தொடங்கியது பாஜக-வின் தேர்தல் யுத்தம்!

அமித் பகாரியா என்ற பெயரை எத்தனை பேர் கேள்விப்பட்டிருப்பார்கள்? தானுண்டு தன் பிழைப்புண்டு என்று வாழ்நாளை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும் சராசரி குடிமக்கள் பெரும்பாலானோரில் எவரும் கேள்விப்பட்டிருக்கமாட்டார்கள் என்று உறுதிபட கூறிவிடலாம்.

 

ஆனால், அமித் பகாரியா எவரும் அறிந்திராத அல்லது ‘எல்லோரும் அறிந்த, எங்கும் நிறைந்த’ சராசரிக் குடிமகன்களில் ஒருவர் இல்லை. இந்தியாவின் பெரும் தொழிலதிபர்களில் ஒருவர். 1938 இல் இருந்து வணிகத்திலும் 1949 இல் இருந்து தொழில் துறையிலும் முதலீடு செய்து வெற்றிகரமாக இயங்கி வரும் வணிகக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். 1992 இல் குடும்பத் தொழிலை நிர்வகிப்பதிலிருந்து விலகிக்கொண்டு, சொந்தமாக மருத்துவத்துறை சார்ந்த தொழிலை ஆரம்பித்து, மிகக் குறுகிய காலத்தில் டாட்டா, ரிலையன்ஸ், பிர்லா, சகாரா, போன்ற பெரும் நிறுவனங்களுடன் 2000 கோடி வர்த்தகம் செய்தவர்.

அதிக விற்பனையை எட்டிய மருத்துவ கட்டுமான திட்டமிடுதல் குறித்த நூல் ஒன்றை எழுதியவர். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், இமேஜஸ் ரீடெய்ல், இமேஜஸ் மெயில் இயர்புக் போன்ற இதழ்களில் கட்டுரைகள் எழுதியவர். இந்தியாவின் அனைத்து முன்னணி பத்திரிகைகளிலும் இவரைப் பற்றி கட்டுரைகள் வெளியாகியிருக்கின்றன. பிபிசி, சிஎன்பிசி, என்டிடிவி, ஸ்டார் டிவி போன்ற முன்னணி தொலைக்காட்சிகளிலும் இவரைப் பற்றிய செய்திகளும் நிகழ்ச்சிகளும் ஒளிபரப்பாகியிருக்கின்றன. சுருங்கக் கூறினால், இந்தியாவின் மேட்டுக் குடியினர் மத்தியில் நன்கு அறியப்பட்டவர். அவர்களில் ஒருவர்.

 

அமித் பகாரியா தொழில் – வணிகம் என்ற வட்டத்தோடு தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்பவரும் இல்லை. அரசியலிலும் தீவிர ஆர்வம் காட்டி வருபவர். போர்த்திற வல்லுநர் – strategist என்று தன்னைப் பற்றி தானே சொல்லிக்கொள்பவர். அவருடைய வலைப்பக்கத்தில் தன்னை அவ்வாறே  அறிமுகம் செய்துகொள்கிறார். (பார்க்க:https://www.amitbagaria65.com/home/tag/1914%3A%20NaMo%20or%20MoNa). நரேந்திர மோடியின் தீவிர ஆதரவாளர்.

 

இந்தியாவை காக்க கடவுள் எடுத்த அவதாரமே நரேந்திர மோடி என்ற பாஜக தீவிர தொண்டர்களின் நம்பிக்கையை அனுசரனையோடு பார்ப்பவர். இக்கருத்தை முன்மொழிந்து தொடங்கும் கட்டுரை ஒன்றை அவரது வலைப்பக்கத்தில் காணலாம். மீண்டும் நரேந்திர மோடியே பிரதமராக வேண்டும் என்ற தீவிரமான விருப்பத்தை கொண்டிருப்பவர். அதன்பொருட்டு, கடந்த ஆண்டு இவர் எழுதி வெளியிட்ட நூல் தான் ‘1914 – நமோ ஆர் மோனா’ (1914: NaMo or MoNa).

வர இருக்கும் நாடாளுமன்ற தேர்தலில் பாஜக வெற்றி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளை இந்நூலில் அலசும் இவர், அதற்கான சாத்தியங்கள் குறைவாக இருப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார். பாஜக-வின் செல்வாக்கு பல மாநிலங்களிலும் சரிந்திருப்பதையும் தென்மாநிலங்களில் பாஜக இன்னும் காலூன்றவே இல்லை என்பதையும் விலாவாரியாக அலசியிருக்கும் இந்நூலில், இந்நிலைமை தொடர்ந்தால், பாராளுமன்ற தேர்தலுக்குப் பிறகு எதிர்கட்சிகளின் கூட்டணி ஆட்சிதான் அமையும் என்றும் அவர்கள் மமதா பானர்ஜியை பிரதம மந்திரியாக தேர்தெடுப்பார்கள் என்றும் கணிக்கிறார்.

ஆனால், நூலின் சுவாரசியம் இந்தக் கணிப்பில் இல்லை. சரிந்திருக்கும் செல்வாக்கை மீட்டு, வரும் நாடாளுமன்ற தேர்தலில் வெற்றி  பெறுவதற்கு நரேந்திர மோடி அரசு செய்யவேண்டியவை என்ன என்று இவர் கூறும் ஆலோசனைகள் சுவாரசியம் மிக்கவை என்பதையும் மீறி அதிர்ச்சி தரக்கூடியவை.

 

அந்த ஆலோசனைகள் பின்வருமாறு:

1. தேர்தலுக்கு ஆறு அல்லது ஐந்து வாரங்களுக்கு முன்பாக, தாவூத் இப்ராஹீம் அல்லது ஹசீஃப் சையது (லக்‌ஷர் – இ – தய்பாவின் நிறுவனர்களில் ஒருவர்) ஆகிய இருவரில் ஒருவரை கொன்று இந்தியாவிற்கு கொண்டு வரவேண்டும். அதோடு, பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மீர் பகுதிகளில் உள்ள பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகள் முகாம்களின் மீது ஒரு ‘சர்ஜிகல் ஸ்ட்ரைக்’ தாக்குதலை தேர்தலுக்கு முன்பாக தொடுக்கவேண்டும். அவ்வாறு செய்தால், பாஜக சிறிய வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றுவிடும்.

2. சோனியா காந்தி, ராகுல் காந்தி, ப்ரியங்கா காந்தியின் கணவர் ராபர்ட் வதேரா ஆகிய மூவரையும் ஊழல் வழக்குகளில் கைது செய்யவேண்டும். இவர்களோடு, ப. சிதம்பரத்தையும் ஊழல் வழக்கில் கைது செய்யவேண்டும். அதோடு, விஜய் மல்லய்யா அல்லது நீரவ் மோடி ஆகிய இருவரில் ஒருவரை கைது செய்து இந்தியாவிற்கு கொண்டு வரவேண்டும். மேலே குறித்துள்ள முதல் ஆலோசனையோடு சேர்த்து இவற்றையும் செய்தால், பாஜக 350 -ற்கும் மேற்பட்ட தொகுதிகளில் எளிதாக வெற்றி பெற்று அறுதிப் பெரும்பான்மையை எட்டிவிடும்.

 

3. மேலுள்ள இரண்டு ஆலோசனைகளையும் ஒரு மாற்று வழியாகத்தான் அமித் பகாரியா முன்மொழிகிறார். அவர் சொல்லும் முதல் ஆலோசனை இன்னும் தீவிரமானது. பாகிஸ்தான் மீது 7 – 10 நாட்களில் முடியக்கூடிய குறுகிய கால போர் ஒன்றை தொடுத்து, பாகிஸ்தான் என்ற நாட்டை உலக வரைபடத்திலிருந்தே அழித்துவிடவேண்டும் என்பதுதான் அவர் சொல்லும் முதல் ஆலோசனை.

பயங்கரவாதத்தை ஊக்குவிக்கும் நாடு என்று உலக அரங்கில் பாகிஸ்தான் தனிமைப்பட்டு இருப்பதாலும், அதன் பொருளாதாரம் மோசமான நிலையில் இருப்பதாலும், அமெரிக்க அதிபர் ட்ரம்ப்பும் ஐரோப்பிய கூட்டமைப்பு நாடுகளும் பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான கண்டிப்பான நிலையை எடுத்திருப்பதாலும், இந்தப் போரை உலக நாடுகள் எதிர்க்கமாட்டார்கள் என்றும், 7 – 10 நாட்களில் போரை வெற்றிகரமாக முடித்துவிடலாம் என்றும் சர்வ சாதாரணமாக சொல்லிச் செல்கிறார் அமித் பகாரியா.

 

அமித் பகாரியாவின் இந்த ஆலோசனைகள் ஏதோ ஒரு பெரும் பணக்காரரின் அசட்டுத்தனமான பேச்சு அல்ல. பாஜகவின் அடிமட்ட தொண்டர்களிலிருந்து, உயர்மட்ட தலைவர்கள் வரை பலருக்கும் இருக்கக்கூடிய சிந்தனையை,  வெளிப்படுத்தியுள்ளார் அமித் பகாரியா என்றே சொல்லவேண்டும்.

காஷ்மீரில் சிஆர்பிஎஃப் வீரர்கள் மீது தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் என்ற செய்தி வெளியானவுடன், “மக்களுடைய இரத்தம் கொதித்துக்கொண்டு இருக்கிறது” என்று நரேந்திர மோடி எதிர்வினை ஆற்றியிருக்கிறார். பாஜக மீண்டும் ஆட்சியை கைப்பற்ற அண்டை நாட்டின் மீது போர் தொடுப்பதுதான் கடைசி ஆயுதம் என்றால் அதற்கு பாஜகவின் அடிமட்ட தொண்டர்களிலிருந்து உயர்மட்ட தலைவர்கள் வரை தயங்கமாட்டார்கள் என்பதை வெளிப்படையாக சொன்ன அமித் பகாரியாவின் ‘சிந்தனையை’ பாஜக தலைவர்கள் நடைமுறையில் பிரயோகம் செய்ய தயாராகிறார்களோ என்று எண்ணச் செய்கிறது அவருடைய எதிர்வினை.

அப்படி ஒரு போர் தொடுக்கப்பட்டால், அது அண்டை நாட்டின் மீதான போராக மட்டும் இருக்காது. சொந்த நாட்டில் தனது எதிரிகள் என்று கருதுவோர் மீதும் பாஜக தொடுக்கும் போராகவும் நீளும்.

 

நன்றி: நக்கீரன்

எதிமுக

குறிப்பு: பல வருடங்கள் கழித்து நல்ல முறையில் எடிட் செய்து வெளியிடப்படும் வாய்ப்பு இக்கட்டுரைக்குக் கிடைத்தது. “தினமணி கதிர்”-இல் எடிட்டராக இருந்த, சுகதேவ் என்ற பெயரில் எழுதிக்கொண்டிருந்த நண்பரிடம் முதலில் இத்தகைய அனுபவம் வாய்க்கப்பெற்றது. இப்போது மீண்டும் “நக்கீரன்” இணைய தளத்திற்கு பொறுப்பாக இருக்கும் எடிட்டர் அத்தகைய அனுபவத்தைத் தந்திருக்கிறார். அவருக்கு எனது நன்றி. வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள நான் எழுதி அனுப்பி, எடிட் செய்யப்பட்டிருப்பவற்றை நீல நிறத்தில் பகர அடைப்புக் குறிகளுக்குள் இணைத்திருக்கிறேன். 

இப்போ இட்லி பில் இவ்வளவு, அப்போ ஸ்வீட் பில் அவ்வளவு… – எதற்கு ஆவேசம் அமைச்சரே?

 

சென்ற வருடத்தின் இறுதி நாளன்று, விழுப்புரத்தில் செய்தியாளர்களைச் சந்தித்த தமிழக சட்டத்துறை அமைச்சர் சி. வி. சண்முகம் ஆவேசம் பொங்க முன்வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் பரபரப்பை உருவாக்கியிருக்கின்றன. ஆதரித்தும் மறுத்தும் அறிக்கைகள் வெளியிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் பரபரப்பில் அமைச்சர் சி. வி. சண்முகம் குறிப்பிட்ட ஒரு முக்கிய தகவல் மட்டும் ஏனோ அதற்குரிய அலசலைப் பெறத் தவறிவிட்டது.

 

78 நாட்கள் அப்பல்லோ மருத்துவமனையில் தங்கி சிகிச்சை பெற்றும் மரணமுற்ற [உச்சநீதிமன்றத்தால் “அக்யூஸ்ட் நம்பர் 1” என்று குற்றம்சாட்டப்பட்ட,]  முன்னாள் முதல்வர்   ஜெயலலிதா 1 கோடியே 17 லட்சம்  ரூபாய்க்கு இட்லி, தோசை, உப்புமா சாப்பிட்டார் என்று செலவுக் கணக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் தகவல்தான் அந்த செய்தி.

அமைச்சர் சி.வி.சண்முகத்தின் கருத்தை மீன்வளத்துறை அமைச்சர் ஜெயக்குமார் ஆமோதித்திருக்கிறார். சசிகலா குடும்பத்தினர் அப்பல்லோ மருத்துவமனை வளாகத்தில் அறை எடுத்து 5 நட்சத்திர ஓட்டல் போல சொகுசாக இருந்ததால்தான் அவ்வளவு செலவு ஆகியிருக்கிறது என்ற பொருள்பட பேசியிருக்கிறார். உண்மை நிலவரத்தை அறிந்துகொள்ள வரலாற்றைக் கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. என்ன ஆனாலும் அமைச்சர்களுக்கு வரலாறு முக்கியமல்லவா!

உச்சநீதிமன்றத்தால் “அக்யூஸ்ட் நம்பர் 1” என்று குறிப்பிடப்பட்ட முன்னாள் முதல்வர் “மாண்புமிகு இதய தெய்வம் புரட்சித் தலைவி அம்மா அவர்கள்” மீதான சொத்துக் குவிப்பு வழக்கில், அவரது வரவு – செலவுக் கணக்குகளைப் பரிசீலனை செய்த உச்சநீதிமன்றம், நீளமானதொரு செலவுக் கணக்குப் பட்டியலை பார்வையிட்டுத் தந்திருக்கிறது.

1.07.1991 முதல் 30.04.1996 வரையிலான அந்த செலவுக் கணக்கு, பிற்சேர்க்கை நான்காகத் தரப்பட்டுள்ளது. 570 பக்கங்கள் கொண்ட தீர்ப்பில், 30 பக்கங்களுக்கு நீளும் இந்த பிற்சேர்க்கையில் (பக்: 36 – 66) மொத்தம் 248 செலவினங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

 

இவற்றில் எண் 86-லிருந்து 115 வரை, சற்று தள்ளித் தரப்பட்டுள்ள எண் 128-ம் சேர்த்து, 3 பக்கங்களுக்கு நீளும் மொத்தம் 31 செலவினங்கள் இனிப்புக் கடைகள், ஓட்டல்களுக்கு செய்யப்பட்ட செலவுகளாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. 1995 ஆம் ஆண்டு செய்யப்பட்ட எண் 86 செலவைத் தவிர மற்ற அனைத்தும் 1992 ஆம் ஆண்டு, பெரும்பாலும் மே மாதத்தில் செய்யப்பட்ட செலவுகள்.

அந்த செலவினங்கள் பின்வருமாறு:

86) அடையார் கேட் ஹோட்டலுக்கு (19.09.95)           ரூ. 1,75,246.25

87) அகர்வால் ஸ்வீட்ஸ் (23.05.92)                       ரூ. 12,000.00

88) விஜயலட்சுமி ஸ்வீட்ஸ் (29.05.92)                   ரூ. 12,320.00

89) கேஃப்டீரியா (21.05.97) (92) (97 அச்சுப்பிழை)         ரூ. 19,600.00

90) எக்மோர் பவன் (15.05.92)                           ரூ. 19,300.00

91) அரசன் ஸ்வீட்ஸ் (21.05.92)                         ரூ. 16,225.00

92) வசந்த பவன் (27.05.92)                             ரூ. 11,160.00

93) அர்ச்சனா ஸ்வீட்ஸ் (21.05.92)                       ரூ. 75,675.00

94) ஆரிய பவன் (22.05.92)                             ரூ. 77,580.00

95) வெல்கம் ஓட்டல் (09.05.92)                         ரூ. 22,000.00

96) அசோக் பவன் (03.06.92)                             ரூ. 21,250.00

97) பாம்பே மில்க் (25.5.92)                             ரூ. 7,500.00

98) பாம்பே ஸ்வீட் ஸ்டால் (25.09.92)                   ரூ. 15,000.00

99) சென்ட்ரல் கஃபே (30.05.92)                         ரூ. 48,645.00

100) காஃபி ஹவுஸ் (27.05.92)                           ரூ. 17,450.33

101) தேவநாதன் ஸ்வீட்ஸ் (23.05.97)/(2)                 ரூ. 18,042.00

102) கணபதி விலாஸ் (26.05.92)                         ரூ. 12,996.00

103) ஓட்டல் ஆகாஷ் (03.06.92)                         ரூ. 18,422.00

104) ஜோதி ஆனந்த பவன் (04.06.92)                     ரூ. 8,840.00

105) லட்சுமி விலாஸ் (04.06.92)                         ரூ. 1,880.00

106) மாஸ்டர் பேக்கரி (27.05.92)                         ரூ. 9,091.50

107) ஜெயராம் ஸ்வீட்ஸ் (01.06.92)                       ரூ. 10,224.00

108) மயில் மார்க் மிட்டாய்க் கடை (01.06.92)           ரூ. 39,000.00

109) நந்தினி (ஸ்வீட்ஸ்?) (15.05.92)                       ரூ. 21,000.00

110) நியூ ரமா கஃபே (26.05.92)                         ரூ. 74,342.25

111) நியூ அகர்வால் (26.05.92)                           ரூ. 14,000.00

112) நியூ பாம்பே ஸ்வீட்ஸ் (21.05.92)                   ரூ. 15,150.00

113) ராமலட்சுமி ஸ்வீட்ஸ் (03.06.92)                   ரூ. 16,637.40

114) ரொலாண்ட் பேக்கரி (18.06.92)                     ரூ. 13,302.90

115) சேலம் கஃபே (21.05.92)                             ரூ. 13,520.00

128) தமிழக இனிப்பகம் (01.06.92)                       ரூ. 27,000.00

மொத்த செலவு 8,64,399 ரூபாய் 63 காசுகள். இதன் இன்றைய மதிப்பு ஏறத்தாழ ரூ. 51,46,722 அதாவது அரை கோடியாகும்.

இந்த 31 செலவினங்களை எத்தனை நாட்களில் எப்படி செலவு செய்திருக்கிறார் என்று பார்த்தால் பிரமிப்பு தட்டிவிடும். 1995 ஆம் ஆண்டு ஒரே நாளில் அதிகபட்சமாக ரூ. 1,75,246.25 செலவு செய்திருக்கிறார். 1992 மே மாதத்தில் மட்டும் 10 நாட்களில் ரூ. 5,17,597.08 செலவு செய்திருக்கிறார். 1992 ஜூன் மாதத்தில் 4 நாட்களில் ரூ. 1,56,556.30 – மும், செப்டெம்பர் மாதம் ஒரு நாள் ரூ. 15,000-மும் செலவு செய்திருக்கிறார்.

ஒரு மாதம் ஒரு நாள் (செப்டெம்பர் 1995) அதிகபட்சம் ரூ. 1,75,246.25 மும் ஒரு மாதம் ஒரு நாள் (செப்டெம்பர் 1992) குறைந்தபட்சம் ரூ. 15,000 மும், செலவு செய்திருக்கிறார் ஜெயலலிதா. 10 மடங்கு வித்தியாசம்.

அதாவது இன்றைய மதிப்பில் நாளொன்றுக்கு அதிகபட்சமாக ஏறத்தாழ 10 லட்சமும், குறைந்தபட்சமாக ஏறத்தாழ 1 லட்சமும் செலவு செய்யக்கூடியவர் அவர். இரண்டிற்கும் சராசரியை பார்த்தால்கூட நாளொன்றுக்கு 5 ½ லட்சம் செலவு செய்யக்கூடியவர்.

இது ஒரு நாளுக்கான அனைத்து செலவுகளையும் உள்ளடக்கியதன்று. இனிப்புப் பண்டங்களுக்காகவும் ஓட்டலில் உணவு வாங்கி சாப்பிடுவதற்காகவும் மட்டுமே என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இனிப்புப் பண்டங்களுக்காகவும் ஓட்டலில் உணவு வாங்கி சாப்பிடுவதற்காகவும் உடல்நிலை நன்றாக இருந்த நிலையில், நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 5 ½ லட்சம். இதன்படி, மாதமொன்றுக்கு ஏறத்தாழ ஒரு கோடியே 65 லட்சம் செலவு செய்யக்கூடியவர் [மறைந்த “மாண்புமிகு இதய தெய்வம் புரட்சித் தலைவி அம்மா அவர்கள்”]. 78 நாட்களுக்கு 4 கோடியே 29 லட்சம் செலவு செய்திருப்பார் என்று கூட்டல் – வகுத்தல் – சராசரிக் கணக்கு சொல்கிறது. உடல்நிலை பாழ்பட்டு, வாழ்விற்காக போராடிக் கொண்டிருந்த 78 நாட்களிலோ [“மாண்புமிகு இதய தெய்வம் புரட்சித் தலைவி அம்மா அவர்கள்”,] 1 கோடியே 17 லட்சம் மட்டுமே செலவு செய்திருப்பதாகக் கணக்கு காட்டப்பட்டிருக்கிறது. இது அவருடைய சராசரி இனிப்புப் பண்ட, ஓட்டல் உணவு செலவை விட மூன்று மடங்கு குறைவு.

கணக்கு வழக்கு இப்படி இருக்க, சட்டத்துறை அமைச்சர் எதற்காக ஆவேசப்பட்டார் என்றுதான்  வியக்கவேண்டியிருக்கிறது. [எது எப்படியோ, எம் ஜி ஆர் ஆரம்பித்தது அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம். அதை “புரட்சி செல்வி” கைப்பற்றி, “அம்மா திராவிட முன்னேற்ற கட்சி”யாக ஆக்கிவிட்டார் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், கிடைக்கும் கணக்கு வழக்குகளை பார்த்தால், அது “அம்மா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்” என்பதாக மாறிய பிறகு, வெகுசீக்கிரத்திலேயே “அம்மா தின்ற முன்னேற்றக் கழகம்” என்பதாக மாறி, “அம்மா” மறைந்த பிறகு, “அம்மாவால் தின்னும் முன்னேற்றக் கழகம்” என்பதாக மாறி, கடைசியில் “சும்மா தின்னும் முன்னேற்றக் கழகம்” அல்லது “எப்போதும் தின்னும் முன்னேற்றக் கழகம்” என்பதாக மாறிவிட்டிருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.]

ஒரு பக்கம் உண்மைகள் வெளிவர வெளிவர, இன்னொரு பக்கம் அமைச்சர்கள் ஆளாளுக்கு வாய் திறக்க, அதிமுகவுக்கு இப்போது எதிமுக தான். [எடிட்டரால் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் வரி]

எப்பக்கம் திரும்பினாலும் முட்டுக்கு கட்டைதான்.

நன்றி: நக்கீரன்

தாழ்ந்த தமிழகம்

மத்திய காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு யூதக் கதை:

கிராமம் ஒன்றில் குழந்தை ஒன்று மர்மமான முறையில் இறந்துகிடந்தது. உடனே, அக்குழந்தையை நரபலியாகக் கொடுத்து பயங்கர பூசை செய்தார் என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு ஒரு யூதர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். தான் பலிகடா ஆக்கப்பட்டிருப்பதையும், எதிர்வரும் விசாரணையில் தனக்கு எவ்வகையிலும் நீதி கிடைக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்து அந்த யூதர் சிறையில் மனம் நொந்து கிடந்தார். சாகப் போவதற்கு முன், தன் மத குருக்களில் ஒருவரை சந்திக்க அனுமதி கேட்டார். அனுமதி அளிக்கப்பட்டது.

அவரைச் சந்திக்க வந்த யூத மத குரு, அவரது நிலைமையைப் புரிந்து, அவருக்கு ஆறுதல் கூறினார். “தப்பிக்க வழி ஏதும் இல்லை என்று நினைத்துவிடாதே. தீமையின் உருவேயான அந்த சைத்தான் மட்டுமே உன்னை அவ்வாறு தூண்டிவிடுவான்,“ என்றார்.

“ஆனால், இப்போது நான் என்ன செய்ய?” என்று வினவினார் அந்த யூதர்.

“முயற்சியைக் கைவிடாதே. ஏதேனும் ஒரு வழி பிறக்கும்,” என்றார் குரு.

விசாரணை நடக்கும் நாளும் வந்தது. விசாரணை நியாயமாகத்தான் நடந்தது என்று காட்ட விரும்பிய நீதிபதி, குற்றம்சாட்டப்பட்டவரை நோக்கி, “யூதர்களாகிய நீங்கள் உமது கடவுள் மீது அளப்பரிய நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள் என்பதால், முடிவை அவர் தீர்மானத்திற்கே விட்டுவிடுகிறேன். இங்கே ஒரு காகிதச் சுருளில் நிரபராதி என்றும் மற்றொரு காகிதச் சுருளில் குற்றவாளி என்றும் எழுதி வைத்திருக்கிறேன். இவற்றில் நீயே ஒன்றை தேர்வு செய்யலாம். உமது கடவுள் உன் தலைவிதியை தீர்மானிப்பாராக,” என்று அறிவித்தார்.

யூதருக்கு சட்டென்று விஷயம் விளங்கிவிட்டது. நீதிபதி இரண்டு காகிதச் சுருள்களிலும் குற்றவாளி என்று எழுதி வைத்திருக்கிறார். எதை எடுத்தாலும் தனக்கு மரணம் நிச்சயம். ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி நிதானமாக யோசித்தார். பளீரென்று ஒரு யோசனை உதித்தது. சட்டென்று தன் முன் இருந்த இரண்டு காகிதச் சுருள்களில் ஒன்றை எடுத்து மென்று விழுங்கிவிட்டார்.

கூடியிருந்தோரும் நீதீபதியும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு, ஏன் அப்படிச் செய்தாய்? உன் தலைவிதியை இப்போது எப்படி தீர்மானிப்பது என்று கேட்க, அந்த யூதர், “மிச்சமிருக்கும் அந்தக் காகிதச் சுருளை எடுத்து வாசியுங்கள். அதற்கு எதிரான முடிவைத்தான் தேர்வு செய்திருக்கிறேன்,” என்று புன்னகைத்தார்.

உயிர் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்பே இல்லை என்ற தருவாயில் நின்றவர், நிலைமையை அப்படியே தலைகீழாக்கி, தன் உயிரை நூறு சதவீதம் உறுதிசெய்கொண்டார்.

யூதத் தலை என்று பொருள்படும் Yiddishe Kop (Yiddishe Kop – Creative Problem Solving in Jewish Learning, Lore & Humor, Rabbi Nilton Bonder, 1999) என்ற நூலில் வாசித்த குறுங்கதைகளில் இது ஒன்று. அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க ஒரு வாய்ப்பும் இல்லை என்று தோன்றும் சந்தர்ப்பங்களில், மனம் சோர்ந்து வாடி வதங்கிக் கிடக்கையில், மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கும் புத்தகங்களில் இது ஒன்று.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, சென்ற இடங்களில் எல்லாம் ஒடுக்குமுறையைச் சந்தித்த யூதச் சமூகம், தனக்கு விதிக்கப்பட்ட வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள் நின்று, அவற்றை வெற்றி கொள்ளத் தருவித்துக்கொண்ட மனநிலை, மேற்சொன்னது போன்ற ஆயிரக்கணக்கான நாட்டுப்புறக் கதைகளிலும், சமய நெறிக் கதைகளிலும் காணக்கிடைக்கின்றன. தம் மீது தொடுக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறைகளையும் அநீதிகளையும் தீராப் பழிகளையும் எதிர்கொண்டு, தாக்குப்பிடித்து துளிர்த்து எழ யூதச் சமூகம் கைக்கொண்ட மனநிலைகளில் பிரதானமானவை இரண்டு – விடாமுயற்சி, நகைச்சுவை, குறிப்பாக, தமது நிலை பற்றிய கடுமையான சுயஎள்ளல்.

யூதச் சமூகம் போலவே நீண்ட நெடிய வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியுள்ள தமிழ் சமூகம் யூதர்களைப்போல இரண்டாயிரம் ஆண்டுகாலத்திற்கும் மேற்பட்ட ஒதுக்குதலையோ ஒடுக்குமுறையையோ அனுபவித்ததில்லை. தமிழ் சமூகம் வரித்துக்கொண்டுள்ள கூட்டு மனநிலையும் வித்தியாசமானது.

தமிழ் சமூத்தினராகிய நாம் வரித்துக்கொண்டுள்ள மனநிலையைச் சுட்டும் ஒரு தொன்மக் கதையும் உண்டு. கோடம்பாக்கத்து திரையுலகத்தின் “புண்ணியத்தில்” ஓரிரு தலைமுறை சலிக்காது கேட்டு ரசித்த, திருவிளையாடல் தருமி கதைக்குப் பின்னர் நிகழ்ந்ததாக் கருதப்படும் ஒரு தொன்மக் கதை.

தருமிக்கு பாட்டெழுதிக் கொடுத்து, நக்கீரனை எரித்து, உயிர்ப்பித்த பிறகு இறைவன் சோமசுந்தரக் கடவுளார் ஆடிய மற்றொரு திருவிளையாடலாகவும் இருக்கலாம். அத்திருவிளையாடல் பின்வருமாறு.

பாண்டிய மன்னன் வேண்டுதலுக்கு இணங்கி சோமசுந்தரக் கடவுள் அகப்பொருளுரை என்னும் இலக்கண நூலை எழுதிக் கொடுக்கிறார். அந்த நூலுக்கு உரை எழுதித் தருமாறு பாண்டிய மன்னன் தன் புலவர்களிடம் கேட்கிறான். புலவர்களும் எழுதிக் கொடுக்க, அதில் சிறந்த உரை எது என்ற கேள்வி எழுகிறது. அப்போது, இறைவன் அசரீரியாக ஒரு செய்தியை சொல்கிறார்.

காது கேட்காத, வாய் பேசாத உருத்திரசன்மன் என்ற சிறுவனாக குமரக் கடவுள் ஒரு சாபத்தினால் அவ்வூரில் பிறந்திருக்கிறார். அவன் முன்பாக ஒவ்வொரு புலவரும் தமது உரையை வாசிக்கட்டும். யாருடைய உரை வாசிக்கப்படும்போது அவன் மெய்சிலிர்த்து கண்ணீர் உகுக்கிறானோ அதுவே சிறந்த உரை என்கிறார்.

புலவர்களும் அவ்வாறே செய்ய, நக்கீரனார் தமது உரையை வாசிக்கும்போது, காது கேளாத அந்த ஊமைச் சிறுவன் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் மெய் சிலிர்த்து கண்ணீர் உகுக்கிறான். நக்கீரர் உரையே தலைசிறந்த உரை என்று மன்னனும் புலவர்களும் முடிவு செய்கிறார்கள்.

சங்க/சமணர் காலத்து தமிழ் இலக்கண உரை எழுதும் மரபை – சங்கத் தமிழர் மரபையும் – சோழர் காலத்து சைவம் வெற்றி கொண்டதற்கு அடையாளமாக இத்தொன்மத்தைக் கருத இடமுண்டு.

சங்க காலத்து மரபுகளாகக் கருதப்பட்ட விருந்தோம்பல், நட்பின் பொருட்டு வடக்கிருத்தல், கொடை, திரைகடலோடி திரவியம் தேடல், கேள்வி எனும் கல்வி, குடி உயர கோல் உயரும் ஆகிய மாண்புகள் அனைத்தும் இச்சோழர் காலம் தொட்டு படிப்படியாக மறைந்து போயின. சங்ககால தமிழ் சமூகத்தின் அனைத்து மாண்புகளையும் இழந்து, காது கேளாத ஊமைத் தெய்வத்தின் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகளுக்கு அடிமையாகிப் போனது தமிழ் சமூகம்.

திரைகடலோடி திரவியம் தேடல், திரைகடல் மேவி படையெடுத்தலானது. நட்புக்கு வடக்கிருத்தல் மன்னருக்கு நவகண்டம் ஈவது ஆனது. கேள்வியெனும் கல்வி வேதபாராயணமானது. ஆடல் மகளிர் தேவரடியார் ஆயினர். சாதி வேரூன்றியது. தீண்டாமை முளைத்தது. கொடை கோயில் கொள்ளையானது. நந்தன் பலி தொடர்கதையானது.

திசை மொழி, வட மொழி என்று இலக்கணம் வகுத்த சங்கம் அழிந்து, தென்னாடு கொண்ட சிவனது புலமானது தமிழகம். அரசனை இடித்துரைத்த புலவர் மறைந்து, (கலிங்கத்துப்) பரணி பாடும் புலவர் கூடி, சீட்டுக் கவி பாடும் சிட்டாய் பறந்தனர்.

தரணி வென்ற சோழச் சபை, மன்னர் புகழுக்கு சீழ்க்கையடிக்கும் கவிஞர் கூடாரமானது. எளியோரை வதைக்கும் நரகமுமானது.

சங்க மரபு தொலைந்து சோழர் மரபு அரியணை ஏறியதில் தமிழர் நாம் பெற்ற பெரும் சாபங்கள் இவை. இன்றும் தொடர்பவை.

நம் சட்டசபை ஆள்வோரின் வார்த்தை அலங்கார அரங்கானது. உலகச் செல்வந்தரின் நாசகார ஆலையை மூட நரபலி கேட்கிறது நிர்வாகம்.  நம் எளியோர் உள்ளூரில் வேலையற்றிருக்க, வட மாநிலங்களில் வலைவீசித் தம் ஆலைகளில் வாட்டி வதைக்க ஆள்பிடித்து வருகின்றனர் நம் செல்வந்தர். சீமான் – சீமாட்டியரின் பிள்ளைகள் கடலோடி கல்வி கற்க, நம் எளியோரின் பிள்ளைகள் நந்தன் வழி உயிர் பலியாகின்றனர்.

தமிழராகிய நம் முன் இப்போது வைக்கப்பட்டிருப்பவை இரண்டே இரண்டு தேர்வுகள்தாம். இரண்டு காகிதச் சுருள்களிலும் எழுதப்பட்டிருப்பது தோல்வி அல்லது மரணம்.

வெட்டி வீரமோ, வாய்ச்சொல் ஜாலமோ இதை வெல்லப்போவதில்லை. புரட்சிகரப் புளகாங்கிதமும் கவைக்கும் உதவப்போவதில்லை.

புதியன புனைதல். எவரும் எதிர்பார்த்திரா புதியன புனைதல். அவை மட்டுமே நம் இளம் தலைமுறையினரின் எதிர்காலத்திற்குப் புதிய பாதைகளை வகுத்துத் தரும்.

நன்றி: தமிழ் இந்து

 

 

 

தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூடு சுட்டுவது என்ன?

நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் நிலவும் ஒரு நாட்டில், ஜனநாயக நெறிமுறைகள் பாதுகாக்கப்படுவதற்கு அரசின் தூண்களுக்கிடையிலான அதிகாரப் பகிர்வுகள் (separation of powers) மீறப்படாமல் இயங்குவது அடிப்படையான நிபந்தனையாகும். அதாவது, சட்டம் இயற்றும் நாடாளுமன்றம்/சட்டசபை, சட்டத்திற்கும் அதற்கு ஆதாரமான அரசியல் சட்டத்திற்கும் பொருள்கோடல் தந்து நீதியை நிலைநாட்டும் பணியை மேற்கொண்டிருக்கும் நீதிமன்றங்கள், இவற்றை சட்டத்தின் வழி நின்று செயல்படுத்தும் நிர்வாகத் துறை ஆகிய மூன்று தூண்களும் தமது அதிகார வரம்புகளை மீறாமல் ஒன்றுடன் ஒன்று இயைந்து செயல்பட வேண்டும். நான்காவது தூணாகக் கருதப்படும் ஊடகங்கள், இம்மூன்று தூண்களின் செயல்பாடுகளைப் பற்றிய விமர்சனங்கள் வாயிலாக அவற்றைச் செழுமைப்படுத்தும் பணியை மேற்கொள்ளும்.

சட்டம் இயற்றும் மன்றங்கள், காலத்தின் தேவைக்கேற்ப சட்டங்கள் இயற்றுவது, அரசாங்கத்தின் கொள்கை முடிவுகளை தீர்மானிப்பது ஆகியவற்றோடு, அவற்றைச் செயல்படுத்தும் பணியையும் மேற்கொள்கின்றன. செயல்படுத்தும் நிர்வாக அலகுகளை (அதிகார வர்க்கத்தை) மேற்பார்வையும் செய்கின்றன. அரசின் கொள்கைகளை அதிகார வர்க்கம் எவ்வாறு செயல்படுத்துகிறது என்பதைக் கண்காணிக்க மதிப்பீட்டுக் குழு (Estimates Committee), பொதுக் கணக்குக் குழு (Public Accounts Committee) எனப் பல குழுக்களை, எதிர்கட்சி எம் எல் ஏக்களை உள்ளடக்கி அமைத்துச் செயல்பட நமது நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளுக்கு அதிகாரம் உண்டு. நமது நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளின் செயல்பாடுகள் வரைமுறைகளை மீறிச் செயல்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்துகொள்ளவே கணக்குத் தணிக்கையாளர் அமைப்பும் (Comptroller and  Auditor General of India) உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

நாடாளுமன்றம்/சட்டசபைகளில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் ஒரு கட்சியின் கட்டுப்பாட்டிற்குள், இச்சபையால் மேற்பார்வை செய்யப்படும் அதிகார வர்க்கம் வீழ்ந்துவிடக்கூடாது என்பதை உறுதி செய்யப்படும் பொருட்டே, அதிகார வர்க்கத்தை – ஐ ஏ எஸ், ஐ பி எஸ், இன்னபிற – தேர்வு செய்வதற்கான தனித்த தேர்வு முறைகள்  வகுக்கப்பட்டுள்ளன. அதிகார வர்க்கத்தின் செயல்பாடுகளுக்கான நெறிமுறைகளும் பயிற்சிகளும் தொடர்புடைய, தனித்தியங்கும் நிறுவனங்களால் வழங்கப்படுகின்றன.

நாடளுமன்றமும் சட்டமன்றங்களும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படை நியதிகளை மீறும் சட்டங்களை இயற்றாமல் இருப்பதைக் கண்காணித்து, கட்டுக்குள் வைக்கும் பணியை நீதிமன்றங்கள் செய்கின்றன. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில், சட்டங்களுக்குப் பொருள் கூறுகின்றன. அதோடு, அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரங்களை சட்டத்திற்கு உட்பட்டு வரையறுத்து, கட்டுப்படுத்தும் பணியையும் செய்கின்றன. தனது ஆணைகளைக்கூட செயல்படுத்தும் அதிகாரம் அற்றதாக வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதன் மூலம் நீதிமன்றத்தின் அதிகாரமும் கட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நடைமுறையில் இவற்றில் ஏற்ற இறக்கங்கள் நேரும்போதெல்லாம் இந்த வரையறையுடன் உரசிப் பார்த்து விமர்சனங்கள் எழுவது வாடிக்கை. ஆனால், இத்தூண்களில் ஒன்று பிறவற்றின் அதிகார வரம்புகளை அதீதமாக மீறுவது அசாதாரண சூழல்களைத் தோற்றுவிக்கும்.

குறிப்பாக, சட்டம் இயற்றும் மன்றங்களின் அதிகாரங்களை ஒரு கட்சியோ அல்லது ஒரு தனி நபரோ படிப்படியாகத் தம்மை நோக்கிக் குவிக்கும்போது, பிற தூண்களின் அதிகார வரம்புகளுக்குள் தலையிட்டு, மட்டுப்படுத்தி செயலற்றதாக்கிவிடுவது நிகழ்கிறது. ஒரு கட்சி அதைச் செய்யும்போது, அதை ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறையாக – சர்வ-அதிகார* ஆட்சிமுறை (Totalitarianism) – ஹிட்லரின் நாசிசம், முசோலினியின் பாசிசம், ஸ்டாலினின் கம்யூனிசம் – உருவெடுக்கிறது. ஒரு தனி நபர் அதைச் செய்யும்போது, எதேச்சதிகாரம் எழுகிறது.

இந்திய ஜனநாயகமும் தமிழகமும் இவ்விரு பேராபத்துகளின் விளிம்பில் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைக் காட்டும் நிகழ்வுகள் அண்மைக்காலமாக தொடர்ந்து அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கின்றன.

மோடி அரசு பதவிப் பொறுப்பு ஏற்றவுடன் கொண்டுவர முயற்சி செய்த தேசிய நீதிமன்ற நியமன ஆணையச் சட்டம் (2014), இந்திய அளவில் இதற்கான முதல் அறிகுறியாக அமைந்தது. இச்சட்டத்தின் மூலம், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளை நியமிக்கும் அதிகார வரம்புகளை நாடாளுமன்றத்தின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர மோடி அரசு முயற்சி செய்தது. நல்ல காலமாக, உச்சநீதிமன்றம் அதை அரசியல் சாசனத்திற்கு எதிரானது என்று கூறி நிராகரித்தது (தற்போதைய கொலீஜிய முறையின் குறைகள் தனித்துப் பேசவேண்டியவை).

தற்போது, ஆட்சிக்காலம் நிறைவுற இன்னும் ஓராண்டே இருக்கும் நிலையில், மீண்டும் மோடி அரசு, அதிகார வர்க்கம் தேர்வு செய்யப்படும் முறையில் மாற்றம் செய்ய முனைந்திருக்கிறது. இப்புதிய விதிகள் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டால், அதிகாரத்தில் உள்ள கட்சியின் கருத்தியல், அல்லது செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டவர்களேஅதிகார வர்க்கத்தினராக தேர்வு செய்யப்படும் ஆபத்து இருப்பதைப் பலரும் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர். இது, தற்போது அதிகார வர்க்கத்தினரின் தேர்வில் நிலவி வரும் அரசியல் சார்பற்ற தன்மைக்கு முடிவு கட்டி, ஒரு கட்சியின் சர்வ-அதிகார ஆட்சிமுறைக்கு வழிவகுக்கும்.

இந்திய அளவிலான நகர்வுகள் இவ்வாறு சர்வ-அதிகார ஆட்சியை நோக்கிய ஆபத்துகளாக இருக்கையில், தமிழகம் வேறுவகையான சரிவில் ஏற்கனவே வீழ்ந்துவிட்டிருக்கிறது எனலாம்.

உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் முதல் குற்றவாளி என்று குறிப்பிடப்பட்டவரான மறைந்த முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இது சத்தமில்லாமல் நடந்தேறியது. சரியாகச் சொல்வதென்றால் இரண்டு விஷயங்கள் நடந்தேறின.

முதலாவது, சட்டமன்றத்தின் மூலம் தேர்வு செய்யப்பட்ட மந்திரிசபை செயலற்றதாக ஆக்கப்பட்டு, அனைத்து அதிகாரங்களையும் ஜெயலலிதா நேரடியாகத், தன்னிடமே குவித்துக்கொண்டார். அரசு நிர்வாகத்தின் அனைத்து துறைகளும் ஜெயலலிதாவின் ஆணைக்கு உட்பட்டு மட்டுமே இயங்குவதாக திருகப்பட்டன. மந்திரிசபை பெயரளவிற்கு மட்டுமே இருந்தது.

இதன் விளைவாக, அரசின் பல துறைகளின் கொள்கை முடிவுகளும், செயல் நடவடிக்கைகளும் பெருத்த தேக்கத்திற்கு உள்ளாயின. தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளரின் கடந்த மூன்று அறிக்கைகளை மேலோட்டமாக நோட்டம் விட்டாலே, அவ்வறிக்கைகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள ஏராளமான முறைகேடுகளுக்கும் கேள்விகளுக்கும் ஜெயலலிதா அரசால் முறையான பதில்கள் அளிக்கப்படாமல் நிலுவையில் இருப்பதைக் காணமுடியும்.

எவருக்கும் பதில் சொல்லும் கடமையோ பொறுப்போ அற்ற, சட்டத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வினோதமானதொரு தனி நபர் எதேச்சதிகார ஆட்சியாகவே ஜெயலலிதாவின் ஆட்சி இருந்தது.

அதாவது, சட்டம் இயற்றும் பொறுப்புடைய சட்டசபையும், அதிகார வர்க்கத்தை மேற்பார்வை செய்யும் பொறுப்புடைய மந்திரிசபையும் ஒரு தனி நபரின் வரம்பற்ற அதிகாரத்தால் செயலற்றவையாக மாற்றப்பட்டிருந்தன.

இரண்டாவதாக, 2010 – 16 காலகட்டத்தில், தமிழகத்தின் 32 மாவட்டங்களில் 25 மாவட்டங்களுக்கு ஜெயலலிதாவால் நியமன ஐ ஏ எஸ் ஆக பதவி உயர்வு அளிக்கப்பட்டவர்கள் ஆட்சியர்களாக பொறுப்பளிக்கப்பட்டனர். இவர்களில் சிலர் ஜெயலலிதாவிற்கு முளைப்பாரி எடுக்காத குறையாக புகழ்ந்து பாராட்டியது சிலருக்காவது நினைவில் இருக்கக்கூடும்.

அதாவது, ஜெயலலிதாவிற்கு விசுவாசமாக இருப்பவர்கள் ஆட்சியர்களாக்கப்பட்டது அதிகார வர்க்கத்தின் தேர்வில் அரசியல் தலையீடு இருக்கக்கூடாது என்ற ஜனநாயக ஆட்சிமுறைக்கான அடிப்படை நிபந்தனையையும் அழித்தது. அதிகார வர்க்கத்தையும் ஒரு தனிநபரின் விசுவாசத்திற்குரிய குழுவாக மாற்றியது.

ஜெயலலிதாவின் தலையீட்டில் இருந்து தப்பியவை, நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பும் தேர்தல் நடைமுறையும் வாக்களிக்கும் உரிமையும் மட்டுமே.

ஜெயலலிதாவின் மறைவைத் தொடர்ந்து, ரோமப் பேரரசின் அரியாசணத்தை அரசனின் பிரத்யேக மெய்பாதுகாப்பாளர்களிடமிருந்து (Praetorian Guards) ஏலத்தில் எடுத்து டிடியஸ் ஜூலியானஸ் (Didius Julianus) முடிசூட்டிக்கொண்டதைப் போன்றதொரு சூழல் தற்போது நிலவுகிறது.

சட்டசபை/மந்திரிசபையின் மேற்பார்வையின் கீழ் கட்டுப்பட்டு நிர்வாகம் செய்யவேண்டிய அதிகார வர்க்கம், கேட்பாரின்றி அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தில் திளைத்திருக்கிறது. ஜூலை 2017 இல் வெளியிடப்பட்டுள்ள தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளர் அறிக்கையில் (அறிக்கை 3, பொது மற்றும் சமூக நலத்துறை) இதுவரை நடைபெற்றிராத முறைகேடுகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

மாணவர்களுக்கான கல்வி உதவித் தொகை வழங்கலில் ஒரே மாணவரின் வங்கிக் கணக்கில் பல மாணவர்களுக்கான உதவித் தொகைகள் வைப்பீடு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரே மாணவருக்கு பலமுறை உதவித் தொகை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரே நபருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட சாதிச் சான்றுகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இம்முறைகேடுகள் ஆயிரக்கணக்கில் நடைபெற்றுள்ளதாக கணக்குத் தணிக்கை அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. ஜெயலலிதா ஆட்சியில்கூட இத்தகைய முறைகேடுகள் நடைபெறவில்லை என்பது குறித்துக்கொள்ள வேண்டியது.

ஜெயலலிதா ஆட்சியில் அவருக்கு விசுவாசமானவர்களாகக் கருதப்பட்ட, நியமன ஐ ஏ எஸ் அதிகாரிகளாகப் பதவி உயர்வு பெற்றவர்களில் எவரெவர் இப்போது எவருக்கு விசுவாசமாக இருக்கிறார்கள் என்பது எவருக்கும் புரியாத புதிர். எது எப்படியாக இருந்தாலும், அதிகார வர்க்கத்தின் வரம்புகளும் சட்டமன்ற/மந்திரிசபை வரம்புகளும் மீறப்பட்ட சூழல் தொடரும் நிலையில், மந்திரிசபையின் மேற்பார்வைக்குக் கட்டுப்படாமல் ஒரு அதிகார வர்க்கம் தன்னிச்சையாக செயல்படுவது மிகுந்த ஆபத்தானது.

அத்தகையதொரு பேராபத்தைத்தான் தூத்துக்குடியில் நடந்தேறியுள்ள துப்பாக்கிச் சூடு நமக்கு சுட்டிக் காட்டுகிறது.

99 நாட்கள் அமைதியான முறையில் போராடிய பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களைச் சந்தித்து அவர்களுடைய கோரிக்கைகளை அறிந்துகொள்ள, பேச்சுவார்த்தை நடத்த, அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளும் மந்திரிசபையுமே முன்வராத நிலையில், அதிகார வர்க்கம் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்து தனது அதிகார வரம்பெல்லையை மீறி கொடூரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

இக்கொடூரம் அரங்கேறிய பின்னரும், சாதாரண மக்களின் மீது துப்பாக்கி சூடு நடத்த யார் உத்தரவிட்டது என்ற அடிப்படை உண்மைகூட எவருக்கும் தெரியவில்லை என்ற சூழலே நிலவுகிறது. ஒரு ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் சட்டசபைக்கும் மந்திரிசபைக்கும் பொறுப்புகூறும் கடமை (accountability) அதிகார வர்க்கத்திற்கு இருக்கிறது. அத்தகைய பொறுப்புகூறும் பொறுப்பற்ற ஒரு அதிகாரவர்க்கம் ஜனநாயகத்திற்கு மட்டுமல்ல, எந்தவொரு ஆட்சிமுறைக்குமே பெருங்கேடு விளைவிக்கும் ஒரு அங்கமாக உருவெடுத்துவிடும் பேரபாயமே தற்சமயம் நம் முன் நிற்கும் பெரும் சவால்.

—————–

* சர்வஅதிகாரம் அல்லது சர்வாதிகாரம் – ஆங்கிலத்தில் Totalitarianism என்று குறிப்பிடப்படும் இவ்வரசியல் கருத்தமைவையும், அத்தகைய ஆட்சியமைப்பின் கட்டமைப்பையும் Totalitarianism and its Origins என்ற நூலில், Hannah Arendt என்ற புகழ்பெற்ற அரசியல் தத்துவவியலாளர் விரிவாக விளக்கியிருப்பார்.

இத்தகைய ஆட்சியமைப்பு ஹிட்லரின் நாசி ஜெர்மனியிலும் ஸ்டாலினின் சோவியத் ரசியாவிலும் தோன்றி, பின்னர் சோவியத் ரசியாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கிழக்கு ஐரோப்பிய கம்யூனிஸ்டு நாடுகளால் தழுவிக்கொள்ளப்பட்டது. சீனாவின் கம்யூனிஸ்டுகளும் உலகெங்கிலும் உள்ள கம்யூனிஸ்டு கட்சியினரும் இத்தகைய ஆட்சியமைப்பையே கம்யூனிச ஆட்சியமைப்பாக வலியுறுத்தி வருகின்றனர்.

இத்தகைய ஆட்சியமைப்பில் இரு கட்சி தேர்தல் அமைப்புமுறைகூட தடைசெய்யப்பட்ட ஒன்று.

வெங்காயத்தின் கட்டமைப்பை உருவகமாகக் கொண்டு, இந்த ஆட்சியமைப்பை ஹான்னா ஹாரண்ட் விளக்கியிருப்பார். வெங்காயத்தின் அடுக்குகளைப் போல, அதிகாரம் ஒரு மையத்தைச் சுற்றிப் பல அடுக்குகளாகக் கவிந்திருக்கும். ஆனால், அதன் மையத்தில் சூன்யமே இருக்கும்.

அதாவது, இத்தகைய ஆட்சியமைப்பை இயக்குபவராக ஒரு “மாபெரும் தலைவர்“ இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியமில்லை.

இந்த விளக்கம், ஒரு தனிநபரின் கைகளில் ஒட்டுமொத்த அதிகாரமும் குவிந்திருக்கும் ஆட்சியமைப்பிலிருந்து (எதேச்சதிகாரம் -Dictatorship) சர்வ – அதிகாரத்தை (Totalitarianism) – எங்கும் பரவியிருக்கும் அதிகாரத்தை, வித்தியாசப்படுத்திப் புரிந்துகொள்ள உதவியாக அமைகிறது.

பொதுவில், அரசியல் கருத்தாடல்களில் இந்த வித்தியாசம் புரிந்துகொள்ளப்படாமல், ஒரு நபரின் கைகளில் அனைத்து அதிகாரமும் குவிந்திருக்கையில் அவரை சர்வாதிகாரி என்று அழைப்பது வழமையாகிவிட்டது. அத்தகையோரை எதேச்சதிகாரி என்று அழைப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். மாற்றாக, கொடுங்கோலர் என்ற பழந்தமிழ் சொல்லை கையாள்வது நன்று.

நன்றி: தமிழ் இந்து

பின் குறிப்பு:

ஒரு தகவல் பிழையை நீக்கி, சர்வ-அதிகாரம் குறித்த விளக்கம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

மதுரையில் இருந்து வெளியாகும் ஹலோ மதுரை என்ற இதழிலும் இக்கட்டுரை மறுபிரசும் செய்யப்பட்டது.

 

ஸ்கீம் மந்திரகாளி

அண்மைய காவிரி உரிமை போராட்டங்களில் “ஸ்கீம்“ என்ற ஒரு வார்த்தை ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் ஆவேசத்தையும் மத்திய அரசுக்கு எதிராகக் கிளறிவிட்டது. உச்சநீதிமன்றம் விதித்திருந்த காலக்கெடுவின் இறுதியில் “ஸ்கீம்“ என்பதை விளக்குமாறு மத்திய அரசு மனு அளித்ததாக வெளியான செய்திகளைத் தொடர்ந்து தமிழகம் கொதிநிலையை அடைந்தது.

கர்நாடக மாநில தேர்தல்களை மனதில் வைத்து மத்திய அரசு செய்யும் காலம் தாழ்த்தும் நாடகம் என்று இது சரியாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது என்றாலும், உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு தாக்கல் செய்த மனுவின் உள்ளடக்கம் முழுமையாக கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை. “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கத்தின் பின்னணியும் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவற்றின்பால் கவனத்தைக் குவிப்பது காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பதற்கான முன்னெடுப்புகளுக்கு உதவக்கூடும்.

மத்திய அரசு 1956 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டம் (Inter-State Water Disputes Act) மட்டுமே நதிநீர் பங்கீட்டு பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான சட்ட வழியாக உள்ளது. இச்சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது, அதில் “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கம் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை.

1979 ஆம் ஆண்டு நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் இறுதித் தீர்ப்பையொட்டி, 1980 ஆம் ஆண்டு இச்சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, புதிதாக பிரிவு 6 (A) சேர்க்கப்பட் ட து. 2007 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட காவிரி நதிநீர் ஆணையத் தீர்ப்பு இப்பிரிவின் பின்னணியை தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

“நர்மதா நதிநீர் ஆணையம் 1979 இல் வழங்கிய தீர்ப்பிற்குப் பிறகு, நாடாளுமன்றம் மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தில் 1980 ஆம் ஆண்டு சட்டத் திருத்தம் 45 மூலம் பிரிவு 6 – A ஐ புகுத்தியது. இச்சட்டத் திருத்தத்தின் நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்கள் குறித்த கூற்று அறிக்கை, நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இச்சட்டத்தில் பிரிவு 6 – A ஐ அறிமுகப்படுத்துவதற்கான காரணமாக அமைந்தது என்று குறிப்பிடுகிறது.“  (காவிரி ஆணையத் தீர்ப்பு, தொகுதி V பக்கம் 222).

முரண்பட்ட நலன்களுடைய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினைகளில் ஆணையத்தின் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பின்னரும், அத்தீர்ப்பைச் செயல்படுத்துவதில் மாநிலங்கள் மீண்டும் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டே இச்சட்டப் பிரிவு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

இச்சட்டப் பிரிவின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

“பிரிவு 6. மத்திய அரசாங்கம் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை அரசிதழில் அலுவல்பூர்வமாக வெளியிடவேண்டும்.  ஆணையத்தின் தீர்ப்பு இறுதியானது என்பதோடு, பிரச்சினையில் தொடர்புடைய அனைத்து தரப்பினரையும் கட்டுப்படுத்துவதும், அவர்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டியதும் ஆகும்.

6 A . (1) பிரிவு 6 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிபந்தனைகளுக்கு குந்தகம் விளைவிக்காத வகையில், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை நடைமுறைக்கு கொண்டுவர அவசியமான அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு திட்டம் (ஸ்கீம்) அல்லது திட்டங்களை வடிவமைத்து, மத்திய அரசாங்கம், அரசிதழில் வெளியிடலாம்.

(2) உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டத்தின் கீழ் (அ) ஆணையத்தின் தீர்ப்பு அல்லது வழிகாட்டல்களை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அதிகார அமைப்பு எதுவொன்றும் (கமிட்டி அல்லது வேறு வகையான அமைப்பாக வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று) நிறுவ வழிவகுக்கப்படலாம்.”

மேலும், உட்பிரிவு (7) இத்திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வரும் நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரில், இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களைச் செய்துகொள்ளலாம் என்கிறது.

இவையல்லாது, 2002 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட சட்டத்திருத்தம் 14 இன்படி, மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினை சட்டத்தில் மேலும் ஒரு திருத்தம் செய்யப்பட்டது. இதன்படி உட்பிரிவு 6(2) பின்வருமாறு திருத்தப்பட்டது:

“உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை மத்திய அரசாங்கம் அரசிதழில் வெளியிட்ட பிறகு, அது உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவு அல்லது தீர்ப்பாணைக்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையதாக கொள்ளப்படவேண்டும்.“

இவற்றின் சாராம்சம்:

  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பிற்குப் பின்னரும், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் முரண்பட்ட நலன்களைக் கொண்ட மாநிலங்கள் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதால், அத்தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் மத்திய அரசாங்கத்திடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளது.
  • மத்திய அரசாங்கம், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவர, ஒரு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைத்து, அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும்.
  • அத்திட்டமானது ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அமைப்பு, அதன் அதிகார எல்லைகள், நிர்வாகம், பரிசீலனைக் கமிட்டி இன்னபிறவற்றை வகுக்கவேண்டும்.
  • அவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்ட பிறகு, மத்திய அரசாங்கம் அதை நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களை செய்யலாம்.
  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பு உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பிற்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையது.

இத்தகைய அதிகார வலிமையுள்ள ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாற்றங்களை செய்து உச்சநீதிமன்றம் தனது “இறுதியிலும் இறுதியான” தீர்ப்பை வழங்கியது.

ஆறு வாரங்களுக்குள் ஸ்கீமை வடிவமைக்கும்படி உத்தரவிட்ட உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு பிப்ரவரி 12 அன்று வழங்கப்பட்டது. ஆனால், மத்திய அரசு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைக்கவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் அதற்கான வரைவறிக்கையைத் தயாரிக்கும் முயற்சியோ செய்யவில்லை. அமைச்சரவை அளவில் ஆலோசனை எதுவும் நடைபெற்றதாகவும் தெரியவில்லை.

மாறாக, மார்ச் 9 அன்று – ஏறத்தாழ 3 வாரங்கள் கழிந்த நிலையில், மத்திய அரசின் நீர்வளத் துறை அமைச்சகத்தின் செயலர் திரு. யு. பி. சிங் அவர்களின் தலைமையில், தமிழகம், கர்னாடகம், கேரளம், புதுவை ஆகிய நான்கு மாநில தலைமை மற்றும் முதன்மை செயலர்களின் கலந்தாலோசனைக் கூட்டம் புதுதில்லியில் நடத்தப்பட்டது.

இக்கூட்டத்தில் நான்கு மாநிலப் பிரதிநிதிகளும் ஸ்கீம் அமைக்க ஒப்புக்கொண்ட போதிலும் அது குறித்து மாறுபட்ட கருத்துக்களைத் தெரிவித்துள்ளனர். மார்ச் 19 அன்று எழுத்து வடிவிலும் சமர்ப்பித்துள்ளனர்.

இவ்வாறு ஸ்கீம் அமைப்பதில் மாநிலங்களுக்கிடையே மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுவதையும், மத்திய அரசு தானே ஸ்கீமை வடிவமைத்தால், மாநில அரசுகள் மீண்டும் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்ற காரணத்தைக் காட்டியும், காவிரி ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாறுதல்களை செய்துகொள்ளலாமா என்று கேட்டும் மார்ச் 31 அன்று மத்திய அரசு மனுவை சமர்ப்பித்தது.

இவ்விடத்தில் 2002 ஆம் ஆண்டு பிரிவு 6(2) இல் செய்யப்பட்ட மற்றொரு திருத்தம் குறித்து உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு வலியுறுத்திக் குறிப்பிட்டுள்ள புள்ளி மிகுந்த கவனத்திற்குரியது.

மத்திய அரசின் தரப்பை முன்வைத்த சொலிசிடர் ஜெனரல் திரு. ரஞ்சித் குமாரின் வாதத்தை மறுத்து, மத்திய மாநில உறவுகள் குறித்த சர்காரியா கமிஷன் அறிக்கையின் (1980) பரிந்துரையை சுட்டிக் காட்டி, “ஆணையத்தால் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பிற்கு எந்தவொரு மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருக்கவும், அதன் வழிகாட்டுதல்களின் படி நடக்கச் செய்யவும் உரிய வலிமையைத் தரும் பொருட்டே பிரிவு 6(2) இல் அவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது. திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைப்பதன் நோக்கமே தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதுதான்,“ (பக்கம்: 456 – 7), என்று உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளது.

இந்த விளக்கத்தையும் மீறி முரண்பட்ட நலன்களையுடைய மாநிலங்களின் பிரதிநிதிகளைக் கூட்டி, மீண்டும் கலந்தாலோசிப்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை கேலிக்குரியதாக்குவது என்பதல்லாமல் வேறு என்ன?

இதைக் காட்சிலும் வேடிக்கையான மற்றொரு விஷயத்தையும் மத்திய அரசு சத்தமில்லாமல் செய்திருக்கிறது.

2017 மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில், மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் உமா பாரதி 1956 மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தை மீண்டும் திருத்தம் செய்யும் மசோதா ஒன்றை தாக்கல் செய்தார். அத்திருத்த மசோதாவை ஆய்வு செய்ய நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அமைக்கப்பட்டு, அதன் பரிந்துரைகள் ஆகஸ்டு 2017 இல் நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

நீண்ட காலமாக தீர்க்கப்படாதிருக்கும் நதிநீர் பிரச்சினைகளை விரைவில் தீர்க்கும் பொருட்டு, இச்சட்டத் திருத்தம் முன்மொழியப்படுவதாக கூறப்பட்டது. இதன்படி, ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டுள்ள நதிநீர் ஆணையங்களின் தீர்ப்புகளில் எவ்வித மாற்றமும் செய்ய இயலாது.  தற்போது நடப்பில் உள்ள நதிநீர் ஆணையங்கள் கலைக்கப்பட்டு, ஒரு மத்திய ஆணையத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படும். அந்த ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இறுதியானது. அதன் தீர்ப்பை அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. ஸ்கீம் என்ற வார்த்தைக்கே அதில் இடமும் இல்லை.

நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற கூட்டத் தொடரில் இச்சட்டத் திருத்தத்தின் மீது நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அளித்துள்ள பரிந்துரைகள் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தால், காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினை ஒரு தீர்க்கமான முடிவிற்கு வந்திருக்கும்.

அல்லது, உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பின்படி ஸ்கீமை வகுத்து நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றியிருந்தாலும் பிரச்சினை தீர்ந்திருக்கும்.

இரண்டில் ஒன்றையும் செய்யாமல், தமிழக ஆளும் கட்சியின் மூலம் நாடாளுமன்றத்தை முடக்கி, தனது அரசின் மீது கொண்டுவரப்பட இருந்த நம்பிக்கையில்லா தீர்மானத்தை வரவொடாமல் செய்ததோடு, கர்னாடக தேர்தலுக்கு அவகாசமும் எடுத்துக்கொண்டதுதான் மோடியின் தந்திர அரசியல் நகர்வு.

குடிமக்களின் தலைபோகும் பிரச்சினைகளைக் காட்டிலும், அரசியல் லாப – நஷ்டக் கணக்குகளே முக்கியம் என்ற அணுகுமுறையில் காங்கிரசிற்கும் பாஜகவிற்கும் வித்தியாசம் இல்லை என்பதையே இது மக்களுக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது.

நன்றி: தமிழ் இந்து

அரண்மனைக் கொலைகளும் அந்தப்புர ரகசியங்களும் இடைத்தரகர்களும் – 1

இத்தாலியை இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டு முதன்முதலாக எழுதிய பெருமை காரல் மார்க்சுக்கு உரியதுதானா? தெரியவில்லை. என்றாலும், “இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி” என்று தலைப்பிட்டு 1853 இல் அவர் எழுதிய புகழ்பெற்ற கட்டுரையில், இத்தாலியின் புவியியல் அமைப்பையும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் புவியியல் எல்லைகளையும் ஒப்பிட்டுத் தொடங்கி, அரசியல் வரலாற்று ரீதியிலும் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நிலவிய ஒப்புமைகள் சிலவற்றையும் சுட்டிக் காட்டியிருப்பார்.

நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், இந்திய அரசியலில் இத்தாலி தொடர்பு கொள்ளும் என்று அப்போது காரல் மார்க்சால் கற்பனை செய்திருக்க முடியுமா? தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒன்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. இத்தாலியாகப் பரிணமித்த பண்டைய ரோமப் பேரரசுக்கு பண்டைய தமிழகத்துடன் நெருங்கிய வணிக உறவு பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவி வந்திருக்கிறது என்பது காரல் மார்க்சுக்குத் தெரியாது என்பது தெரிகிறது. அதற்கு அவரைக் குற்றம் சொல்லவியலாது என்பதுவும் தெரிகிறது.

பழம் தென்னிந்தியத் துறைமுகங்களிலும், கடற்கரைப் பகுதிகளில் இருந்து வெகுதூரம் தள்ளியிருந்த வணிக நகரங்களிலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்லியல் அகழாய்வுகளில், ரோமப் பேரரசின் நாணயங்கள் குவியல் குவியலாக கண்டெடுக்கப்பட்ட காலம்வரை அவர் உயிருடன் இருக்கவில்லை. ஒருவேளை காரல் மார்க்ஸ் உயிருடன் இருந்திருந்தால், இவ்வணிகத் தொடர்ச்சியைக் குறித்து மட்டுமல்லாமல், பண்டைய ரோமப் பேரரசிற்கும் தற்காலத் தமிழக / இந்திய அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கும் உள்ள ஒப்புமைகள் சிலவற்றை எண்ணி வியந்திருப்பார்.

காலமும் வெளியும் இவ்விரு பிரதேசங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளை அறுத்த பின்னும், ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்ததை ஒத்த சம்பவங்கள், தற்போது தமிழகத்தில் அரங்கேறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்றிருப்பார். “வரலாற்றுச் சம்பவங்களும் நபர்களும் இருமுறை தோற்றம் பெறுகின்றன. முதல் முறை களிக்கூத்தாடும் குரூரமாக. இரண்டாம் முறை, சலிப்பூட்டும் கசிந்துருகலாக“ என்று எழுதியும் இருப்பார்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், தொலைதூரப் பிரதேச பேரரசு ஒன்றில் நிலவிய கொடுங்கோலாட்சிக்கும், ஜனநாயகம் “தழைத்தோங்கும்” காலத்தில், அமைதிப் பூங்காவெனப் பெயர் பெற்ற தமிழகத்தில், தற்காலத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் சம்பவங்களுக்கும் என்னதான் தொடர்பு?

நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டவைகளுக்கு இடையில் பாரதூரமான வித்தியாசங்கள் இருப்பதைப் போலவே, தொடர்பற்றவைகளுக்கு இடையில் தொடர்புகள் தோன்ற வாய்ப்புண்டு.

முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) என்று உச்சநீதிமன்றத்தால் தெள்ளத்தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டு தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் மறைவைத் தொடர்ந்து, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவையாகத் தோன்றும் மூன்று சம்பவங்கள் நடந்தேறியுள்ளன.

அவை, ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்த அரண்மனைக் கொலைகள், ஊரறிந்த அந்தப்புர ரகசியங்கள், இடைத்தரகர்களின் பேராசைப் பொச்சரிப்புகளை ஒத்தவையாக, ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒற்றுமைகள் கொண்டவையாக உள்ளன.

 அரண்மனைக் கொலைகள்

உலக வரலாற்றில் மிக அதிகமான, மிகக் குரூரமான அரண்மனைச் சதிகளும் படுகொலைகளும் நிகழ்ந்த “பெருமை” ரோமப் பேரரசுக்கே உரியது.

சதித் திட்டம் தீட்டி, அரசனைக் கொன்று, அரச பதவியைக் கைப்பற்றியவர் செய்த முதல் காரியம், முந்தைய அரசனுக்கு நெருக்கமாக இருந்த அனைவரையும் – மனைவி, மக்கள், உறவினர், விசுவாசமான ஊழியர்கள், இராணுவ அதிகாரிகள், செனட் உறுப்பினர்கள், இன்னபிறரை அழித்தொழிப்பதே வழமையாக இருந்தது.

சதியும் படுகொலையும் புரிந்து அரச பதவியைக் கைப்பற்றியவர்கள், எந்நேரமும் எவரும் தம்மைக் கொலை செய்யக்கூடும் என்ற அச்சத்திலும், பிரமையிலும் சந்தேகத்திலும் எவரையும் எந்நேரத்திலும் கொலை செய்யும் பயங்கரமும், அதன் விளைவாக படுகொலை செய்யப்படுவதுமாக தொடர்ந்தது.

சதிகள் – சதிகளைப் பற்றிய புரளிகள் – சதி தீட்டியோரைப் படுகொலை செய்தல் – படுகொலை பற்றிய புரளிகள் – புரளிகளின் அடிப்படையிலான படுகொலைகள் என்பதாக ஒரு விஷச் சுழல்.

இத்தகைய விஷச் சுழலின் விளைவாக, உலக வரலாற்றில் எப்பேரரசும் கண்டிராத “நான்கு பேரரசர்களின் ஆண்டு “(கி.பி . 68 – 69), “ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“ (கி.பி. 193) போன்ற விசித்திரங்களை ரோமப் பேரரசு கண்டது.

ரோம் பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தபோது “பிடில்” வாசித்துக்கொண்டிருந்தவன் எனப் புகழ் பெற்ற நீரோ, ரோமானிய செனட்டால், “பொதுமக்களின் எதிரி” என்று அறிவிக்கப்பட்டு, கொலை செய்யப்படுவதற்கு அஞ்சியே தற்கொலை செய்துகொண்டான். அவனது தற்கொலையைத் தொடர்ந்து உருவான காலப்பகுதியே “நான்கு பேரரசர்களின் ஆண்டு“ என அழைக்கப்படுகிறது.

நீரோ ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதோ, அவனது தாயார் செய்த கொலைச் சதியால். பேரரசன் க்ளாடியஸின் மூன்றாவது மனைவியின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவனை மணம்புரிந்துகொண்ட நீரோவின் தாயார் ஆக்ரிப்பைனா, க்ளாடியஸை வற்புறுத்தி தனது மகன் நீரோவை வாரிசாக அறிவிக்கச் செய்தாள். அதன் பின்னர், க்ளாடியசுக்கு விஷக் காளான்களை உண்ணக் கொடுத்து அவனைக் கொன்று நீரோவை அரியணை ஏறச் செய்தாள். நன்றிக் கடனாக நீரோ, தன் தாயாரைக் கொன்றான்.

க்ளாடியஸோ, “கொடூர மிருகம்” என ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களால் இகழ்ந்துரைக்கப்பட்ட அரசன் கலிகுலா அவனது மெய்க்காப்பாளர்களால் படுகொலை செய்யப்பட்டபோது, அஞ்சி நடுநடுங்கி திரைச்சீலைக்குப் பின்னே ஒளிந்திருந்தான். அவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட மெய்க்காப்பாளர்கள், அரச குடும்பத்தில் எஞ்சியிருந்த ஒரே ஆண் என்ற காரணத்தால் அவனை அரசனாக அறிவித்தார்கள்.

க்ளாடியஸ் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டதும் செய்த முதல் காரியம், கலிகுலாவைக் கொல்லச் சதித் திட்டம் தீட்டிய மெய்காப்பாளர்களுக்கு – அதாவது, அவன் ஆட்சியைக் கைப்பற்றக் காரணமாக இருந்தவர்களுக்கு, மரண தண்டனை வழங்கியதுதான்.

“ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“ புகழ்பெற்ற மார்கஸ் ஆரிலியஸின் மகன் காமடஸின் படுகொலையுடன் தொடங்கியது. காமடஸ் மூத்த சகோதரி லுசில்லா அவனைக் கொலைச் செய்யச் சதித்திட்டம் தீட்டி, அது தோல்வியடைய, கமோடஸ் அவளை நாடு கடத்தி, பின்னர் கொலையும் செய்தான். ஆனால், அவன் தனது ஆசைநாயகி மார்சியாவின் சதியால் கொலை செய்யப்படவேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருந்தது. காமடஸின் கிறுக்குத்தனங்கள் எல்லைமீறிப் போனதைத் தொடர்ந்து, அவள் அவனுக்கு மதுவில் விஷத்தைக் கலந்து கொடுத்தாள். அதை அருந்தியும் அவன் இறக்காமல் போகவே, காமடஸின் உடற்பயிற்சி ஆலோசகன் அவனது கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றான்.

செப்டிமஸ் செவரஸ் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதோடு “ஐந்து பேரரசர்களின் ஆண்டு“  முடிவுக்கு வந்தாலும், அவனைத் தொடர்ந்து அரசனான அவனது மகன் கேரகல்லா, சிறுநீர் கழிக்க சாலையில் ஒதுங்கியபோது கொலை செய்யப்படும் அளவிற்கு ரோமப் பேரரசில் சதித்திட்டங்களும் அரண்மனைப் படுகொலைகளும் மலிந்து போயின.

ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்தது போன்ற கொடூரக் கொலைகள் நடைபெறவில்லை என்றபோதிலும், தற்காலத் தமிழகத்தில் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சிகள் நடைபெறாமல் இல்லை. தற்காலத் தமிழகத்தில் முயற்சிக்கப்பட்ட முதல் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சி எனக் குறிப்பிட வேண்டுமெனில், எம்ஜிஆரின் ஆட்சியைக் கலைத்துவிட்டு, தன்னை முதலமைச்சராக்கும்படி ராஜீவ் காந்திக்கு ஜெயலலிதா எழுதிய கடிதத்தைத்தான் குறிப்பிடவேண்டும். ஜெயலலிதா “ஜனநாயக வழிப்படி“ ஆட்சியைக் கைப்பற்றியதுகூட, ராஜீவ் காந்தி படுகொலையைக் காரணம் காட்டி, திமுக அரசு கலைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்தே நிகழ்ந்தது என்பதையும் மறந்துவிடலாகாது.

இப்போது, முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) ஜெயலலிதா அப்போலோ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, புரளி ஒன்று காட்டுத் தீயைப் போலப் பரவியது பலருக்கும் நினைவில் இருக்கலாம். அவரது மரணத்தை அடுத்து மற்றொரு புரளியும் பரவியது. அவற்றின் சாரம் ஒன்றுதான். ஜெயலலிதாவின் மரணம் இயற்கையானது அன்று. அது எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்துவிட்ட (முதல் புரளி) / திட்டமிட்டு நடந்த (இரண்டாவது) ஒரு கொலை.

இவற்றின் தொடர்ச்சியாக, கோடநாடு பங்களா காவலாளிக் கொலையும், அக்கொலையைச் செய்தவர்களின் கொலையும் அரங்கேறியிருக்கின்றன. மர்ம முடிச்சுகள் நிறைந்த திகில் கதையில் வரும் திடுக் சம்பவங்களைப் போன்ற நிகழ்வுகள் தமிழக அரசியல் சூழலைக் கவ்வியிருக்கின்றன.

முதல் குற்றவாளி (accused no. 1) ஜெயலலிதாவின் மரணம் குறித்து புலனாய்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அதிமுக-வின் ஒரு தரப்பினாலேயே எழுப்பப்பட்டு, நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் அரசியல் பேரங்கள் முடிவுக்கு வராமல் இழுபறி நிலை நீடித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, கோடநாடு பங்களாவை மையம் கொண்டு மர்மம் நிறைந்த கொலைகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.

முதல் குற்றவாளியாக (accused no. 1) தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வாரிசு இல்லாத ஒரு முதலமைச்சரின் மரணம், அவரது மரணம் இயற்கையானதா, தற்செயலாகவோ திட்டமிட்டோ நடைபெற்ற ஒரு கொலையா என பலத்த சந்தேகங்கள், மரணத்தைத் தொடர்ந்த அதிகாரப் போட்டி, அப்போட்டியில் மரணமுற்றவருக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்த ஒரு தரப்பை (மன்னார்குடிக் குடும்பம்) அதிகார பீடங்களில் இருந்து முற்றிலுமாகத் துடைத்து அழிக்க மேற்கொள்ளப்பட்டுவரும் அரசியல் நாடகங்களும் பின்னணியில் நடைபெறும் பேரங்களும், மரணமுற்றவரின் மாளிகையின் (கோடநாடு) முன்னாள் பணியாளர்கள் “அரண்மனைக்குள்“ புகுந்து கொள்ளையடிக்க முயற்சி, அவர்களது மரணம்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், ரோமப் பேரரசில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள் (வன்முறை சற்றுத் தணிந்து) ஒரு பயங்கரக் கனவைப் போல மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றனவா?

நன்றி: மின்னம்பலம்

தைப் புரட்சி: இனக்குழு குறியீட்டு அடையாளத்தின் எழுச்சி

சல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவான மாணவர்களின் எழுச்சி முடிவிற்கு வந்தபோது, இனி இப்படியொரு எழுச்சி திரும்பவும் நிகழுமா என்ற கேள்வி பல தரப்புகளில் இருந்தும் எழுந்தது. அரசியல் அறிவற்ற சிறுபிள்ளைகள் கேளிக்கையாகக் கூடி ஆட்டம் போட்ட கூட்டம் என்று கேலி செய்தவர்கள் இனி இதுபோல நிகழ்வது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை என்று ஆணித்தரமாக ஆரூடம் கணித்தார்கள். 60 களின் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தையும் விஞ்சிய எழுச்சி என்று அடையாளம் கண்டவர்கள், இத்தகைய போராட்டங்கள் தொடரவேண்டும் என்ற தமது அவாவை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

திராவிடக் கட்சிகளின் அந்திமக் காலம் என்று பரவலாக விமர்சிக்கப்படுகிற காலகட்டத்தில், திராவிட இயக்கம் முன்வைத்த அரசியல் பார்வைகளின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை அறியாத, ஆனால் அதன் பலன்களை அனுபவித்து வளர்ந்த அரசியல் அறிவற்ற ஒரு தலைமுறையின் விடலைத்தனமான வெளிப்பாடு என்ற விமர்சனம் ஒருபுறம். சமூகத்தில் ஆழமாக வேறூன்றிப் போயுள்ள சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் குறித்த புரிதலோ அக்கறையோ அற்ற, மேலோட்டமான சமூக நோக்குடைய இளைஞர் கூட்டம் என்ற விமர்சனம் மறுபுறம்.

இவ்விரு விமர்சனங்களையும் பொருட்படுத்தாத அல்லது சரியாகச் சொல்வதென்றால், அறியாத பெரும் மக்கள் திரளின் எழுச்சியாகத்தான் சல்லிக்கட்டு எழுச்சியும், ஹைட்ரோ – கார்பன் திட்டத்திற்கு எதிரான போராட்டமும் நிகழ்ந்தது / நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதும் நிதர்சனமான உண்மை. இவ்விமர்சனங்களை எல்லாம் மீறி, முதல் தரப்பினரின் கேலியைப் பொய்யாக்கி, நெடுவாசலில் மீண்டுமொரு “தன்னெழுச்சியான” போராட்டம் கிளர்ந்திருப்பது கவனத்திற்குரிய விடயமும்கூட.

கடுமையான, நியாயமான விமர்சனங்களை முன்வைத்துள்ள அரசியல் கருத்தாளர்கள், இப்போராட்டங்கள் நிகழத் தொடங்கியிருப்பதற்கான காரணங்களையும், இவற்றில் வெளிப்பட்டுள்ள தனித்துவமான பண்புகளையும் கணிப்பதில் சில முக்கிய விடயங்களைத் தவறவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பது என் துணிபு.

கடந்த 10 ஆண்டுகளாகத் தமிழகத்தில் நிலவி வரும் கடுமையான மின் தட்டுப்பாட்டினால் பெருவாரியான மக்கள் கடும் இன்னல்களையும் இழப்புகளையும் எதிர்கொண்டார்கள். மின்தடை காரணமாக, தென் மாவட்டங்களிலும் மேற்கு மாவட்டங்களிலும் அன்றாட வாழ்வே பெரும் சிரமத்திற்குரியதாக மாறிய கட்டங்களும் உண்டு. தொடர்ந்த பெட்ரோல் – டீசல் விலை உயர்வு, மீனவர் பிரச்சினை, காவிரி நதிநீர் பிரச்சினை, பெரியார் அணை பிரச்சினை, பண வீக்கம், கடைசியாக பண மதிப்பு இழப்பினால் விளைந்த பெரும் பொருளாதார நெருக்கடி என்று தமிழக மக்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சினைகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இத்தனை நெருக்கடிகளையும் இழப்புகளையும் முனுமுனுப்புகளோடு கடந்து சென்றுகொண்டிருந்த தமிழக மக்கள், இப்போது திடீரென்று வீதியில் இறங்கி போராடத் துவங்கியது ஏன்?

வயிற்றிலே அடித்தபோது தாங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், வயிற்றுப்பாட்டிற்குச் சம்பந்தமில்லாத சல்லிக்கட்டிற்காக மல்லுக்கட்டத் துணிந்தது ஏன்?

அரசியல் நோக்கர்கள் பலரும் மூன்று காரணங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். 1. இத்தனை பிரச்சினைகளும் சேர்ந்துதான், அடக்கி வைக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்புதான் இந்த வெடிப்பிற்குக் காரணம். 2. தமிழகம் தொடர்ச்சியாக வஞ்சிக்கப்படுகிறது என்ற உணர்வு ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அது எல்லை மீறிச் சென்றதன் விளைவாகத்தான் இந்த எழுச்சி. 3. திராவிடக் கட்சிகளின் ஐம்பது ஆண்டுகால ஆட்சியில் சலிப்புற்ற மக்களின் ஆவேசமான வெளிப்பாடு.

மறுக்கப்பட முடியாத காரணங்கள்தாம். ஆனால், அது சல்லிக்கட்டு என்ற அக்குறிப்பிட்ட புள்ளியில் வெளிப்பாடு கொள்ளக் காரணம்?

மேற்குறித்த மூன்று காரணங்களிலும் இருக்கும் பொதுவான மையச் சரடாக தமிழ்நாடு – தமிழ் மக்கள், மத்திய அரசு, அண்டை மாநில அரசுகள் மற்றும் தமிழ்நாட்டிலேயே உள்ள கட்சிகளால் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற ஆற்றாமை உணர்வு இருப்பது வெளிப்படை. வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், இதன் ஆழத்தில் ஓடுவது தமிழர் என்ற அடையாள நீரோட்டம். ஆனால், “வஞ்சிக்கப்படுவதான” அவ்வுணர்வு பெரும்பாலும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ரீதியிலான காரணிகளைச் சுற்றி இருப்பதாகவே கணிக்கப்படுகிறது.

இக்கணிப்பிற்கு மாறாக, இந்த “வஞ்சிக்கப்படுவதான” உணர்வு, தமிழர்களின் “நீண்ட பாரம்பரியம்” என்ற தொன்மத்தின் மீதும், அரசியல் மற்றும் பொருளாதார காரணிகளின் அடியாழத்தில் மெல்லிய சலசலப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்த “தமிழர்” என்ற அடையாளத்தின் மீதும் நேரடியாக விழுந்து, பீறிட்டு எழுந்தது எனக் கருத இடமுண்டு.

ஒரு தேசத்தின் அடையாளத்தை வரையறுப்பதிலும் இயக்கத்தில் இருக்க வைப்பதிலும் அகக் காரணிகள் புறக்காரணிகள் என்று இருபெரும் பிரிவுகள் உண்டு. நிலப்பரப்பு, பொருளாதாரம், அரசியல் ஆகியவை புறக்காரணிகள். தொன்றுதொட்டு வரும் மரபுகள், இனக்குழுக் குறியீடுகள், தொன்மக் கதைகள், பொதுவான பண்பாட்டு வழமைகள் போன்றவை அகக் காரணிகள்.

இவ்வகக்காரணிகள் நீண்ட வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியுடைனவாகவும் இருக்கலாம். அண்மைக் காலங்களில் “கண்டுபிடிக்கப்பட்ட” “புனையப்பட்ட” அல்லது “கற்பிதம் செய்யப்பட்ட” பழமை ஏற்றிச் சொல்லப்பட்டவையாகவும் இருக்கலாம். தரவுகளால் உறுதி செய்யப்படக்கூடிய வரலாற்று உண்மைகளாகவும் இருக்கலாம் அல்லது வரலாற்றுத் தரவுகளின்முன் நிற்கமுடியாத தொன்மங்களாகவும் இருக்கலாம்.

எடுத்துக்காட்டாக, குறைந்தது ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்து நிலவி வரும் முதல் – இடை – கடைச் சங்க காலங்கள் என்ற தொன்மத்தைக் குறிப்பிடலாம். வரலாற்றுத் தரவுகளின்படி “கடைச் சங்கம்” என்று குறிப்பிடத்தக்க அளவில் நூல்களை நல்கிய ஒரு காலகட்டம் மட்டுமே உண்டு. முதல் – இடை சங்கங்களைக் குறிப்பதற்கான ஒரு சான்றும் எப்போதும் இருந்ததில்லை. இத்தொன்மம் இருபதாம் நூற்றாண்டில் புனையப்பட்டதும் அன்று. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டளவில் இருந்து தமிழர் பண்பாட்டு நினைவில் ஆழப் பதிந்துவிட்ட தொன்மமாக தொடர்ந்து நிலவி வருகிறது. தமிழர்களின் ஆதாரமான அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக நிலைபெற்றிருக்கிறது.

அத்தகைய அக அடையாளங்களில் ஒன்றாக, சற்றும் எதிர்பாராமல் சல்லிக்கட்டு அமைந்துவிட்டதுதான் இவ்வெழுச்சி பொங்கிப் பிரவாகித்ததற்கான காரணம் என்பது என் துணிபு.

சல்லிக்கட்டு என்ற விளையாட்டு தமிழ்நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஒன்றேபோல் நடப்பதல்ல என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. கடைச் சங்க இலக்கியத் தொகுப்பில் ஒன்றான கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவலும் தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டும் ஒன்றல்ல என்பதும் மறுப்பிற்கிடமில்லாத கூற்றே. கலித்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் ஏறுதழுவல் ஆயர் குலத்தினருக்கே உரிய பண்பாடாகவே நிலவியிருக்கிறது என்பதும் புலனாகக்கூடியதே. கலித்தொகையின் ஆயர் குலத்தை சாதியாகவன்றி இனக்குழுவாகவே கொள்ளவேண்டும் என்பதைப் போலவே, தற்காலத்தில் நடைபெறும் சல்லிக்கட்டு விளையாட்டுகளில் சாதி ஒதுக்குதல் நிலவுகிறது என்பதும், அவ்வொதுக்குதல் தளர்வதற்கான குறிப்புகள் அண்மைக்காலங்களில் வெளிப்படுவதும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய புள்ளிகளே.

இத்தகைய கால – வெளி – வித்தியாசங்களையும், சாதி பாகுபாடுகளையும் மீறி சல்லிக்கட்டு தமிழர்களின் அக அடையாளமாக சற்றும் எதிர்பாராமல் குவிமையம் கொண்டுவிட்டது என்பதுதான் இங்கு குறித்துக்கொள்ள வேண்டியது.

இதைச் சாத்தியப்படுத்திய காரணிகள் இரண்டு எனக் கருத இடமுண்டு. முதலாவது, கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், தமிழகத்திற்கும் சிந்துவெளி நாகரீகத்திற்கும் இடையிலான நெருங்கிய தொடர்பை வலியுறுத்தும் வரலாற்று போக்கு ஒன்று கல்விப்புலத்தில் உருப்பெற்று, ஊடகங்கள் வழியாக பரவலாக்கம் பெற்றது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க விடயங்களாக இருந்த இரண்டு புள்ளிகள்: 1. சிந்துவெளி நாகரீக எழுத்துக்கள் தமிழ் எழுத்துக்களின் ஆரம்ப வடிவம் என்ற வலியுறுத்தல். 2. சிந்துவெளியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல சின்னங்கள் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம் – தமிழரது பண்பாட்டு அடையாளங்களோடு ஒத்திருக்கின்றன என்ற வலியுறுத்தல். முதல் புள்ளி, கல்வியாளர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தைப் பெற்றுவிடவில்லை என்றபோதிலும், இரண்டாவது புள்ளி ஊடகங்கள் வழியாக – அண்மைக்காலமாக இணையத்தின் மூலமும், பரவலாக்கம் பெற்றிருப்பது.

இரண்டிற்கும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வலுவான சான்றுகளும் கிட்டவிடவில்லை. இறுதியான கருதுகோள்களாக உறுதிசெய்யப்பட்டுவிடவும் இல்லை. ஆனால், தமிழர் வரலாறு மற்றும் அடையாளம் குறித்த நவீன தொன்மங்களாக பரவலாக்கம் பெற்றிருக்கின்றன எனக் கொள்ள இடமுண்டு. இத்தொன்மம் – குறிப்பாக எருதுச் சின்னம், சல்லிக்கட்டு விளையாட்டின் மீதும் படிந்து, ஆட்கொண்டு தமிழரின் குவிமையமான அடையாளமாக உருப்பெற்றது எனலாம்.

நடுவண் அரசு, உச்சநீதிமன்றம், விலங்குகள் நல வாரியம், பன்னாட்டுத் தன்னார்வக் குழுவான பீட்டா ஆகியவை சல்லிக்கட்டை முடக்குவதற்கு காட்டிய தீவிர முனைப்பும், அவ்விளையாட்டை காட்டுமிராண்டித்தனமான வழக்கம் என்று தொடர்ந்து கருத்துப் பரப்பி வந்ததுமே தூண்டுகோலாக அமைந்த இரண்டாம் காரணி.

கருத்து நீரோட்டத்தின் ஆழத்தில், சலசலப்பு காட்டாமல் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த முதல் காரணியை, புறத்தே இருந்து வந்த இக்கடுமையான அழுத்தங்கள் பீறிட்டு வெளிப்பாடு காண வழியமைத்துக் கொடுத்துவிட்டன என்பதே துணிபு.

சமூக மாற்றங்களில் தீர்மானகரமான காரணிகளாக கல்வியாளர்களும் அரசியல் கருத்தாளர்களும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகாரச் சமநிலைகளில் நிகழும் மாற்றங்களை கவனத்தில் கொள்வதே வழமை. காரணம், அவை எளிதில் அல்லது சற்று சிரமேற்கொண்டு ஆய்வு செய்தால் அளவீட்டு ரீதியான (quantifiable) கணக்கீடுகளுக்குள் அகப்பட்டுவிடுபவை.

ஆனால், கருத்தியல் புலத்தில் – குறிப்பாக, தர்க்கப்பூர்வான வாதங்களுக்கு அகப்படாத தொன்மங்கள் அளவீட்டு கணிப்புகளுக்கு அடங்காதவை. பொருளாதாரம், அரசியல் – சமூக முரண்பாடுகள் (சாதி, வர்க்கம், பாலினம்) ஆகியவற்றுடன் இத்தொன்மங்களுக்குத் தொடர்புகள் இருப்பினும், அவற்றுக்குக் கட்டுப்படாத ஆற்றல் கொண்டவை. ஆகையால்தான், தொடக்கத்தில் குறித்துள்ள இருதரப்பாரின் (திராவிட, தலித் அரசியல் நோக்குகள்) விமர்சனங்களும் இவ்வெழுச்சியின்பால் எவ்விதத் தாக்கமும் செலுத்த இயலாமல் போயின.

அரசியல் ஆற்றலாக வெளிப்பட்டுவிடுகிற தொன்மங்களை சமூக விமர்சனங்களால் எதிர்கொள்வதைக் காட்டிலும் மாற்றுத் தொன்மங்களை விதைத்து உருவாக்கி எதிர்கொள்வது சாலச் சிறந்தது. “பசுக்களை தெய்வமாக வழிபடும் நாடு” என்பது ஒரு இந்துத்துவ அரசியல் தொன்மம். இத்தொன்மத்தை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டது, தற்போதைய எழுச்சியில் உருவாகியுள்ள “காளைகளின் / எருதுகளின் தேசம் எமது தமிழ்நாடு” என்ற தொன்மம். தலித் அரசியல் நோக்கில் இதை மேலும் கூர்மைப்படுத்த விழைவோர் உருவாக்க வேண்டியதோ “இது எருமைகளின் தேசம்” என்ற மற்றொரு தொன்மம்.

பின்குறிப்பு: தேசிய அடையாள உருவாக்கம் குறித்து இங்கு பகிர்ந்துள்ள கருத்தமைவுகள் Anthony D. Smith என்பார் முன்மொழிந்துள்ள ethno – symbolism என்ற கருத்தமைவை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

நன்றி: மின்னம்பலம் மார்ச் 10, 2017.

தொடர்புடைய ஆங்கிலப் பதிவு இங்கே.

 

 

%d bloggers like this: