொரு “தன்னெழுச்சியான” போராட்டம் கிளர்ந்திருப்பது கவனத்திற்குரிய விடயமும்கூட.

கடுமையான, நியாயமான விமர்சனங்களை முன்வைத்துள்ள அரசியல் கருத்தாளர்கள், இப்போராட்டங்கள் நிகழத் தொடங்கியிருப்பதற்கான காரணங்களையும், இவற்றில் வெளிப்பட்டுள்ள தனித்துவமான பண்புகளையும் கணிப்பதில் சில முக்கிய விடயங்களைத் தவறவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பது என் துணிபு.

கடந்த 10 ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் நிலவி வரும் கடுமையான மின் தட்டுப்பாட்டினால் பெருவாரியான மக்கள் கடும் இன்னல்களையும் இழப்புகளையும் எதிர்கொண்டார்கள். மின்தடை காரணமாக, தென் மாவட்டங்களிலும் மேற்கு மாவட்டங்களிலும் அன்றாட வாழ்வே பெரும் சிரமத்திற்குரியதாக மாறிய கட்டங்களும் உண்டு. தொடர்ந்த பெட்ரோல் – டீசல் விலை உயர்வு, மீனவர் பிரச்சினை, காவிரி நதிநீர் பிரச்சினை, பெரியார் அணை பிரச்சினை, பண வீக்கம், கடைசியாக பண மதிப்பு இழப்பினால் விளைந்த பெரும் பொருளாதார நெருக்கடி என்று தமிழக மக்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சினைகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இத்தனை நெருக்கடிகளையும் இழப்புகளையும் முனுமுனுப்புகளோடு கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த தமிழக மக்கள், இப்போது திடீரென்று வீதியில் இறங்கி போராடத் துவங்கியது ஏன்?

வயிற்றிலே அடித்தபோது தாங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், வயிற்றுப்பாட்டிற்குச் சம்பந்தமில்லாத சல்லிக்கட்டிற்காக மல்லுக்கட்டத் துணிந்தது ஏன்?

அரசியல் நோக்கர்கள் பலரும் மூன்று காரணங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். 1. இத்தனை பிரச்சினைகளும் சேர்ந்துதான், அடக்கி வைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்புதான் இந்த வெடிப்பிற்குக் காரணம். 2. தமிழகம் தொடர்ச்சியாக வஞ்சிக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வு ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அது எல்லை மீறிச் சென்றதன் விளைவாகத்தான் இந்த எழுச்சி. 3. திராவிடக் கட்சிகளின் ஐம்பது ஆண்டுகால ஆட்சியில் சலிப்புற்ற மக்களின் ஆவேசமான வெளிப்பாடு.

மறுக்கப்பட முடியாத காரணங்கள்தாம். ஆனால், அது சல்லிக்கட்டு என்ற அக்குறிப்பிட்ட புள்ளியில் வெளிப்பாடு கொள்ளக் காரணம்?

மேற்குறித்த மூன்று காரணங்களிலும் இருக்கும் பொதுவான மையச் சரடாக தமிழ்நாடு – தமிழ் மக்கள், மத்திய அரசு, அண்டை மாநில அரசுகள் மற்றும் தமிழ்நாட்டிலேயே உள்ள கட்சிகளால் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற ஆற்றாமை உணர்வு இருப்பது வெளிப்படை. வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், இதன் ஆழத்தில் ஓடுவது தமிழர் என்ற அடையாள நீரோட்டம். ஆனால், “வஞ்சிக்கப்படுவதான” அவ்வுணர்வு பெரும்பாலும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ரீதியிலான காரணிகளைச் சுற்றி இருப்பதாகவே கணிக்கப்படுகிறது.

இக்கணிப்பிற்கு மாறாக, இந்த “வஞ்சிக்கப்படுவதான” உணர்வு, தமிழர்களின் “நீண்ட பாரம்பரியம்” என்ற தொன்மத்தின் மீதும், அரசியல் மற்றும் பொருளாதார காரணிகளின் அடியாழத்தில் மெல்லிய சலசலப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்த “தமிழர்” என்ற அடையாளத்தின் மீதும் நேரடியாக விழுந்து, பீறிட்டு எழுந்தது எனக் கருத இடமுண்டு.

ஒரு தேசத்தின் அடையாளத்தை வரையறுப்பதிலும் இயக்கத்தில் இருக்க வைப்பதிலும் அகக் காரணிகள் புறக்காரணிகள் என்று இருபெரும் பிரிவுகள் உண்டு. நிலப்பரப்பு, பொருளாதாரம், அரசியல் ஆகியவை புறக்காரணிகள். தொன்றுதொட்டு வரும் மரபுகள், இனக்குழுக் குறியீடுகள், தொன்மக் கதைகள், பொதுவான பண்பாட்டு வழமைகள் போன்றவை அகக் காரணிகள்.

இவ்வகக்காரணிகள் நீண்ட வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியுடைனவாகவும் இருக்கலாம். அண்மைக் காலங்களில் “கண்டுபிடிக்கப்பட்ட” “புனையப்பட்ட” அல்லது “கற்பிதம் செய்யப்பட்ட” பழமை ஏற்றிச் சொல்லப்பட்டவையாகவும் இருக்கலாம். தரவுகளால் உறுதி செய்யப்படக்கூடிய வரலாற்று உண்மைகளாகவும் இருக்கலாம் அல்லது வரலாற்றுத் தரவுகளின்முன் நிற்கமுடியாத தொன்மங்களாகவும் இருக்கலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக, குறைந்தது ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்து நிலவி வரும் முதல் – இடை – கடைச் சங்க காலங்கள் என்ற தொன்மத்தைக் குறிப்பிடலாம். வரலாற்றுத் தரவுகளின்படி “கடைச் சங்கம்” என்று குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நூல்களை நல்கிய ஒரு காலகட்டம் மட்டுமே உண்டு. முதல் – இடை சங்கங்களைக் குறிப்பதற்கான ஒரு சான்றும் எப்போதும் இருந்ததில்லை. இத்தொன்மம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் புனையப்பட்டதும் அன்று. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டளவில் இருந்து தமிழர் பண்பாட்டு நினைவில் ஆழப் பதிந்துவிட்ட தொன்மமாக தொடர்ந்து நிலவி வருகிறது. தமிழர்களின் ஆதாரமான அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக நிலைபெற்றிருக்கிறது.

அத்தகைய அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக, சற்றும் எதிர்பாராமல் சல்லிக்கட்டு அமைந்துவிட்டதுதான் இவ்வெழுச்சி பொங்கிப் பிரவாகித்ததற்கான காரணம் என்பது என் துணிபு.

சல்லிக்கட்டு என்ற விளையாட்டு தமிழ்நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஒன்றேபோல் நடப்பதல்ல என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. கடைச் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் ஒன்றான கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவலும் தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டும் ஒன்றல்ல என்பதும் மறுப்பிற்கிடமில்லாத கூற்றே. கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவல் ஆயர் குலத்தினருக்கே உரிய பண்பாடாகவே நிலவியிருக்கிறது என்பதும் புலனாகக்கூடியதே. கலித்தொகையின் ஆயர் குலத்தை சாதியாகவன்றி இனக்குழுவாகவே கொள்ளவேண்டும் என்பதைப் போலவே, தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுகளில் சாதி ஒதுக்குதல் நிலவுகிறது என்பதும், அவ்வொதுக்குதல் தளர்வதற்கான குறிப்புகள் அண்மைக்காலங்களில் வெளிப்படுவதும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய புள்ளிகளே.

இத்தகைய கால – வெளி – வித்தியாசங்களையும், சாதி பாகுபாடுகளையும் மீறி சல்லிக்கட்டு தமிழர்களின் அக அடையாளமாக சற்றும் எதிர்பாராமல் குவிமையம் கொண்டுவிட்டது என்பதுதான் இங்கு குறித்துக்கொள்ள வேண்டியது.

இதைச் சாத்தியப்படுத்திய காரணிகள் இரண்டு எனக் கருத இடமுண்டு. முதலாவது, கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், தமிழகத்திற்கும் சிந்துவெளி நாகரீகத்திற்கும் இடையிலான நெருங்கிய தொடர்பை வலியுறுத்தும் வரலாற்று போக்கு ஒன்று கல்விப்புலத்தில் உருப்பெற்று, ஊடகங்கள் வழியாக பரவலாக்கம் பெற்றது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க விடயங்களாக இருந்த இரண்டு புள்ளிகள்: 1. சிந்துவெளி நாகரீக எழுத்துக்கள் தமிழ் எழுத்துக்களின் ஆரம்ப வடிவம் என்ற வலியுறுத்தல். 2. சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல சின்னங்கள் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம் – தமிழரது பண்பாட்டு அடையாளங்களோடு ஒத்திருக்கின்றன என்ற வலியுறுத்தல். முதல் புள்ளி, கல்வியாளர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தைப் பெற்றுவிடவில்லை என்றபோதிலும், இரண்டாவது புள்ளி ஊடகங்கள் வழியாக – அண்மைக்காலமாக இணையத்தின் மூலமும், பரவலாக்கம் பெற்றிருப்பது.

இரண்டிற்கும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வலுவான சான்றுகளும் கிட்டவிடவில்லை. இறுதியான கருதுகோள்களாக உறுதிசெய்யப்பட்டுவிடவும் இல்லை. ஆனால், தமிழர் வரலாறு மற்றும் அடையாளம் குறித்த நவீன தொன்மங்களாக பரவலாக்கம் பெற்றிருக்கின்றன எனக் கொள்ள இடமுண்டு. இத்தொன்மம் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம், சல்லிக்கட்டு விளையாட்டின் மீதும் படிந்து, ஆட்கொண்டு தமிழரின் குவிமையமான அடையாளமாக உருப்பெற்றது எனலாம்.

நடுவண் அரசு, உச்சநீதிமன்றம், விலங்குகள் நல வாரியம், பன்னாட்டுத் தன்னார்வக் குழுவான பீட்டா ஆகியவை சல்லிக்கட்டை முடக்குவதற்கு காட்டிய தீவிர முனைப்பும், அவ்விளையாட்டை காட்டுமிராண்டித்தனமான வழக்கம் என்று தொடர்ந்து கருத்துப் பரப்பி வந்ததுமே தூண்டுகோலாக அமைந்த இரண்டாம் காரணி.

கருத்து நீரோட்டத்தின் ஆழத்தில், சலசலப்பு காட்டாமல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த முதல் காரணியை, புறத்தே இருந்து வந்த இக்கடுமையான அழுத்தங்கள் பீறிட்டு வெளிப்பாடு காண வழியமைத்துக் கொடுத்துவிட்டன என்பதே துணிபு.

சமூக மாற்றங்களில் தீர்மானகரமான காரணிகளாக கல்வியாளர்களும் அரசியல் கருத்தாளர்களும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகாரச் சமநிலைகளில் நிகழும் மாற்றங்களை கவனத்தில் கொள்வதே வழமை. காரணம், அவை எளிதில் அல்லது சற்று சிரமேற்கொண்டு ஆய்வு செய்தால் அளவீட்டு ரீதியான (quantifiable) கணக்கீடுகளுக்குள் அகப்பட்டுவிடுபவை.

ஆனால், கருத்தியல் புலத்தில் – குறிப்பாக, தர்க்கப்பூர்வான வாதங்களுக்கு அகப்படாத தொன்மங்கள் அளவீட்டு கணிப்புகளுக்கு அடங்காதவை. பொருளாதாரம், அரசியல் – சமூக முரண்பாடுகள் (சாதி, வர்க்கம், பாலினம்) ஆகியவற்றுடன் இத்தொன்மங்களுக்குத் தொடர்புகள் இருப்பினும், அவற்றுக்குக் கட்டுப்படாத ஆற்றல் கொண்டவை. ஆகையால்தான், தொடக்கத்தில் குறித்துள்ள இருதரப்பாரின் (திராவிட, தலித் அரசியல் நோக்குகள்) விமர்சனங்களும் இவ்வெழுச்சியின்பால் எவ்விதத் தாக்கமும் செலுத்த இயலாமல் போயின.

அரசியல் ஆற்றலாக வெளிப்பட்டுவிடுகிற தொன்மங்களை சமூக விமர்சனங்களால் எதிர்கொள்வதைக் காட்டிலும் மாற்றுத் தொன்மங்களை விதைத்து உருவாக்கி எதிர்கொள்வது சாலச் சிறந்தது. “பசுக்களை தெய்வமாக வழிபடும் நாடு” என்பது ஒரு இந்துத்துவ அரசியல் தொன்மம். இத்தொன்மத்தை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது, தற்போதைய எழுச்சியில் உருவாகியுள்ள “காளைகளின் / எருதுகளின் தேசம் எமது தமிழ்நாடு” என்ற தொன்மம். தலித் அரசியல் நோக்கில் இதை மேலும் கூர்மைப்படுத்த விழைவோர் உருவாக்க வேண்டியதோ “இது எருமைகளின் தேசம்” என்ற மற்றொரு தொன்மம்.

பின்குறிப்பு: தேசிய அடையாள உருவாக்கம் குறித்து இங்கு பகிர்ந்துள்ள கருத்தமைவுகள் Anthony D. Smith என்பார் முன்மொழிந்துள்ள ethno – symbolism என்ற கருத்தமைவை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

நன்றி: மின்னம்பலம் மார்ச் 10, 2017.

தொடர்புடைய ஆங்கிலப் பதிவு இங்கே.

 

 

ஐஸ்வர்யா ஐ.நா. நல்லெண்ணத் தூதர்தானா?

ஐஸ்வர்யா தனுஷ் ‘ஐ.நா. சபை’யில் நிகழ்த்திய பரதநாட்டியத்தின் சிறு பகுதி – 1.22 நிமிட வீடியோ யூடியூபில் வெளியானதைத் தொடர்ந்து, கடுமையான கண்டனங்களும் விமர்சனங்களும் கேலிகளும் சமூக ஊடகங்களில் எழுந்தன. புகழ்பெற்ற பரதநாட்டியக் கலைஞர் அனிதா ரத்னமும் தனது சூடான விமர்சனத்தைப் பதிவுசெய்தார்.

இம்மாதத் தொடக்கத்தில், ஐ.நா. சபையில் ஐஸ்வர்யாவின் நடனம் என்று குதூகலச் செய்திகளை வெளியிட்டு மகிழ்ந்த ஆங்கில ஊடகங்கள், இக்கேலிகளையும் கண்டனங்களையும் கண்டு திகைத்துப் போயிருக்கின்றன. சில இக்கண்டனங்களின் கடுமையைக் கண்டிக்கவும் துணிந்திருக்கின்றன.

ஐஸ்வர்யா ‘ஐ.நா. சபை’யில் நிகழ்த்திய ஒரு மணிநேர நடனத்தின் ஒரு சிறு துணுக்குதான் அந்த 1.22 நிமிட வீடியோ என்றபோதிலும், அதில் வெளிப்பட்ட அவரது நடன அசைவுகள் தமிழ்த் திரைப்படப் பாடல்களின் நடனக் காட்சிகளை ஒத்தே அமைந்திருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. ‘மரபான’ பரதநாட்டிய நிகழ்த்துதலுக்குரிய நயமான அசைவுகளோ, உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளோ, சங்கேதக் குறிப்புகளோ இன்றி, பாடலின் பொருளை நடித்துக்காட்டுவதாகவே இருந்தது.

Aiswarya Danush

அவரது மோசமான நடனம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த கேலிக்கூத்தில் பெரும்பாலானோர் கவனிக்கத் தவறிய முக்கியப் புள்ளிகள் வேறு. ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சியை பெரும்பாலான ஊடகங்கள் ‘ஐ.நா. சபையின் தலைமையகத்தில் நிகழப்பெற்ற’ ஒரு நிகழ்ச்சியாகவே செய்தி வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் உண்மை நிலவரமோ முற்றிலும் வேறானது.

ஐஸ்வர்யாவை ஐ.நா. சபையோ அல்லது ஐ.நா.வின் பெண்களுக்கான அமைப்போ அழைத்திருக்கவில்லை. ஐ.நா. சபையின் பெண்களுக்கான அமைப்பின் சர்வதேச மகளிர்தினக் கொண்டாட்டத்தின் உத்தியோகபூர்வமான நிகழ்ச்சி நிரலில் ஐஸ்வர்யாவின் பெயர் இடம்பெறக்கூட இல்லை. அதன் நிகழ்ச்சி நிரலை இங்கே காணலாம். மாறாக, ஐ.நா.வுக்கான இந்திய அரசின் நிரந்தரத் தூதரின் அலுவலகமும் நியூயார்க் நகரில் செயல்பட்டுவரும் ‘அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கம்’ என்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனமும் இணைந்தே ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்தன.

இதை தெளிவாகக் குறிப்பிடாமல், ‘ஐ.நா. சபையில் ஐஸ்வர்யாவின் நடனம்’ என்றே பல ஊடகச் செய்திகள் இருந்தன. இதன் விளைவாக, ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சி ஐ.நா. சபையின் பொதுமன்றத்தில் (General Assembly) நடைபெற்றதாகக் கூட பலர் கற்பனை செய்து கொண்டிருந்ததும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

Anita Ratnam Tweet

ஊடகங்களின் இத்தகைய பொறுப்பற்ற செயல், சென்ற வருடம் ‘இந்தியாவில் பாலினச் சமத்துவம் மற்றும் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கான ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பின் பரப்புரையாளர்’ (UN Women’s Advocate for Gender Equality and Women’s Empowerment in India) என்று ஐஸ்வர்யா அறிவிக்கப்பட்டபோதும் வெளிப்பட்டது. ஊடகங்கள் இதை ஐஸ்வர்யா ‘ஐ.நா.வின் நல்லெண்ணத் தூதராக’ (UN Goodwill Ambassador) நியமிக்கப்பட்டார் என்றே செய்தி வெளியிட்டன. இரண்டும் ஒன்றல்ல என்பது இங்கு கவனத்துக்குரியது.

ஐ.நா. சபையின் பெண்களுக்கான அமைப்பின் வலைத்தளத்தில் ஐஸ்வர்யாவை ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ நியமித்ததற்கான எந்தவொரு அதிகாரபூர்வமான அறிவிப்பையும் காண முடியாது. அவ்வமைப்பின் நல்லெண்ணத் தூதர்களின் பட்டியலில் இயக்குநரும் பாடகருமான ஃபர்ஹான் அக்தரும் டென்னிஸ் வீராங்கனை சானியா மிர்சாவுமே இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். ஐஸ்வர்யாவின் பெயர் இல்லை. காரணம் எளிமையானது. அவர் ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ நியமிக்கப்படவே இல்லை.

‘நல்லெண்ணத் தூதர்’ என்ற கவுரவப் பொறுப்பு 1953ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. சபையால் உருவாக்கப்பட்டது. அவ்வாறு ஐ.நா.வின் முதல் நல்லெண்ணத் தூதராக நியமிக்கப்பட்டவர், அக்காலப்பகுதியில் மிகப் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்த ஹாலிவுட் நகைச்சுவை நடிகர் டேனி கே (Danny Kaye). நல்லெண்ணத் தூதராக ஐ.நா.வுக்கு அவர் ஆற்றிய பணிகளின் பெரும் பலன்களைக் கண்டு, திரு. கோஃபி அன்னான், நல்லெண்ணத் தூதர்களின் நியமனத்தை விரிவாக்கினார். அவரது முன்முயற்சியில் கலை, இலக்கியம், சினிமா, விளையாட்டு போன்ற துறைகளில் புகழ்பெற்ற நபர்களுக்கு – பிரபலங்கள் (celebrities) – வெகுமக்களிடையே இருந்த செல்வாக்கை ஐ.நா. சபையின் நோய் ஒழிப்பு, வறுமை ஒழிப்பு போன்ற நலத்திட்டங்கள் மற்றும் மனித உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களுக்கு பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் ஒரு உத்தியாக விரிவாக்கப்பட்டது.

சர்வதேச நல்லெண்ணத் தூதர்கள் என்று தொடங்கி, தேசிய நல்லெண்ணத் தூதர்கள், சில சமயங்களில் பிராந்தியத் தூதர்கள் எனவும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. பின்னர், ஐ.நா. சபையின் துணை அமைப்புகளும் இவ்வழக்கத்தை பின்பற்றத் தொடங்கின. ஒரு கட்டத்தில், இவ்வாறு நியமனம்செய்யும் வழக்கம் எல்லை மீறி அதிகரிக்கவே, அவ்வழக்கத்தை கட்டுக்குள் கொண்டுவரவும் முடிவுசெய்யப்பட்டது. மனித உரிமைகளுக்கான நல்லெண்ணத் தூதர்களாக நியமிக்கப்பட்ட சில பிரபலங்கள், அரசுகளின் மனித உரிமைச் செயல்பாடுகளைக் கடுமையாக விமர்சித்த சம்பவங்கள், ஐ.நா. சபையை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்திய அனுபவங்களும் உண்டு. அவையும் இவ்வழக்கத்தைக் கட்டுக்குள்வைக்கும் ஐ.நா.வின் முடிவுக்குக் காரணமாக அமைந்தன.

எனினும் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்கள், நலத் திட்டப் பிரச்சாரங்கள் போன்றவற்றுக்கு ‘பிரபலங்கள்’ என அறியப்பட்டவர்களை பிரச்சார முகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வழக்கம் ஐ.நா. சபையாலும், அதன் துணை நிறுவனங்களாலும் வரையறுத்த அளவில் மேற்கொள்ளப்படுவது தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. அவ்வழக்கத்தின்பாற்பட்டே, ஐ.நா. சபையின் பெண்கள் அமைப்பின் ஒரு குறிப்பிட்ட முன்னெடுப்பின் பகுதியாகவே அதன் ‘பிரச்சார முகமாகவே’ ஐஸ்வர்யா அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ அல்ல.

நல்லெண்ணத் தூதர்களாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் எத்தகையவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டு நெறிகளையும் ஐ.நா. சபை தெளிவாக வரையறுத்துள்ளது. அவற்றின் முதல் இரண்டு அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

அ) கலைகள், அறிவியல் துறைகள், இலக்கியம், பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு அல்லது இவை போன்ற பொது வாழ்வுக்குரிய பிற துறைகளில் பரந்த அங்கீகாரம் பெற்றவர்களாக இருத்தல் வேண்டும்.

ஆ) ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் மற்றும் நோக்கங்களுக்கு பொதுமக்களின் ஆதரவைத் திரட்டவும் அவற்றின்பால் ஆர்வத்தைக் கிளர்த்தவும் உதவ முன்வருவதற்கான திண்மையான வேட்கையை உடையவர் என்பதை நடைமுறையில் காட்டியுள்ளவர்களும், கொள்கை முடிவுகளை மேற்கொள்பவர்கள் உள்ளிட்டு, குறிப்பிடத்தகுந்த அளவில் பரந்துபட்ட மக்களிடம் செய்தியை கொண்டுசேர்க்கும் திறனும் கடப்பாடும் உடையவர்கள் என்பதை நிரூபித்த நேர்மையான நபர்களாகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

நல்லெண்ணத் தூதர்களுக்காக விதிக்கப்பட்ட இவ்வழிகாட்டு நெறிகள், அந்நோக்கில் தேர்வு செய்யப்படும் பிறவகையான பிரபலங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியதே. இதைக் கருத்தில் கொண்டு, ஐஸ்வர்யா இவ்வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவர்தானா என்ற கேள்வியை எழுப்பிப் பார்க்க வேண்டும்.

முதல் வரையறையின்படி, ஐஸ்வர்யா ‘கலை, இலக்கியம், பொழுதுபோக்கு (சினிமா)’ போன்ற எதிலும் ‘பரந்த அங்கீகாரம்’ பெற்றவர் இல்லை. சிறப்பான சாதனை எதுவும் செய்தவரும் இல்லை. அவர் இயக்கிய திரைப்படங்கள் இரண்டும் கலைரீதியான சாதனைகள் என்று சொல்வதற்கும் இல்லை. வணிகரீதியில் வெற்றிபெற்றவையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவும் இல்லை. அவருக்கென்று பெருத்த ரசிகர் பட்டாளம் உண்டு என்று சொல்வதற்கும் இல்லை. தனது சொந்த முயற்சியால், தனது படைப்புகளால் புகழ்பெற்றவர் என்று சொல்வதற்குரியவரும் இல்லை ஐஸ்வர்யா. அவருக்கு இருக்கும் பெயரும் புகழும், இன்னாருடைய மகள் மற்றும் இன்னாருடைய மனைவி என்பவற்றால் மட்டுமே.

வேறுவகையில் சொல்வதென்றால் ஐஸ்வர்யா பிரபலத்துக்குரிய ஒரு நபராக தனது முயற்சியால், தனது படைப்புகளால் உருவானவர் இல்லை. இன்னாரின் மகள் / மனைவி என்ற காரணத்தின்பொருட்டே புகழின் வெளிச்சம் அவர் மீது விழுந்தது. ஐ.நா. சபையின் பிரபலஸ்தர் விதிகளில் முதலாவதை அவர் பூர்த்தி செய்யவில்லை.

பரந்துபட்ட மக்களின் நலன்களுக்காகச் செயல்படும் ஆர்வத்தையோ, செயல்பாட்டையோ அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியது இல்லை. குறைந்தது, பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கு ஒத்திசைவான கருத்துகளைக்கூட தன் படைப்புகளின் வழியாகவோ அல்லது வேறு பொதுவெளிகளிலோ ஒருநாளும் வெளிப்படுத்தியதில்லை. அவருடைய தகப்பனாரும் கணவரும் திரைப்படங்களில் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் பெண்களை துச்சமாக மதிப்பவையாகவே இருந்திருக்கின்றன. அவை குறித்து அவர் பெருமிதம் கொள்பவராகவே இருந்திருக்கிறார், இருக்கிறார். அதாவது, ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் நோக்கங்களில் ஒன்றான, பெண்களின் முன்னேற்றம் – சமத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு முற்றிலும் எதிரான கருத்துகளைக் கொண்டவராகவே இருக்கிறார் என்பதற்கான வலுவான முகாந்திரங்கள் மட்டுமே உள்ளன.

சுருங்கக் கூறினால், ஒரு பிரபலஸ்தர் என்று கருதவும் இடமில்லை. ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் நோக்கங்களுக்கு உகந்தவர் என்றும் சொல்வதற்கில்லை. முதல் இரண்டு விதிகளுக்கே பொருந்தி வராதவர். அடிப்படைத் தகுதிகளையே பூர்த்தி செய்யாதவர்.

பிறகு எப்படி இவரை, ஐ.நா. சபையின் துணை நிறுவனங்களில் ஒன்றான, பெண்களுக்கான பிரிவு தனது பிரச்சார முகமாக, பரப்புரையாளராக தேர்வு செய்தது?

அதை தேர்வுசெய்த, ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பின் நிர்வாகத் துணை இயக்குநர் திரு. லக்ஷ்மி பூரியிடம்தான் கேட்க வேண்டும். என்ன கேட்க வேண்டும்?

முதல் கேள்வி வெளிப்படை: ஐ.நா. வழிகாட்டு நெறிகளின் அடிப்படைத் தகுதிகளையே பூர்த்தி செய்யாதவரை எப்படித் தேர்வு செய்தீர்கள்?

இரண்டாவது கேள்வியை சற்று விளக்க வேண்டும்.

ஐ.நா. சபையில் பணிபுரிபவர்கள் ‘சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ்’ (International Civil Service) ஊழியர்கள் எனக் கருதத்தக்கவர்கள். இத்தகைய ‘சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ்’ ஊழியர்கள் பின்பற்றவேண்டிய நடைமுறை ஒழுங்குகள் குறித்த வழிகாட்டு நெறிகளையும் ஐ.நா. சபை வழங்கியுள்ளது (பார்க்க: Standards of Conduct in the International Civil Service). இவ்வழிகாட்டு நெறிகளின் 23 மற்றும் 24ஆம் பத்திகள் கீழ்க்கண்டவாறு சொல்கின்றன:

23. ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியரின் தனிப்பட்ட நலன்கள் அவரது அலுவலகக் கடமைகளில் தலையிடும்போது அல்லது ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியருக்குரிய நடுவுநிலை தவறாமை, தற்சார்பு மற்றும் நேர்மை ஆகிய பண்புகள் கேள்விக்குள்ளாகும் வகையில் அவருடைய தனிப்பட்ட நலன்களின் தலையீடுகள் இருக்கும்போது நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள் (conflict of interest) தோன்றுகின்றன. நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள், சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர்கள் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ முறையற்றவகையில் பலன்பெறுதல் அல்லது தாம் பணிபுரியும் நிறுவனத்துடன் தொடர்பு கொண்டுள்ள ஒரு மூன்றாம் தரப்பு முறையற்றவகையில் பலன்பெற அனுமதிப்பது போன்ற சந்தர்ப்பங்களையும் உள்ளடக்கியதாகும். மூன்றாம் தரப்பினர், தனிநபர்கள், பயனாளர்கள் அல்லது வேறு நிறுவனங்களுடனான சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியரின் தனிப்பட்ட அல்லது குடும்ப அளவிலான தொடர்புகளாலும் நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள் தோன்றலாம். ஒரு நலன்களுக்கிடையிலான முரண் அல்லது அவ்வாறாகக் கருதக்கூடிய சூழல் எழுமானால், அம்முரண் வெளிப்படையாக எதிர்கொள்ளப்பட்டு, நிறுவனத்தின் நலனுக்கு உகந்தவகையில் தீர்க்கப்பட வேண்டும். நலன்களுக்கிடையிலான முரண் குறித்த கேள்விகள் மிகுந்த கூருணர்ச்சியின்பாற்பட்டவையாக இருக்கக்கூடும் என்பதால் அவற்றை சிரத்தையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

24. தாம் பணிபுரியும் நிறுவனங்களுடனான தொடர்புகளில், தனிச்சிறப்பான சலுகை காட்டப்பட்டது என்று கருதுவதற்கு இடமளிக்கக்கூடிய வகையிலோ அல்லது அவ்வாறான நடத்தைக்கு இடமளிக்கும் வகையிலோ மூன்றாம் தரப்பினருக்கு உதவும்வகையில் நடந்துகொள்வதை சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர்கள் தவிர்க்க வேண்டும். குறிப்பாக, பணியில் அமர்த்துவதற்குச் சாத்தியமுள்ள பேச்சுவார்த்தைகள் அல்லது பொருள் கொள்முதல் தொடர்பான விடயங்களில் இது மிகவும் முக்கியம்.’

ஐஸ்வர்யாவை ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்புக்கான ‘பிரச்சார முகமாக’ தேர்வு செய்ததில், ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர் என்றமுறையில் திரு. லக்ஷ்மி பூரி தனிப்பட்டவகையில் பலன் பெறாமல்கூட இருக்கலாம். ஆனால் மூன்றாம் தரப்பு என்ற வகையில், அந்நியமனத்திற்குத் தகுதியற்றவர் எனக் கருதத்தக்கவரான ஐஸ்வர்யா பலன் பெறுவதற்கு வழிவகுத்திருக்கிறார் என்பதால் இவ்விடயத்தில் “நலன்களுக்கிடையிலான முரண்” (conflict of interest) எழுந்திருக்கிறதா இல்லையா? தகுதியற்ற ஒரு நபரைத் தேர்வுசெய்தது, அம்மூன்றாம் தரப்புக்கு தனிச்சிறப்பான சலுகை காட்டப்பட்டதாகக் கொள்ளத்தக்கதா இல்லையா?

லக்ஷ்மி பூரி பதில் சொல்வாரா? அல்லது ஆண்டவன் தலையில் பாரத்தை போட்டுவிட்டு ஐஸ்வர்யாவின் இன்னொரு கோர தாண்டவத்துக்காக காத்துக்கிடப்பதுதான் நமது தலைவிதியா?

நன்றி: மின்னம்பலம் 14-03-2017.

இக்கட்டுரையின் ஆங்கில வடிவம் இங்கே

%d bloggers like this: