தைப் புரட்சி: இனக்குழு குறியீட்டு அடையாளத்தின் எழுச்சி

சல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான மாணவர்களின் எழுச்சி முடிவிற்கு வந்தபோது, இனி இப்படியொரு எழுச்சி திரும்பவும் நிகழுமா என்ற கேள்வி பல தரப்புகளில் இருந்தும் எழுந்தது. அரசியல் அறிவற்ற சிறுபிள்ளைகள் கேளிக்கையாகக் கூடி ஆட்டம் போட்ட கூட்டம் என்று கேலி செய்தவர்கள் இனி இதுபோல நிகழ்வது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று ஆணித்தரமாக ஆரூடம் கணித்தார்கள். 60 களின் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தையும் விஞ்சிய எழுச்சி என்று அடையாளம் கண்டவர்கள், இத்தகைய போராட்டங்கள் தொடரவேண்டும் என்ற தமது அவாவை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

திராவிடக் கட்சிகளின் அந்திமக் காலம் என்று பரவலாக விமர்சிக்கப்படுகிற காலகட்டத்தில், திராவிட இயக்கம் முன்வைத்த அரசியல் பார்வைகளின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை அறியாத, ஆனால் அதன் பலன்களை அனுபவித்து வளர்ந்த அரசியல் அறிவற்ற ஒரு தலைமுறையின் விடலைத்தனமான வெளிப்பாடு என்ற விமர்சனம் ஒருபுறம். சமூகத்தில் ஆழமாக வேறூன்றிப் போயுள்ள சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் குறித்த புரிதலோ அக்கறையோ அற்ற, மேலோட்டமான சமூக நோக்குடைய இளைஞர் கூட்டம் என்ற விமர்சனம் மறுபுறம்.

இவ்விரு விமர்சனங்களையும் பொருட்படுத்தாத அல்லது சரியாகச் சொல்வதென்றால், அறியாத பெரும் மக்கள் திரளின் எழுச்சியாகத்தான் சல்லிக்கட்டு எழுச்சியும், ஹைட்ரோ – கார்பன் திட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டமும் நிகழ்ந்தது / நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும் நிதர்சனமான உண்மை. இவ்விமர்சனங்களை எல்லாம் மீறி, முதல் தரப்பினரின் கேலியைப் பொய்யாக்கி, நெடுவாசலில் மீண்டுமொரு “தன்னெழுச்சியான” போராட்டம் கிளர்ந்திருப்பது கவனத்திற்குரிய விடயமும்கூட.

கடுமையான, நியாயமான விமர்சனங்களை முன்வைத்துள்ள அரசியல் கருத்தாளர்கள், இப்போராட்டங்கள் நிகழத் தொடங்கியிருப்பதற்கான காரணங்களையும், இவற்றில் வெளிப்பட்டுள்ள தனித்துவமான பண்புகளையும் கணிப்பதில் சில முக்கிய விடயங்களைத் தவறவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பது என் துணிபு.

கடந்த 10 ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் நிலவி வரும் கடுமையான மின் தட்டுப்பாட்டினால் பெருவாரியான மக்கள் கடும் இன்னல்களையும் இழப்புகளையும் எதிர்கொண்டார்கள். மின்தடை காரணமாக, தென் மாவட்டங்களிலும் மேற்கு மாவட்டங்களிலும் அன்றாட வாழ்வே பெரும் சிரமத்திற்குரியதாக மாறிய கட்டங்களும் உண்டு. தொடர்ந்த பெட்ரோல் – டீசல் விலை உயர்வு, மீனவர் பிரச்சினை, காவிரி நதிநீர் பிரச்சினை, பெரியார் அணை பிரச்சினை, பண வீக்கம், கடைசியாக பண மதிப்பு இழப்பினால் விளைந்த பெரும் பொருளாதார நெருக்கடி என்று தமிழக மக்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சினைகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இத்தனை நெருக்கடிகளையும் இழப்புகளையும் முனுமுனுப்புகளோடு கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த தமிழக மக்கள், இப்போது திடீரென்று வீதியில் இறங்கி போராடத் துவங்கியது ஏன்?

வயிற்றிலே அடித்தபோது தாங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், வயிற்றுப்பாட்டிற்குச் சம்பந்தமில்லாத சல்லிக்கட்டிற்காக மல்லுக்கட்டத் துணிந்தது ஏன்?

அரசியல் நோக்கர்கள் பலரும் மூன்று காரணங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். 1. இத்தனை பிரச்சினைகளும் சேர்ந்துதான், அடக்கி வைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்புதான் இந்த வெடிப்பிற்குக் காரணம். 2. தமிழகம் தொடர்ச்சியாக வஞ்சிக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வு ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அது எல்லை மீறிச் சென்றதன் விளைவாகத்தான் இந்த எழுச்சி. 3. திராவிடக் கட்சிகளின் ஐம்பது ஆண்டுகால ஆட்சியில் சலிப்புற்ற மக்களின் ஆவேசமான வெளிப்பாடு.

மறுக்கப்பட முடியாத காரணங்கள்தாம். ஆனால், அது சல்லிக்கட்டு என்ற அக்குறிப்பிட்ட புள்ளியில் வெளிப்பாடு கொள்ளக் காரணம்?

மேற்குறித்த மூன்று காரணங்களிலும் இருக்கும் பொதுவான மையச் சரடாக தமிழ்நாடு – தமிழ் மக்கள், மத்திய அரசு, அண்டை மாநில அரசுகள் மற்றும் தமிழ்நாட்டிலேயே உள்ள கட்சிகளால் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற ஆற்றாமை உணர்வு இருப்பது வெளிப்படை. வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், இதன் ஆழத்தில் ஓடுவது தமிழர் என்ற அடையாள நீரோட்டம். ஆனால், “வஞ்சிக்கப்படுவதான” அவ்வுணர்வு பெரும்பாலும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ரீதியிலான காரணிகளைச் சுற்றி இருப்பதாகவே கணிக்கப்படுகிறது.

இக்கணிப்பிற்கு மாறாக, இந்த “வஞ்சிக்கப்படுவதான” உணர்வு, தமிழர்களின் “நீண்ட பாரம்பரியம்” என்ற தொன்மத்தின் மீதும், அரசியல் மற்றும் பொருளாதார காரணிகளின் அடியாழத்தில் மெல்லிய சலசலப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்த “தமிழர்” என்ற அடையாளத்தின் மீதும் நேரடியாக விழுந்து, பீறிட்டு எழுந்தது எனக் கருத இடமுண்டு.

ஒரு தேசத்தின் அடையாளத்தை வரையறுப்பதிலும் இயக்கத்தில் இருக்க வைப்பதிலும் அகக் காரணிகள் புறக்காரணிகள் என்று இருபெரும் பிரிவுகள் உண்டு. நிலப்பரப்பு, பொருளாதாரம், அரசியல் ஆகியவை புறக்காரணிகள். தொன்றுதொட்டு வரும் மரபுகள், இனக்குழுக் குறியீடுகள், தொன்மக் கதைகள், பொதுவான பண்பாட்டு வழமைகள் போன்றவை அகக் காரணிகள்.

இவ்வகக்காரணிகள் நீண்ட வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியுடைனவாகவும் இருக்கலாம். அண்மைக் காலங்களில் “கண்டுபிடிக்கப்பட்ட” “புனையப்பட்ட” அல்லது “கற்பிதம் செய்யப்பட்ட” பழமை ஏற்றிச் சொல்லப்பட்டவையாகவும் இருக்கலாம். தரவுகளால் உறுதி செய்யப்படக்கூடிய வரலாற்று உண்மைகளாகவும் இருக்கலாம் அல்லது வரலாற்றுத் தரவுகளின்முன் நிற்கமுடியாத தொன்மங்களாகவும் இருக்கலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக, குறைந்தது ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்து நிலவி வரும் முதல் – இடை – கடைச் சங்க காலங்கள் என்ற தொன்மத்தைக் குறிப்பிடலாம். வரலாற்றுத் தரவுகளின்படி “கடைச் சங்கம்” என்று குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நூல்களை நல்கிய ஒரு காலகட்டம் மட்டுமே உண்டு. முதல் – இடை சங்கங்களைக் குறிப்பதற்கான ஒரு சான்றும் எப்போதும் இருந்ததில்லை. இத்தொன்மம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் புனையப்பட்டதும் அன்று. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டளவில் இருந்து தமிழர் பண்பாட்டு நினைவில் ஆழப் பதிந்துவிட்ட தொன்மமாக தொடர்ந்து நிலவி வருகிறது. தமிழர்களின் ஆதாரமான அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக நிலைபெற்றிருக்கிறது.

அத்தகைய அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக, சற்றும் எதிர்பாராமல் சல்லிக்கட்டு அமைந்துவிட்டதுதான் இவ்வெழுச்சி பொங்கிப் பிரவாகித்ததற்கான காரணம் என்பது என் துணிபு.

சல்லிக்கட்டு என்ற விளையாட்டு தமிழ்நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஒன்றேபோல் நடப்பதல்ல என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. கடைச் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் ஒன்றான கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவலும் தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டும் ஒன்றல்ல என்பதும் மறுப்பிற்கிடமில்லாத கூற்றே. கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவல் ஆயர் குலத்தினருக்கே உரிய பண்பாடாகவே நிலவியிருக்கிறது என்பதும் புலனாகக்கூடியதே. கலித்தொகையின் ஆயர் குலத்தை சாதியாகவன்றி இனக்குழுவாகவே கொள்ளவேண்டும் என்பதைப் போலவே, தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுகளில் சாதி ஒதுக்குதல் நிலவுகிறது என்பதும், அவ்வொதுக்குதல் தளர்வதற்கான குறிப்புகள் அண்மைக்காலங்களில் வெளிப்படுவதும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய புள்ளிகளே.

இத்தகைய கால – வெளி – வித்தியாசங்களையும், சாதி பாகுபாடுகளையும் மீறி சல்லிக்கட்டு தமிழர்களின் அக அடையாளமாக சற்றும் எதிர்பாராமல் குவிமையம் கொண்டுவிட்டது என்பதுதான் இங்கு குறித்துக்கொள்ள வேண்டியது.

இதைச் சாத்தியப்படுத்திய காரணிகள் இரண்டு எனக் கருத இடமுண்டு. முதலாவது, கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், தமிழகத்திற்கும் சிந்துவெளி நாகரீகத்திற்கும் இடையிலான நெருங்கிய தொடர்பை வலியுறுத்தும் வரலாற்று போக்கு ஒன்று கல்விப்புலத்தில் உருப்பெற்று, ஊடகங்கள் வழியாக பரவலாக்கம் பெற்றது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க விடயங்களாக இருந்த இரண்டு புள்ளிகள்: 1. சிந்துவெளி நாகரீக எழுத்துக்கள் தமிழ் எழுத்துக்களின் ஆரம்ப வடிவம் என்ற வலியுறுத்தல். 2. சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல சின்னங்கள் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம் – தமிழரது பண்பாட்டு அடையாளங்களோடு ஒத்திருக்கின்றன என்ற வலியுறுத்தல். முதல் புள்ளி, கல்வியாளர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தைப் பெற்றுவிடவில்லை என்றபோதிலும், இரண்டாவது புள்ளி ஊடகங்கள் வழியாக – அண்மைக்காலமாக இணையத்தின் மூலமும், பரவலாக்கம் பெற்றிருப்பது.

இரண்டிற்கும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வலுவான சான்றுகளும் கிட்டவிடவில்லை. இறுதியான கருதுகோள்களாக உறுதிசெய்யப்பட்டுவிடவும் இல்லை. ஆனால், தமிழர் வரலாறு மற்றும் அடையாளம் குறித்த நவீன தொன்மங்களாக பரவலாக்கம் பெற்றிருக்கின்றன எனக் கொள்ள இடமுண்டு. இத்தொன்மம் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம், சல்லிக்கட்டு விளையாட்டின் மீதும் படிந்து, ஆட்கொண்டு தமிழரின் குவிமையமான அடையாளமாக உருப்பெற்றது எனலாம்.

நடுவண் அரசு, உச்சநீதிமன்றம், விலங்குகள் நல வாரியம், பன்னாட்டுத் தன்னார்வக் குழுவான பீட்டா ஆகியவை சல்லிக்கட்டை முடக்குவதற்கு காட்டிய தீவிர முனைப்பும், அவ்விளையாட்டை காட்டுமிராண்டித்தனமான வழக்கம் என்று தொடர்ந்து கருத்துப் பரப்பி வந்ததுமே தூண்டுகோலாக அமைந்த இரண்டாம் காரணி.

கருத்து நீரோட்டத்தின் ஆழத்தில், சலசலப்பு காட்டாமல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த முதல் காரணியை, புறத்தே இருந்து வந்த இக்கடுமையான அழுத்தங்கள் பீறிட்டு வெளிப்பாடு காண வழியமைத்துக் கொடுத்துவிட்டன என்பதே துணிபு.

சமூக மாற்றங்களில் தீர்மானகரமான காரணிகளாக கல்வியாளர்களும் அரசியல் கருத்தாளர்களும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகாரச் சமநிலைகளில் நிகழும் மாற்றங்களை கவனத்தில் கொள்வதே வழமை. காரணம், அவை எளிதில் அல்லது சற்று சிரமேற்கொண்டு ஆய்வு செய்தால் அளவீட்டு ரீதியான (quantifiable) கணக்கீடுகளுக்குள் அகப்பட்டுவிடுபவை.

ஆனால், கருத்தியல் புலத்தில் – குறிப்பாக, தர்க்கப்பூர்வான வாதங்களுக்கு அகப்படாத தொன்மங்கள் அளவீட்டு கணிப்புகளுக்கு அடங்காதவை. பொருளாதாரம், அரசியல் – சமூக முரண்பாடுகள் (சாதி, வர்க்கம், பாலினம்) ஆகியவற்றுடன் இத்தொன்மங்களுக்குத் தொடர்புகள் இருப்பினும், அவற்றுக்குக் கட்டுப்படாத ஆற்றல் கொண்டவை. ஆகையால்தான், தொடக்கத்தில் குறித்துள்ள இருதரப்பாரின் (திராவிட, தலித் அரசியல் நோக்குகள்) விமர்சனங்களும் இவ்வெழுச்சியின்பால் எவ்விதத் தாக்கமும் செலுத்த இயலாமல் போயின.

அரசியல் ஆற்றலாக வெளிப்பட்டுவிடுகிற தொன்மங்களை சமூக விமர்சனங்களால் எதிர்கொள்வதைக் காட்டிலும் மாற்றுத் தொன்மங்களை விதைத்து உருவாக்கி எதிர்கொள்வது சாலச் சிறந்தது. “பசுக்களை தெய்வமாக வழிபடும் நாடு” என்பது ஒரு இந்துத்துவ அரசியல் தொன்மம். இத்தொன்மத்தை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது, தற்போதைய எழுச்சியில் உருவாகியுள்ள “காளைகளின் / எருதுகளின் தேசம் எமது தமிழ்நாடு” என்ற தொன்மம். தலித் அரசியல் நோக்கில் இதை மேலும் கூர்மைப்படுத்த விழைவோர் உருவாக்க வேண்டியதோ “இது எருமைகளின் தேசம்” என்ற மற்றொரு தொன்மம்.

பின்குறிப்பு: தேசிய அடையாள உருவாக்கம் குறித்து இங்கு பகிர்ந்துள்ள கருத்தமைவுகள் Anthony D. Smith என்பார் முன்மொழிந்துள்ள ethno – symbolism என்ற கருத்தமைவை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

நன்றி: மின்னம்பலம் மார்ச் 10, 2017.

தொடர்புடைய ஆங்கிலப் பதிவு இங்கே.

 

 

Advertisements

ஐஸ்வர்யா ஐ.நா. நல்லெண்ணத் தூதர்தானா?

ஐஸ்வர்யா தனுஷ் ‘ஐ.நா. சபை’யில் நிகழ்த்திய பரதநாட்டியத்தின் சிறு பகுதி – 1.22 நிமிட வீடியோ யூடியூபில் வெளியானதைத் தொடர்ந்து, கடுமையான கண்டனங்களும் விமர்சனங்களும் கேலிகளும் சமூக ஊடகங்களில் எழுந்தன. புகழ்பெற்ற பரதநாட்டியக் கலைஞர் அனிதா ரத்னமும் தனது சூடான விமர்சனத்தைப் பதிவுசெய்தார்.

இம்மாதத் தொடக்கத்தில், ஐ.நா. சபையில் ஐஸ்வர்யாவின் நடனம் என்று குதூகலச் செய்திகளை வெளியிட்டு மகிழ்ந்த ஆங்கில ஊடகங்கள், இக்கேலிகளையும் கண்டனங்களையும் கண்டு திகைத்துப் போயிருக்கின்றன. சில இக்கண்டனங்களின் கடுமையைக் கண்டிக்கவும் துணிந்திருக்கின்றன.

ஐஸ்வர்யா ‘ஐ.நா. சபை’யில் நிகழ்த்திய ஒரு மணிநேர நடனத்தின் ஒரு சிறு துணுக்குதான் அந்த 1.22 நிமிட வீடியோ என்றபோதிலும், அதில் வெளிப்பட்ட அவரது நடன அசைவுகள் தமிழ்த் திரைப்படப் பாடல்களின் நடனக் காட்சிகளை ஒத்தே அமைந்திருந்தது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது. ‘மரபான’ பரதநாட்டிய நிகழ்த்துதலுக்குரிய நயமான அசைவுகளோ, உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளோ, சங்கேதக் குறிப்புகளோ இன்றி, பாடலின் பொருளை நடித்துக்காட்டுவதாகவே இருந்தது.

Aiswarya Danush

அவரது மோசமான நடனம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த கேலிக்கூத்தில் பெரும்பாலானோர் கவனிக்கத் தவறிய முக்கியப் புள்ளிகள் வேறு. ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சியை பெரும்பாலான ஊடகங்கள் ‘ஐ.நா. சபையின் தலைமையகத்தில் நிகழப்பெற்ற’ ஒரு நிகழ்ச்சியாகவே செய்தி வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் உண்மை நிலவரமோ முற்றிலும் வேறானது.

ஐஸ்வர்யாவை ஐ.நா. சபையோ அல்லது ஐ.நா.வின் பெண்களுக்கான அமைப்போ அழைத்திருக்கவில்லை. ஐ.நா. சபையின் பெண்களுக்கான அமைப்பின் சர்வதேச மகளிர்தினக் கொண்டாட்டத்தின் உத்தியோகபூர்வமான நிகழ்ச்சி நிரலில் ஐஸ்வர்யாவின் பெயர் இடம்பெறக்கூட இல்லை. அதன் நிகழ்ச்சி நிரலை இங்கே காணலாம். மாறாக, ஐ.நா.வுக்கான இந்திய அரசின் நிரந்தரத் தூதரின் அலுவலகமும் நியூயார்க் நகரில் செயல்பட்டுவரும் ‘அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கம்’ என்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனமும் இணைந்தே ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்தன.

இதை தெளிவாகக் குறிப்பிடாமல், ‘ஐ.நா. சபையில் ஐஸ்வர்யாவின் நடனம்’ என்றே பல ஊடகச் செய்திகள் இருந்தன. இதன் விளைவாக, ஐஸ்வர்யாவின் நடன நிகழ்ச்சி ஐ.நா. சபையின் பொதுமன்றத்தில் (General Assembly) நடைபெற்றதாகக் கூட பலர் கற்பனை செய்து கொண்டிருந்ததும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

Anita Ratnam Tweet

ஊடகங்களின் இத்தகைய பொறுப்பற்ற செயல், சென்ற வருடம் ‘இந்தியாவில் பாலினச் சமத்துவம் மற்றும் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கான ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பின் பரப்புரையாளர்’ (UN Women’s Advocate for Gender Equality and Women’s Empowerment in India) என்று ஐஸ்வர்யா அறிவிக்கப்பட்டபோதும் வெளிப்பட்டது. ஊடகங்கள் இதை ஐஸ்வர்யா ‘ஐ.நா.வின் நல்லெண்ணத் தூதராக’ (UN Goodwill Ambassador) நியமிக்கப்பட்டார் என்றே செய்தி வெளியிட்டன. இரண்டும் ஒன்றல்ல என்பது இங்கு கவனத்துக்குரியது.

ஐ.நா. சபையின் பெண்களுக்கான அமைப்பின் வலைத்தளத்தில் ஐஸ்வர்யாவை ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ நியமித்ததற்கான எந்தவொரு அதிகாரபூர்வமான அறிவிப்பையும் காண முடியாது. அவ்வமைப்பின் நல்லெண்ணத் தூதர்களின் பட்டியலில் இயக்குநரும் பாடகருமான ஃபர்ஹான் அக்தரும் டென்னிஸ் வீராங்கனை சானியா மிர்சாவுமே இடம்பெற்றிருக்கிறார்கள். ஐஸ்வர்யாவின் பெயர் இல்லை. காரணம் எளிமையானது. அவர் ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ நியமிக்கப்படவே இல்லை.

‘நல்லெண்ணத் தூதர்’ என்ற கவுரவப் பொறுப்பு 1953ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. சபையால் உருவாக்கப்பட்டது. அவ்வாறு ஐ.நா.வின் முதல் நல்லெண்ணத் தூதராக நியமிக்கப்பட்டவர், அக்காலப்பகுதியில் மிகப் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்த ஹாலிவுட் நகைச்சுவை நடிகர் டேனி கே (Danny Kaye). நல்லெண்ணத் தூதராக ஐ.நா.வுக்கு அவர் ஆற்றிய பணிகளின் பெரும் பலன்களைக் கண்டு, திரு. கோஃபி அன்னான், நல்லெண்ணத் தூதர்களின் நியமனத்தை விரிவாக்கினார். அவரது முன்முயற்சியில் கலை, இலக்கியம், சினிமா, விளையாட்டு போன்ற துறைகளில் புகழ்பெற்ற நபர்களுக்கு – பிரபலங்கள் (celebrities) – வெகுமக்களிடையே இருந்த செல்வாக்கை ஐ.நா. சபையின் நோய் ஒழிப்பு, வறுமை ஒழிப்பு போன்ற நலத்திட்டங்கள் மற்றும் மனித உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களுக்கு பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் ஒரு உத்தியாக விரிவாக்கப்பட்டது.

சர்வதேச நல்லெண்ணத் தூதர்கள் என்று தொடங்கி, தேசிய நல்லெண்ணத் தூதர்கள், சில சமயங்களில் பிராந்தியத் தூதர்கள் எனவும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. பின்னர், ஐ.நா. சபையின் துணை அமைப்புகளும் இவ்வழக்கத்தை பின்பற்றத் தொடங்கின. ஒரு கட்டத்தில், இவ்வாறு நியமனம்செய்யும் வழக்கம் எல்லை மீறி அதிகரிக்கவே, அவ்வழக்கத்தை கட்டுக்குள் கொண்டுவரவும் முடிவுசெய்யப்பட்டது. மனித உரிமைகளுக்கான நல்லெண்ணத் தூதர்களாக நியமிக்கப்பட்ட சில பிரபலங்கள், அரசுகளின் மனித உரிமைச் செயல்பாடுகளைக் கடுமையாக விமர்சித்த சம்பவங்கள், ஐ.நா. சபையை தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்திய அனுபவங்களும் உண்டு. அவையும் இவ்வழக்கத்தைக் கட்டுக்குள்வைக்கும் ஐ.நா.வின் முடிவுக்குக் காரணமாக அமைந்தன.

எனினும் விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்கள், நலத் திட்டப் பிரச்சாரங்கள் போன்றவற்றுக்கு ‘பிரபலங்கள்’ என அறியப்பட்டவர்களை பிரச்சார முகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் வழக்கம் ஐ.நா. சபையாலும், அதன் துணை நிறுவனங்களாலும் வரையறுத்த அளவில் மேற்கொள்ளப்படுவது தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. அவ்வழக்கத்தின்பாற்பட்டே, ஐ.நா. சபையின் பெண்கள் அமைப்பின் ஒரு குறிப்பிட்ட முன்னெடுப்பின் பகுதியாகவே அதன் ‘பிரச்சார முகமாகவே’ ஐஸ்வர்யா அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ‘நல்லெண்ணத் தூதராக’ அல்ல.

நல்லெண்ணத் தூதர்களாக நியமிக்கப்படுபவர்கள் எத்தகையவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டு நெறிகளையும் ஐ.நா. சபை தெளிவாக வரையறுத்துள்ளது. அவற்றின் முதல் இரண்டு அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

அ) கலைகள், அறிவியல் துறைகள், இலக்கியம், பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு அல்லது இவை போன்ற பொது வாழ்வுக்குரிய பிற துறைகளில் பரந்த அங்கீகாரம் பெற்றவர்களாக இருத்தல் வேண்டும்.

ஆ) ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் மற்றும் நோக்கங்களுக்கு பொதுமக்களின் ஆதரவைத் திரட்டவும் அவற்றின்பால் ஆர்வத்தைக் கிளர்த்தவும் உதவ முன்வருவதற்கான திண்மையான வேட்கையை உடையவர் என்பதை நடைமுறையில் காட்டியுள்ளவர்களும், கொள்கை முடிவுகளை மேற்கொள்பவர்கள் உள்ளிட்டு, குறிப்பிடத்தகுந்த அளவில் பரந்துபட்ட மக்களிடம் செய்தியை கொண்டுசேர்க்கும் திறனும் கடப்பாடும் உடையவர்கள் என்பதை நிரூபித்த நேர்மையான நபர்களாகவும் இருத்தல் வேண்டும்.

நல்லெண்ணத் தூதர்களுக்காக விதிக்கப்பட்ட இவ்வழிகாட்டு நெறிகள், அந்நோக்கில் தேர்வு செய்யப்படும் பிறவகையான பிரபலங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியதே. இதைக் கருத்தில் கொண்டு, ஐஸ்வர்யா இவ்வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவர்தானா என்ற கேள்வியை எழுப்பிப் பார்க்க வேண்டும்.

முதல் வரையறையின்படி, ஐஸ்வர்யா ‘கலை, இலக்கியம், பொழுதுபோக்கு (சினிமா)’ போன்ற எதிலும் ‘பரந்த அங்கீகாரம்’ பெற்றவர் இல்லை. சிறப்பான சாதனை எதுவும் செய்தவரும் இல்லை. அவர் இயக்கிய திரைப்படங்கள் இரண்டும் கலைரீதியான சாதனைகள் என்று சொல்வதற்கும் இல்லை. வணிகரீதியில் வெற்றிபெற்றவையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவும் இல்லை. அவருக்கென்று பெருத்த ரசிகர் பட்டாளம் உண்டு என்று சொல்வதற்கும் இல்லை. தனது சொந்த முயற்சியால், தனது படைப்புகளால் புகழ்பெற்றவர் என்று சொல்வதற்குரியவரும் இல்லை ஐஸ்வர்யா. அவருக்கு இருக்கும் பெயரும் புகழும், இன்னாருடைய மகள் மற்றும் இன்னாருடைய மனைவி என்பவற்றால் மட்டுமே.

வேறுவகையில் சொல்வதென்றால் ஐஸ்வர்யா பிரபலத்துக்குரிய ஒரு நபராக தனது முயற்சியால், தனது படைப்புகளால் உருவானவர் இல்லை. இன்னாரின் மகள் / மனைவி என்ற காரணத்தின்பொருட்டே புகழின் வெளிச்சம் அவர் மீது விழுந்தது. ஐ.நா. சபையின் பிரபலஸ்தர் விதிகளில் முதலாவதை அவர் பூர்த்தி செய்யவில்லை.

பரந்துபட்ட மக்களின் நலன்களுக்காகச் செயல்படும் ஆர்வத்தையோ, செயல்பாட்டையோ அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தியது இல்லை. குறைந்தது, பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கு ஒத்திசைவான கருத்துகளைக்கூட தன் படைப்புகளின் வழியாகவோ அல்லது வேறு பொதுவெளிகளிலோ ஒருநாளும் வெளிப்படுத்தியதில்லை. அவருடைய தகப்பனாரும் கணவரும் திரைப்படங்களில் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் பெண்களை துச்சமாக மதிப்பவையாகவே இருந்திருக்கின்றன. அவை குறித்து அவர் பெருமிதம் கொள்பவராகவே இருந்திருக்கிறார், இருக்கிறார். அதாவது, ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் நோக்கங்களில் ஒன்றான, பெண்களின் முன்னேற்றம் – சமத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு முற்றிலும் எதிரான கருத்துகளைக் கொண்டவராகவே இருக்கிறார் என்பதற்கான வலுவான முகாந்திரங்கள் மட்டுமே உள்ளன.

சுருங்கக் கூறினால், ஒரு பிரபலஸ்தர் என்று கருதவும் இடமில்லை. ஐ.நா. சபையின் கொள்கைகள் நோக்கங்களுக்கு உகந்தவர் என்றும் சொல்வதற்கில்லை. முதல் இரண்டு விதிகளுக்கே பொருந்தி வராதவர். அடிப்படைத் தகுதிகளையே பூர்த்தி செய்யாதவர்.

பிறகு எப்படி இவரை, ஐ.நா. சபையின் துணை நிறுவனங்களில் ஒன்றான, பெண்களுக்கான பிரிவு தனது பிரச்சார முகமாக, பரப்புரையாளராக தேர்வு செய்தது?

அதை தேர்வுசெய்த, ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பின் நிர்வாகத் துணை இயக்குநர் திரு. லக்ஷ்மி பூரியிடம்தான் கேட்க வேண்டும். என்ன கேட்க வேண்டும்?

முதல் கேள்வி வெளிப்படை: ஐ.நா. வழிகாட்டு நெறிகளின் அடிப்படைத் தகுதிகளையே பூர்த்தி செய்யாதவரை எப்படித் தேர்வு செய்தீர்கள்?

இரண்டாவது கேள்வியை சற்று விளக்க வேண்டும்.

ஐ.நா. சபையில் பணிபுரிபவர்கள் ‘சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ்’ (International Civil Service) ஊழியர்கள் எனக் கருதத்தக்கவர்கள். இத்தகைய ‘சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ்’ ஊழியர்கள் பின்பற்றவேண்டிய நடைமுறை ஒழுங்குகள் குறித்த வழிகாட்டு நெறிகளையும் ஐ.நா. சபை வழங்கியுள்ளது (பார்க்க: Standards of Conduct in the International Civil Service). இவ்வழிகாட்டு நெறிகளின் 23 மற்றும் 24ஆம் பத்திகள் கீழ்க்கண்டவாறு சொல்கின்றன:

23. ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியரின் தனிப்பட்ட நலன்கள் அவரது அலுவலகக் கடமைகளில் தலையிடும்போது அல்லது ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியருக்குரிய நடுவுநிலை தவறாமை, தற்சார்பு மற்றும் நேர்மை ஆகிய பண்புகள் கேள்விக்குள்ளாகும் வகையில் அவருடைய தனிப்பட்ட நலன்களின் தலையீடுகள் இருக்கும்போது நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள் (conflict of interest) தோன்றுகின்றன. நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள், சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர்கள் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ முறையற்றவகையில் பலன்பெறுதல் அல்லது தாம் பணிபுரியும் நிறுவனத்துடன் தொடர்பு கொண்டுள்ள ஒரு மூன்றாம் தரப்பு முறையற்றவகையில் பலன்பெற அனுமதிப்பது போன்ற சந்தர்ப்பங்களையும் உள்ளடக்கியதாகும். மூன்றாம் தரப்பினர், தனிநபர்கள், பயனாளர்கள் அல்லது வேறு நிறுவனங்களுடனான சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியரின் தனிப்பட்ட அல்லது குடும்ப அளவிலான தொடர்புகளாலும் நலன்களுக்கிடையிலான முரண்கள் தோன்றலாம். ஒரு நலன்களுக்கிடையிலான முரண் அல்லது அவ்வாறாகக் கருதக்கூடிய சூழல் எழுமானால், அம்முரண் வெளிப்படையாக எதிர்கொள்ளப்பட்டு, நிறுவனத்தின் நலனுக்கு உகந்தவகையில் தீர்க்கப்பட வேண்டும். நலன்களுக்கிடையிலான முரண் குறித்த கேள்விகள் மிகுந்த கூருணர்ச்சியின்பாற்பட்டவையாக இருக்கக்கூடும் என்பதால் அவற்றை சிரத்தையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

24. தாம் பணிபுரியும் நிறுவனங்களுடனான தொடர்புகளில், தனிச்சிறப்பான சலுகை காட்டப்பட்டது என்று கருதுவதற்கு இடமளிக்கக்கூடிய வகையிலோ அல்லது அவ்வாறான நடத்தைக்கு இடமளிக்கும் வகையிலோ மூன்றாம் தரப்பினருக்கு உதவும்வகையில் நடந்துகொள்வதை சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர்கள் தவிர்க்க வேண்டும். குறிப்பாக, பணியில் அமர்த்துவதற்குச் சாத்தியமுள்ள பேச்சுவார்த்தைகள் அல்லது பொருள் கொள்முதல் தொடர்பான விடயங்களில் இது மிகவும் முக்கியம்.’

ஐஸ்வர்யாவை ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்புக்கான ‘பிரச்சார முகமாக’ தேர்வு செய்ததில், ஒரு சர்வதேச சிவில் சர்வீஸ் ஊழியர் என்றமுறையில் திரு. லக்ஷ்மி பூரி தனிப்பட்டவகையில் பலன் பெறாமல்கூட இருக்கலாம். ஆனால் மூன்றாம் தரப்பு என்ற வகையில், அந்நியமனத்திற்குத் தகுதியற்றவர் எனக் கருதத்தக்கவரான ஐஸ்வர்யா பலன் பெறுவதற்கு வழிவகுத்திருக்கிறார் என்பதால் இவ்விடயத்தில் “நலன்களுக்கிடையிலான முரண்” (conflict of interest) எழுந்திருக்கிறதா இல்லையா? தகுதியற்ற ஒரு நபரைத் தேர்வுசெய்தது, அம்மூன்றாம் தரப்புக்கு தனிச்சிறப்பான சலுகை காட்டப்பட்டதாகக் கொள்ளத்தக்கதா இல்லையா?

லக்ஷ்மி பூரி பதில் சொல்வாரா? அல்லது ஆண்டவன் தலையில் பாரத்தை போட்டுவிட்டு ஐஸ்வர்யாவின் இன்னொரு கோர தாண்டவத்துக்காக காத்துக்கிடப்பதுதான் நமது தலைவிதியா?

நன்றி: மின்னம்பலம் 14-03-2017.

இக்கட்டுரையின் ஆங்கில வடிவம் இங்கே

சொப்பன சுந்தரியும் நியூயார்க் ப்ளாசா ஹோட்டலும் பவர் ஆஃப் அட்டர்னியும்

டொனால்ட் ட்ரம்ப் யாரென்று கேட்டால் அமெரிக்க ஜனாதிபதி என்று பள்ளிக்கூடக் குழந்தைகள்கூட சொல்லிவிடுவார்கள்.  பிரகாஷ் ஸ்வாமி யாரென்று கேட்டால், நமது மூத்த அரசியல்வாதிகளுக்குக்கூடத் தெரியுமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஆனால், பாருங்கள், டொனால்ட் ட்ரம்ப்பிற்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது. கொஞ்சம் தூரத்துச் சம்பந்தம்தான். டொனால்ட் ட்ரம்போடு சேர்ந்து எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படத்தை, தனது முகநூல் பக்கத்தில் பிரகாஷ் ஸ்வாமி பெருமையோடு வெளியிட்டுக் கொள்ளும் அளவிற்கு தூரத்துச் சம்பந்தம்.

டொனால்ட் ட்ரம்போடு சம்பந்தப்படுத்திப் பேசும் அளவிற்கு, ஊர் பேர் தெரியாத இந்த பிரகாஷ் ஸ்வாமி யார்? இந்தக் கேள்வி அவ்வளவு முக்கியமானதா என்ன?

Prakash Swamy with Narendra Modi

சகாரா குழுமத்தின் நிதி மோசடிகள் குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்று வரும் வழக்கு 17-04-2017 அன்று விசாரணைக்கு வந்தபோது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் திரு. தீபக் மிஸ்ரா, திரு. ரஞ்சன் கோகாய், திரு. சிக்ரி ஆகியோர், சகாரா குழும நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய் சட்டத்துடன் விளையாட முனைந்தால் கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று விடுத்த எச்சரிக்கை பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது.

ஆனால், அந்நீதிமன்ற அமர்வில், நீதிபதிகள் விடுத்த மற்றொரு கடும் எச்சரிக்கை தகுந்த கவனத்தைப் பெறத் தவறியிருக்கிறது. சென்னையைச் சேர்ந்த பிரகாஷ் ஸ்வாமி என்பவர் மீது இந்திய அரசு அவசர சிகப்பு எச்சரிக்கை (Red corner notice) விடுக்கவேண்டும் என்றும், அவர் நாட்டை விட்டு வெளியேறாமல் இருப்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுமாறு இந்திய வெளியுறவுத் துறைக்கு அரசு வழக்குரைஞர் அறிவுறுத்த வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் விதித்த உத்தரவே அக்கடும் எச்சரிக்கை.

மேலும், பிரகாஷ் ஸ்வாமி, தனது கடவுச் சீட்டை, சென்னை சாஸ்திரி பவனில் ஏப்ரல் 18 ற்குள் ஒப்படைக்கவேண்டும் என்றும், ஏப்ரல் 27 அன்று வழக்கு மறு விசாரணைக்கு வரும்போது, பிரகாஷ் ஸ்வாமி நீதிமன்றத்தில் நேரில் ஆஜராகவேண்டும் என்றும், அவரது வருகையை உறுதிசெய்யுமாறு தொடர்புடைய காவல்துறை கண்காணிப்பாளருக்கு அறிவுறுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் உத்தரவு பிறப்பித்தனர்.

இக்கடும் எச்சரிக்கைகளுக்கும் மேலாக, பிரகாஷ் ஸ்வாமி, அபராதத் தொகையாக 10 கோடி ரூபாயை செபி சஹாரா மீட்பு நிதிக் கணக்கில் 10 நாட்களுக்குள் கட்டவேண்டும் என்றும், அவ்வாறு கட்டத் தவறினால் அவர் மீது பிணையில் வர இயலாத கைது உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படும் என்றும் நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர்.

சகாரா குழும நிதி மோசடி வழக்கில், ஒரு தொடர்பும் இல்லாத பிரகாஷ் ஸ்வாமி என்பவர் மீது நீதிபதிகள் இவ்வளவு கடுமையைக் காட்டவேண்டிய அவசியம் ஏன் எழுந்தது என்பதே இங்கு சுவாரசியமான விஷயம். அதன் பொருட்டு அவ்வழக்கின் சில முக்கிய கட்டங்களை மீளக் காணவேண்டும்.

2010 ஆம் ஆண்டு 24,000 கோடி நிதி மோசடி தொடர்பாக, சகாரா குழுமத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடரப்பட்டது. சகாரா குழுமத்திடம் இருந்து திரும்பப் பெற வேண்டிய நிதி, வட்டி சேர்ந்து 40,000 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது என்று 2015 மார்ச்சில் உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்தது. இவ்வழக்கில் மார்ச் 2014 இல் கைது செய்யப்பட்ட அக்குழுவின் நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய், தில்லி திகார் சிறையில் இரண்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்துவிட்டு, மே 2016 இல் நன்னடத்தைப் பிணையில் (parole) வெளிவந்தார்.

நவம்பர் 28, 2016 விசாரணை அமர்வில், ரூபாய் 600 கோடியை செபி சஹாரா மீட்பு நிதிக் கணக்கில் சுப்ரதா ராய் செலுத்தினால் நன்னடத்தைப் பிணை நீட்டிக்கப்படும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்ததைத் தொடர்ந்து, ரூபாய் 280 கோடியை முதல் தவணையாகக் கட்டுவதாக சுப்ரதா ராயின் தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதன்படி, அத்தொகைக்கான வங்கிக் காசோலைகள் 06-02-2017 அன்று நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அவ்வமர்வில், சகாரா குழுமத்தின் சொத்துக்களை ஏலத்தில் விற்று, மோசடி செய்யப்பட்ட நிதியை மீட்பது என்ற முடிவையும் நீதிமன்றம் அறிவித்தது. அதன் பொருட்டு, ஏலத்திற்கு விடத் தகுதியான சொத்துக்களின் பட்டியலை 27 பிப்ரவரி 2017 ற்குள் சமர்ப்பிக்குமாறும் உத்தரவிட்டது.

பிப்ரவரி 28, 2017 விசாரணை அமர்வில், ஏலத்திற்கு விடத் தகுதியான சொத்துக்களின் விவரப் பட்டியல் நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அவ்வமர்வில்தான் பிரகாஷ் ஸ்வாமி தானாகத் தலையைக் கொடுக்கிறார்.

பிரகாஷ் ஸ்வாமியின் தரப்பில் ஆஜரான பி. ஸ்ரீராம் என்ற வழக்குரைஞர், அமெரிக்காவின் டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த MG Capital Holdings LLC என்ற சர்வதேச ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனம் ஒன்று, நியூயார்க் நகரில் அமைந்துள்ள புகழ் பெற்ற ப்ளாசா ஹோட்டலில் சகாரா நிறுவனத்திற்கு உள்ள பங்குகளை, 550 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களைக் கொடுத்து (ஏறத்தாழ ரூபாய் 3500 கோடி) வாங்க விருப்பம் தெரிவித்திருப்பதாகக் கூறி நீதிமன்றத்திடம் உறுதிமொழிப் பத்திரத்தைச் (affidavit) சமர்ப்பிக்கிறார்.

அதற்குப் பதிலுரைக்கும் முகமாக, நீதிபதிகள், நடப்பில் இருப்பது போன்ற வழக்குகளில் அத்தகைய ஆச்சரியப்படும்படியான விஷயங்கள் திடீரென்று தோன்றுவது எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்றும், வழக்குரைஞர் சமர்ப்பித்திருப்பது பாதகமற்றதாக தோன்றினாலும் அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்றும் கருத்து தெரிவித்தனர். அத்துடன், ஏப்ரல் 17, 2017 ற்குள் நீதிமன்றப் பதிவாளரிடம் ரூபாய் 750 கோடி வைப்புத் தொகையாகக் (deposit) கட்டினால் மட்டுமே அனுமதி அளிக்கப்படும் என்றும் நிபந்தனை விதித்தனர். மேலும், வாங்க விருப்பம் தெரிவித்துள்ள நிறுவனம் குறித்தத் தகவல்களைச் சமர்ப்பிக்குமாறும் உத்தரவு பிறப்பித்தனர்.

கடந்த திங்கட்கிழமை ஏப்ரல் 17 அன்று வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தபோது, பிரகாஷ் ஸ்வாமி சார்பாக ஆஜரான வழக்குரைஞர் பி. ஸ்ரீராம், விஷயத்தை நன்கு பரிசீலித்த பிறகு, பரிவர்த்தனையைத் தொடர்வதில் சிரமம் இருப்பதாக அந்நிறுவனம் (MG Capital Holdings LLC) கருதுவதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். அதாவது, அந்நிறுவனம், ப்ளாசா ஹோட்டலை வாங்க விருப்பம் தெரிவித்திருந்ததில் இருந்து பின்வாங்குவதாக நீதிமன்றத்திற்குத் தெரிவித்திருக்கிறார்.

பிப்ரவரி 28 அமர்வில் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியபடி ரூபாய் 750 கோடியை வைப்புத் தொகையாகக் கட்டுவதில் இருந்தும் நிறுவனம் பின்வாங்கியிருக்கிறது. நிறுவனம் குறித்த தகவல்கள் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை என்றும் ஊகிக்க முடிகிறது. பிப்ரவரி 28 அமர்வில் இவ்விடயம் நீதிமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது தெரியவந்தபோதே, அவ்வளவு பெரிய தொகையைக் கொடுத்து ஹோட்டலை வாங்க முன்வந்த “அதிகம் அறியப்படாத நிறுவனம்“ குறித்து பத்திரிகைகள் பலவும் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தன. வணிக நிறுவனங்கள் குறித்த தகவல்களைப் பட்டியலிடும் எந்த இணையதளத்திலும் அந்நிறுவனம் குறித்த தகவல்கள் காணப்படவில்லை என்பதுவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இதில், அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் உள்ள, பிரச்னைக்குரிய ப்ளாசா ஹோட்டல் குறித்த தகவல்கள் சுவாரசியத்தை மேலும் கூட்டுகின்றன.

உலகின் மிகப் பிரசித்திபெற்ற ஆடம்பர ஹோட்டல்களில் ஒன்றான ப்ளாசா ஹோட்டலின் உரிமையாளர்களாக இருந்தவர்கள் யார் எவர் என்பதே இங்கு கவனத்திற்குரியது. 1907 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்ட இந்த ஹோட்டல் நியூயார்க் நகரின் அடையாளச் சின்னங்களில் ஒன்றாக 1969 ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டது. உலகின் பெரும் பணக்காரர்களும், சினிமா நட்சத்திரங்களும் தமது அந்தஸ்தின் அடையாளச் சின்னமாகக் கருதும் ஹோட்டல்களில் பிரதானமான ஒன்றாகத் கருதப்படுகிறது.

தற்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப், இந்த ஹோட்டலை 1988 ஆம் ஆண்டு தனக்கு உரிமையானதாக ஆக்கிக் கொண்டார். ஹோட்டலின் உரிமை விஷயம் சற்று சிக்கலானது. பங்குகளின் சதவீதம் வழி தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்று எளிமையாகக் கூறலாம். டொனால்ட் ட்ரம்ப் 51 % பங்குகளை ஏலத்தில் எடுத்து பிரதான உரிமையாளர் அந்தஸ்த்தை அடைந்தார். “நான் வாங்கியிருப்பது ஒரு கட்டிடத்தை அல்ல. ஒரு மாபெரும் கலைப் படைப்பை வாங்கியிருக்கிறேன் – மோனோ லிஸா –வை,” என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு அது அவருக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. (டொனால்ட் ட்ரம்பின் கலை ரசனை அவ்வளவு மட்டமானதாக இருக்க, அவருக்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கும் இடையிலான “தூரத்துச் சம்பந்தம்” இந்தப் புள்ளியில் தொடங்கி முற்றுப் பெற்றுவிடுகிறது).

ஹோட்டல் லாபகரமாக நடைபெற்ற போதிலும், அதன் மீதிருந்த கடன் சுமைகளை அடைக்கமுடியாத காரணத்தினால், 1995 ஆம் ஆண்டு, சவுதி அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெரும் பணக்காரரான இளவரசர் அல் – வாலீத் பின் தலால் என்பவரின் கைகளுக்கு மாறியது. இவர் ஹோட்டலின் 80 % பங்குகளைக் கைப்பற்றினார். 2004 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஹோட்டலின் பெருவாரியான பங்குகள் இஸ்ரேலிய எல் அத் ப்ராப்பர்டீஸ் என்ற நிறுவனத்தின் கைகளுக்கு மாறின. இறுதியாக, 2012 ஆம் ஆண்டு, ஹோட்டலின் 75 % பங்குகளை வாங்கியது சகாரா குழும நிறுவனம். மோசடி வழக்கில் சிக்கிய பின்னர், அதில் இருந்து மீள்வதற்காகவே அந்த 75 % பங்குகளை விற்க முன்வந்திருக்கிறார் சகார குழும நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய்.

ஹோட்டலின் கடன் பத்திரங்கள் கைமாறியது சிக்கலான ஒரு தனிச் சரடு. சுருக்கமாக, டொனால்ட் ட்ரம்ப் ஹோட்டலை வாங்கியபோது, கடன் பத்திரங்கள் சிட்டி பாங்க் குழுமத்தின் வசம் சென்றன. அதன் பிறகு, ஜப்பானிய வங்கிகளின் குழுமத்திற்கு கைமாறின. அடுத்து பாங்க் ஆஃப் சைனா. தற்போது கடன் பத்திரங்கள் பிரட்டனின் பெரும் பணக்காரர்கள் வரிசையில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் ரியூபென் சகோதரர்கள் (Reuben Brothers) கைவசம் இருக்கின்றன.

தலையைக் கிறுகிறுக்க வைக்கும், சிக்கலான, சர்வதேச நிதி மூலதனமும் சர்வதேசப் பெரும் பணக்காரர்களும் புரளும் இந்த ஹோட்டல் விவகாரத்தில், எங்கோ ஒரு மூலையில், ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளராக இருக்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கு எப்படி தொடர்பு உருவானது என்பதுதான் ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமான விஷயம். ஊர் பேர் தெரியாத, நிர்வாகிகள் யாரென்றே தெரியாத MG Capital Holdings LLC என்ற நிறுவனம் 3500 கோடி பெறுமானமுள்ள சகாரா குழுமத்தின் 75 % பங்குகளை வாங்க முன்வந்தது எப்படி என்பது கேள்வி. இக்காரியத்தை செய்துதர பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கு Power of Attorney – முழு அங்கீகாரத்தையும் அதிகாரத்தையும் அந்நிறுவனம் எக்காரணம் பொருட்டு, எவ்வகையான தொடர்புகளின் பொருட்டு அளித்திருக்கிறது (17-04-2017 உச்சநீதிமன்ற நடவடிக்கைக் குறிப்புகளில் – Record of Proceedings – இருந்தே இவ்விவரம் தெரியவருகிறது) என்பதுதான் மிகப் பெரிய மர்ம முடிச்சு.

பிரகாஷ் ஸ்வாமியின் பின்புலத்தையும் சற்று பார்த்துவிடுவது அவசியம். 1980 களின் இறுதிகளில் பத்திரிகையாளராக இவர் பணிபுரியத் தொடங்கியது “தி இந்து” நாளிதழில். அதன் பிறகு “இந்தியா டுடே” ஆங்கில இதழின் நிருபராகச் சிலகாலம் பணியாற்றியிருக்கிறார். இந்தியா டுடே நிருபராக இருந்த காலத்தில் சென்னை பிரஸ் க்ளப்பின் தலைவராகவும் இருந்திருக்கிறார். அடுத்து ஜூனியர் விகடனில் சில காலம். அதன் பிறகு, அமெரிக்காவிற்கு சென்று, நியூயார்க்கில் தங்கியிருந்து, ஐநா சபையின் நிருபர்(?) என்று அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

மேலும், “அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கம்” என்ற “லெட்டர் பேட்” தன்னார்வ நிறுவனம் ஒன்றைப் பதிவு செய்து கொண்டும் இருக்கிறார். இதன் சார்பில், 2016 ஆம் ஆண்டு, சுப்பிரமணிய சுவாமிக்கு “தமிழ் ரத்னா” என்ற விருதை வழங்கியிருக்கிறார். அண்மையில், ஐநாவிற்கான இந்திய நிரந்தரத் தூதரின் அலுவலகத்தில் நடைபெற்ற நடன நிகழ்ச்சிக்கு, நடிகர் ரஜினிகாந்தின் மூத்த மகளும், நடிகர் தனுஷின் மனைவியுமான ஐஸ்வர்யாவை இந்த “லெட்டர் பேட்” தன்னார்வக் குழுவின் மூலமாக அமெரிக்காவிற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்ததும் இவரேதான்.

நரேந்திர மோடி பிரதமராகப் பதவியேற்றுக் கொண்டவுடன், செப்டம்பர் 2014 இல் அவரை நியூயார்க் நகரின் மேடிசன் சதுக்கத்தில் உரையாற்ற அழைக்க ஏற்பாடு செய்த குழுவின் உறுப்பினராகச் செயல்பட்டதையும் அவரது பத்திரிகைப் பணிகளையும் பாராட்டி, சென்னை ரோட்டரி சங்கம் இவருக்கு “வாழ்நாள் சாதனையாளர்” விருதை வழங்கியிருக்கிறது. நரேந்திர மோடியுடன் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களை தனது முகநூல் மற்றும் ட்விட்டர் பக்கங்களில் பெருமையோடு வெளியிட்டும் இருக்கிறார் பிரகாஷ் ஸ்வாமி (நீதிமன்ற எச்சரிக்கைக்குப் பிறகு 18-04-2017 காலை வரை முகநூலில் பதிவுகள் இட்டு வந்தவர், அன்று மதியம் முதல் தனது முகநூல் கணக்கை மூடிவைத்துள்ளார்). 2016 சட்டமன்ற தேர்தலில், சென்னையில் பாஜக விற்கு ஆதரவாக தீவிரமாக பிரச்சாரம் செய்தார் என்று மைலாபூர் டைம்ஸ் செய்திக் குறிப்பு ஒன்றும் தெரிவிக்கிறது. இவற்றிலிருந்து, இவர் தீவிரமான பிஜேபி ஆதரவாளர் என்று தெரிகிறது.

எழும் கேள்விகள் மிகவும் முக்கியமானவை. ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளர் – நிருபர், 3500 கோடி மதிப்புள்ள ஒரு சொத்தை வாங்க முன்வரும் விவரங்கள் அறியப்படாத ஒரு நிறுவனத்தின் சார்பாக Power of Attorney அளிக்கப்பட்டது ஏன்? எதற்காக அவ்வாறு நியமிக்கப் பெற்றார்? சர்வதேச ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களும், நிதி மூலதனமும், உலகின் பெரும் பணக்காரர்களும் போட்டியிடும், பல்லாயிரம் கோடிகள் புரளும் ஒரு விவகாரத்தில், ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளர், பெரும் நிதியை அளிக்க முன்வரும் ஒரு நிறுவனத்தோடு தொடர்பு கொண்டிருப்பது எப்படி சாத்தியமானது?

இக்கேள்விகளை உச்சநீதிமன்றமே தானாக முன்வந்து விசாரிக்க  (suo moto) முகாந்திரங்கள் உள்ளனவா என்பதை சட்ட வல்லுனர்கள்தான் விளக்க வேண்டும். உச்சநீதிமன்றம் முன்வராதபட்சத்தில், இவற்றை வேறு தரப்பினர் எவரேனும், பொதுநல வழக்காக விசாரிக்க கோர முடியுமா என்பதையும் சட்ட வல்லுனர்களே விளக்க வேண்டும்.

தொடர்புடைய பதிவு: ஐஸ்வர்யா ஐநா நல்லெண்ணத் தூதர்தானா?

அரைமண்டைக் கடவுள் மறுப்பாளரின் முட்டாள்தனமான பகுத்தறிவும் மூர்க்கத்தனமான இஸ்லாமிய எதிர்ப்பும்

தில்லியில் இருக்கையில், சீக்கிய நண்பர்கள் சிலர் தமது வழிபாட்டுத் தலமான குருத்வாராவிற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றதுண்டு. நான் கடவுள்/மத நம்பிக்கையற்றவன் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். என்றாலும், தமது வழிபாட்டு வழக்கங்கள் குறித்து எதையும் அறிவுறுத்தாமலேயே குருத்வாராவிற்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

சென்ற தருணங்கள் பெரும்பாலும், அரசியல் சந்திப்புகள் தொடர்பானவை. சீக்கிய “தேசிய இனத்தின்” சமரசமற்ற தலைவராக விளங்கும் திரு. சிம்ரஞ்சித் சிங் மான் அவர்களையும் அவரது கட்சியின் மூத்த தலைவர்கள் சிலரையும் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நிகழ்வுகள்.

முதல் முறை திரு. சிம்ரஞ்சித் சிங் மான் அவர்களைச் சந்திக்க தில்லி நாடாளுமன்ற நூலக வளாகத்திற்கு மிக அருகில் இருந்த பெரிய குருத்வாராவிற்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். 1984 ஆம் ஆண்டு “ஆபரேஷன் ப்ளூ ஸ்டார்” என்ற பெயரில் துவக்கி வைக்கப்பட்ட சீக்கிய இனப் படுகொலை நினைவு நாள் கூட்டம் அக்குருத்வாரா வளாகத்திற்குள் நடந்தது. வளாகம் என்றால், அதற்குள் வழிபடும் இடம் தவிர்த்து, தங்கும் விடுதி, உணவு சமைக்கும் கூடம், உணவருந்தும் கூடம், கண்காட்சி அரங்கம், பரந்த புல் வெளி என்று பலவும் உள்ளடங்கியதாக இருந்தது.

புல் மேவிய சிறு மைதானத்தில் போடப்பட்டிருந்த சிறிய மேடையில், ஏழுட்டு தலைவர்கள் பஞ்சாபி மொழியில் ஏதேதோ பேசினார்கள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. கூட்டத்தோடு கூட்டமாக உட்கார்ந்து, பேந்தப் பேந்த விழித்து புரியாததைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

கூட்டம் முடிந்ததும், அனைவரும் வழிபடும் தலத்திற்குள் சென்றுவிட்டார்கள். நான் குருத்வாராவை விட்டு வெளியே வந்து, சற்று தூரம் தள்ளிச் சென்று, நாடாளுமன்ற நூலக வளாகத்தை அண்ணாந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இரண்டு வெண்குழல் வத்திகளை (சிகரெட்டுகளை) ஊதித் தள்ளினேன். சீக்கிய வழிபாட்டுத் தலங்களான குருத்வாராக்களுக்குள் வெண்குழல் வத்திகள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. குறிப்பிட்ட தூரத்திற்குள் எவரும் வெண்குழல் வத்திகளைப் புகைப்பதும் இல்லை. வெண்குழல் வத்திகளை விற்பதும் இல்லை. பிற சமயத்தினரும் இவ்வழக்கத்திற்கு மதிப்பளிக்கிறார்கள். சீக்கியர்கள் பெரும்பான்மையினராக இல்லாத பகுதிகளிலும்.

வெண்குழல் வத்திகளைப் புகைத்துவிட்டு மீண்டும் குருத்வாராவிற்குள் நுழைந்தபோதும் வழிபாடு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. காலாற வளாகத்தைச் சுற்றி நடைபோட்டுக் கொண்டு, வழிபட வந்தவர்களின் நடவடிக்கைகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு தலைவர்களும் தொண்டர்களுமாக வெளியே வந்தார்கள். சரசரவென நாற்காலிகள் போடப்பட்டு, பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு. அது முடிந்த உடனே, அனைவரும் உணவருந்தும் கூடத்தை நோக்கி தலைதெறிக்கப் பறந்தார்கள். பசி.

வரச்சொன்ன நண்பர்கள் பசியில் என்னை மறந்து போனார்கள். எல்லோரும் எங்கே ஓடுகிறார்கள் என்று ஆச்சரியப்பட்டு விசாரித்துத் தெரிந்துகொண்டு, உணவுக் கூடத்தை நோக்கி நானும் நடந்தேன்.

கைகால் கழுவிக் கொண்டு, அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த தட்டுகளில் இருந்து ஒன்றை உருவிக்கொண்டு, வயது வித்தியாசம் பாராமல் எல்லோரும் வரிசையாக கூடத்தின் தரையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். பஞ்சாபி மொழியில் பொது உணவுக் கூடத்தின்/சமையலறையின் பெயர் “லங்கர்”. அதிலிருந்து அங்கு பரிமாறப்படும் உணவையும் “லங்கர்” என்றே அழைக்கிறார்கள்.

நீண்ட கூடம். நாலைந்து நபர்கள் கூடைகளில் உணவைச் சுமந்து வந்தார்கள். வரிசையில் அமர்ந்திருந்தவர்களின் அருகில் வந்ததும் கைகளை ஏந்தினார்கள். ஏந்தியவர் கைகளில் கூடையைச் சுமந்து வந்தவர்கள், ரொட்டித் துண்டுகளைப் போட்டார்கள்.

எனக்கு அருகில் வந்ததும் நானும் வலது கையை ஏந்தினேன். ரொட்டி கிடைப்பதற்குப் பதிலாக பஞ்சாபியில் காச்சு மூச்சென்று சத்தம் கேட்டது. கூடையைச் சுமந்து கொண்டிருந்தவர் கோபமாக ஏதோ திட்டிக் கொண்டிருந்தார். என்னைத்தான் திட்டுகிறார் என்று புரிந்தது. ஆனால் என்ன திட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று புரியவில்லை. ஏன் திட்டிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று சுத்தமாகப் புரியவில்லை. என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நல்லகாலமாக, அருகில் அமர்ந்திருந்த சீக்கியர், சட்டென்று என் இடது கையைப் பிடித்து உயர்த்தி, வலது கையோடு சேர்த்து வைத்தார். இருகைகளையும் சேர்த்துவைத்து உயர்த்தி ரொட்டியைக் கேட்க வேண்டும் என்று சைகை செய்தும் காட்டினார். ரொட்டி கைகளில் விழுந்தது.

அந்தக் கூட்டத்தில் தாடி வைக்காமல் இருந்த ஒரே நபர் நானாகத்தான் இருந்தேன். அருகில் அமர்ந்திருந்தவர், “மதராஸி?” என்று கேட்டார். “யெஸ்” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு ரொட்டிக்குத் தொட்டுக்க என்ன தருவார்கள், எப்படித் தருவார்கள் என்று கொஞ்சம் பயத்தோடு காத்திருந்தேன். நல்ல காலமாக, அடுத்து சிலர், பாத்திரங்களில், உருளைக் கிழங்கு சப்ஜியை எடுத்துவந்து தட்டில் வைத்துப் பரிமாறிச் சென்றார்கள்.

சாப்பிட்டு முடித்து, கூடத்தைவிட்டு வெளியே வந்து, நண்பர்களை கைபேசி வழியாகத் தொடர்பு கொண்டு, வளாகத்திற்குள் இருந்த தங்கும் விடுதியில் சந்தித்தோம். சிம்ரஞ்சித் சிங் மான் அவர்களுடனும் கலந்துரையாடல். பிறருடன் உசாவல்கள் என்று பொழுது கழிந்தது.

கலைந்து செல்லும்போது, என்னை வழியனுப்ப வந்த நண்பரிடம் மதியம் நடந்த சம்பவத்தைச் சொல்லி விளக்கம் கேட்டேன். அடர்ந்த சீக்கியத் தாடிக்குள்ளிருந்து 16 பற்களாவது என்னைப் பார்த்து கேலி செய்தன. “லங்கரில் சமைக்கப்படுவது பொது உணவு. அங்கு இறைவனின் முன் அனைவரும் சமம். அனைவரும் இறைவனின் உணவிற்காக இரு கைகளையும் ஏந்தி நிற்கத்தான் வேண்டும்,” என்றார்.

முதலும் கடைசியுமாக, எனது “சோத்தாங்கைப்” பழக்கத்தை நினைத்து வெட்கப்பட்டது அப்போதுதான். இந்த அனுபவம், மேற்கொண்டு இது குறித்து அறிந்துகொள்ளும் ஆவலைத் தூண்டிவிட்டது. சில விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது.

“லங்கர்” – பொது உணவு சமைத்தல், வழிபாட்டுத் தலங்களில் பொது உணவு பரிமாறுதல் (பிற சமயத்தவருக்கும்) இந்தியத் துணைக்கண்டத்தைச் சேர்ந்த முஸ்லீம்களால் அவர்களது வழிபாட்டுத் தலமான மசூதிகளில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. சீக்கிய மதத்தை தோற்றுவித்தவரான குரு நானக் இதைத் தமது வழிபாட்டுத் தலங்களில் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய நடைமுறைகளில் ஒன்றாக இணைத்துக் கொண்டார் என்பன போன்ற விவரங்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

இறைவனின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற கருத்தாக்கம் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் உருவான வைதீக சமயத்திற்கு முற்றிலும் புறம்பானது. பிறப்பின் அடிப்படையில் ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கற்பித்த ஒரு சமயத்தால் அதைக் கற்பனை செய்துகூட பார்த்திருக்க முடியாது. வைதீக சமயத்திற்கு மறுப்பாக எழுந்த பௌத்த சமண சமயங்கள், “கர்மம்” – நன்நடத்தை, நற்சிந்தனை, நல்லொழுக்கம் போன்றவற்றை முன்னிலைப்படுத்தி, இவ்வுலக நல்வாழ்வை வலியுறுத்தி பிறப்பின் அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை மறுக்க முற்பட்டன. குப்தர் காலத்தில் மீண்டெழுந்த வைதீக சமயம், “கர்ம” சிந்தனையை “கர்ம பலனாக” உள்வாங்கிக் கொண்டு, பிறப்பின் அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை “கர்ம வினையாக” நியாயப்படுத்தின. நீண்ட வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியில் எழுந்த சிக்கலான சமயச் சிந்தனை மரபுகள் இவை.

இவை குறித்து அறிந்து கொள்ளும் ஆவலோ, தேடலோ அற்ற அரைமண்டைகள்தாம், ஆய்ந்தறியும் பகுத்தறிவுச் சிந்தனையற்று, முரட்டு நாத்திகவாதச் செருக்கோடு, மசூதிகளில் பிற சமயத்தினருக்கும் வழங்கப்படும் உணவுக் கொடையை “பிச்சை” என்று தூற்ற முடியும்.

“பிச்சை”யைக் கேவலமாகப் பார்க்கும் சிந்தனையே வைதீகச் சமயத்தோடு பிணைந்தது என்று சொன்னாலும் மிகையில்லை. மரணச் சடங்குகளைச் செய்யும் சவுண்டிப் பார்ப்பனர்களையும், வழிபடுவோர் காணிக்கையில் வாழும் பூசாரிப் பார்ப்பனர்களையும் இழிவான உட்பிரிவினராக “உயர்சாதி பார்ப்பனர்கள்” விலக்கி வைத்திருப்பது, அவ்விரு பிரிவினரும் வயிற்றுப் பிழைப்பிற்கு “பிச்சை” எடுத்து வாழ்பவர்கள் என்ற காரணத்தின் பொருட்டே.

மற்றொருபுறம், மேற்கத்திய கிறித்தவ மதிப்பீடுகளை உள்வாங்கிக் கொண்டு எழுந்த முதலாளிய மதிப்பீடுகளும் “பிச்சைக்காரர்களை” பாவாத்மாக்களாக வெறுத்து அருவருத்தது. “உன் முகத்தின் வேர்வையால் ஆகாரம் புசிப்பாய்” (ஆதியாகமம்: 3: 19) என்று தேவனானவர் ஆதாமிற்கு இட்ட கட்டளை முதலாளியச் சிந்தனையை அலைக்கழித்தது. தேவனானவர் இட்ட கட்டளைக்குக் கீழ்படியாது, “உழைக்காமல்” திரிந்த “சோம்பேறி”களையும், நாடோடிகளையும், குற்றம் புரிந்தவர்களையும் கட்டாய உழைப்பு முகாம்களில் அடைத்து பயனற்ற கட்டாய உழைப்பில் ஈடுபடுத்தியது. தொழில் முதலாளியத்தின் ஆரம்ப காலம் இத்தகைய கட்டாயக் கடும் உழைப்புச் சுரண்டலின் மீதே எழுந்தது.

உழைக்காமல் இருப்பது இறைவனின் கட்டளையை மீறுவது என்ற கிறித்தவ மதிப்பீட்டின் மீது எழுந்த அதே முதலாளியம்தான் உழைக்காதவர்களின் பெரும் திரளையும் உருவாக்கியது. மூன்று நபர்களுக்கு 4 மணி நேரமாகப் பிரித்துத் தரக்கூடிய வேலையை, ஒரு நபரை 12 மணி நேரம் உழைக்கச் செய்து சுரண்டியது. வேலையற்ற 2 நபர்களை உருவாக்கி, அவர்களைத் திறனற்றவர்கள், சோம்பேறிகள் என்று இழிவுபடுத்தி பிச்சைக்காரர்களாக அலையவும் விட்டது. வேலையற்ற 2 நபர்களைக் காட்டி, வேலையில் இருக்கும் ஒரு நபரைத் தனக்கு விசுவாச அடிமையாக உருமாற்றிக் கொண்டது.

அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை உருவாக்காமல், சிலருக்கு மட்டும் வாய்ப்புகளைத் தந்து, பெரும்பாலானோரை வேலையற்றவர்களாகவும் “சோம்பேறிகளாகவும்” “பிச்சைக்காரர்களாகவும்” சமூகத்தின் விளிம்புகளில் அலையவிடுவது முதலாளியத்தின் இயக்கத்திற்கு அவசியமானது. அவ்வாறு அலைபவர்களையும், மசூதிகளில் வழங்கப்படும் உணவைப் பெற வரிசையில் நிற்பவர்களையும், 12 மணிநேரத்திற்கும் மேலாக கூலிக்கு மாரடித்து, முதலாளிய நுகர் பொருள் பண்பாட்டில் திளைக்கும் விசுவாச அடிமைகள், பிச்சைக்காரர்கள் என்று சாடுவதில் வியப்பில்லை.

அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகளை உருவாக்க விழையாத மேற்குலக கிறித்தவச் சிந்தனை மரபின் ஒரு குறிப்பிட்ட சரடில் உருவான முதலாளியச் சிந்தனையும் இயக்கமும், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் அனைவருக்கும் சமமான வாய்ப்புகள் உருவாவதை வெறுக்கும், பிறப்பின் அடிப்படையிலான ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கற்பித்து சாதி ஒதுக்கலை வலியுறுத்தும் பார்ப்பனச் சிந்தனைக்கு மிகவும் அணுக்கமானது.

மூன்றே முக்கால் வீதமேயான பார்ப்பனர்கள் தமது கருத்தியலை, முக்கால்வாசி பெருந்தொகையினரின் சிந்தனையாக மாற்றியதுதான் அதன் வெற்றி. அதேவீதமுள்ள முதலாளிய அடிமைகளின் சிந்தனையை ஓடாய் தேயும் உழைப்பாளர்களின் சிந்தனையாக மாற்றியது முதலாளியத்தின் வெற்றி. எள்ளி நகைக்கத்தக்க சிறு கூட்டத்தின் கருத்தியல், ஆகப் பெரும்பான்மையினரின் கருத்தியலாக உருமாறுவதுதான் அடிமைத்தனத்தின் அடையாளம்.

இத்தகைய பெரும்பான்மைவாத அடிமைகள் உலகின் எந்த மூலை முடுக்குகளுக்குச் சென்றாலும், அங்கு காண நேரும் புதியனவற்றில் இருந்து எதையும் கற்றுக் கொள்ளும் திறனற்றவர்களாகவே இருப்பார்கள். புதியன எதையும் காண மறுப்பார்கள். ஏற்கனவே கொண்டிருந்த கருத்தமைவுகளையே மறு உறுதி செய்து கொள்வார்கள்.

பெரும்பான்மைவாதம் பிறவற்றின் நியாயங்களைக் காண மறுக்கும் மூடத்தனம் மட்டுமன்று. பிறவற்றின் நியாயங்களை மறுக்கும் முரட்டுத்தனமும்கூட. அத்தகையோர், பகுத்தறிவையும் கடவுள் மறுப்பையும் மதமாக மாற்றிவிடும் பக்திமான்களாக இருக்கவே தகுதிபடைத்தவர்கள்.

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும்

“ஏழெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு பாலக்காடு கல்பாத்தி ரோட்டில் ஒரு ஆரிய சமாஜத்தைச் சேர்ந்த ஈழவர் ஸ்ரீ சங்கரன் என்பவர் சர்க்கார் வேலையாக பைசைக்கிள் மீது சென்றதற்காக அவ்வீதியில் உள்ள ஒரு பார்ப்பனர் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தி மிரட்டி ரோட்டிற்கு புண்ணியார்ச்சனையையும் கும்பாபிஷேகமும் செய்ய 15 ரூபாய் கொடுக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தி வண்டியையும் மேல் வேஷ்டியையும் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டதற்காக,” போலீசார் அவர் மீது கிரிமினல் வழக்கு தொடுத்து 30 ரூபாய் அபராதமும் விதித்தார்கள் என்று 13.03.1927 தேதியிட்ட ”குடி அரசு” துணைத் தலையங்கத்தில் எழுதுகிறார் பெரியார். விஷயம் அதோடு முடிந்துவிடாமல் உயர்நீதிமன்றம் வரை மேல்முறையீட்டிற்குச் சென்று தண்டனை உறுதிசெய்யப்பட்டிருக்கிறது.

90 ஆண்டுகள் கழித்து காட்சிகள் மாறியிருக்கின்றன. கோலம் மாறவில்லை. பைசைக்கிள் டாக்சியாக மாறியிருக்கிறது. அக்கிரஹாரத்தை சேர்ந்தவர்களே பிரச்சினைக்கு மூலகாரணமாக இன்றுவரையிலும் தொடர்ந்து இருக்கிறார்கள்.

பிரச்சினை பொது வெளியில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

அனைத்துச் சமூகப் பிரிவினருக்கும் சமமான உரிமையுள்ள, அனைவரும் சமமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வாய்ப்புள்ள அவசியச் சேவைகள், கேளிக்கைச் சேவைகள் அவற்றை அளிக்கும் மையங்கள் அனைத்தையும் பொது வெளி என்கிறோம். அரசு அலுவலகங்கள், பயணச் சேவைகள் (இரயில், பேருந்து, பிறத் தனியார் வாகன சேவைகள்), தனியார் சேவை நிறுவனங்கள், (வங்கி, காப்பீடு, தொழில்துறை, இன்னபிற), கேளிக்கை வெளிகளான, சினிமா தியேட்டர்கள், கலையரங்கங்கள், பிற பொழுதுபோக்கு வெளிகள் இவை அனைத்திலும் அனைவரும் சரிசமமாக நடத்தப்பட வேண்டும், அனைவருக்கும் சம வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறோம்.

இத்தகைய பொது வெளி நவீன ஜனநாயக அரசமைப்பின் நிர்வாக அலகுகளின் விரிவாக்கத்துடன் இணைந்தே படிப்படியாக உருவாகிறது. ஜனநாயக அரசின் அடிப்படைகளில் ஒன்றான வாக்குரிமை, வயது வந்தோர் அனைவருக்குமான வாக்குரிமையாக விரிவடைவதோடு சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் அனைத்துப் பொது வெளிகளிலும் பொதுவான உரிமை உண்டு என்ற கருத்தும் நடைமுறையும் வலுவாக ஊன்றிவிடுகின்றன. ஐரோப்பிய நாடுகளில் இந்தப் பொது வெளி உருவான அரசியல் வரலாற்றை ஹேபர்மாஸ், தாமஸ் பிரிட்ஜஸ் போன்ற ஆய்வாளர்கள் விரிவாக விளக்கி எழுதியுள்ளனர்.

ஜனநாயக அரசமைப்போடு சேர்ந்து உருவாகும் இத்தகைய பொது வெளியும், பொது உரிமைகளும், சாதிய உயர்வு – தாழ்வு கற்பிக்கும் சமூகமும் ஆணை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த அரசமைப்பும் / ஆட்சிமுறையும் வழங்கும் வரையறுக்கப்பட்ட குறுகிய உரிமைகளுக்கு மாறாக, பரந்த அளவிலான உரிமைகளை, மிகப் பரந்த அளவிலான மக்களுக்குப் பெயரளவிலாவது அளிப்பவை. ஒப்பீட்டளவில் மிகுந்த ஜனநாயகப் பூர்வமானவை.

இத்தகைய பொது வெளியும் பொது உரிமைகளும் நமது சூழலில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்போதே படிப்படியாக உருவானவை. ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு முன்பாக, தமிழகத்தில் அனைத்துப் பிரிவினரும் சரிசமமாக சந்தித்துக் கொள்ளக்கூடிய பொது வெளி என்பதே இருக்கவில்லை. கோயில், அதை ஒட்டி அமைந்த அக்கிரஹாரம், அதற்குப் புறத்தே இருந்த ஊர், ஊருக்கு வெளியே ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சேரி என்றே வெளிகள் தனித்தனியாகப் பிரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சி, அதன் நிர்வாகத் தேவைகளுக்காக அரசு நிர்வாக அலுவலகங்களை நிறுவ முற்பட்டபோது, ஆங்கிலேயக் கல்வி பெற்று அரசாங்க அலுவலர்களாக பொறுப்பேற்கும் வசதியும் வாய்ப்பும் பெற்றிருந்த “உயர்ந்த” சாதிப் பிரிவினர் அந்த அலுவலகங்கள் தாம் வசிக்கும் இடங்களில் இருக்கும்படியாகவே பார்த்துக்கொண்டனர். எடுத்துக்காட்டாக, தபால் அலுவலகங்கள் அக்கிரஹாரங்களிலேயே திறக்கப்பட்டன. ஊரில் வசதி படைத்த பிற ஆதிக்க சாதியினரும் சேர்த்து செலுத்திய வரிப்பணத்தில் போடப்பட்ட சாலைகளும்கூட அக்கிரஹாரத்திலேயே போடப்பட்டன. இவற்றில் நடக்கும் உரிமை வரி செலுத்திய வசதி படைத்தப் பிற ஆதிக்க சாதியினருக்கும்கூட மறுக்கப்பட்டிருந்தது.

சுருங்கக் கூறினால், அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் பொதுவானவையாக இருக்க வேண்டிய அரசு அலுவலகங்கள்கூட ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு மட்டுமே சேவையை வழங்கக்கூடிய தனி உரிமையாகவே நமது சூழலில் உருப்பெற்றன. அத்தகைய தனி உரிமைகளை எதிர்த்து பொது உரிமைக்காகத் தலித்துகள் மேற்கொண்ட போராட்டங்களை  முனைவர் கோ. ரகுபதி “தலித் பொதுவுரிமைப் போராட்டம்” என்ற தமது நூலில் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

ஸ்ரீ சங்கரனுக்கு நிகழ்ந்தது போன்றதொரு நிகழ்வை முனைவர் கோ. ரகுபதியும் தமது நூலில் குறித்திருக்கிறார். 1879 ஆம் ஆண்டு, தீயர் சாதியைச் சேர்ந்த துணை நீதிபதி ஒருவர், கல்பாத்தி அக்கிரஹாரம் வழியாகக் குதிரை வண்டியில் சென்றபோது, அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாத கல்பாத்தி அக்கிரஹாரத்து பிராமணர்கள் அவரைத் தாக்கியிருக்கிறார்கள். அதற்காக, பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையும்கூட நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

அரசு / பொது ஊழியர்கள், அனைவருக்குமான பொது வெளியில் தமது பொது வேலையை செய்வது கூட, அவர்களுக்குக் ”கீழான” சாதியை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், தமது தனி உரிமையில் தலையிடுவதாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதையே இந்த இரண்டு வரலாற்றுச் சம்பவங்களும் காட்டுகின்றன.

1879 ஆம் ஆண்டிலும், 1927 ஆம் ஆண்டிலும் ஆங்கிலேய அரசாங்கம் அறிமுகப்படுத்திய ஜனநாயக ஆட்சியமைப்பின் நிர்வாக அலகுகள் முழுமையாக உருப்பெற்றிருக்கவில்லை. 1950 ஆம் ஆண்டு, இந்திய அரசியல் சாசனம் நிறைவேற்றப்பட்டதும், வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கப்பட்டதும், நவீன ஜனநாயக ஆட்சி அமைப்பின் நிர்வாக அலகுகள் விரிவாக்கப்பட்டதும், பொது வெளியையும் பொது அலுவலகங்களையும் அவற்றுக்குள் எல்லாச் சமூகப் பிரிவினரும் புழங்குவதற்கான பொது உரிமையையும் ஒரு காற்றாற்று வெள்ளம் போலத் திறந்துவிட்டுவிட்டன.

இப்புதிய சூழலில், பொது வெளியையும் பொது உரிமைகளையும் (தமது பழைய ஆணை அதிகாரத்தையும்) தனி உரிமைகளாக கோரமுடியாத பிராமணர்கள் இரண்டுவிதமான உத்திகளை கைக்கொண்டதை அவதானிக்க முடிகிறது. இரண்டும், ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக இருப்பதையும் காண முடிகிறது.

முதலாவது, தமக்கான புதிய வெளிகளை உருவாக்கி, அவற்றைத் தமக்கே உரிய தனி உரிமையுள்ள பொது வெளியாக முன்னிறுத்துவது. இரண்டாவது, சமூகத்தின் பிற பிரிவினருடைய பொது உரிமைகளைக் குற்றச் செயல்களாகச் சித்தரிப்பது.

சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாக, 1962 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்திய விலங்குகள் நல வாரியத்தையும் 1964 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட ப்ளூ க்ராஸ் அமைப்பையும் குறிப்பிடலாம்.

1936 ஆம் ஆண்டு கலாக்‌ஷேத்ராவை நிறுவி, புகழ் பெற்ற பரத நாட்டியக் கலைஞராக பெயர் பெற்ற ருக்மணி தேவி அருண்டேலே 1962 இல் விலங்குகள் நல வாரியம் உருவாகக் காரணமாக இருந்தவர்.

1964 ஆம் ஆண்டு ப்ளூ க்ராஸ் அமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் கேப்டன் சுந்தரம் என்பவரும் அவரது மனைவி உஷாவும். அவர்களுக்குப் பிறகு ப்ளூ கிராஸை நீண்ட காலமாக நிர்வகித்து வழிநடத்தி வருபவர் அன்னாரது மகன் சின்னி கிருஷ்ணன். இவர் ருக்மணி அருண்டேலுடன் விலங்குகள் நல வாரியத்திலும் இணைந்து செயல்பட்டவர். கடந்த ஆண்டு ஜல்லிக்கட்டு தடை செய்யப்படுவதற்கு முக்கிய காரண கர்த்தாக்களில் ஒருவராக இருந்தவர். விலங்குகள் நல வாரியத்தின் துணைத் தலைவராகவும் பதவி வகித்து வருபவர்.

இவரது மனைவி நந்திதா கிருஷ்ணன் இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சிக் கழகத்தின் உறுப்பினர்களில் ஒருவர். திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் திவானாகப் பதவி வகித்த சர். சி. பி. ராமசாமி அய்யரின் கொள்ளுப் பேத்தி. சர். சி. பி. ராமசாமி ஐயரோ திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் திவானாக இருந்த கடைசி வருடங்களில் கொலை முயற்சிக்கு ஆளாகி பலமான கத்திக் குத்துக்களைத் தாங்கி உயிர் பிழைத்தவர்.

விலாசினி சொன்ன திகில் கதையைவிட நீண்ட மர்மக் கதைத் தொடராக விரியும் அந்த வரலாறு.

இங்கு நமது கவனத்திற்குரிய புள்ளி, தாம் மட்டுமே (தமது கருத்தியல் மேலாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் மட்டுமே) புழங்கக்கூடியதாக தனி உரிமை கொண்டாடக்கூடிய ஒரு வெளியை (பரதநாட்டியம் / கலாக்ஷேத்ரா – ப்ளூ க்ராஸ் / விலங்குகள் நல வாரியம்) உருவாக்கிக் கொண்டு, அதைச் சமூகம் முழுமைக்குமான பொது வெளியாக காட்டுவது ஒரு புறம். அதே சமயம், சமூகத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பொது வெளிகளில் கூடி மகிழ்ச்சியோடு கொண்டாடும் ஜல்லிக்கட்டு போன்ற பொது உரிமையைக் கிரிமினல் குற்றமாக்கிவிடும் போக்கு மறுபுறம்.

தமது தனி உரிமைக்கு ஆட்படாமல் இருக்கும் பிற பொது உரிமைகளை அவற்றின் போக்கில் விடுவதற்குக்கூட விரும்பாத இந்தக் குரூரம்தான் பொது வெளியில் புழங்க வரும் பிற சமூகத்தினரை கிரிமினல்களாகவும் அவர்களது பொது உரிமைகளை நாகரீகத்திற்குப் புறம்பான காட்டுமிராண்டிப் பண்பாடாகவும் குற்றமாகவும் காணச் செய்கிறது. விலாசினி ஓலா டாக்சி டிரைவரைக் கிரிமினல் என்று அழைப்பதும் நாணயத்தின் இந்த மறுபக்கத்தின் பிரதிபலிப்புதான்.

ஓலா பணத்திற்காக பயணம் செய்யும் சேவையை அளிக்கும் ஒரு தனியார் நிறுவனம். இது அனைவருக்கும் அனைத்து நுகர்வாளர்களுக்கும் பொதுவாக வழங்கப்படுவது. பணம் இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் பொது. பிறப்பின் அடிப்படையிலான எந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் அதில் இல்லை. இருக்கவும் கூடாது (அவ்வாறு இருப்பின் அது சட்டப்படி குற்றமும் ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கும் அரசியல் சாசனத்திற்கும் எதிரானதும் ஆகும்).

ஓலா போன்ற ஒரு தனியார் நிறுவனமும், அதன் இணைப்பில் இருக்கும் கார் உரிமையாளர்களையும் டிரைவர்களையும் இதே நியதிக்கு உட்பட்டே அணுக வேண்டும். பணத்திற்காக அதன் சேவையைப் பெறும் நுகர்வாளர்களும் இந்த நியதிக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களே. மேலும், நுகர்வாளர்கள் எஜமானர்கள் அல்லர்; பயனாளிகள் மட்டுமே. தமது இஷ்டப்படி பயணிக்க வேண்டுமென்று விரும்பினால் அதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.

எந்தவிதமான பொது நியதிக்கும் கட்டுப்பட முடியாது; தன் இஷ்டப்படிதான் பொது சேவை கிடைக்க வேண்டும் / நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புவது பொது வெளியின் பொதுவான உரிமைகளுக்கு எதிரானது.

அவ்வாறு தமது இஷ்டப்படி பொது சேவை நடக்கவில்லை என்ற ஆத்திரத்தில்தான் ஸ்ரீ சங்கரன் மீது தாக்குதல் தொடுக்கப்பட்டது. ஸ்ரீ சங்கரன் அரசாங்க வேலையாக பைசைக்கிளில் சென்றிருக்கிறார். ஓலா டாக்சி டிரைவர் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் நியதிகளுக்கு உட்பட்டு ஒரு பொது சேவையை அளித்திருக்கிறார். பொது வெளியில் புழங்கியதற்காக சங்கரன் ரோட்டிற்கு புண்ணியார்ச்சனையும் கும்பாபிஷேகமும் செய்யவென்று 15 ரூபாய் தண்டம் கட்டிவிட்டு, தனக்குச் சொந்தமான மிதிவண்டியை மட்டுமல்லாது கட்டியிருந்த வேஷ்டியையும் பறிகொடுத்திருக்கிறார். ஓலா டாக்சி டிரைவர், செய்த வேலைக்கான கூலியையும் பறிகொடுத்து (127 ரூபாய்), கொலை மிரட்டல் பழி சுமத்தப்பட்டு (இபிகோ செக்‌ஷன் 506 i) கிரிமினல் பட்டமும் சுமத்தப்பட்டு சிறைக்குச் சென்று வந்திருக்கிறார். 90 வருட கால இடைவெளிக்குப் பின்னரும் நடந்திருப்பது அதே கொடுமைதான்.

(முற்றும்).

http://minnambalam.com/k/1471392018

பகுதி – 1

பகுதி – 2

பகுதி – 3 

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 3

கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணை உரிமை (authority) எப்படிச் செயல்படுகிறது? தந்தை – மகன் உறவு ஒரு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு (தந்தை சொல்மிக்க மந்திரம் இல்லை). இவ்வுறவில், தந்தைக்கு மகனின் மீதான அதிகாரம் கேள்விக்கு இடமில்லாதது. மகன் தந்தைக்கு கீழ்ப்பட்டவர். அவர் சொல்படி நடக்கக் கடமைப்பட்டவர். (தற்காலத்தில், பெற்றோர் – பிள்ளைகள் உறவு ஜனநாயகப் பூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் உருவாகியிருப்பது இத்தகைய ஆணை உரிமைகள் சிதைவுற்றதன் விளைவு).

அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் மேல் நிலையில் இருப்பவரின் ஆணையை, அவருக்குக் கீழிருப்பவர்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் ”சிரமேற்கொண்டு” செய்துமுடிக்க வேண்டும். ஆணை உரிமை இயங்கும் விதம் இப்படியாகத்தான். ஆண்டான் – அடிமைச் சமூக அமைவுகள், நிலவுடைமைச் சமூகங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் நிலவிய அரசதிகார முறை என்றும் சொல்லலாம்.

தந்தை – மகன், குடும்பத் தலைவன் – குடும்ப உறுப்பினர்கள், ஆசிரியன் – மாணவன், பூசாரி – பக்தன், எஜமான் – அடிமை எனப் பலநிலைகளில் கேள்விக்கு இடமின்றி செயல்படுவதே ஆணை உரிமை. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு சமூகம் மற்றும் அரசமைப்பை  (authoritarian state) பொதுவில் ஒரு பிரமிட் வடிவில் உருவகிக்கலாம். இந்தப் பிரமிட்டின் உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவருக்கு அடுத்தடுத்த நிலைகளில் இருப்பவர்களின் ஊடாக, அதிகாரம் கீழ்நோக்கி பாய்கிறது.

என்றாலும், உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவர், தமது விருப்பப்படி அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகச் செலுத்தவும் இயலாது. அவ்வாறு ஒரு தனிநபரின்  தன்னிச்சையான ஆணை அதிகாரம் செயல்படும் அமைப்பு எதேச்சதிகார (dictatorship) அமைப்பு. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு அரசமைப்பிலோ உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் நபருக்கும் மேலாக, அவரும் பின்பற்ற வேண்டிய நில நியதிகள் – சட்டத் தொகுப்பு, மரபுத் தொடர்ச்சி, கடவுளரின் ஆசி போன்ற ஒன்று இருக்கும். பிரமிட்டிற்கு மேலாக அந்தரத்தில் சுழலும் ஒரு ஒளிவட்டம் என்று உருவகிக்கலாம்.

இக்கருத்தமைவுகள் குறித்து ஆழ்ந்த ஆய்வுகளைச் செய்துள்ள ஹான்னா ஆரெண்ட் (Hannah Arendt) என்ற அரசியல் தத்துவவியலாளர், ரோமானிய அரசமைப்பை இவ்வாறானதொரு பிரமிட்டாக உருவகிப்பார். ரோமானிய அரசமைவில் பிரமிட்டுக்கு மேலாகச் சுழன்ற அந்த ஒளிவட்டம், ரோமானிய அரசை நிறுவியவர்கள் உருவாக்கிய மரபின் தொகுப்பாகக் கொள்ளப்பட்டது. தமிழக / இந்திய அரசமைவுகளில் அந்த ஒளிவட்டம் வர்ணாசிரம தர்மமாக இருந்தது எனலாம்.

(தொடர்புடைய கருத்துக்களை மிகச் சுருக்கமாக What is Authority? என்ற கட்டுரையிலும், On Violence மற்றும் On Revolution ஆகிய இரு நூல்களிலும் ஆரெண்ட் விளக்கியிருக்கிறார். மேலும் விரிவான புரிதலை விழைவோர், அவருடைய The Origins of Totalitarianism என்ற நூலை வாசிக்கலாம்).

நிலவுடமைச் சமூகங்களின் வீழ்ச்சியோடு, ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த அரசமைவுகளும் சமூகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களிலும் நிலவிய ஆணை உரிமை அடிப்படையிலான உறவுகளும் படிப்படியாகச் சிதைவுற்றன. நவீன ஜனநாயக அரசுகளின் தோற்றத்தோடு, அதிகாரவர்க்க அரசு / அரசமைவு (bureaucratic state) எழுகிறது.

நவீன ஜனநாயக அரசமைவின் நான்கு தூண்களாகச் சொல்லப்படும் நாடாளுமன்றம், நீதித்துறை, அதிகாரவர்க்கம், பத்திரிகைத் துறை இந்த அரசமைவின் அதிகார எல்லைகளைப் பரஸ்பரம் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் பொறியமைவாகக் (checks and balances) கொள்ளப்படுகின்றன. என்றாலும், நவீன ஜனநாயக அரசின் ஆட்சிமுறை அடிப்படையில் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையே (bureaucratic governance).

இத்தகைய ஆட்சிமுறையில், அரச அதிகாரம் அருவமாகிவிடுகிறது. அதிகாரம் எந்த ஒரு மையத்திலும் குவிந்திருக்காமல், பரவலாகிவிடுகிறது. யாரும் எதற்கும் பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழிக்கலாம், இன்னொருவரை கைகாட்டலாம், அலையவிடலாம். எந்த ஒரு அரசு அலுவலகத்திற்குச் சென்றாலும் ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு அலைக்கழிக்கப்படுவதை அன்றாட வாழ்வில் நாம் அனுபவிப்பது அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் இத்தகைய உள்ளார்ந்த இயல்பினாலேயே.

09.07.16 இரவு விலாசினியை போலீசார் அலைக்கழித்ததும் அதிகார வர்க்க ஆட்சிமுறையின் இந்த “இயல்பான” உள்ளார்ந்த இயங்குமுறையே. இது எங்கள் சரகத்தின் விசாரணை எல்லைக்குட்பட்டு வராது. கிண்டி போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போங்கள் என்று அலையவிட்டிருக்கிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் இல்லை, காலை வாருங்கள் என்று கூறியும் அலைக்கழித்திருக்கலாம். வேறு பல காரணங்களையும் சொல்லியிருக்கலாம். பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழித்திருக்கலாம். அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை செயல்படும் விதம் அதுதான். அவ்வாறாக இல்லாமல் போயிருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

விலாசினி மறுநாள் வளசரவாக்கம் காவல் நிலையத்திற்குப் போயிருந்தாலும் அவரை அலையத்தான் விட்டிருப்பார்கள். தொழில்முறையான ஒரு வக்கீலை வைத்து தொடர்ந்து அழுத்தம் தந்திருந்தால் ஒருவேளை வழக்குப் பதிவு செய்திருப்பார்கள். வழக்குப் பதிவு செய்திருந்தால், டிரைவரும் நமக்கேன் பிரச்சினை, பிழைப்புக்கு அலையவே தனக்கு நேரம் போதவில்லை என்று மன்னிப்பு கேட்டிருக்கலாம். அல்லது, அவரும் ஒரு வக்கீலை வைத்து வழக்கை எதிர்கொண்டிருக்கலாம். விஷயம் அடுத்து கோர்ட்டுக்கு போயிருக்கும். அங்கு நாற்பது வாய்தா வாங்கி அலைக்கழித்திருப்பார்கள்.

இதுதான் ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் – அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் நடைமுறை. ஜனநாயகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட, இந்த ஆட்சிமுறையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் எல்லோரும் இதற்கு உட்பட்டுதான் நடக்க வேண்டும். யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

இத்தகைய அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையில் நீதி / நியாயம் இவ்வாறு தள்ளிப்போடப்படுவதைக் கண்டு வெகுண்டெழுபவர்கள், மக்களைத் திரட்டி போராடலாம், அவர்களை அரசியல் மயப்படுத்தலாம், இந்த அதிகார வர்க்கப் பொறிமுறைகளை எவ்வாறு கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது, அல்லது முற்றிலும் புதிய முறையில் மாற்றியமைப்பது என்பது குறித்துச் சிந்திக்கலாம், செயல்படலாம்.

ஜனநாயக அரசமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் லேபிரெந்திற்குள் நுழைந்து, அலைந்து திரிந்து நீதியைப் பெறுவது அல்லது, அரசியல் விழிப்புணர்வூட்டும், இயக்கமாக்கும், எழுத்தாக்கும், சிந்திக்கும், சிந்தித்துச் செயல்படவைக்கும் நீண்ட நெடும்பாதையையோ விலாசினி தேர்வு செய்யவில்லை. மாறாக, கோடம்பாக்கத்து இயக்குனர்களில் சிலர் தொடர்ந்து காட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்நியன் போலவும் ஜென்டில்மேன் போலவும் குறுக்கு வழியில் பாய்ந்திருக்கிறார்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும் ”கிரிமினல்களையும் பொறுக்கிகளையும்” வேட்டையாடிப் பழிவாங்குவதைப் போலத்தான் விலாசினியும் டாக்சி டிரைவரை “கிரிமினல்” என்றும் “பொறுக்கி” என்றும் சாடி, வேட்டையாடிப் பழிவாங்கியிருக்கிறார் என்று சொன்னால் மிகையில்லை.

விலாசினி சொன்ன திகில் கதையை “உண்மையாக”வே எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும், தனக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியிருந்தால், பின்பற்ற வேண்டிய நெறிகளின்படி அவர் மறுநாளே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று புகார் கொடுத்து விஷயத்தை நகர்த்திச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் நடந்து முடிந்திருப்பது என்னவோ, காவல்துறையினர் இவரது வீடு தேடிச்சென்று புகாரை எழுதி / கேட்டு வாங்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள். தலைகீழாக நின்றிருந்தாலும், குட்டிக்கரணம் போட்டிருந்தாலும் ஓலா டாக்சி டிரைவரால் இப்படிச் செய்திருக்க முடியுமா?

ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் பொறிமுறைகளை, நிர்வாக எந்திரங்களை, அதன் ஊழியர்களைத், தமது ”உயர்ந்த பிறப்பு அந்தஸ்த்தால்” கிட்டும் ஆணை உரிமையைக் கொண்டு வளைப்பது சமத்துவத்திற்கும் சமத்துவமான நீதிக்கும் எதிரானது. விலாசினி செய்திருப்பது அத்தகைய அநீதியைத்தான்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும், விலாசினி போன்ற ஜென்டில் வுமன்களும் பிறரை இவ்வாறு வேட்டையாடும் மனநிலை எதிலிருந்து பிறக்கிறது?

1950 ஆம் ஆண்டு, ஜூன் 7 அன்று, ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன் என்ற “ஜென்டில் வுமன்” சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றைத் தொடுத்தார். தான் 1934 ஆம் ஆண்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி. ஏ (இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல்) முடித்திருப்பதாகவும், தனது குடும்பச்சூழல் காரணமாக படிப்பைத் தொடர முடியாதிருந்ததாகவும், தற்போது (அதாவது 16 ஆண்டுகள் கழித்து) சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் படிப்பைத் தொடர விரும்பி விசாரித்ததில், 1921 ஆம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின்படி, பிராமணர்களுக்கு இரண்டு இடங்களே ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதால், தான் பிராமண சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண் என்பதால் தனக்குக் கல்லூரியில் சேர இடம் கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்து அவ்வழக்கைத் தொடுத்திருப்பதாகவும் தனது மனுவில் தெரிவித்திருந்தார். ஆகையால், புதிதாக இயற்றப்பட்ட இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் தனி மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் வலியுறுத்தும் பிரிவுகளின்படி, “writ of mandamus” (கீழ்நிலை அரசு அலுவலருக்குத் தமது கடமையை நிறைவேற்றுமாறு அல்லது தன்னிச்சையாகச் செய்த தவறைத் திருத்துமாறு ஆணை பிறப்பித்தல் – A (writ of) mandamus is an order from a court to an inferior government official ordering the government official to properly fulfil their duties or correct an abuse of discretion) உத்தரவிடும்படியும்  விண்ணப்பித்துக் கொண்டார்.

வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு மேல்முறையீட்டிற்குச் சென்றபோது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள், ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன், மருத்துவக் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கவே இல்லை என்பதை அறிந்து தமது அதிர்ச்சியையும் அதிருப்தியையும் தீர்ப்பில் பதிவு செய்தனர். என்றாலும், சாதிரீதியான இடஒதுக்கீட்டை வழங்கும் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கும் தனிமனித உரிமைகளுக்கு எதிராக இருப்பதால் அதை ரத்து செய்தும் உத்தரவிட்டனர்.

இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் பிரசித்தி பெற்ற இவ்வழக்குதான் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் முதல் திருத்தம் செய்யப்படக் காரணமாக அமைந்தது என்பதைப் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடும்.

என்றாலும், இவ்வழக்கில், ஸ்ரீமதி சண்பகம் துரைராஜனுக்காக வாதாடிய, அந்நாட்களில் பிரசித்தி பெற்ற வழக்குரைஞராக அறியப்பட்டிருந்த அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர் வைத்த வாதங்கள் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவ்வழக்கில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பைக் வாசிக்கையில் இந்த வாதங்களில் ஓடிய முக்கியச் சரடு ஒன்று புலப்படுகிறது.

சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுவதென்றால், அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அமெரிக்காவின் கறுப்பு இனத்தவர்கள் அங்குள்ள கல்வி நிலையங்களில் அனுபவித்த இன ஒதுக்கல்கள் பாகுபாடுகளுக்கு இணையாக, தமிழகத்தில் பிராமணர்கள் சாதி ரீதியிலான பாகுபாட்டால் கல்வி நிலையங்களில் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்ற வாதத்தை முன்வைத்திருப்பது தெரியவருகிறது.

50 ஆண்டுகள் கழித்து தமிழ் இலக்கியத்தின் ஜாம்பவான்களில் ஒருவராக அறியப்படும் அசோகமித்திரன், தமிழகப் பிராமணர்கள் யூதர்கள் அனுபவித்தது போன்ற ஒடுக்குமுறையை அனுபவித்துள்ளார்கள் என்று புலம்பினார்.

இப்போது ஜென்டில் வுமனோ, ஒரு ”கிரிமினல்” டாக்சி டிரைவரால் தனக்கு ஏற்பட்ட பயங்கர அனுபவத்தைப் பற்றி திகில் கதை எழுதுகிறார். ஆனால், அந்தப் “பயங்கர” டிரைவரோ அன்றாடம் 14 மணி நேரம் வேலை செய்து, ஒரு நாளுக்கு ரூ. 500 சம்பாதிக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி.

சமூகத்தின் மிக உயர் நிலைகளில் இருந்த / இருக்கும், அதன் சாதகமான பலாபலன்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்த / அனுபவிக்கும் சம்பகம் துரைராஜன், அவருக்காக வாதாடிய அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அசோகமித்திரன், ஜென்டில் வுமன் விலாசினி ஆகிய நால்வரும் இத்தனை ஆண்டுகள் இடைவெளியிலும் இத்தனை தலைமுறை இடைவெளிகளுக்குப் பின்னரும், சொல்லி வைத்தார்போல, தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களோடு ஒப்பிட்டும், பாதிப்பிற்கு ஆளானவர்களாகவும் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்.

ஜனநாயக ஆட்சியமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை அவர்களுக்கிருந்த ஆணை உரிமையை, முன்போலச் சுதந்திரமாக அனுபவிப்பதற்கு எப்போதும் இடம் கொடுப்பதில்லை என்பதுதான் இம்மனநிலைக்கான ஆதார ஊற்று. ஜனநாயக ஆட்சிமுறை திறந்து விடும் பொது வெளியில் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரிவினரும் இவர்களது ஆணை உரிமையை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் இயங்குவதே தம்மைப் பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகவும் பிறரை ஒடுக்குமுறையாளர்களாகவும் victim X oppressor உறவைத் தலைகீழாக இவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளக் காரணமாக இருக்கிறது.

தாம் அனுபவித்து வந்த ஆணை உரிமை தளர்ந்து போகும்போதெல்லாம் சம்பகம் துரைராஜனைப் போன்றவர்களும் விலாசினியைப் போன்றவர்களும் தம்மை ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் பரிதாபமும் நிகழ்கிறது.

இனிய முகங்களும் “பயங்கரமான” முகங்களாகக் காட்சி தர ஆரம்பித்து விடுகின்றன. சாதாரணக் கை அசைவும் ஆயுதம் எடுக்கிறதோ  என்று பதற வைத்துவிடுகிறது. தன் பாட்டுக்கு காரை ஓட்டிச் சென்றாலும், பின் தொடர்ந்து வருவதாக மனம் கற்பனை செய்துகொள்கிறது.

விஷயம் இப்படியாக இருக்க, விலாசினி “பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில் கல்லெறியும்” திருப்பணியைச் செய்துவிட்டதாகத் திருப்திப்பட்டுக் கொள்வதெல்லாம் வேடிக்கையானது.

அவர் எறிந்த கல்பட்டு பாற்கடல் பரந்தாமன் புரண்டு படுத்துவிடவில்லை. பிரளயம் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. கல்கி அவதாரம் எடுத்து இக்கலியுகத்தில் அவதரித்துவிடவும் இல்லை.

மாறாக, மவுண்ட் ரோடு மகாவிஷ்ணுவின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்து தமது திருப்பாதக் கமலங்களால் உலகை அளந்து கொண்டிருக்கும் வாமனர்களே விழித்துக் கொண்டார்கள். தமது விரல்களை அசைத்து, கூலித் தொழிலாளியான ஒரு கால்டாக்சி டிரைவரை நசுக்கியிருக்கிறார்கள். விலாசினியும் அவர்களோடு ஊக்கமாக ஒத்துழைத்திருக்கிறார்.

பொது வெளி என்பது பல போராட்டங்கள், கருத்து மோதல்களின் ஊடாக, பல பிரிவு மக்களும் சந்திக்கும் ஒரு வெளியாக படிப்படியாக, உருவெடுப்பது. இவரைப் போன்றவர்களுக்கு பொது வெளியே ”கிரிமினல்கள்” உலவும் ஆபத்து நிறைந்த வெளியாக தோன்றுகிறது. அவ்வாறு கருதத் துணிவதற்கான காரணத்தையும் பார்த்துவிட வேண்டும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470873612 

பாகம் – 1

பாகம் – 2 

இறுதிப் பகுதி

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 2

ஓலா டாக்சி டிரைவர் மீது வைத்தக் குற்றச்சாட்டில் முழு உண்மையில்லை என்று மாமல்லன் எழுதியதும் விலாசினியின் குற்றச்சாட்டின் நம்பகத்தன்மை குறித்த சந்தேகம் எழுந்தது. அதற்கு நேரடியாகப் பதில் அளிக்க முன்வராத விலாசினி, 26.07.16 அன்று தன் முகநூல் பக்கத்தில், ”எனக்கு உதவ முன்வந்த ஊடக நண்பர்களிடம் ஒன்றைத் திரும்பக் கூறிக்கொள்கிறேன். எக்காலத்திலும் தவறான/பொய்யான ஒரு குற்றச்சாட்டை ஆதரிப்பதாகக் கருதவேண்டாம். உங்களிடம் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மை, உண்மை மட்டுமே. இதை மீண்டும் உங்களிடம் இப்பொது வெளியில் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்” என்று எழுதினார்.

ஆனால், அவர் கூறியது முழு உண்மைதானா?  ”உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறு இல்லை,” தானா?

09.07.16 இரவு நடந்த சம்பவத்தை, இரண்டு நாட்கள் கழித்து, 11.07.16 மாலை முகநூலில் முதல்முறையாக எழுதியப் பதிவில் இப்படி ஆரம்பிக்கிறார் விலாசினி: “இரண்டு தினங்கள் முன்பு திருவான்மியூரிலிருந்து வளசரவாக்கம் வருவதற்கு (தனியாக) ஓலா கேப் கார்த்திக் பதிவுசெய்து கொடுத்தான். நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்.”

இதைப் படிப்பவர்கள், விலாசினி, இரவில் தனியாக கால்டாக்சியில் பயணித்தார் என்று மட்டுமல்ல, தனியாக கால்டாக்சியில் ஏறினார் என்றே புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால், உண்மையான உண்மை என்ன?

விலாசினி அவர் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பருடைய தாயாருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதால், அவரைப் பார்க்கவே வளசரவாக்கத்தில் இருந்து திருவான்மியூர் சென்றிருக்கிறார். இதை விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவர், விலாசினியிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு பதிவு செய்திருக்கிறார்.

உடல்நிலை சரியில்லாதவரை பார்த்துவிட்டு, இரவு 8.30 மணிக்கு மேலாக விலாசினி வளரசரவாக்கத்தில் உள்ள தன் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டிருக்கிறார். கால் டாக்சியை அவரைத் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பரே பதிவு செய்து கொடுக்கிறார். அவரே டாக்சியில் ஏற்றி வழி அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார்.

இந்தத் தகவலைத்தான் (உண்மையை) விலாசினி சாதுர்யமாகத் தன் ஆரம்ப வரிகளிலேயே மறைக்கிறார். தனியாகப் பயணம் செய்தது மட்டுமல்ல, தனியாக டாக்சியில் ஏறியதுபோன்ற பொருள் தொனிக்கவும் எழுதுகிறார். (டாக்சி டிரைவர் தனது பேட்டியில், விலாசினியை ஒருவர் காரில் ஏற்றிவிட்டதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்).

விலாசினி உள்ளது உள்ளபடி உண்மையைக் கூறவில்லை. அரை உண்மையை மட்டுமே சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். இப்படி, ஒரு உண்மையை ”அமுக்குவது” அடுத்த வரியில் ஒரு திகில் கதையை ஆரம்பிக்க அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறது. அது, ”நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்” – அதாவது, ஒரு “கிரிமினலுக்கு” வீட்டை அடையாளம் காட்டும் ஆபத்தைத் தன்னை அறியாமல் தவிர்த்தாராம்.

இரண்டாவது வரியில் ஆரம்பிக்கும் ”ஆபத்து” மூன்றாவது வரியில் வேகம் எடுக்கிறது. எப்படி? “கார் எடுத்த எடுப்பிலேயே படு வேகம்.” நான்காவது ஐந்தாவது வரிகளில், திகில் கதையின் பிரதான பாத்திரங்களின் உடல் – மன நிலை பற்றியச் சுருக்கமான விவரிப்பு: விலாசினிக்கு உடல்நலம் சரியில்லை; டிரைவரின் திமிர் (”உடல்நலம் சரியில்லையென்று மெதுவாகப் போகச் சொன்னேன். ட்ரைவர் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை”). அதற்கு அடுத்த வரியில்தான் ஒரு பருண்மையான – திடமான உண்மைத் தகவலைச் சொல்கிறார் (மத்ய கைலாஷ் கடந்து கிண்டி மேம்பாலம் – ஐஐடி க்கு அருகில் இருக்கும் மேம்பாலத்தை கிண்டி மேம்பாலம் என்று தவறாகக் கூறியிருக்கிறார்).

“விலாசினி கார்த்திக்கை பார்க்க சென்றதே அவரின் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால்தான்” என்று விலாசினியிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவருக்கு ஆதரவான வக்கீல் எழுதிய பிறகுதான், நான்காவது வரியில் தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று இவர் சொல்லியிருப்பது பொய்யோ மெய்யோ என்ற சந்தேகத்தை கிளப்பிவிடுகிறது (என்ன உடல்நிலை சரியில்லை? உடல்நிலை சரியில்லாதவர், ஏன் அவ்வளவு தூரம் பயணித்து இன்னொரு உடல் சுகமில்லாத நபரைப் பார்க்கப் போனார்? இன்னபிற).

ஆறாவது வரிக்குப் பிறகுதான் விலாசினி சொன்ன திகில் கதையின் மையக் கரு தொடங்குகிறது. அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திற்கு எதிரில் அரையிருட்டு, அரையிருட்டில் “ஷைன் அடித்த” பயங்கர (கருப்பு) முகம், இருக்கிறதோ இல்லையோ என்ற மயக்கத்துடன் தோன்றும் ஆயுதம், கார் சேஸ் இன்னபிற.

துயரம் என்னவென்றால், திகில் கதை ஆன்டி க்ளைமாக்ஸிலும், ஃப்ளாஷ் பேக்கிலும் முடிந்துபோனதுதான் (போலீசாரின் அலைக்கழிப்பும், இரவு பதினோரு மணிக்குப் பிறகு தோன்றும் எண்ண அலைக்கழிப்புகளும்).

இடையில், டிரைவருக்குத் தரவேண்டிய, பயணம் செய்த தூரத்திற்கான தொகையை ஏன் கொடுக்க மறுத்தார் என்ற கேள்வி மட்டும் விடையே கிடைக்காமல் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் எதிரில் நிலவிய இருட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.

விலாசினியின் இந்தப் பயங்கரமானத் திகில் கதையில் ”உள்ளது உள்ளபடியான உண்மை”க்குப் பதிலாக, வேறொரு உண்மை – ஒரு ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை” நிழலாடுகிறது. அந்த ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அவரது திகில் கதைக்கான நியாயப்பாடாக இருப்பது. திகில் கதை ஒரு உண்மைச் சம்பவம் போல தோன்றச் செய்வது.

“இந்த நாட்டில், ஒரு பெண், நடு இரவிலும் சுதந்திரமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் என்று நடமாட முடிகிறதோ, அன்றுதான் நாம் உண்மையானச் சுதந்திரத்தை அடைந்துவிட்டதாகச் சொல்ல முடியும்” என்ற காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அது.

உண்மையை எடுத்துச் சொல்லும் முறைகள் நான்கு உண்டு. தீர்க்கத் தரிசன உண்மை, தத்துவ உண்மை, கற்றலின் உண்மை, அதிகாரத்திற்கு எதிராக பேசப்படும் உண்மை  என்று அவற்றை விளக்குவார் ஃபூக்கோ.

(வாசிக்க: The Meaning and Evolution of the Word Parrhesia

The Courage of Truth )

தீர்க்கத் தரிசன உண்மை என்பது எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை சொல்வது. ஞானிகளும் சாமியாடிகளும் சொல்லும் உண்மை அது. தத்துவ உண்மை உலகின் இயல்பு, உலகில் காணும் பொருட்களின் இயல்பு, வாழ்க்கையின் பொருள் இன்னபிறவற்றைப் பற்றி பேசுவது. காலம் கடந்த – காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உண்மைகளைப் பற்றி பேசும் உண்மை அது. கற்றலின் உண்மை, ஒரு குறிப்பிட்டத் துறையில் சிறந்த பயிற்சி பெற்றவர்கள், தமது துறைசார்ந்த மறுக்கப்பட முடியாத உண்மைகளை – அறிவை, அடுத்தத் தலைமுறையினருக்கு எடுத்து இயம்புவது, பயிற்றுவிப்பது. கடந்த காலத்தில் மனிதகுலம் கற்ற உண்மைகளை, கடந்தகால உண்மைகளைப் பேசுவது அது. ஞானி, தத்துவவாதி, ஆசிரியன் ஆகியவர்கள் பேசும் உண்மைகள் எனலாம். இந்த வகைப்பட்ட மூன்று உண்மைகளும் நிகழ் கால உண்மையைப் பற்றி பேசுவதில்லை என்பது இங்கே நமது கவனத்திற்கு உரியது.

”அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவது”தான் நிகழ்காலத்திற்கு உரிய உண்மை. இந்த உண்மை பேசும் முறை, உள்ளதை உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவது. இந்த உண்மையைப் பேசுபவர் அதிகாரத்தில் தனக்கு மேல் நிலையில் இருப்பவருக்கு உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவதாக இருப்பது: அரசன் – அரச ஆலோசகர், பெரும்பான்மை அரசியல் சமூகம் – சிறுபான்மையினரின் குரல், ஏன் இரண்டு நண்பர்களுக்கிடையிலும் கூட பேசப்படும் உண்மை.

இந்த உண்மையை எடுத்துக்கூறுவதால், அதைக் கூறுபவருக்கு ஆபத்து ஏற்படும் வாய்ப்பு அதன் தன்மையிலேயே அடங்கி இருக்கிறது. உண்மையை எடுத்துக்கூறுபவருக்கும் கேட்பவருக்கும் இடையிலான உறவே முறிந்துவிடும் ஆபத்தையும் உள்ளார்ந்த தன்மையாகக் கொண்டது. உண்மையைச் சகித்துக் கொள்ள இயலாத அரசன், ஆலோசகனை தூக்கில் போடலாம். பெரும்பான்மையினர் காணத் தவறும் உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால், சிறுபான்மைக் குரல் நசுக்கப்படலாம். நண்பன் காண மறுக்கும் நிதர்சனமானதொரு உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால் நட்பே முறிந்து போகலாம். இத்தகைய உண்மையைக் கூறுவதற்கு, விளைபயன் குறித்து அச்சம் கொள்ளாதத் துணிச்சல் ஒருவருக்கு இருக்கவேண்டும். இதுதான் அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதன் தன்மை. நிகழ்காலத்திற்கே உரியது. விஷயங்களைத் திரிக்காமல், உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறும் உண்மை.

விலாசினி, டிரைவரைப் பற்றி சொன்ன திகில் நிறைந்த “உண்மைச் சம்பவத்திற்குத்” திரும்புவோம். சம்பவம் நிகழ்காலத்திற்கு உரியது.

ஆனால், விலாசினி யாரைப் பற்றி பேச முற்பட்டாரோ அவர் (ஓலா டாக்சி டிரைவர்) அதிகாரப் படிநிலையில் இவருக்கு மேலாக இருப்பவராக இல்லாமல் போனதுதான் விலாசினியின் துரதிர்ஷ்டம். டிரைவர், கால் டாக்சி ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி. விலாசினி திருமணத்திற்கு முன்னரே சொந்தமாகக் கார் வைத்திருந்தவர். திருமணத்திற்குப் பிறகு நான்கு சொகுசு கார்களை மாறி மாறி வைத்திருந்தவர் (விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் எழுதிய வக்கீல் விலாசினியிடமே கேட்டு அறிந்து சொன்ன மற்றொரு உண்மை இது). எஜமானியாக இருந்து பழக்கப்பட்டவர் விலாசினி. வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை புரிந்து பழக்கப்பட்டவர் கார் டிரைவர்.

அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவதில் உள்ள அடிப்படை நிபந்தனையே – பேசுபவர் அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் கீழிருப்பவராக இருத்தல் – இங்கு இல்லை.

அடுத்து, ”உண்மையைச்” சொன்னதால் விலாசினிக்கு ஆபத்து எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. நிகழப்போவதும் இல்லை. மாறாக, டிரைவருக்குத்தான் ஆபத்து நேர்ந்தது. பாதிப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

விலாசினி ”உண்மையை” உள்ளபடியே சொல்லவும் இல்லை. தொடக்கத்தில் காட்டியுள்ளதைப்போல, அரை உண்மையிலிருந்தே தொடங்குகிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். அவரது பின்னணியைப் பற்றிய பல உண்மைகளையும் சொல்லவில்லை (அவருக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவரால் இந்தப் பின்னணி உண்மைகள் தெரிய வருகின்றன). ஒரு ”அபலைப் பெண்ணுக்கு” இரவில் நிகழ்ந்த பயங்கரமான அனுபவமாக ஒரு திகில் கதையையே சொல்லியிருக்கிறார். காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”யின் நிழல், அவருடைய திகில் கதை எடுபட ஏதுவான பேக்-ட்ராப்பாக (டெக்னிக்கலாக சொல்வதென்றால் sub text ஆக) அமைந்துவிட்டது.

விலாசினியின் முகநூல் பதிவைக் கண்டதும் ஜனநாயக ஆட்சியின் நான்காவது தூண் துணுக்குற்றது. அதிகாரம் விழித்துக் கொண்டது. சாட்டையைச் சொடுக்கியது. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுதல் நிகழாமல், அதிகாரத்தின் தூண்களில் ஒன்று உரத்தக் குரலில் பேசத் தொடங்கியது. விலாசினி அதிகாரத்தின் தூண்களுக்குத் தன் நன்றிகளைத் தெரிவிக்கிறார்.

“பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில்” அவரால் முடிந்த கல்லை எறிந்துவிட்டதாகத் திருப்தி கொள்கிறார். அப்புறம், குர்தீஷ் இனப் பெண்களின் போராட்டங்கள் பற்றிய புத்தகத்தை வாசித்துப் புல்லரித்துப் போகிறார். “குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பிலிருந்து தகுந்த முறையில், செய்த குற்றத்திற்கு வருந்தி, என்னை அணுகினால் உரையாடத் தயாராகவிருக்கிறேன்” என்று விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு, எட்கர் ஆலன் போவின் திகில் கதைகளுக்குள் மூழ்கி விடுகிறார்.

அதிகாரத்தின் சாட்டை சீறி சிறைக்குப் போன ஓலா டாக்சி டிரைவரோ, தனக்குத் தெரிந்த ஒரே பிழைப்பையும் செய்ய முடியாமல், தினமும் தாம்பரத்திற்கு அடுத்துள்ள முடிச்சூரில் இருந்து, வளசரவாக்கம் S4 போலீஸ் ஸ்டேஷனிற்கு போய் கையெழுத்து போட்டுக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அதிகாரப் படிநிலையின் உச்சியில் இருப்பவர் தன்னை பாதிக்கப்பட்டவராகவும், அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே நிற்கும் டிரைவரை ஆணாதிக்கத்தின் பயங்கரமான வடிவமாகவும் சித்தரித்தது இத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் ஒருபோதும் உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி பேசுவதில்லை. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை பேசுதல் என்ற கேள்வியே அவர்களிடத்தில் எழுவதும் இல்லை. அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே இருப்பவர்களை ஒடுக்குபவர்களாகச் (oppressor) சித்தரித்து, உச்சியில் இருக்கும் தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகச் (victim) சித்தரிக்கும், பாத்திரப் படைப்பை தலைகீழாக மாற்றிக்காட்டும் வித்தையிலும் (role reversal) கைதேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். தமிழக/இந்தியச் சூழலில் காலாகாலமாக அதிகாரத்தின் பலாபலன்களை அனுபவித்து வந்தவர்களுக்கே உரிய விசேஷமான குணங்களில் இது ஒன்று.

சற்றே கூர்ந்து நோக்கினால், அவர்கள் அனுபவிக்க விரும்புவது அதிகாரத்தை (power) அல்ல. கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணையுரிமையையே (authority) என்பது புரிய வரும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470614448

பாகம் – 1

பகுதி – 3

இறுதிப் பகுதி

%d bloggers like this: