கருப்பு இலக்கியம்

குறிப்பு: இந்த அறிமுகக் குறிப்பு ஆஃப்ரோ அமெரிக்க இலக்கியத்தை தமிழ்ச் சூழலுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கும் நோக்கோடு கொண்டு வரப்பட்ட நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு – 4, மே – 1998 ற்காக எழுதப்பட்டது.

இந்த அறிமுகக் குறிப்புகளோடு இணைத்து வாசிக்க: கருப்பு இலக்கியம்: மொத்ததிலிருந்து கொஞ்சம் சிதறல்கள்

இலக்கியப் புனிதங்களும் புனிதத் தொகுதிகளும் நொறுங்கிக் கொண்டிருக்கும் காலமிது. காலத்தை மீறிய படைப்புகள், எல்லோருக்கும் பொதுவான, அருவமான ‘அழகியல்மதிப்பீடுகள் என்று சொல்லப்பட்டவை ஒவ்வொன்றும் ஒன்றொன்றாக நம் கண் முன்பாகவே உளுத்து, உலர்ந்து, உதிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

அதே நேரத்தில், இதுவரை கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்த, மெளனத்தால் இருப்பே மறுக்கப்பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் உயிர்பெற்று எழுந்து இலக்கிய அதிகார பீடங்களின் அஸ்திவாரத்தை மெல்ல மெல்ல அசைத்து ஆட்டம் காண வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பழைய அணிசேர்க்கைகள் குலைந்து, புதிய இணைவுகள் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், இருப்பே துடைத்து அழிக்கப்பட்டவர்கள், மனிதர்களாகவே மதிக்க மறுக்கப்பட்டவர்கள் தமது தனித்துவத்தை வலியுறுத்திக்கொண்டே தமக்கிடையிலான ஒற்றுமைகளைத் தேடி அடையாளம் கண்டு அணி சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நீர் எங்கே இருக்கப் போகிறீர் என்பதை சீக்கிரமே முடிவு செய்து கொள்ளூங்கள்.

* * *

கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள். உமது ஆட்காட்டி விரலை நெற்றியில் அழுத்திக் கொள்ளுங்கள். எங்கே சட்டென்று உமது நினைவுக்கு வருகிற, உமக்குப் பிடித்த ஐரோப்பிய – வேண்டாம், ஆங்கில இலக்கிய ‘மேதைகள்ஒரு ஐந்து பேரை வரிசையாகச் சொல்லுங்கள் ஷேக்ஸ்பியர், பைரன், வேர்ட்ஸ்வொர்த், கீட்ஸ், விட்மேன் (உமது நண்பருக்கு சற்று வித்தியாசப்படலாம்: ஹெமிங்வே, வாலேஸ் ஸ்டீவன்ஸ், டி. எஸ். எலியட், டி. எச். லாரன்ஸ், ஜாய்ஸ் இப்படி) இப்போது கொஞ்சம் யோசிப்போம். ஏன் ஒரு பெண் எழுத்தாளர் கூட உமது நினைவின் நுனிக்கு வரவில்லை? (ஜேன் ஆஸ்டின், விர்ஜினியா வுல்ஃப், சில்வியா ப்ளாத்). ஏன் ஒரு கருப்பர்கூட தோன்றவேயில்லை?

டோனி மாரிசன், வாலே சோயின்கா ஆகியோர் நோபல் பரிசுகளை பறித்திருக்காவிட்டால் நீர் இவர்களது பெயர்களைத் தெரிந்துகொள்ளும் சிரமமாவது எடுத்திருப்பீரா!

* * *

டிசம்பர் 8, 1986; நோபல் பரிசைப் பெற்றுக்கொண்டு வோலே சோயின்கா அங்கே, அந்த மேடையில் நின்று கேட்கிறார்: “கருப்பர்கள் நாங்கள் இப்போது தெளிவாகவே இருக்கிறோம். இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நான் எங்களவர்களை நோக்கி பேசவேண்டிய எந்த அவசியமும் இல்லை. எங்களுடைய இலக்கு, நாங்கள் பயணிக்க வேண்டிய பாதை எதுவென்று எங்களுக்குத் தெரியும். இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நாங்கள் பேசவேண்டியது, அந்த மற்றதை நோக்கி நன்றாக கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் பதிலை மெதுவாகவே சொல்லுங்கள். இந்த நொடி, இப்படியொரு நிகழ்வு, வரலாற்றில் எந்தக் காலத்திலும் சாத்தியமேயில்லை என்பதை நிரூபிப்பதற்காக, அவசரத்தில், ஆத்திரத்தில், இதோ, இதே கருப்புத் தோல் போர்த்திய, மெல்லிய சுருண்ட மயிர் கொண்ட எத்தனை ஆயிரம் மனித உயிர்களைக் கண்டம் விட்டுக் கண்டம் பெயர்த்து கடத்திக் கொண்டு போயிருப்பீர்கள்,கொன்று குவித்திருப்பீர்கள், சித்திரவதை செய்திருப்பீர்கள், முடமாக்கியிருப்பீர்கள், நாக்கை இழுத்து வைத்து அறுத்திருப்பீர்கள், மிருகங்களைவிடக் கேவலமாக நடத்தியிருப்பீர்கள்.” *

* * *

எலியட்டையும் எஸ்றா பவுண்டையும் சில்வியா ப்ளாத்தையும் தேடிப் பிடித்து எடுத்த அதே சென்னை அமெரிக்க நூலகத்தில்தான் கருப்பு (ஆஃரோ அமெரிக்க) இலக்கியமும் குவிந்து கிடக்கிறது. அது இந்திரன் கண்ணில் மட்டும்தான் பட்டிருக்கிறது. இந்திரனுக்கு உரிய மரியாதை இந்த இடத்தில்தான் இருக்கிறது. மற்றவர்கள் இதற்கு என்ன பொறுப்பு எடுத்துக் கொள்ளப் போகிறார்கள்!

இப்பொது, ஹென்றி லூயிஸ் கேட்ஸ். Jr, நெல்லி Y. மெக்கே இருவரையும் பொதுத் தொகுப்பாளர்களாகக் கொண்டு, ராபர்ட் G. மெய்லி, வில்லியம் L. ஆண்ட்ரூஸ், பிரான்ஸஸ் ஸ்மித் ஃபாஸ்டர், ரிச்சர்ட் யார்பரோ, ஆர்னால்ட் ராம்பர்செத், டெபோரா E. மெக்டெளவல், ஹோர்டென்ஸ் ஸ்பில்லர்ஸ், ஹவுஸ்டன் A. பேக்கர், பார்பரா T. கிறிஸ்டியன் (அனைவரும் ஆஃப்ரோ அமெரிக்கர்கள்) ஆகிய ஒன்பது பேர் பத்து ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்து Norton Anthology of African American Literature என்கிற மாபெரும் தொகுப்பைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். 3000 பக்கங்களில், 120 எழுத்தாளர்களுடைய 52 சிறந்த படைப்புகள் இதில் தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. தொகுப்போடு ஒரு CD – யும் உண்டு. ஆஃப்ரோ அமெரிக்க ஆங்கிலத்தை தாளில் இறக்கி வைக்கும்போது அதன் உயிர்துடிப்பு மடிந்துவிடுவதைக் கருத்தில் கொண்டு இந்த ஏற்பாடு. இதில் முக்கியமான பாடல்கள், கவிதைகள், நாடகங்கள், சிறுகதைகள் உண்டு.

வழக்கு மரபு

அடிமைத்தனத்திலிருந்து அரசியல் விடுதலை பெற்ற காலம் வரை (1746 – 1865),

புனரமைப்பிலிருந்து புதிய நீக்ரோ அதாவது மறுமலர்ச்சி காலம் வரை (1865 – 1919)

ஹார்லெம் மறுமலர்ச்சி (1919 – 1940)

யதார்தவதம், நேச்சுரலிசம், நவீனத்துவம் (1940 – 1960)

கருப்பு அழகியல் (1960 – 1970)

70 – களுக்குப் பிந்தைய இலக்கியம்

என்று இரண்டரை நூற்றாண்டு காலத்துக்கு விரிந்திருக்கிற ஆஃப்ரோ அமெரிக்க இலக்கியத்தை ஏழு காலகட்டப் பகுதிகளாகப் பிரித்துத் தொகுத்திருக்கிறார்கள்.

இந்த விரிந்த காலப்பகுதியில், இந்த இலக்கியத்தில் எழுந்த தனித்துவமான வடிவங்கள், ஊடுருவியிருக்கிற தனித்துவமான பண்புகள், ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தமக்கு முந்தைய தலைமுறை அல்லது சமகால எழுத்தாளருடைய எழுத்துக்களை மறுவாசிப்பு செய்யும் விதத்தில் எழுதியிருக்கும் தனிச்சிறப்பு, இன்னும் இது தொடர்பான பிற அம்சங்களை இந்தத் தொகுப்பு கண்டுகொள்ள உதவுமானால் அதுவே அதன் வெற்றி என்று தமது இலக்கைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

இன்னொரு பக்கம், கடந்த பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளாக கருப்பு இலக்கியத்தின் தனித்துவமான கூறுகளிலிருந்து, தனித்துவமான கருப்பு விமர்சனக் கோட்பாட்டை உருவாக்கும் முயற்சியில் கருப்பு விமர்சகர்கள் இறங்கியிருக்கிறார்கள். ஹென்றி லூயிஸ் கேட்ஸ், ஹவுஸ்டன் பேக்கர், இவர்களில் முக்கியமானவர்கள். இந்த இரண்டு விமர்சகர்களும் மேற்கத்திய விமர்சனக் கோட்பாடுகளைக் கட்டுடைத்து (கட்டுடைப்பையும் சேர்த்து) தனித்துவமான கருப்பு இலக்கிய விமர்சனத்தை உருவாக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகள் செய்திருக்கிறார்கள். வரும் காலங்களில் ஆங்கில இலக்கியத்தின், இலக்கிய விமர்சனத்தின் போக்கையே தீர்மானிக்கக்கூடிய இந்த எழுத்துக்களைப் பற்றிய விரிவான அறிமுகத்தை பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் பார்ப்போம்.

* Henry Louis Gates Jr. – ன், Canon Formation and the Afro – American Tradition என்ற கட்டுரையிலிருந்து இந்த மேற்கோள். நூல்: Afro – American Literary Study in the 1990s, ed by: Houston A. Baker and Patricia Redmond, University of Chicago Press, 1986.

Advertisements
கருப்பு இலக்கியம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »

இறைவனின் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் அப்போது சிறகுகள் இருந்தன

முன்னொரு காலத்தில் எல்லா ஆப்ரிக்கர்களும் பறவைகளைப் போல பறக்க முடியும். ஆனால், அவர்கள் செய்த பல பாவச்செயல்களுக்காக பின்னால் அவர்களுடைய இறக்கைகள் பறிக்கப்பட்டன. என்றாலும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிறிய தீவுகளில், தடங்களிலிருந்து விலகியிருந்த சிறு கிராமங்களில் தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் சிலர் பறக்கும் சக்தியை தக்கவைத்திருந்தார்கள். ஆனால் பார்ப்பதற்கு என்னவோ அவர்கள் மற்ற சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே இருந்தார்கள்.

சாகும்வரை தன் அடிமைகளை சக்கையாகப் பிழிந்தெடுத்த இரக்கமில்லாத எஜமானன் ஒருவன் அந்தத் தீவுகளில் ஒன்றில் இருந்தான். இறந்தவர்களது இடத்தை நிரப்ப அவன் இன்னும் சில அடிமைகளை வாங்கிக்கொள்வான். அவர்களையும்கூட கோடையின் சுட்டெரிக்கும் உச்சிப் பொழுதுகளில் அளவுக்கதிகமான வேலை செய்ய வைத்து சாகடிப்பான் – அது சட்டத்திற்குப் புறம்பானது என்று தெரிந்திருந்தும்கூட.

ஒருநாள் வேலைச்சுமை தாளாமல் அவனுடைய எல்லா அடிமைகளும் செத்து விழுந்தபிறகு டவுனிலிருந்த ஒரு தரகன் மூலமாக, அப்போதுதான் ஆப்ரிக்காவிலிருந்து வந்து இறங்கியிருந்த ஒரு கூட்டத்தை வாங்கி உடனே வயலில் இறக்கிவிட்டான்.

அவர்களையும் கசக்கிப் பிழிந்தான். ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் எல்லோரையும் கொஞ்சமும் இரக்கமில்லாமல் விரட்டி விரட்டி வேலை வாங்கினான். அதிகாலை எழுந்து வயலில் இறங்கியவர்கள் இருட்டும்வரை வேலை செய்தார்கள். கோடையின் உச்சி வெயிலிலும்கூட சற்றும் இளைப்பாறாமல் அவர்கள் வேலை செய்தார்கள். பக்கத்திலேயே நிழலான மரங்கள் நிறைய இருந்தும்கூட ஓய்வெடுக்க அவன் அனுமதித்ததில்லை.

மற்ற பண்ணைகளில் சற்று இரக்கமுள்ள எஜமானர்கள் வெயில் கொளுத்தும் மதிய நேரங்களில் தங்கள் அடிமைகளை ஓய்வெடுக்க அனுமதித்திருந்தார்கள். இவனது அடிமைகள் வெயிலில் தாகத்தால் சோர்ந்து சக்தியிழந்து விழும் வரை வேலை செய்தார்கள்.

அவர்களுக்கு மத்தியில் பிள்ளைப்பேறு முடிந்து சில நாட்களே ஆகியிருந்த இளம் பெண் ஒருத்தி இருந்தாள். அதுதான் அவள் முதல் குழந்தை. இழந்த சக்தியை அவள் இன்னும் முழுமையாக பெற்றிருக்கக்கூட இல்லை. அதற்குள் வயலுக்கு விரட்டியடிக்கப்பட்டிருந்தாள். தன் பிள்ளையையும் முதுகில் கட்டியிருந்தாள்.

அந்தக் குழந்தை அழுதது. சமாதானம் செய்ய அவள் அதோடு பேசினாள். எஜமானனின் அடியாளுக்கு அவள் பேசியது புரியவில்லை. குழந்தை பசியாறட்டும் என்று தன் முலையை எடுத்து தோள்களுக்கு மேலே பின்னால் வீசினாள். பிறகு மீண்டும் களை பிடுங்கத் தொடங்கினாள். ஆனால், ஏற்கனவே பலவீனமாக இருந்தவள் கொஞ்ச நேரத்திலேயே வெயிலில் சோர்ந்து தடுமாறி தடுக்கி விழுந்தாள்.

ஆனால் அடியாள் விடவில்லை. அவள் எழுந்து திரும்ப களையெடுக்கும் வரை சாட்டையால் விளாசினான்.

அவளுக்கருகில் கவட்டுத் தாடி வைத்திருந்த கட்டுக்குலையாமல் நல்ல உயரமாயிருந்த கிழவனிடம் அவள் ஏதோ கேட்டாள். அந்தக் கூட்டத்தில் எல்லோரையும்விட வயதானவன் அவன்; பதில் சொன்னான். ஆனால், அவர்கள் பேசிக்கொண்டது அடியாளுக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் பேச்சு விசித்திரமாக இருந்தது.

மீண்டும் அவள் வேலை செய்யத் தொடங்கினாள். ஆனால் சற்று நேரத்தில் மறுபடியும் விழுந்தாள். மீண்டும், அவள் தன் கால்களில் நிற்கும்வரை அந்த அடியாள் அவளை அடித்தான். இந்த முறையும் அவள் அந்தக் கிழவனிடம் ஏதோ கேட்டாள். ஆனால், அவன் சொன்னான், “இல்லை மகளே, இன்னும் நேரம் வரவில்லை.” அதனால், உடல் சோர்ந்திருந்தும் அவள் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் மறுபடியும் தள்ளாடி விழுந்தாள். அடியாள் சாட்டையை வீசிக்கொண்டு அவளை அடிக்க ஓடிவந்தான். அவள் திரும்பி அந்த முதியவனிடம் கேட்டாள், “காலம் கனிந்துவிட்டதா அப்பா?” “ஆமாம் மகளே, நேரம் வந்துவிட்டது. போ. நிம்மதி உனக்குக் கிடைக்கட்டும்!” கைகளை விரித்து அவளை வாழ்த்தினான்.

அவள் …

தாவி எழும்பி பறவையைப் போல வயல்களுக்கும் காடுகளுக்கும் மேலாக, மேலாகப் பறந்து மறைந்தாள்.

அடியாளும் மேஸ்திரியும் வயலின் எல்லை வரை அவள் பின்னால் ஓடினார்கள். ஆனால் அவள், முலையை சூப்பிக் கொண்டிருந்த குழந்தையை இடுப்பில் இருத்திக்கொண்டு, அவர்கள் தலைக்கு மேலாக உயரே உயரே எழுந்து மறைந்து போனாள்.

ஒரு ஆள் குறைந்ததை ஈடுசெய்ய, அடியாள் மற்றவர்களை விரட்ட விரைந்தான். வழக்கத்தைவிட அன்று வெயில் அதிகமாகவே இருந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் இன்னொரு அடிமை விழுந்தான். இந்த முறை மேஸ்திரியே சாட்டையை எடுத்து விளாசினான். அடிமை எழுந்து தள்ளாடி நின்றபோது அந்தக் கிழவன் புரியாத ஒரு மொழியில் அவனுக்கு ஏதோ சொன்னான். அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை என் தாத்தா எனக்கும் சொன்னார். ஆனால், வருடங்கள் உருண்டோடியதில் நான் அதை மறந்துவிட்டேன். அப்புறம், கிழவன் சொல்லி முடித்ததும், அந்த அடிமை திரும்பி மேஸ்திரியைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். பிறகு ஒரு கடற்பறவையைப் போல வானில் எழுந்து வயல்களுக்கும் காடுகளுக்கும் மேலாகப் பறந்து, மறைந்தான்.

சீக்கிரமே இன்னொருவன் விழுந்தான். அடியாள் அடித்தான். விழுந்தவன் கிழவனைப் பார்த்தான். மற்ற இருவருக்கும் செய்தது போலவே கிழவன் ஏதோ உரக்கச் சொன்னான். இவனும் அவர்களைப் போலவே வானில் எழுந்து ஒரு பறவையைப் போல் வயல்களுக்கும் காடுகளுக்கும் மேலாகப் பறந்து மறைந்தான்.

அப்போது மேஸ்திரி அடியாளைப் பார்த்து கத்தினான்; எஜமானன் இரண்டு பேரையுமே விரட்டினான். “அந்தக் கிழச்சனியனைப் பிடித்து உதையுங்கள்! அவன்தான் இதைச் செய்கிறான்!”

அடியாளும் மேஸ்திரியும் சாட்டைகளை சொடுக்கிக்கொண்டு கிழவனை நோக்கி ஓடினார்கள். எஜமானனும் வேலியிலிருந்து ஒரு சவுக்குக் குச்சியை உருவிக்கொண்டு அந்தக் கருப்பர்களை பறக்கச் செய்த கிழவனை நொறுக்கித் தள்ள ஓடினான்.

ஆனால் அந்தக் கிழவன் அவர்களைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். வயலில் இருந்த எல்லா நீக்ரோக்களையும், புதியவர்கள், பழைய ஆட்கள் எல்லோரையும் நோக்கி ஏதோ உரக்கச் சொன்னான்.

அவன் சொல்லி முடித்ததும், அவர்கள் எல்லோரும் மறந்திருந்த அந்த மந்திரச் சொல்லை திரும்பப் பெற்றார்கள். முன்பு இழந்திருந்த பறக்கும் சக்தியைப் பெற்றார்கள். எல்லா நீக்ரோக்களும், பழைய ஆட்கள், புதியவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து எழுந்து நின்றார்கள். கிழவன் கைகளை உயர்த்தினான்; எல்லோரும் சேர்ந்து பெருங்கூச்சலிட்டு தாவி எழுந்து பறந்தார்கள். ஒரே நொடியில் ஒரு காக்கைக் கூட்டத்தைப் போல வயல், வேலி, காடுகள் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகப் பறந்து மறைந்தார்கள். எல்லோருக்கும் பின்னால் அந்தக் கிழவன் பறந்து சென்றான்.

ஆண்கள் கைகளைத் தட்டிக்கொண்டும் பெண்கள் பாடிக்கொண்டும் பறந்தார்கள். குழந்தைகள் வைத்திருந்த பெண்கள் தங்கள் முலைகளை அவற்றுக்குக் கொடுத்தார்கள். குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியோடு சூப்பின. அவர்கள் பயங்கொள்ளவில்லை.

காடுகள். மலைகள், நதிகளைக் கடந்து, மைல்கள் மைல்களுக்கப்பால் உலகின் விளிம்பைக் கடந்து சருகுகள் போல அவர்கள் காற்றில் கரைந்து மறைந்து போகும்வரை அடியாள், மேஸ்திரி, எஜமானன் மூவரும் நின்று பார்த்தார்கள். அதன் பிறகு யாரும் அவர்களைப் பார்க்கவில்லை.

அவர்கள் எங்கே மறைந்தார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியாது. எவரும் எனக்குச் சொன்னதில்லை. நான் மறந்துவிட்ட … அந்தக் கிழவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என்ன என்பதையும் யாரும் சொன்னதில்லை. ஆனால் , கடைசியாக இருந்த வேலியைக் கடந்தபோது அந்தக் கிழவன் எஜமானனை நோக்கி எதோ சைகை செய்து, “குலி – பா! குலி – பா!” என்று கத்தினான். அதன் அர்த்தம் என்ன என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால், அந்த வயதான் தச்சனை மட்டும் நான் கண்டுபிடித்து விட்டேனென்றால் அவன் உங்களுக்கு இன்னும் நிறைய விஷயங்களைச் சொல்வான். அந்த ஆப்ரிக்கர்கள் தங்கள் பெண்களோடும் குழந்தைகளோடும் பறந்து போனபோது, அந்தக் காலத்தில், அவனும் அங்கு இருந்தான். தொன்னூறு வயதுக்கும் மேலான பழுத்த கிழவன் அவன். நிறைய விசித்திரமான கதைகளை அவன் ஞாபகத்தில் வைத்திருக்கிறான்.

குறிப்பு:
ஜான் தீவைச் சேர்ந்த் சீஸர் கிராண்ட் என்ற தொழிலாளி சொன்ன கதை. ஜான் பென்னட்டின் Doctor to the Dead தொகுப்பிலும் லாங்ஸ்டன் ஹக்ஸ் மற்றும் ஆர்னா போன்டெம்ப்ஸ் தொகுத்த The Book of Negro Folk Lore – லும் இடம்பெற்றது. கருப்பர்கள் பறப்பது பற்றிய நாட்டுப்புறக் கதைகளால் உற்சாகம் பெற்று டோனி மாரிசன் எழுதியதுதான் Song of Solomon என்கிற அவரது நாவல்.

நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு – 4 மே 1998.

இதுவும் கருப்பர் நாட்டுப்புறக் கதைகள் என்ற பொதுத் தலைப்பில் வெளியானது.

Henry Louis Gates, Jr. and Nellie Y. McKay (eds) The Norton Anthology of African American Literature, W. W. Norton & Company, New York, 1997 – லிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

தமிழில்: வளர்மதி

கருப்பு சகோதரியே எப்போதும் கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருப்பது எதனால்?

அது எப்படி நடந்ததென்று தெரியுமா? உலகத்தையும் மனிதர்களையும் மற்ற உயிர்களையும் படைத்து முடித்ததும் கடவுள் ஒரு பெரிய மூட்டையைக் கட்டி தெருவில் நடுவழியில் அதைப் போட்டுவிட்டார். ஆயிரம் வருடங்கள் அது அங்கேயே கிடந்தது. அப்புறம் ஒருநாள் வயதான அந்த அம்மணி, அய்யாவிடம் சொன்னாள், “போய் அந்த மூட்டையை எடுத்து வா. அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்கவேண்டும்.” வயதான அய்யா மூட்டையைப் பார்த்தார். ரொம்பவும் கனமாகத் தெரிந்தது. தன் கருப்பு அடிமையைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னார், “போ, அங்கே தெருவில் கிடக்கிற அந்தப் பெரிய மூட்டையை எடுத்து வா.” அந்தக் கருப்பன் அந்த மூட்டையை பலமுறை பார்த்திருக்கிறான் அதனால் தன் மனைவியைக் கூப்பிட்டுச் சொன்னான்: “ஏய், போய் அந்த மூட்டையை எடுத்துவா.”

அந்தக் கருப்பி மூட்டையை எடுத்து வர ஓடினாள். அவள் சொல்லிக் கொண்டாள்: “பெரிய மூட்டைகளை அவிழ்த்துப் பார்க்க எப்போதுமே எனக்கு ஆசைதான். எப்போதுமே அவற்றுக்குள் நல்ல சமாச்சாரங்கள் ஏதாவது இருக்கும்.”

அவள் ஓடிப்போய் அதை அவிழ்த்துப் பார்த்தாள். அது முழுக்க கடுமையான வேலை இருந்தது. அதனால்தான் உலகத்தில் மற்ற எல்லோரையும்விட கருப்பு சகோதரியே எப்போதும் அதிகமாக வேலை செய்துகொண்டு இருக்கிறாள். வெள்ளையன் கருப்பனை வேலை செய்யச் சொல்கிறான். கருப்பன் அதைத் தன் மனைவியைச் செய்ய வைக்கிறான்.

குறிப்பு: Zora Neal Hurston என்ற அமெரிக்க கருப்புப் பெண் எழுத்தாளர் தொகுத்த “Mules and Men (1935) என்ற கருப்பர் நாட்டுப்புறக் கதைத் தொகுதியில் முதலில் வெளியானது. Zora Neal Hurston 1920 – களில் நிகழ்ந்த Harlem Renaissance என்று அழைக்கப்பட்ட கருப்பர் இலக்கிய இயக்கத்தின் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்.

Henry Louis Gates, Jr. and Nellie Y. McKay (eds) The Norton Anthology of African American Literature, W. W. Norton & Company, New York, 1997 – லிருந்து எடுத்தது.

கருப்பர் நாட்டுப்புறக் கதைகள் என்ற பொதுத் தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டது. இப்போது யோசித்துப் பார்க்கும்போது கிரேக்கப் புராணக் கதைகளில் வரும் Pandora – வின் கதையை அமெரிக்க வாழ் கருப்பர்கள் தமது சூழலைச் சொல்ல மறு உருவாக்கம் செய்திருக்கிறார்களோ என்று தோன்றுகிறது.

நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு – 4 மே 1998.

தமிழில்: வளர்மதி

என்னமோ நடக்குது … 3

முதலில், இந்தக் குறிப்பிட்ட பிரதி தேர்வு செய்யப்பட்டதற்கான காரணங்களைப் பார்த்துவிடுவது நல்லது. இரா. நடராசனின் முன்னுரை, ஸ்நேகாவின் பதிப்புரை இரண்டிலுமே “தலித் இலக்கியத்திற்கு ஒரு முன்மாதிரிக் களனை” அமைத்துக் கொடுப்பதே நோக்கம் என்று தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. தலித் இலக்கியத்திற்கு ஒரு உற்சாகமும், தனது வடிவங்களைத் தேர்வு செய்து கொள்வதற்கு உதவியாகவும் இருக்கக்கூடும் என்ற ‘நல்ல’ எண்ணத்துடனேயே இதை எடுத்துக்கொண்டு, வெளிப்படையான இந்த அரசியல் நோக்கு வரவேற்கத்தக்கது என்று சொல்லிவிடலாம்.

தமிழினி வெளியீடுகள், பொதுவாக பதிப்புரைகளோடு வருவதில்லை. பின் அட்டையில் blurb – கள் போடுவதுண்டு. இந்நூலுக்கு இல்லை. சூத்ரதாரி எக்காரணங்கருதி பெயர்க்க எடுத்துக்கொண்டார் என்பதைச் சொல்லவில்லை. (சொல்ல வேண்டிய கட்டாயம் எதுவும் இல்லை என்று நினைத்திருக்கலாம். அல்லது காரணம் எதுவும் இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஒரு ‘நட்பு’ அடிப்படையில் செய்து கொடுத்திருக்கலாம்.)

ஆனால், திலீப்குமார் அணிந்துரை எழுதியிருக்கிறார். பிரதியைப் பற்றிய சில பதிவுகளோடுகூட இப்படியொன்றையும் கூறுகிறார்: “கருப்பாகவும் ‘வளர்ச்சி’யடையாதவர்களாகவும் வெள்ளைத் தோலைக் கண்டு பதறுபவர்களாகவும் உள்ள நமக்கு, (அழுத்தம் எனது) பிரெடரிக் டக்ளஸ் மிகவும் நெருக்கமானவர்தான்.”

டக்ளஸ் எப்படி ‘நமக்கு’ நெருக்கமானார்? அமெரிக்க கருப்பின மக்களை தலித்துகளின் நிலைமையோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கக்கூட முடியாதவரை என்னவென்று சொல்வது? அமெரிக்காவில் இருக்கும் நிறவெறிக்கு எதிரான பிரதியை தேர்வு செய்வதில் ஒரு அரசியல் இருப்பது போலவே, அது இங்குள்ள தலித்துகளின் நிலைமைக்கு நெருக்கமாகவும் உள்ளதைப் ‘புரிந்துகொள்ள முடியாமல்’, ‘நமக்கு’ என்று பொத்தாம் பொதுவாகச் சொல்வதிலும் ஒரு அரசியல் இருக்கிறதா இல்லையா? அரசியலற்றிருப்பது போல காட்டிக் கொள்வதே ஒரு அரசியல் என்பதை இன்னும் எத்தனை நாளைக்குச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? (9)

சொற்தேர்வுகளுக்குள் போவதற்கு முன்பாக, மிகவும் மோசமான பிழைகள் சிலவற்றைச் சுட்டிக் காட்டிவிட வேண்டும். இந்தப் பிழைகள், அரசியல், கலாச்சார, இலக்கிய முக்கியத்துவம் மிகுந்த ஒரு பிரதியின்பால் இவர்கள் எவ்வளவு அசட்டையாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுபவை.

முதல் பக்கந்தொடங்கியே கொடுமை ஆரம்பித்துவிடுகிறது. பன்னிரண்டு மைல் என்று இருக்க வேண்டிய ஒரு தகவலை சூத்ரதாரி இருபது மைலாக எழுதியிருக்கிறார். இதே தவற்றை அத்தியாயம் 2 – லும் செய்திருக்கிறார். இதனால் என்ன பெரிதாகக் குடிமுழுகிப்போய் விடப்போகிறது என்று எடுத்துக்கொண்டுவிட முடியாது. டக்ளஸின் பிரதியை ஊன்றிப் படித்தால் அதிலுள்ள ஒவ்வொரு தகவலும் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பது தெரியும்.

பிரதியின் ஆரம்பத்திலேயே டக்ளஸ் வெளி x காலம் என்று ஒரு முரணைக் கட்டமைக்கிறார். வெளி சார்ந்த விஷயங்கள் – ஊர், ஊரின் பெயர், அவற்றுக்கிடையிலான தூரங்கள் இவை குறித்த அறிவு அடிமைகளாக இருந்தவர்களுக்கு இருந்தது என்றும், காலம் சார்ந்த விஷயங்கள் – நாள், மாதம், வருடம், பிறந்தநாள், வயது குறித்து அறியாதவர்களாக, அறிவது மறுக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள் என்றும் சொல்கிறார். காலம் சார்ந்த விஷயங்களை வெளி சார்ந்து உருவகப்படுத்தியே – விதைக்கும் பருவம், அறுவடைப் பருவம் – அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள் என்றும் மிகுந்த நுட்பத்தோடு சித்தரிக்கிறார். இந்த நுட்பத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் போகும்போது 12 மைல் 20 மைலாகிவிடுவதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அசட்டைக்கு விலை 8 மைல்.

இன்னொன்று. வட அமெரிக்கா, தென் அமெரிக்கா என்று இரண்டு கண்டங்கள் இருப்பதும், இவற்றில் United States of America என்ற நாடு வட அமெரிக்கக் கண்டத்தில் இருப்பதும், அதைச் சாதாரண வழக்கில் அமெரிக்கா என்று எழுதுவதுண்டு என்பதும் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த பெரும்பாலானோருக்குத் தெரிந்த விஷயங்கள். இந்த ஐக்கிய அமெரிக்க நாட்டில், அடிமை முறை அதன் தென் பகுதிகளில் இருந்த அரசுகளில் (தென் மாநிலங்கள் என்பது போல) கோலோச்சியது வரலாறு. இதை, ‘தென் அமெரிக்காவில் அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் மக்கள்’ (பக் – 17) என்று எழுதி, கண்டம் விட்டுக் கண்டம் தாவி சாதனை படைத்திருக்கிறார் சூத்ரதாரி. அதே வரியில், different looking people என்பதை ‘வித்தியாசமான பார்வையைக் கொண்டவர்கள்’ என்றும் எழுதியிருக்கிறார். ஆகா!

இதுபோன்ற ஏகப்பட்ட குப்பைகள் இரண்டு பதிப்புகளிலுமே மலிந்து கிடக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் பட்டியலிட்டுக் கொண்டிருப்பது வேலைக்காகாது. என்றாலும், முக்கியமான ஒரு டமாஷை மட்டும் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறேன்.

“பெரிய வீட்டுக்கு நான் போகிறேனே …
ஓ … யே … ஓ”

(சூத்ரதாரி: பக். 26)

‘மகா பெரும்பண்ணைக்கு போகிறே’னய்யா …
நான் ஓயே … யே … ஒயே … ஓ!

(இரா. நடராசன்: பக். 20)

டக்ளஸின் ஆங்கிலப் பிரதியில் இது:

“I am going away to the Great House Farm!
O, yea! O, yea! O!”

அடிமைகளின் வாழ்வில் இதுபோன்ற பாடல்களுக்கு இருந்த முக்கியத்துவத்தை எல்லாம் கொஞ்சம் மறந்துவிட்டு (மறக்கடித்து விடுவார்கள் போலிருக்கிறது) பாடலின் இரண்டாவது அடியில் உள்ள yea என்ற அந்த வார்த்தை ஆமாம் என்பதைக் குறிக்கும் என்பதை அனைவரின் தாழ்மையான கவனத்திற்கும் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். பாடல் என்ன பாடுபட்டிருக்கிறது பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு அகராதியை எடுத்துப் புரட்டிப் பார்த்திருந்தால்கூட இது தெரிந்திருக்கும். அதைக்கூடச் செய்யாததை அசட்டை (கொஞ்சம் வாய்த்துடுக்காக ‘கொழுப்பு’) என்று சொல்வதில் என்ன தவறு இருக்கிறது! (10)

இனி சொற்தேர்வு. (வாக்கிய அமைப்பு, சொல்லாடல் களன் இவற்றையும் பார்ப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். இடவசதி கருதி அவற்றை இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திற்கு விட்டுவிட வேண்டியதாகிவிட்டது.) முதலில் சூத்ரதாரி. முதல் பக்கத்தில், “அத்தகைய கேள்விகள் எல்லாம் முறையற்றதென்றும், அதிகப் பிரசங்கித்தனமென்றும், சாந்தியடையா ஆவியின் (அழுத்தம் எனது) அடையாளமென்றும் அவர் கருதினார்,” என்பதில் உள்ள ‘சாந்தியடையா ஆவி’ – யை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது?

ஆங்கிலப் பிரதியில், இது restless spirit. அலைக்கழிக்கப்பட்ட ஆத்மா என்று எழுதுவது சரியாக இருக்குமா? இரா. நடராசன் இதைத் தேர்வு செய்திருந்தாலும் டக்ளஸ் தமது கதையாடலின் முதல் பத்தியில் உருவாக்கிக் காட்டும் சூழலிலிருந்து எங்கோ விலகிப் போகிறார். (”வேண்டுமென்றே இதுபோன்ற புரிதல்கள் ஏற்படாத அலைக்கழிக்கப்பட்ட ஆத்மாக்களாக நாங்கள் சீரழிக்கப்பட்டோம்” – சூத்ரதாரியின் வாக்கியம் பிரதிக்கு சற்று நெருக்கமாக இருக்கிறது.)

கதையாடலின் முதல் பத்தியில், வெளி x காலம் என்ற முரணைப் போலவே, டக்ளஸ் மனிதர்கள் x மிருகங்கள் என்ற முரணையும் எழுப்புகிறார். வயதைச் சொல்லத் தெரிந்த வெள்ளைத் தோல் குழந்தைகள் மனிதர்களாகவும், குதிரைகளைப் போல வயதைச் சொல்லத் தெரியாத கருப்புக் குழந்தைகள் மிருகங்களின் நிலைக்குத் தாழ்த்தப்பட்டதையும் சுட்டுகிறார். வெள்ளைத் தோல் எசமானர்கள் கருப்பின மக்களை அறியாமையிலேயே வைத்திருந்ததன் மூலம் அவர்களை விலங்குகளைப் போல நுகத்தடியில் வைத்திருந்தார்கள் என்பதையும் நுட்பமாகச் சொல்கிறார். மிருகங்களாக ஆக்கப்பட்டவர்களிடத்தில் எசமானர்கள் ஆத்மாக்களை எப்படிச் சந்தேகிக்க முடியும்? தவிரவும், ‘அலைகழிக்கப்படுதல்’ ஓய்வேயில்லாமல் வேலை வாங்கப்பட்டுச் சோர்ந்திருந்த ஆத்மாக்கள் என்ற – பிரதியின் இந்த இடத்தில் சேராத – அர்த்தத்தில் தொக்கி நின்றுவிடுகிறது. எசமானர்கள், சோர்ந்திருப்பவர்களைச் சந்தேகிக்க வேண்டிய தேவையில்லை. சூத்ரதாரியின் ‘சாந்தியடையாத ஆவி’யோ சுவிசேஷக் கூட்டங்களை ஞாபகப்படுத்தி விடுகிறது. ஆத்மா, சாந்தி, ஆவி போன்ற சொற்களே மதத்தில் தொய்ந்தவை என்பதை விளக்கத் தேவையில்லை.

இவற்றுக்குப் பதிலாக, வருமொழிப் பிரதியின் அர்த்தங்களுக்கு நெருக்கமான சொற் தேர்வு அவசியம். மொழிபெயர்ப்பு நிலைமொழியின் அமைப்பைக் குலைப்பதாக, அன்னியப்படுத்துவதாக (foreignizing translation) இருக்க வேண்டும். எசமானர்கள் சந்தேகங் கொள்ளக்கூடியது, எச்சரிக்கை கொள்வது அதிருப்தியுற்ற உயிரின் அசைவுகளைக் கண்டுதான். “அதிருப்தியுற்ற உயிரின்/உடலின் சலனங்களைச் சந்தேகித்தார்” என்பது இவ்விடத்திற்குப் பொருத்தமாக அமையலாம்.

இன்னொன்று. சூத்ரதாரியின் மொழியாக்கத்தில் பைபிள் வேதமாகிவிடுகிறது (பக்கம் – 17). இத்தகைய சொற்தேர்வு வருமொழிப் பிரதியை நிலைமொழியின் அமைப்பில் அப்பட்டமாகக் கரைப்பது (domesticating translation). பைபிள் தலைகீழாக நின்றாலும் வேதமாக முடியாது. பைபிள் என்றே எழுதுவது அல்லது விவிலியம் என்ற தேர்வு அன்னியத்தன்மையைத் தக்க வைக்கக்கூடிய மொழிபெயர்ப்பாக இருக்கலாம்.

இதுபோல எண்ணற்ற உதாரணங்களை இருவருடைய பிரதிகளிலிருந்தும் அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். மொத்தத்தில், இரண்டு பிரதிகளுமே டக்ளஸின் பிரதியை தமிழில் கரைத்த மொழியாக்கங்கள் (அவர்களுடைய ‘நல்லெண்ணங்களையும்’ மீறி) என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

கடைசியாக ஒரு உதாரணத்தைக் காட்டி இதை முடித்துக் கொள்கிறேன். சூத்ரதாரியின் மொழியாக்கத்தில், முதல் அத்தியாயத்தில், அடிமை ஆதிக்க முறை, தாய் – சேய் உறவை எப்படிச் சூறையாடிப் பிரிக்கிறது என்பது பற்றிய விவரிப்பில் (பக்கங்கள்: 14 – 15) இடையில் ஒரு இடத்தில் தாய் என்பதற்குப் பதிலாக அம்மா என்ற சொல் விழுந்து விட்டிருக்கிறது. தாய் என்ற சொல்லையே தொடர்ச்சியாகக் கையாள்வதில் ஒரு சலிப்பு தோன்றிவிடக்கூடும் என்பதற்காக, ஒரு மாறுதலுக்காக, எந்த விதமான ‘உள்நோக்கங்களும்’ இல்லாமல் சூத்ரதாரி “அம்மாவை” என்ற சொல்லைப் போட்டிருக்கலாம்.

ஆனால், டக்ளஸின் விவரிப்பில் தாயுடனான உணர்ச்சி நெருக்கம் என்பதைவிட, அடிமைகளாக்கப்பட்ட கருப்பின மக்களின் குடும்ப அமைப்பு, ஒரு நிறுவனம் என்ற வகையில் எப்படித் திட்டமிட்டுச் சிதைக்கப்பட்டது என்பது பற்றிய அழுத்தமே அதிகம். அம்மா என்ற சொற்தேர்வு இதை மழுங்கடித்து தனிப்பட்ட பாசப்பிணைப்புறவைக் குறிப்பதாக, வருமொழிப் பிரதி சுட்டிக் காட்டும் ஒரு வன்முறை நிறைந்த வாழ்வைக் கொண்டு வருவதாக இல்லாமல், அதன் அன்னியத்தன்மையை வித்தியாசத்தை அழித்து, ஏற்கனவே பாசத்தில் உப்பிப் பெருத்துக் கிடக்கும் தமிழ் கலாச்சாரத்தில் பிரதியை குழிதோண்டிப் புதைத்து விடுகிறது. ஹே ராம்! (என் தாயை நான் பார்த்ததில்லை; வசந்தா அக்காதான் எனக்குத் தாய். இப்போது நீயும் … எவரு வே!)

பசு

பரிதாபங்கருதி தவிர்க்கப்பட்டது.

(நடக்கும் … )

புதிய கோடாங்கி ஜூலை 2002.

குறிப்புகள்:

(9) இரா. நடராசன் தனது முன்னுரையில், முதலிரண்டு பக்கங்களில், கடைசிப் பத்தியின் கடைசி வரியும், இரண்டாம் பக்கத்தின் முதல் பத்தியும் தவிர்த்து நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு 4 – ல் அ. மார்க்ஸ் எழுதியிருந்த அறிமுகத்தை ‘வார்த்தைக்கு வார்த்தை’ அப்படியே எடுத்துப் போட்டிருக்கிறார் என்பதை இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சொல்லி விடுகிறேன்.

(10) இந்தக் கேள்விகளை இன்னும் சற்றுக் ‘காட்டமான’ தொனியில் கேட்க விருப்பம்தான். ஆனால், பொதுவாக நமது இலக்கியவாதிகள், மிகுந்த நுண்மையானவர்களாக, மென்மையான இதயம் படைத்தவர்களாக இருப்பது கருதி தவிர்க்கப்பட்டது.

(11) இவை mis – translations அல்ல என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்திச் சொல்ல விரும்புகிறேன். இவற்றால் எந்தவிதமான புதிய, ஆரோக்கியமான, பயனுள்ள – அதாவது, பயன்பாட்டு நோக்கில் அல்ல; ஒரு creative play என்ற பொருளில் அர்த்த நிகழ்வுகள் ஏற்பட்டுவிடவில்லை என்பதுதான் இதில் அளவுகோல். இதை மனங்கொள்ளாமல், mis – translation, mis – reading என்பன போன்ற பின் – அமைப்பியல் உருவாக்கித் தந்த உருப்படியான கருத்தாக்கங்கள், வாசிப்பு முறைகளையெல்லாம், பின்நவீனத்துவ இலக்கியக் கர்த்தாக்கள், விமர்சகர்கள் என்று தம்பட்டமடித்துக் கொண்டிருப்போரில் சிலர், சகட்டு மேனிக்கு போட்டு உருட்டி, அவற்றின்பால் பயத்தையும் வெறுப்பையுமே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

பின்குறிப்பாக:

தமிழினி பதிப்பில் பின் – அட்டையில் உள்ள புகைப்படம் எதைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம்? டக்ளஸின் பிரதியை authentic – ஆக கொண்டு வந்திருக்கிறது என்று அறிவித்துக் கொள்வதாக எடுத்துக் கொள்ளலாமா? (அமெரிக்காவுக்குப் போய் திலீப்குமார் எடுத்து வந்த பிரதி. படம்?! முன்னட்டை ஒரு portrait என்பதால் ‘கலைத்தன்மையுள்ள’ பிரதி என்று குறிப்பதாக?)

ஸ்நேகாவின் அட்டைப்படம் ஸ்பீல்பர்க் கருப்பர்களை மிக நுட்பமான வகையில், மிக மோசமாக சித்தரித்த Amistad பட ஸ்டில். டக்ளஸின் பிரதிக்கு அதைத் தேர்வு செய்திருப்பது பெரிய கொடுமை.

(பல்வேறு காரணங்களால் இக்கட்டுரையின் இறுதிப்பகுதியை எழுத முடியாமலேயே போய்விட்டது.)

பயன்பட்ட நூல்கள் மற்றும் காசட்டுகள்:

Lawrence Venuti, The Translatior’s Invisibility – A History of Translation, Routledge, New York, 1995.

Susan Bassnet, Translation Studies, Roudledge, New York, 1991.

Henry Louis Gates, Jr., Figures in Black: Words, Signs and The “Racial” Self, Oxford University Press, New York, 1987.

Henry Louis Gates, Jr. and Nellie Y. McKay (eds) The Norton Anthology of African American Literature, W. W. Norton & Company, New York, 1997.

இசை ஞானி இளையராஜா, கரகாட்டக்காரன், Echo Recording Co., 1989.

ராஜேஸ்வர ராவ், மிஸ்ஸியம்மா, HMV, 1988.

என்னமோ நடக்குது … 2

காப்பிரைட் சமாச்சாரத்தை (கொஞ்சம் கமுக்கமாகப் படியுங்கள்) எடுத்துக்கொண்டால், முதல் கேள்வி, ஸ்நேகா அல்லது இரா. நடராசன் எங்கே, எப்போது, யாரிடம் அனுமதி பெற்று உரிமை பெற்றார்கள்? இரா. நடராசன் தமது திருமதி(?)யாரின் [Mala Natarasan (c)] பெயரில் காப்பிரைட்டைப் பதிவு செய்திருப்பது என்ன வகையான கலாச்சாரம் என்பது போன்ற கேள்விகளையெல்லாம் கேட்பது நாகரீகம் இல்லையென்பதால் தவிர்த்துவிடுகிறேன். மொழிபெயர்ப்பிற்கும் காப்பிரைட்டிற்கும் உள்ள சிக்கலான உறவு குறித்த ஒரு பதிவை மட்டும் செய்துவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்கிறேன் (காழ்ப்புணர்வுகளற்ற, கலப்பில்லாத அரசியல் பார்வை மட்டுமே எனக்கு உண்டாக்கும். அக்காங்.)

பாரீஸ் நகரில் 1971 – ஆம் ஆண்டு கூடிய, பெர்ன் மாநாடு என்று அழைக்கப்பட்ட, சர்வதேச ஒப்பந்தத்தின்படி, மொழிபெயர்ப்புகள் தம்மளவில் அசலான படைப்புகள் என்றாலும் அவற்றுக்கான காப்பிரைட வழங்கும் உரிமை ‘மூலப’ பிரதியின் ஆசிரியருக்கே உரியதாம். 1976 நவம்பர் நைரோபியில் மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் ‘நிலைமையை மேம்படுத்துவதற்காகக்’ கூடிய UNESCO மாநாடும்கூட மேற்கண்டவாறே பரிந்துரைத்திருக்கிறது. மொழிபெயர்ப்புகள் அதிக அளவில் செய்யப்படும் பிரிட்டன், அமெரிக்கா இரண்டு நாடுகளின் சட்டங்களும் இதையேதான் சொல்கின்றனவாம். இந்தியச் சட்டம் என்ன சொல்கிறதென்று தெரியவில்லை. (அதைத் தெரிந்துகொள்ளும் வக்கற்றுதான் இந்த மேலை உதாரணங்கள். ‘கண்ணம்மாப்பேட்டைல மழ பேஞ்சா மாஸ்கோவுக்கு கொட புடிக்கும்’ கதைதான்.)

ஆனால், இங்கு கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய விஷயம் வேறு. ‘மூலப்’ பிரதி, அதைப் ‘படைக்கும்’ படைப்பாளி (கடவுள், தந்தை, creative genius) என்ற கருத்தாக்கங்கள் சட்டங்கள் வழியாகவும் பாதுகாப்பைப் பெறுகின்றன. இக்கருத்தாக்கங்களின்படி, மொழிபெயர்ப்பு ஒரு படைப்பூக்கமுள்ள செயல்பாடு அல்ல. காரணம், அது மூலப் பிரதியை வெறுமனே நகல் செய்யும் நடவடிக்கை; மூலப்பிரதியைப் போன்று ‘படைப்பாளியின்’ மூளைக்குள்ளிருந்து வெளிவருவதல்ல. அதனால், அது ஒரு இரண்டாம் தரமான செயல்பாடு. (2)

படைப்பூக்கமுள்ள இலக்கியச் செயல்பாடு என்பதை மொழியால், மொழிக்குள், மொழி மீதான ஒரு நிகழ்வாகப் பார்த்தால் இந்தக் கருத்தாக்கங்களிலிருந்து விடுபடமுடியும். (3) மொழிபெயர்ப்பையும் ஒரு படைப்பூக்கமுள்ள செயல்பாடாக பார்க்க முடியும். இதன் தொடர்ச்சியாக, மொழிபெயர்ப்பை “மொழிபெயர்ப்பாளர், பொருள்கோடலில் தனக்குள்ள பயிற்சி கொண்டு குறிப்பான்களின் தொடர்களால் ஆன வருமொழிப் பிரதியை நிலைமொழியின் குறிப்பான்களின் தொடர்களாக மாற்றும் நிகழ்வு” என்று பார்க்கலாம். (4) (எம்மாடி!)

அர்த்தங்கள் ‘படைப்பாளியின் மூளையிலிருந்தோ’ மொழிபெயர்ப்பாளரின் ‘திறமையிலிருந்தோ’ எழுவதில்லை. எண்ணற்ற விதங்களில் தமக்குள் ஊடாடவும் உறவு கொள்ளவும் சாத்தியங்களுள்ள குறிப்பான்களின் தொடர்புகளை, சில குறிப்பிட்ட இலக்கிய வகைகள், பாரம்பரியங்கள் என்று வரையறுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளவற்றின் தொடர்ச்சியாகவும் சமூக, கலாச்சார, அரசியல், வரலாற்று, இன்னபிற சூழல்கள், பின்புலங்களில் சற்றே நிறுத்தி வைத்துப் பார்ப்பதன் விளைவாகவுமே தோன்றுபவை. இப்படியாகப் பார்த்தால், வருமொழிப் பிரதியின் ‘சாரம்’ என்ற கருத்தும் அதை அப்படியே நிலைமொழிக்குள் கொண்டு வருவது என்ற பேச்சுமே அடிபட்டுப் போகிறது.

இதனால், சகட்டுமேனிக்கு ‘சுதந்திர’ மொழிபெயர்ப்பு செய்து கொள்ளலாம் என்றாகிவிடாது. (5) ‘சுதந்திர’ மொழிபெயர்ப்பு, ‘துல்லியமான, உண்மையான, வரிக்கு வரி’ மொழிபெயர்ப்பு என்பவையெல்லாம் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழல்களால் நிர்ணயம் பெறுகிற கருத்தாக்கங்கள். (6) சில சந்தர்ப்பங்களில், ஒரு ‘தவறான’ மொழிபெயர்ப்புகூட நிலைமொழியின் கலாச்சார சூழலில் எதிர்பாராத, புதிய அர்த்தம் பெற்றுவிடலாம். மோச்மான மொழிபெயர்ப்பு, நல்ல மொழிபெயர்ப்பு என்ற வாய்ப்பாடுகளே அபத்தமானவை. (அதாவது, அவற்றின் விரிவான அர்த்தங்களில். நமது மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் செய்துள்ள அபத்தங்களைத் ‘தவறுகள்’ என்ற கணக்கில்தான் சேர்க்க வேண்டியிருக்கிறது.)

இவற்றைக் கருத்தில் வைத்து, மொழிபெயர்ப்பு குறித்து மேலே சொல்லப்பட்டதை வேறு வார்த்தைகளில், இப்படியாகச் சொல்லலாம்: “மொழிபெயர்ப்பு என்பது ஒரு அன்னிய மொழிப் பிரதியை அதன் உள்ளுறைந்திருக்கும் கலாச்சார, மொழியியல், இன்னபிற தனித்துவங்களை, அதன் வித்தியாசத்தை, வலுவில் நீக்கிவிட்டு, நிலைமொழி வாசகருக்கு அணுக்கமாகவுள்ள ஒரு பிரதியை உருவாக்கித்தரும், ஒரு பிரதியை உருவாக்கித்தரும் நிகழ்வு.”

மொழிபெயர்ப்பு நடவடிக்கையை இப்படி வரையறுப்பது, அதற்குள் தவிர்க்க முடியாமல் புதைந்திருக்கும் வன்முறையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருவதாக இருக்கிறது. மொழிபெயர்ப்பு நடவடிக்கையில் அன்னிய மொழிப் பிரதியின் பல்வேறு சாத்தியமான அர்த்தங்களில், தெரிந்தோ தெரியாமலோ சிலது விடுபட்டுப்போகும்; சிலது முன்னிலைபெறும். நிலைமொழியின் வாசகருக்கு அணுக்கமுள்ளதாக அதை மாற்றும் முயற்சி, அம்மொழியில் அன்னியமொழிப் பிரதியில் இல்லாத அர்த்தங்கள் சிலவற்றை உருவாக்கிவிடும். மொழிபெயர்ப்பு நடவடிக்கையின் இந்த வன்முறை தவிர்க்கப்பட முடியாதது.

மொழிபெயர்ப்பாளர் ‘படைப்பாளி’ யாவதும், மொழிபெயர்ப்பு ஒரு கலாச்சார – அரசியல் நடவடிக்கையாவதும் மொழிபெயர்ப்பு என்பதே ஒரு மொழி நிகழ்வாக மாறுவதும் இந்நடவடிக்கையின் வன்முறை என்பதிலேயே தங்கியிருக்கிறது. இந்த வன்முறை, வருமொழிப் பிரதியை நிலைமொழிக்குள் நிறுவப்பட்ட இலக்கியப் புனிதக் கட்டமைப்பிற்கு வலுசேர்ப்பதாகவோ அதைத் தகர்ப்பதாகவோ வெளிப்பாடு கொள்கிறது.

வருமொழிப் பிரதியை, அதன் வித்தியாசத்தை, ‘அன்னியத் தன்மையை’ எந்த அளவு சாத்தியமோ அந்த அளவு நிலைமொழிக்குள் கொண்டுவரும்போது அது நிலைமொழியின் நிறுவப்பட்ட புனிதத் தொகுதியைத் தகர்ப்பதாக அமைகிறது. (7) மொழிபெயர்க்கத் தேர்வு செய்யப்படும் பிரதியிலிருந்து தொடங்கி சொற்தேர்வு, வாக்கிய அமைப்பு, சொல்லாடல் களனின் தேர்வு, பதிப்புச் சூழல், வாசிப்புச் சூழல் என்று பல காரணிகளும் இதில் செயலாற்றுகின்றன. இந்த வகையான மொழிபெயர்ப்பு, வருமொழிப் பிரதிக்கு ‘உண்மையாக’ இருக்கும் பொருட்டு நிலைமொழிக்கு ‘துரோகம்‘ செய்யும் நடவடிக்கையாக, அன்னியமாக்கும் (foreignizing)நடவடிக்கையாக இருக்கும். நிலைமொழியின் அப்போதைய நிலைமை, தகவமைப்பு – அதன் புனிதத் தொகுதியின் பலம், பலவீனம், மொழிக் கட்டமைப்பு, இன்னபிற – பொருத்தே அதன் மதிப்பு அமையும்.

இந்தக் குறிப்புகள், ஏதோ ‘தூய’ கோட்பாட்டளவிலானவை மட்டுமல்ல. இவற்றின் நோக்கமே, மொழிபெயர்ப்பு நடவடிக்கையை ஒரு கலாச்சார – அரசியல் நடவடிக்கையாக ஆக்குவதும், மொழிபெயர்ப்புகளை மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு கூர்மையான (வன்முறை!) ஆயுதமாகக் கொள்ளவும்தான். சொற்தேர்வு, வாக்கிய அமைப்பு, சொல்லாடல் களன் இவற்றில் தென்படும் தொடர்ச்சியின்மைகளை அடையாளம் காணும் வாசிப்பு முறையை உருவாக்கிக்கொள்ளவும் இவை உதவக்கூடும். (8) அப்படியொரு வாசிப்பை நமது மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் மீது பிரயோகித்துப் பார்த்துவிடுவது இந்த ‘கூற்று’க்கு (வன்முறை! வன்முறை!) வலுசேர்ப்பதாக இருக்கும்.

குறிப்புகள்:

(2) ஆகையால், மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு காப்பிரைட் கிடையாது! ஆனால், விஷயம், காப்பிரைட் – அதாவது ‘உரிமை’ என்பதே வாரிசுரிமை என்ற ஆணாதிக்க, முதலாளியக் கருத்தியலின் அடிப்படையில் எழுந்த ஒன்று. ஆசிரியன், படைப்பாளி என்ற கருத்தாக்கங்களும்கூட முதலாளியத் தனிமனிதவாதக் கருத்தியலின் விளைபொருட்களே. இதனால்தான் அரசவிழ்ப்பாளர்கள், Situationist – கள் பலரும் தாம் எழுதும் எழுத்துக்களை ‘உரிமை’ பெறாமல் பதிப்பிக்கின்றனர். (தமிழினி பதிப்பில் ‘உரிமை’ குறித்த விபரம் ‘மிஸ்’ ஆகியிருப்பது இந்தப் புரிதலால்தான் என்று சொல்ல முடியுமா?) ஆனால், தமிழ்ச் சூழலில் ‘போஸ்ட் மார்டனிஸ்டுகளாக’ அறியப்படுபவர்கள்கூட இது குறித்த எந்தப் பிரக்ஞையுமில்லாமல் எழுதி வருவது பெருத்த சோகத்திற்குரியது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ப்ச்செ …

[காப்பிரைட் குறித்த எனது மேலதிகமான புரிதல்களை “இசையின் அரசியல்” நூலில் பதிவு செய்திருக்கிறேன். தற்சமயம், காப்பிரைட் தொடர்பான ஒரு பிரச்சினையை எதிர்கொண்டிருப்பதால் மேற்கொண்டு வாசித்தும் வருகிறேன். இது குறித்து தனியாகவே எழுதும் விருப்பம் உண்டு]

(3) இது தொடர்பான விவாதங்கள் தமிழில் சற்று விரிவாக (ஆனால், அரைகுறையாக – உதாரணத்திற்கு, இப்போதுதான் எழுதத் தொடங்கியிருக்கும் தலித்துகள், பெண்கள் இன்னும் மற்ற பிரிவினருக்கு இந்தக் கருத்தாக்கங்களிலிருந்து விடுபடுவது என்பது என்னவாக இருக்கும் என்பது போன்ற கேள்விகள் எதிர் கொள்ளப்படாமலிருப்பது; ஆகையால், மேற்கொண்டு தொடர, ‘புரிந்தது போல’ எடுத்துக்கொண்டு) பேசப்பட்டிருப்பதால் இங்கு தவிர்க்கப்பட்டது.

(4) குறி, குறிப்பான், குறிப்பீடு, குறிப்பிடு பொருள் என்பன போன்ற ‘jargon’ களெல்லாம் தமிழ்ச் சூழலுக்கு ஓரளவு பரிச்சயமாகிவிட்டவை என்ற நம்பிக்கையில், அந்தச் சிக்கலான, செறிவான அர்த்தங்களில் புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

(5) இரா. நடராசன் தனது முன்னுரையில் ‘கூடுமானவரை வரிக்கு வரி மொழிபெயர்த்துள்ளேன்’ என்று அறிவித்துக்கொண்டாலும் அவரது ‘பெயர்ப்பு’ இப்படியாகத்தான் இருக்கிறது.

(6) ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் துல்லியமான, வரிக்கு வரி மொழிபெயர்ப்பாகக் கருதப்படுவது வேறொரு சூழலில் ‘சுதந்திர’ மொழிபெயர்ப்பாகக் கருதப்படலாம்.

(7) வருமொழிப் பிரதியின் வித்தியாசத்தை அப்படியே நிலைமொழிக்குள் கொண்டு வருவது சாத்தியமில்லை. நிலைமொழியின் மொழிக் கட்டமைப்பிற்கு உள்ளாகவே இந்த முயற்சி என்பதால் ‘இழப்பு’ என்பதில்லாமல் சாத்தியமில்லை.

(8) இத்தகையதொரு வாசிப்பு முறைக்கு, வருமொழிப் பிரதியை அம்மொழியிலேயே படித்திருக்கவேண்டும் என்பதோ, நிலைமொழியில் பெயர்ப்பிற்குள்ளான பிரதியை வருமொழிப் பிரதியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என்பதோ அவசியமில்லை. பெயர்ப்பிற்குள்ளான பிரதியில் உள்ள தொடர்ச்சியின்மைகளை ஒரு கூர்ந்த வாசிப்பின் மூலமே நிகழ்த்திக் காட்டிவிட முடியும். இம்முயற்சியை வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் வைக்கிறேன்.

(தொடரும் …)

புதிய கோடாங்கி ஜூலை 2002.

என்னமோ நடக்குது … 1

ஆடு

சில நாட்களுக்கு முன்பாக நண்பர் சி. மோகனோடு அவரது பதிப்பகத்தில் அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு புத்தகங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது கண்ணில் பட்ட புத்தகம் “மொழிபெயர்ப்பியல்”. அன்னம் வெளியீடாக 1989 – லும் இரண்டாம் பதிப்பு 94 – லிலும் வந்திருக்கிறது. டாக்சர் சி. சிவசண்முகம், டாக்டர் வே. தயாளன் என்போர் இணைந்து எழுதியிருக்கிறார்கள். பாரதியார் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர்கள் என்று ஊகிக்க முடிகிறது. எம். ஏ. தமிழ் பாடத்திட்டத்திலும் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று பிற்பாடு ஒரு நண்பர் மூலமாக அறிந்து கொண்டேன்.

ஒரு ஆர்வத்தில் புத்தகத்தைப் புரட்டியபோது எடுத்தவுடன் என் கண்களுக்குச் சிக்கியது ஒரு பிழை (இந்த முறை அச்சுப் பிழையன்று; சொற்குற்றம். அது என்னமோ தெரியவில்லை, என் தலையெழுத்து இப்படியிருக்கிறது. பொருட்பிழையை நோக்கி நகரக்கூட முடியவில்லை.) மொழிபெயர்க்க எடுத்துக்கொள்ளும் பிரதியின் மொழியை source language என்றும் பிரதி மொழியாக்கத்திற்குள்ளாகும் மொழியை target language என்றும் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பான விவாதங்களில் குறிப்பிடப்படுவதுண்டு. நூலில் target language என்பதற்கு ஆசிரியர்கள் செய்திருக்கும் பெயர்ப்பு “குறிக்கோள் மொழி”!

இலக்கு மொழி என்று எழுதுவது சற்றுப் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. அல்லது தமிழ் இலக்கண நூல்களில் புணரியல் பற்றிய விதிகளின் தொகுப்பில் பயன்படுத்தப்படும் வருமொழி, நிலைமொழி என்ற பதங்களை முறையே source language – ற்கும் target language – ற்கும் ஆள்வதும்கூட நன்றாக இருக்கலாம். என்னத்த ‘தோனி’ என்னத்தப் பண்ண. புத்தகத்தை வாங்கி பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன்.

(பத்திரப்படுத்தி வைத்திருப்பதற்குக் காரணம் உண்டு. Author’s spirit “மூல ஆசிரியரின் விறுவிறுப்பு (spirit!)” என்று பெயர்த்திருக்கிறார்கள் ஆசிரியர்கள். ‘Spirit’ டுகளின் பால், அதாகப்பட்டது ‘விறுவிறுப்பு’ – களின்பால் எனக்குள்ள பிடிப்பு, பற்றுதல், மோகம், உற்சாகம், ஆர்வம் இன்னும் இதுபோன்ற பற்பல சொற்களால் விளக்கம் பெறுகிற உணர்ச்சிகளை, எனது நண்பர், தமிழ் நாட்டின் ஆகச் சிறந்த இலக்கிய மானேசரின் முயற்சியால் தமிழ்ச் சிறுபத்திரிகை உலகம் நன்கு அறிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.)

மாடு

மொழிபெயர்ப்புகள் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிற வேகத்தோடு ஒப்பிடும்போது “மொழிபெயர்ப்பின் அரசியல்” குறித்த பேச்சு தமிழில் குறைவு. அரசியல், கோட்பாடு – பொதுவில் ‘அறிவு’ என்றாலே அலறும் நமது சிறுபத்திரிகை இலக்கியவாதிகளுக்கு இது ஒருபோதும் உறுத்தலாகப் படப்போவதில்லை. நான்கு கவிதைத் தொகுதிகளைப் படித்துவிட்டால், ஒரு கவிதை, பத்து சிறுகதைத் தொகுதிகளைப் படித்துவிட்டால் ஒரு சிறுகதை எழுதத் தகுதி வந்துவிடுவதுபோல இவர்களுக்கு மொழிபெயர்ப்பும் பழகப் பழக் ‘மெருகு’ கூடிவிடக்கூடிய ஒன்று. கொஞ்சம் பழகிவிட்டால் அப்புறம் இருக்கவே இருக்கிறது ‘சுதந்திர’ மொழிபெயர்ப்பு.

இது தொடர்பாக, சில விஷயங்களை கவனத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற விருப்பம் தட்டிக்கழிந்து கொண்டே போகிறது. குறிப்பாக, தோட்டியின் மகன் என்ற தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளையின் நாவலை சுந்தர ராமசாமி ‘தமிழில்’ பெயர்த்து நூலாக வந்தபோதே இது குறித்து எழுதும் உத்தேசம் இருந்தது. தவறிவிட்டது. இப்போது, ஆஃப்ரோ – அமெரிக்க எழுத்தாளரான ஃப்ரெடெரிக் டக்ளஸின் Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave, Written by Himself என்ற அடிமைத் – தன் வரலாற்று நூலை சூத்ரதாரியின் ‘மொழியாக்கத்தில்’ தமிழினி பதிப்பகமும், இரா. நடராசனின் ‘மொழிபெயர்ப்பில்’ ஸ்நேகா பதிப்பகமும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வெளியிட்டிருக்கும் சந்தர்ப்பத்தை சாக்காக எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

இரண்டு பதிப்புகளிலும் தரப்பட்டிருக்கும் பதிப்பு விவரங்களிலிருந்து தொடங்குவது சற்று சுவாரசியமாக இருக்கும் (முழு நீள நகைச்சுவைச் சித்திரம் என்று சொல்லலாம்.)

முதலில் தமிழினி:

நூலின் பெயர் – ஒரு அடிமையின் வரலாறு
ஆசிரியர் ஃப்ரெடெரிக் டக்ளஸ்
நூல்வகை – வரலாறு
மொழியாக்கம் – சூத்ரதாரி
முதல் பதிப்பு – டிசம்பர் 2001
ISBN – 81 – 87641 – 42 – 8
விலை – ரூ. 50.

முன் அட்டை ஓவியம், அதிலுள்ள உள்புகைப்படம், பின்னட்டைப் புகைப்படம், உரிமை குறித்த விபரங்கள் காணாமல் போன லிஸ்டில் இருப்பவை.

அடுத்து ஸ்நேகா:

ஆசிரியர் – பிரெடரிக் டக்ளஸ்
நூலின் பெயர் – அமெரிக்க கறுப்பின அடிமையின் சுயசரிதை
மொழிபெயர்ப்பாளர் – இரா. நடராசன்
உரிமை – மாலா நடராசன் (c)
முதல் பதிப்பு – டிசம்பர் 2001
பக்கங்கள் – 96
ரூபாய் – 40.00

ஸ்நேகா பதிப்பில் ஆங்கிலத்தில் தரப்பட்டுள்ள தவல்களின் விசேஷங்கள்:

Fredrick Douglass (கவனிக்க – spelling mistake)
Auto Biography
Cover – “Amistad” Film Directed by Steven Speilberg (American Photography Issue)

(எந்த வருட, மாத/வாரத்தைய இதழ்?)

காணாமல் போன ‘சில்லறை’ விபரங்களுக்குப் பிறகு வருகிறேன். நூல் வகை, பதிப்புரிமை குறித்த விபரங்கள் மொழிபெயர்ப்பு குறித்த பிரச்சினைகளோடு நேரடி தொடர்பு கொண்டிருப்பதால் முதலில் அவற்றை எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

வரலாறு, auto – biography என்று இரு தரப்பாரும் வகைப்படுத்தியிருப்பது இருவருக்குமே பிரதி எந்த இலக்கிய வகையைச் (literary genre) சார்ந்தது என்பதுகூடத் தெரியவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது. வரலாறு என்று தமிழினி வகைப்படுத்தியிருப்பது என்ன மாயமோ மந்திரமோ தெரியவில்லை. ஸ்நேகா குறிப்பிட்டிருப்பது போல டக்ளஸின் நூல் தன் வரலாற்று நூலும் அன்று.

ஆங்கிலத்தில் நூலின் தலைப்பைச் சற்றுக் கவனமாகப் பார்த்தாலே இது தெரியும்: Narrative of the Life of Frederick Douglass, an American Slave, Written by Himself. (அழுத்தம் எனது. இரு பதிப்புகளிலுமே நூலின் ஆங்கிலத் தலைப்பு குறிப்பிடப்படவில்லை. தமிழினி, நூலின் இறுதியில் References என்ற தலைப்பின்கீழ் இந்நூலை அரைகுறை விபரங்களோடு சேர்த்திருக்கிறது.)

இந்த அவரே எழுதியது என்ற உபதலைப்பின் முக்கியத்துவத்தை சற்று ஆராய்ந்திருந்தாலே நூல் என்ன வகைப்பட்டது என்பதை அறிந்திருக்கலாம். சூத்ரதாரி அந்த எட்டு பக்கக் குறிப்புகளை எழுதுவதற்குப் பதிலாக இதில் முனைந்திருக்கலாம். அல்லது, பின்னால் கொடுத்துள்ள பத்து நூல்களை ஒழுங்காகப் படித்திருந்தாலும் விஷயம் பிடிபட்டிருக்கும். ஆனால், அவர் இந்நூலைப் புனைவு எழுத்தாகக் கருதியிருப்பாரா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது.

ஒன்று, அவர் இதைத் தன் – வரலாற்று நூலாக எடுத்திருக்கலாம் (தன் வரலாறுகளில் ‘இலக்கிய நயம்’ இருக்கலாம்; ஆனால் அது தன்னளவில் இலக்கியமில்லை என்ற அளவுகோல்.) அல்லது திலீப்குமார் அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல ‘அசலான ஆவணமாகக்’ கருதியிருக்கலாம். எட்டுப் பக்கங்களுக்கு அந்த வெட்டியான ‘வரலாற்றுக் குறிப்புகள்’ இந்தக் காரணங்களாலேயே வந்திருக்கின்றன என்று கருதவேண்டியிருக்கிறது.

ஃப்ரெடெரிக் டக்ளஸ் என்கிற அமெரிக்க அடிமையின் வாழ்க்கைக் கதை: அவரே எழுதியது 1845 – ல் வெளியானது (இந்த விபரம்கூட இரண்டு பதிப்புகளிலுமே காணவில்லை. தெரியவில்லை? தெரிந்துகொள்ள சிரத்தை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை?) டக்ளஸ், 1838, செப்டம்பர் 3 – ஆம் தேதி பால்டிமோரிலிருந்து புறப்பட்ட ஒரு ரயிலில் ஏறி மறுநாள் நியூயார்க் வந்து சேர்கிறார். அடிமைத் தளையிலிருந்து அவர் தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட நாள் அது. மூன்று வருடங்கள் கழித்து அடிமை ஒழிப்பு இயக்கத்தில் முழுநேரப் பேச்சாளராக சேர்கிறார். அவருடைய கம்பீரமான தோற்றமும் பேச்சாற்றலும் சீக்கிரத்திலேயே பெரும்புகழைத் தேடித் தந்து விடுகின்றன. இவ்வளவு திறமைகள் உள்ள நபர் நிச்சயம் ஒரு அடிமையாக இருந்திருக்க முடியாது என்ற புரளி கிளம்பிவிடுகிறது. அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே தன் வாழ்க்கை அனுபவங்களை எழுத்தில் கொண்டுவர முடிவு செய்கிறார். இதன் பொருட்டே அவரே எழுதியது என்ற உபதலைப்பை வைக்கிறார்.

அடிமைத் தளையிலிருந்து தப்பி ஓடிவந்த ஆஃப்ரோ – அமெரிக்கர்கள் தாம் அடிமைத்தனத்தில் சிக்குண்டிருந்தபோது அனுபவித்த துன்பங்களை எழுத்தில் கொண்டு வந்தது ஒரு புதிய நிகழ்வாக இருக்கவில்லை. டக்ளசுடைய நூலுக்கு முன்பாக பலர் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவருடைய நூலே இந்த வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது என்று சொல்லலாம். டக்ளஸினுடைய நூலுக்குப் பிறகே Slave Narrative என்ற இலக்கிய வகை அமெரிக்க சமூகத்தில் மிகப் பரவலான வரவேற்பையும் வெற்றியையும் பெற்றது எனலாம். (1) அவருடைய நூலுக்குப் பின்வந்த அடிமைத் தன் வரலாறுகள் அனைத்திலும் அவரே எழுதியது என்ற அந்த உபதலைப்பு, எழுதியவரது அரசியல், இலக்கியத் தற்சார்பையும் தனித்துவத்தையும் சுட்டிக்காட்டும் குறிசொல்லாகியது.

ஒரு இலக்கிய வகை என்ற அளவில், ஆங்கிலப் புனித இலக்கியத் தொகுதிக்குள் அடங்கும் தன்வரலாறுகளுக்கும் அடிமைக் கதையாடல்களுக்குமான (slave narrative) உறவுகள் சிக்கலானவை. இந்த தனிச்சிறப்புமிக்க இலக்கியவகையை ஒரு எதிர் இலக்கியவகை என்று சொல்வதே சரியாக இருக்கும். அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் எழுந்த sentimental novel மற்றும் picaresque(சாகச) எழுத்துக்களின் சில கூறுகளை எடுத்துக் கொண்டு அவற்றுக்கு எதிர்வினையாக உருவானவையே அடிமைக் கதையாடல்கள். சாகச் நாவல்கள் போலியான தன் வரலாறுகளாக (pseudo – autobiography) இருந்தனவென்றால் அடிமைக் கதையாடல்கள் அரைகுறையான தன் வரலாறுகளாக (quasi – autobiography) இருந்தன. இன்னும் இது போன்ற நுணுக்கமான வித்தியாசங்களை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். அவற்றையெல்லாம் டக்ளசின் புனைவை (அப்பாடா! இதைச் சொல்வதற்கு எவ்வளவு பாடுபட வேண்டியிருக்கிறது!) எடுத்துக் கொண்டே நிறுவவும் முடியும்.

குறிப்புகள்:

(1) டக்ளசுக்கு முன்பாக வந்த அடிமைத் தன் வரலாற்று நூல்களுள் 1789 – ல் அவுலத் ஈக்வானா என்பாருடைய அவுலத் ஈக்வானா அல்லது கஸ்தாவஸ் வஸ்ஸா என்ற ஆப்ரிக்கனின் வாழ்க்கை பற்றிய சுவையான கதை, அவரே எழுதியது (The Interesting Narrative of the Life of Olaudah Equiano, or Gustavus Vassa, the African, Written by Himself) என்ற நூல் புகழ் பெற்றது. இதிலிருந்து ஒரு பகுதி நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு 4 – ல் மொழியாக்கம் பெற்றிருக்கிறது.

(தொடரும் …)

புதிய கோடாங்கி ஜூலை 20002.

கருப்பு இலக்கியம்: மொத்தத்திலிருந்து கொஞ்சம் சிதறல்கள்

குறிப்பு:

இக்கட்டுரை நிறப்பிகை இலக்கிய இணைப்பு – 3 நவம்பர் 1995 இதழில் வெளிவந்தது. பின், நிறப்பிரிகை இலக்கிய இணைப்பு – 4 மே 1998 – இதழில் ஐந்து கவிதைகளை மொழியாக்கம் செய்து தந்திருந்தேன். பிறகு வெவ்வேறு இதழ்களில் ஒன்றிரண்டு கவிதைகளைத் தந்திருந்தேன். இங்கு முதலில் கருப்புப் பெண் எழுத்தாளர்களின் கவிதைகளையும், பிறகு ஆண் எழுத்தாளர்களின் கவிதைகளையும் ஒவ்வொன்றாக பதிவிலிடுகிறேன்.

நன்றிகள்.

தமிழகத்தில் கருப்பு இலக்கியத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர்களில் தனித்து நிற்பவர் இந்திரன். அமெரிக்காவின் கருப்பின சிறுபான்மையினர் எதிர்கொள்கிற சிக்கல்களுக்கும் தலித்துகளின் சிக்கல்களுக்கும் நிறைய ஒப்புமைகளை இன்று உணரத்தலைப்பட்டிருக்கிற பலரும் அவருடைய பணியின் சிறப்பைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். அப்படிப்பட்ட அவரது பங்களிப்பில் குறை கண்டுபிடிப்பது கொஞ்சம் சங்கடமாகத்தான் இருக்கிறது.

அவருடைய அறைக்குள் வந்த ஆப்பிரிக்க வானம், Afro-American இலக்கியத்தையும் ஆப்பிரிக்க இலக்கியத்தையும் சேர்த்தே கருப்பு இலக்கியம் என்று அறிமுகம் செய்து வைக்கிறது. இரண்டுக்கும் சில ஒன்றுபடும் புள்ளிகள் இருந்தாலும் அவற்றின் தனித்தன்மைமிக்க அம்சங்கள் அழுத்தம் தரப்பட வேண்டியவை. அவை பற்றி இங்கு விரித்துச் செல்வது சாத்தியமில்லை என்பதால் அமெரிக்காவின் நிற-இனவெறிச் சூழல், ஆப்பிரிக்காவின் காலனிய-நவகாலனியச் சூழல் இவ்விலக்கியங்கள் பிரியத் தொடங்குகிற புள்ளியாகச் சொல்வதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

மற்றது, கருப்பு தேசியத்தின் கருப்பு அழகியலை (Black Nationalism, Black Aesthetics) – இந்திரனின் தொகுப்புக்கு Pan-African Nationalism, Negritude என்ற சொற்கள் பொருந்தும் – அதற்குள் ஊடுருவியிருக்கும் ஆண் மையப் பார்வையை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு வைத்திருப்பது.

வகுப்பறைகளில் எங்கள் இளைஞர்களின் ஆண்மை
சாகடிக்கப்பட்டுவிட்டது
அவர்களது விதைகள் கனமான புத்தகங்களால்
நசுக்கப்பட்டுவிட்டன

என்று உகாண்டா நாட்டு கவிஞனை மேற்கோள் காட்டி பண்பாட்டுச் சிதைவையும் புதிய அடையாளத்திற்கான அவர்களது தேடலையும் அறிமுகத்தில் விளக்குகிற இடத்தில் இது மிகவும் வெளிப்படையாகவே தன்னைக் காட்டிக் கொள்கிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, கருப்பு இலக்கியத்தை ஒற்றைத் தன்மையதாக (ஆண்-மைய, கருப்பு அழகியல்) வைத்திருப்பது. மனிதராகவே தம்மை மதிக்க மறுத்து, இழிவுபடுத்தும் அடையாளங்களைத் தம்மீது சுமத்திய அமெரிக்க வெள்ளை இனத்தவரின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் விடுதலை நோக்கி புதிய தன்மதிப்புமிக்க ஒரு அடையாளத்துக்கான தேடலின் போக்கில் எழுந்த இந்த – Afro – American Literature என்று தற்போது அழைக்கப்படுகிற – இலக்கியத்தில் பலதரப்பட்ட போக்குகளும் எழுத்தாளர்களும் இருக்கிறார்கள். தூய அழகியல்வாதிகள், யதார்த்தவாதிகள், சோஷலிச யதார்த்தவாதிகள், கருப்பு தேசியவாதிகள், பெண்ணியவாதிகள், கருப்புப் பெண்ணியவாதிகள், கருப்பு லெஸ்பியன் பெண்ணியவாதிகள் என்று இந்தப் பட்டியல் நீளும்.

கருப்பு இலக்கியத்தை இப்படியாக, பல போக்குகள் உள்ளதாகப் புரிந்துகொண்டதற்கான அடையாளங்கள்கூட இந்திரனிடம் இல்லை. தூய அழகியல்வாதிகளில் ஒருவரான Countee Cullen – ன் வார்த்தைகளை அந்த இலக்கியம் அதன் ஒட்டுமொத்தத்தில் ‘இலக்கியத் தரமான’ எழுத்துக்களை நோக்கி நகரத் தொடங்கியதற்கான அடையாளமாகச் சொல்கிறபோது அவருடைய பரிதாபகரமான அறியாமை தெரிந்துவிடுகிறது.

ஆனால் பழி மொத்தத்தையும் இந்திரனின் தலையிலேயே சுமத்திவிடுவது அவருக்கு நியாயம் செய்வதாகாது. அதனால், அவருடைய ‘காலத்தின் வரம்புகள்’ மீதும் கொஞ்சம் இறக்கி வைக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆக, இப்படியான குறைகளை நிவர்த்தி செய்வதாற்காகவென்றே ‘அவதாரம்’ எடுத்து வந்திருக்கிற வளர்மதியாகிய ‘நான்’, அமெரிக்க கருப்பு இலக்கியத்தின் பல்வேறு போக்குகளில் பெண் எழுத்துக்களைத் தேர்வு செய்து சில கவிதைகளை தமிழ் இலக்கிய வாசகப் பெருமக்களின் திருப்பாதங்களில் சமர்ப்பிக்க விருப்புகிறேன்.

கவிதைகளுக்குள் நுழைவதற்கு முன்னதாக ஒரு சிறிய அறிமுகத்தைத் தந்துவிடுவது நல்லதெனப்படுகிறது.

தமிழில் இருப்பதைப் போலல்லாமல் கருப்பு இலக்கியத்தில் மொன்னையான எழுத்துக்கள் மிகவும் குறைவு. காரணம், அவர்களுடைய எழுத்துக்கள் கொடூரமான நிற-இனவெறி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தின் பகுதியாக ஒரு புதிய பண்பாட்டு அடையாளத்தைக் கட்டமைக்கும் நோக்கில் எழுந்தவை.

ஆனால், எல்லா பண்பாடுகளையும் போலவே இங்கும் கட்டமைக்கும் போக்கில் இருக்கிற கருப்பு அடையாளம் (Black Identity) ஆண்-மையமானதாகவே இருக்கிறது.

கருப்பு எழுத்து இலக்கியம் 18 – ஆம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியிலிருந்தே கிடைக்க ஆரம்பித்தாலும் கருப்பு இலக்கியம் என்பது என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்கிற கேள்வி முதன் முதலாக 1920 – களில் தொடங்கப் பெற்றதாக குறிக்கப்படுகிற Harlem Renaissance காலத்தில்தான் எழுகிறது.

எழுத்தின் ‘தரத்தைப்’ பொருத்துதான் கருப்பு இலக்கியம் வரையறை செய்யப்பட வேண்டும் என்று ஒரு சாராரும் (Countee Cullen) கருப்பின மக்கள் அனுபவிக்கிற கொடூரமான ஒடுக்குமுறைகளை வெளிக்கொண்டு வருவதாக இருக்க வேண்டும் என்று மற்றொரு சாராரும் (Langston Huges, Claude Mckay) தமக்குள் வாதிட்டுக் கொண்டனர். இதில் இரண்டாவது தரப்பினர் தமது எழுத்துக்களில் கருப்பின மக்களின் தனித்துவத்தையும் Negro Dialect – ஐயும் கொண்டு வந்தனர். என்றாலும், இந்த இரு தரப்பினருடைய வாசகர் தளமும் முக்கியமாக வெள்ளை இனத்தவராக இருந்ததால் அவர்களுடைய அங்கீகாரத்தைப் பெறும் நோக்கிலும் கருப்பின மக்கள் மீது வெள்ளையிரிடையில் உள்ள ‘நல்ல மனத்தினரின்’ இரக்கத்தைப் பெறும் நோக்கிலும் இருந்தன/செயல்பட்டன என்று சொல்லலாம்.

இடையில் 1937 – ல் Richard Wright என்பவர் மார்க்சிய நோக்கில், கருப்பு உழைக்கும் வர்க்கத்தின் விடுதலை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்றும் ஒரு வரையறை தந்தார்.

இந்த ‘இடது’ சார்ந்த போக்குகளின் தொடர்ச்சியாக 60 – களில் கருப்பு தேசியத்தின் எழுச்சியோடு சேர்ந்து கருப்பு அழகியல் என்கிற கருத்தாக்கம் வலுப்பெற்றது. “கருப்பே அழகு, வெள்ளை வெளிறிப் போனது” என்று அழகியல் மதிப்பீடுகள் தலைகீழாக்கப்பட்டன. வெள்ளையரின் பண்பாடு இகழ்ச்சிக்குரியதாக்கப்பட்டது. கருப்பின மக்களின் பண்பாடு கட்டமைக்கப்பட்டு அதன் வலிமையும் உயர்வும் போற்றப்பட்டது. இந்தக் காலத்தில் வாசகர் தளமாக பரந்த அளவில் கருப்பின மக்கள் இருந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆனால், காலமோ இடமோ சூழலோ எதுவோ எப்படியிருந்தாலும் இலக்கியமாக வரையறுக்கப்பட்டதும் அங்கீகரிக்கப்பட்டதும் ஆண்-மையமானதாகவே இருந்தது. கருப்பினப் பெண்களின் தன்னிலை சிதைக்கப்பட்டது. கொஞ்சம் வயதாகிவிட்டால், சதைபோட்டுவிட்டால், பாசமழை பொழிந்து தள்ளுகிற, எல்லோரையும் அரவணைத்துச் செல்கிற தாயாகவும் (mammy) கொஞ்சம் நிறமாக இருந்தாலே ‘விபச்சாரிகளாகவும்’ (brown bitch) சித்தரிக்கப்பட்டார்கள். பெண்கள் மீதான ‘கரிசனம்’ கொண்ட எழுத்தாளர்கள்கூட இல்லை என்கிற அளவுக்கு சூழல் ஆண் வக்கிரம் மிகுந்திருந்தது. விதிவிலக்குகளாக Langston Huges, James Baldwin, Ishmail Reed இவர்களை மட்டுமே சொல்லலாம்.

என்றாலும், இத்தனை இறுக்கமான சூழலிலும், பெண் எழுத்தாளர்களின் நீண்ட தொடர்ச்சியான (எதிர்) பாரம்பரியம் ஒன்று இருக்கிறது. 70 – களுக்குப் பிறகு, நிறைய பெண் எழுத்தாளர்கள் – விமர்சகர்கள் – ஆய்வாளர்களின் முயற்சியில், இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட பெண் எழுத்தாளர்கள் மீள் கண்டுபிடிப்பு செய்யப்பட்டு வருகிறார்கள். இலக்கியமாக மதிக்கும் அளவுக்கு ‘தரமில்லாதவை’ என்று குப்பையில் வீசப்பட்ட நிறைய பெண் எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்தி, அவற்றின் வளமையையும் செறிவையும் கருப்பு ஆண் உலகத்தின் முன் வைத்திருக்கிறார்கள்.

இந்த கருப்புப் பெண் எழுத்தாளர்களின் நீண்ட எதிர்ப் பாரம்பாரியத்தில் அவர்களுடைய எழுத்துக்களின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் பரிமாணத்தையும் அலசுவதை இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன். 60 – களுக்குப் பிந்தைய நிலைமை பற்றிய சிறு குறிப்பு இங்கு.

60 – களின் கருப்பு தேசிய எழுச்சியில் தீவிரமாக பங்கு பெற்ற பல பெண் எழுத்தாளர்கள் அதன் ஆண்-மைய வரையறை, ஆணாதிக்கப் போக்குகள் தந்த கசப்பான அனுபவங்களுக்குப் பிறகு, 70 – களில் அவ்வியக்கத்தை கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தினார்கள். இக்கால எழுத்துக்கள் கருப்பினப் பெண்கள் குறித்த கருப்பு ஆண்களின் பிம்பங்களைக் (mammy, brown bitch) கேள்விக்குள்ளாக்கின. கருப்பினப் பெண்களை அவர்களுக்கேயுரிய ஆளுமையோடு, சிக்கலான கதாபாத்திரங்களாகத் தீட்டின. கருப்புப் பெண்களின் தனித்துவமான அனுபவங்களும் வாழ்வைப் பற்றிய அவர்களுக்கே உரிய பார்வைகளும் படைப்புகளில் வந்தன. இந்தக் காலத்தில் நாவல்கள் குறைவு. ஆனால், கவிதைகளின் பொற்காலம்.

70 – களில் கவிதைகளை எழுதிக் குவித்த பெண் எழுத்தாளர்கள் பலரும் தம் முதல் நாவல்களை இக்காலத்தில் எழுதினர் என்றாலும் 80 – களில் எழுதிய நாவல்களுக்குப் பிறகே பரவலான அங்கீகாரம் கிடைக்கப் பெற்றனர்.

ஆண் உலகத்திற்கு பதிலடி கொடுப்பது என்பதைத் தாண்டி 80 – களின் படைப்புகள் புதிய திசைகளில் நகர்ந்தன. வெளிப்படையாகவே லெஸ்பியனிசம் பேசுகிற படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. Brotherhood என்பதற்கு மாற்றாக Sisterhood- ம் his-story மாற்றாக her-story-ம் தேடப்பட்டன. Black lesbian feminist எழுத்துக்கள் ஒரு முக்கியப் போக்காக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, ஜீரணித்துக்கொள்ளப்பட (முகச்சுளிப்போடுதான்) வேண்டிய ஒன்றாயின. வெள்ளையின லெஸ்பியன்களுடனான உறவுச் சிக்கல்களும் ஆராயப்பட்டன. லத்தீன் – அமெரிக்க, ஆப்பிரிக்க, மூன்றாம் உலக ஆசியப் பெண் எழுத்தாளர்களுடைய படைப்புகள் பரவலாக வாசிக்கப்பட்டன. அவர்களுடனான பரிமாற்றங்களும் நிகழ்ந்தன.

எப்போதும் போலவே கருப்பு ஆண் உலகத்திடமிருந்து கடுமையான எதிர்ப்புகள் கிளம்பின. முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு பெண் எழுத்தாளர்கள் man-haters, feminist bitches, கருப்பு இயக்கத்தை பிளவுபடுத்துபவர்கள், வெள்ளைப் பெண்களோடு சேர்ந்து கொண்டு கருப்பினத்தைக் காட்டிக் கொடுப்பவர்கள் என்று பலவாறாக பழிக்கப்பட்டனர். ஆனால், இதெல்லாவற்றையும் மீறி, கருப்புப் பெண் எழுத்தாளர்கள் தமது உலகத்தை வரையறை செய்து கொண்டு தமக்கான இடத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு விட்டனர். Toni Morrison – க்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம் இதை அழகாக எடுத்துச் சொல்லும்.

ஆக, இப்படியான தீவிரமான, வளமானதொரு எதிர்ப் பாரம்பரியத்திலிருந்து சில கவிதைத் துணுக்குகள். என்னுடைய இயலாமையும் ‘வசதியுமே’ இந்தக் குறிப்பிட்ட கவிதைகளைத் தேர்வு செய்யக் காரணம். மற்றபடிக்கு, மேலே சொல்லியிருக்கிற விசாலமான காலகட்டங்களையோ போக்குகளையோ பிரதிநித்துவம் செய்வது என்கிற ‘வழிகாட்டும் நெறி’ அல்ல.

உதவிய நூல்கள்:

Barbara T. Christian, Black Feminist Criticism: Perspectives on Black Women Writers, Pergamon Press, 1985.

Calvin.C, The Sexual Mountain and Black Women Writers, Hernton Anchor Press, 1978.

கருப்பு இலக்கியம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »
%d bloggers like this: