ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும்

“ஏழெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு பாலக்காடு கல்பாத்தி ரோட்டில் ஒரு ஆரிய சமாஜத்தைச் சேர்ந்த ஈழவர் ஸ்ரீ சங்கரன் என்பவர் சர்க்கார் வேலையாக பைசைக்கிள் மீது சென்றதற்காக அவ்வீதியில் உள்ள ஒரு பார்ப்பனர் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தி மிரட்டி ரோட்டிற்கு புண்ணியார்ச்சனையையும் கும்பாபிஷேகமும் செய்ய 15 ரூபாய் கொடுக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தி வண்டியையும் மேல் வேஷ்டியையும் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டதற்காக,” போலீசார் அவர் மீது கிரிமினல் வழக்கு தொடுத்து 30 ரூபாய் அபராதமும் விதித்தார்கள் என்று 13.03.1927 தேதியிட்ட ”குடி அரசு” துணைத் தலையங்கத்தில் எழுதுகிறார் பெரியார். விஷயம் அதோடு முடிந்துவிடாமல் உயர்நீதிமன்றம் வரை மேல்முறையீட்டிற்குச் சென்று தண்டனை உறுதிசெய்யப்பட்டிருக்கிறது.

90 ஆண்டுகள் கழித்து காட்சிகள் மாறியிருக்கின்றன. கோலம் மாறவில்லை. பைசைக்கிள் டாக்சியாக மாறியிருக்கிறது. அக்கிரஹாரத்தை சேர்ந்தவர்களே பிரச்சினைக்கு மூலகாரணமாக இன்றுவரையிலும் தொடர்ந்து இருக்கிறார்கள்.

பிரச்சினை பொது வெளியில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

அனைத்துச் சமூகப் பிரிவினருக்கும் சமமான உரிமையுள்ள, அனைவரும் சமமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வாய்ப்புள்ள அவசியச் சேவைகள், கேளிக்கைச் சேவைகள் அவற்றை அளிக்கும் மையங்கள் அனைத்தையும் பொது வெளி என்கிறோம். அரசு அலுவலகங்கள், பயணச் சேவைகள் (இரயில், பேருந்து, பிறத் தனியார் வாகன சேவைகள்), தனியார் சேவை நிறுவனங்கள், (வங்கி, காப்பீடு, தொழில்துறை, இன்னபிற), கேளிக்கை வெளிகளான, சினிமா தியேட்டர்கள், கலையரங்கங்கள், பிற பொழுதுபோக்கு வெளிகள் இவை அனைத்திலும் அனைவரும் சரிசமமாக நடத்தப்பட வேண்டும், அனைவருக்கும் சம வாய்ப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறோம்.

இத்தகைய பொது வெளி நவீன ஜனநாயக அரசமைப்பின் நிர்வாக அலகுகளின் விரிவாக்கத்துடன் இணைந்தே படிப்படியாக உருவாகிறது. ஜனநாயக அரசின் அடிப்படைகளில் ஒன்றான வாக்குரிமை, வயது வந்தோர் அனைவருக்குமான வாக்குரிமையாக விரிவடைவதோடு சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் அனைத்துப் பொது வெளிகளிலும் பொதுவான உரிமை உண்டு என்ற கருத்தும் நடைமுறையும் வலுவாக ஊன்றிவிடுகின்றன. ஐரோப்பிய நாடுகளில் இந்தப் பொது வெளி உருவான அரசியல் வரலாற்றை ஹேபர்மாஸ், தாமஸ் பிரிட்ஜஸ் போன்ற ஆய்வாளர்கள் விரிவாக விளக்கி எழுதியுள்ளனர்.

ஜனநாயக அரசமைப்போடு சேர்ந்து உருவாகும் இத்தகைய பொது வெளியும், பொது உரிமைகளும், சாதிய உயர்வு – தாழ்வு கற்பிக்கும் சமூகமும் ஆணை அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த அரசமைப்பும் / ஆட்சிமுறையும் வழங்கும் வரையறுக்கப்பட்ட குறுகிய உரிமைகளுக்கு மாறாக, பரந்த அளவிலான உரிமைகளை, மிகப் பரந்த அளவிலான மக்களுக்குப் பெயரளவிலாவது அளிப்பவை. ஒப்பீட்டளவில் மிகுந்த ஜனநாயகப் பூர்வமானவை.

இத்தகைய பொது வெளியும் பொது உரிமைகளும் நமது சூழலில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்போதே படிப்படியாக உருவானவை. ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு முன்பாக, தமிழகத்தில் அனைத்துப் பிரிவினரும் சரிசமமாக சந்தித்துக் கொள்ளக்கூடிய பொது வெளி என்பதே இருக்கவில்லை. கோயில், அதை ஒட்டி அமைந்த அக்கிரஹாரம், அதற்குப் புறத்தே இருந்த ஊர், ஊருக்கு வெளியே ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சேரி என்றே வெளிகள் தனித்தனியாகப் பிரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சி, அதன் நிர்வாகத் தேவைகளுக்காக அரசு நிர்வாக அலுவலகங்களை நிறுவ முற்பட்டபோது, ஆங்கிலேயக் கல்வி பெற்று அரசாங்க அலுவலர்களாக பொறுப்பேற்கும் வசதியும் வாய்ப்பும் பெற்றிருந்த “உயர்ந்த” சாதிப் பிரிவினர் அந்த அலுவலகங்கள் தாம் வசிக்கும் இடங்களில் இருக்கும்படியாகவே பார்த்துக்கொண்டனர். எடுத்துக்காட்டாக, தபால் அலுவலகங்கள் அக்கிரஹாரங்களிலேயே திறக்கப்பட்டன. ஊரில் வசதி படைத்த பிற ஆதிக்க சாதியினரும் சேர்த்து செலுத்திய வரிப்பணத்தில் போடப்பட்ட சாலைகளும்கூட அக்கிரஹாரத்திலேயே போடப்பட்டன. இவற்றில் நடக்கும் உரிமை வரி செலுத்திய வசதி படைத்தப் பிற ஆதிக்க சாதியினருக்கும்கூட மறுக்கப்பட்டிருந்தது.

சுருங்கக் கூறினால், அனைத்துப் பிரிவினருக்கும் பொதுவானவையாக இருக்க வேண்டிய அரசு அலுவலகங்கள்கூட ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு மட்டுமே சேவையை வழங்கக்கூடிய தனி உரிமையாகவே நமது சூழலில் உருப்பெற்றன. அத்தகைய தனி உரிமைகளை எதிர்த்து பொது உரிமைக்காகத் தலித்துகள் மேற்கொண்ட போராட்டங்களை  முனைவர் கோ. ரகுபதி “தலித் பொதுவுரிமைப் போராட்டம்” என்ற தமது நூலில் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

ஸ்ரீ சங்கரனுக்கு நிகழ்ந்தது போன்றதொரு நிகழ்வை முனைவர் கோ. ரகுபதியும் தமது நூலில் குறித்திருக்கிறார். 1879 ஆம் ஆண்டு, தீயர் சாதியைச் சேர்ந்த துணை நீதிபதி ஒருவர், கல்பாத்தி அக்கிரஹாரம் வழியாகக் குதிரை வண்டியில் சென்றபோது, அதைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாத கல்பாத்தி அக்கிரஹாரத்து பிராமணர்கள் அவரைத் தாக்கியிருக்கிறார்கள். அதற்காக, பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையும்கூட நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

அரசு / பொது ஊழியர்கள், அனைவருக்குமான பொது வெளியில் தமது பொது வேலையை செய்வது கூட, அவர்களுக்குக் ”கீழான” சாதியை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால், தமது தனி உரிமையில் தலையிடுவதாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதையே இந்த இரண்டு வரலாற்றுச் சம்பவங்களும் காட்டுகின்றன.

1879 ஆம் ஆண்டிலும், 1927 ஆம் ஆண்டிலும் ஆங்கிலேய அரசாங்கம் அறிமுகப்படுத்திய ஜனநாயக ஆட்சியமைப்பின் நிர்வாக அலகுகள் முழுமையாக உருப்பெற்றிருக்கவில்லை. 1950 ஆம் ஆண்டு, இந்திய அரசியல் சாசனம் நிறைவேற்றப்பட்டதும், வயது வந்த அனைவருக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கப்பட்டதும், நவீன ஜனநாயக ஆட்சி அமைப்பின் நிர்வாக அலகுகள் விரிவாக்கப்பட்டதும், பொது வெளியையும் பொது அலுவலகங்களையும் அவற்றுக்குள் எல்லாச் சமூகப் பிரிவினரும் புழங்குவதற்கான பொது உரிமையையும் ஒரு காற்றாற்று வெள்ளம் போலத் திறந்துவிட்டுவிட்டன.

இப்புதிய சூழலில், பொது வெளியையும் பொது உரிமைகளையும் (தமது பழைய ஆணை அதிகாரத்தையும்) தனி உரிமைகளாக கோரமுடியாத பிராமணர்கள் இரண்டுவிதமான உத்திகளை கைக்கொண்டதை அவதானிக்க முடிகிறது. இரண்டும், ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாக இருப்பதையும் காண முடிகிறது.

முதலாவது, தமக்கான புதிய வெளிகளை உருவாக்கி, அவற்றைத் தமக்கே உரிய தனி உரிமையுள்ள பொது வெளியாக முன்னிறுத்துவது. இரண்டாவது, சமூகத்தின் பிற பிரிவினருடைய பொது உரிமைகளைக் குற்றச் செயல்களாகச் சித்தரிப்பது.

சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாக, 1962 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்திய விலங்குகள் நல வாரியத்தையும் 1964 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட ப்ளூ க்ராஸ் அமைப்பையும் குறிப்பிடலாம்.

1936 ஆம் ஆண்டு கலாக்‌ஷேத்ராவை நிறுவி, புகழ் பெற்ற பரத நாட்டியக் கலைஞராக பெயர் பெற்ற ருக்மணி தேவி அருண்டேலே 1962 இல் விலங்குகள் நல வாரியம் உருவாகக் காரணமாக இருந்தவர்.

1964 ஆம் ஆண்டு ப்ளூ க்ராஸ் அமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் கேப்டன் சுந்தரம் என்பவரும் அவரது மனைவி உஷாவும். அவர்களுக்குப் பிறகு ப்ளூ கிராஸை நீண்ட காலமாக நிர்வகித்து வழிநடத்தி வருபவர் அன்னாரது மகன் சின்னி கிருஷ்ணன். இவர் ருக்மணி அருண்டேலுடன் விலங்குகள் நல வாரியத்திலும் இணைந்து செயல்பட்டவர். கடந்த ஆண்டு ஜல்லிக்கட்டு தடை செய்யப்படுவதற்கு முக்கிய காரண கர்த்தாக்களில் ஒருவராக இருந்தவர். விலங்குகள் நல வாரியத்தின் துணைத் தலைவராகவும் பதவி வகித்து வருபவர்.

இவரது மனைவி நந்திதா கிருஷ்ணன் இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சிக் கழகத்தின் உறுப்பினர்களில் ஒருவர். திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் திவானாகப் பதவி வகித்த சர். சி. பி. ராமசாமி அய்யரின் கொள்ளுப் பேத்தி. சர். சி. பி. ராமசாமி ஐயரோ திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் திவானாக இருந்த கடைசி வருடங்களில் கொலை முயற்சிக்கு ஆளாகி பலமான கத்திக் குத்துக்களைத் தாங்கி உயிர் பிழைத்தவர்.

விலாசினி சொன்ன திகில் கதையைவிட நீண்ட மர்மக் கதைத் தொடராக விரியும் அந்த வரலாறு.

இங்கு நமது கவனத்திற்குரிய புள்ளி, தாம் மட்டுமே (தமது கருத்தியல் மேலாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் மட்டுமே) புழங்கக்கூடியதாக தனி உரிமை கொண்டாடக்கூடிய ஒரு வெளியை (பரதநாட்டியம் / கலாக்ஷேத்ரா – ப்ளூ க்ராஸ் / விலங்குகள் நல வாரியம்) உருவாக்கிக் கொண்டு, அதைச் சமூகம் முழுமைக்குமான பொது வெளியாக காட்டுவது ஒரு புறம். அதே சமயம், சமூகத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பொது வெளிகளில் கூடி மகிழ்ச்சியோடு கொண்டாடும் ஜல்லிக்கட்டு போன்ற பொது உரிமையைக் கிரிமினல் குற்றமாக்கிவிடும் போக்கு மறுபுறம்.

தமது தனி உரிமைக்கு ஆட்படாமல் இருக்கும் பிற பொது உரிமைகளை அவற்றின் போக்கில் விடுவதற்குக்கூட விரும்பாத இந்தக் குரூரம்தான் பொது வெளியில் புழங்க வரும் பிற சமூகத்தினரை கிரிமினல்களாகவும் அவர்களது பொது உரிமைகளை நாகரீகத்திற்குப் புறம்பான காட்டுமிராண்டிப் பண்பாடாகவும் குற்றமாகவும் காணச் செய்கிறது. விலாசினி ஓலா டாக்சி டிரைவரைக் கிரிமினல் என்று அழைப்பதும் நாணயத்தின் இந்த மறுபக்கத்தின் பிரதிபலிப்புதான்.

ஓலா பணத்திற்காக பயணம் செய்யும் சேவையை அளிக்கும் ஒரு தனியார் நிறுவனம். இது அனைவருக்கும் அனைத்து நுகர்வாளர்களுக்கும் பொதுவாக வழங்கப்படுவது. பணம் இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் பொது. பிறப்பின் அடிப்படையிலான எந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் அதில் இல்லை. இருக்கவும் கூடாது (அவ்வாறு இருப்பின் அது சட்டப்படி குற்றமும் ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கும் அரசியல் சாசனத்திற்கும் எதிரானதும் ஆகும்).

ஓலா போன்ற ஒரு தனியார் நிறுவனமும், அதன் இணைப்பில் இருக்கும் கார் உரிமையாளர்களையும் டிரைவர்களையும் இதே நியதிக்கு உட்பட்டே அணுக வேண்டும். பணத்திற்காக அதன் சேவையைப் பெறும் நுகர்வாளர்களும் இந்த நியதிக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களே. மேலும், நுகர்வாளர்கள் எஜமானர்கள் அல்லர்; பயனாளிகள் மட்டுமே. தமது இஷ்டப்படி பயணிக்க வேண்டுமென்று விரும்பினால் அதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.

எந்தவிதமான பொது நியதிக்கும் கட்டுப்பட முடியாது; தன் இஷ்டப்படிதான் பொது சேவை கிடைக்க வேண்டும் / நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புவது பொது வெளியின் பொதுவான உரிமைகளுக்கு எதிரானது.

அவ்வாறு தமது இஷ்டப்படி பொது சேவை நடக்கவில்லை என்ற ஆத்திரத்தில்தான் ஸ்ரீ சங்கரன் மீது தாக்குதல் தொடுக்கப்பட்டது. ஸ்ரீ சங்கரன் அரசாங்க வேலையாக பைசைக்கிளில் சென்றிருக்கிறார். ஓலா டாக்சி டிரைவர் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் நியதிகளுக்கு உட்பட்டு ஒரு பொது சேவையை அளித்திருக்கிறார். பொது வெளியில் புழங்கியதற்காக சங்கரன் ரோட்டிற்கு புண்ணியார்ச்சனையும் கும்பாபிஷேகமும் செய்யவென்று 15 ரூபாய் தண்டம் கட்டிவிட்டு, தனக்குச் சொந்தமான மிதிவண்டியை மட்டுமல்லாது கட்டியிருந்த வேஷ்டியையும் பறிகொடுத்திருக்கிறார். ஓலா டாக்சி டிரைவர், செய்த வேலைக்கான கூலியையும் பறிகொடுத்து (127 ரூபாய்), கொலை மிரட்டல் பழி சுமத்தப்பட்டு (இபிகோ செக்‌ஷன் 506 i) கிரிமினல் பட்டமும் சுமத்தப்பட்டு சிறைக்குச் சென்று வந்திருக்கிறார். 90 வருட கால இடைவெளிக்குப் பின்னரும் நடந்திருப்பது அதே கொடுமைதான்.

(முற்றும்).

http://minnambalam.com/k/1471392018

பகுதி – 1

பகுதி – 2

பகுதி – 3 

Advertisements

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 3

கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணை உரிமை (authority) எப்படிச் செயல்படுகிறது? தந்தை – மகன் உறவு ஒரு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு (தந்தை சொல்மிக்க மந்திரம் இல்லை). இவ்வுறவில், தந்தைக்கு மகனின் மீதான அதிகாரம் கேள்விக்கு இடமில்லாதது. மகன் தந்தைக்கு கீழ்ப்பட்டவர். அவர் சொல்படி நடக்கக் கடமைப்பட்டவர். (தற்காலத்தில், பெற்றோர் – பிள்ளைகள் உறவு ஜனநாயகப் பூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் உருவாகியிருப்பது இத்தகைய ஆணை உரிமைகள் சிதைவுற்றதன் விளைவு).

அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் மேல் நிலையில் இருப்பவரின் ஆணையை, அவருக்குக் கீழிருப்பவர்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் ”சிரமேற்கொண்டு” செய்துமுடிக்க வேண்டும். ஆணை உரிமை இயங்கும் விதம் இப்படியாகத்தான். ஆண்டான் – அடிமைச் சமூக அமைவுகள், நிலவுடைமைச் சமூகங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் நிலவிய அரசதிகார முறை என்றும் சொல்லலாம்.

தந்தை – மகன், குடும்பத் தலைவன் – குடும்ப உறுப்பினர்கள், ஆசிரியன் – மாணவன், பூசாரி – பக்தன், எஜமான் – அடிமை எனப் பலநிலைகளில் கேள்விக்கு இடமின்றி செயல்படுவதே ஆணை உரிமை. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு சமூகம் மற்றும் அரசமைப்பை  (authoritarian state) பொதுவில் ஒரு பிரமிட் வடிவில் உருவகிக்கலாம். இந்தப் பிரமிட்டின் உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவருக்கு அடுத்தடுத்த நிலைகளில் இருப்பவர்களின் ஊடாக, அதிகாரம் கீழ்நோக்கி பாய்கிறது.

என்றாலும், உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவர், தமது விருப்பப்படி அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகச் செலுத்தவும் இயலாது. அவ்வாறு ஒரு தனிநபரின்  தன்னிச்சையான ஆணை அதிகாரம் செயல்படும் அமைப்பு எதேச்சதிகார (dictatorship) அமைப்பு. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு அரசமைப்பிலோ உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் நபருக்கும் மேலாக, அவரும் பின்பற்ற வேண்டிய நில நியதிகள் – சட்டத் தொகுப்பு, மரபுத் தொடர்ச்சி, கடவுளரின் ஆசி போன்ற ஒன்று இருக்கும். பிரமிட்டிற்கு மேலாக அந்தரத்தில் சுழலும் ஒரு ஒளிவட்டம் என்று உருவகிக்கலாம்.

இக்கருத்தமைவுகள் குறித்து ஆழ்ந்த ஆய்வுகளைச் செய்துள்ள ஹான்னா ஆரெண்ட் (Hannah Arendt) என்ற அரசியல் தத்துவவியலாளர், ரோமானிய அரசமைப்பை இவ்வாறானதொரு பிரமிட்டாக உருவகிப்பார். ரோமானிய அரசமைவில் பிரமிட்டுக்கு மேலாகச் சுழன்ற அந்த ஒளிவட்டம், ரோமானிய அரசை நிறுவியவர்கள் உருவாக்கிய மரபின் தொகுப்பாகக் கொள்ளப்பட்டது. தமிழக / இந்திய அரசமைவுகளில் அந்த ஒளிவட்டம் வர்ணாசிரம தர்மமாக இருந்தது எனலாம்.

(தொடர்புடைய கருத்துக்களை மிகச் சுருக்கமாக What is Authority? என்ற கட்டுரையிலும், On Violence மற்றும் On Revolution ஆகிய இரு நூல்களிலும் ஆரெண்ட் விளக்கியிருக்கிறார். மேலும் விரிவான புரிதலை விழைவோர், அவருடைய The Origins of Totalitarianism என்ற நூலை வாசிக்கலாம்).

நிலவுடமைச் சமூகங்களின் வீழ்ச்சியோடு, ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த அரசமைவுகளும் சமூகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களிலும் நிலவிய ஆணை உரிமை அடிப்படையிலான உறவுகளும் படிப்படியாகச் சிதைவுற்றன. நவீன ஜனநாயக அரசுகளின் தோற்றத்தோடு, அதிகாரவர்க்க அரசு / அரசமைவு (bureaucratic state) எழுகிறது.

நவீன ஜனநாயக அரசமைவின் நான்கு தூண்களாகச் சொல்லப்படும் நாடாளுமன்றம், நீதித்துறை, அதிகாரவர்க்கம், பத்திரிகைத் துறை இந்த அரசமைவின் அதிகார எல்லைகளைப் பரஸ்பரம் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் பொறியமைவாகக் (checks and balances) கொள்ளப்படுகின்றன. என்றாலும், நவீன ஜனநாயக அரசின் ஆட்சிமுறை அடிப்படையில் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையே (bureaucratic governance).

இத்தகைய ஆட்சிமுறையில், அரச அதிகாரம் அருவமாகிவிடுகிறது. அதிகாரம் எந்த ஒரு மையத்திலும் குவிந்திருக்காமல், பரவலாகிவிடுகிறது. யாரும் எதற்கும் பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழிக்கலாம், இன்னொருவரை கைகாட்டலாம், அலையவிடலாம். எந்த ஒரு அரசு அலுவலகத்திற்குச் சென்றாலும் ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு அலைக்கழிக்கப்படுவதை அன்றாட வாழ்வில் நாம் அனுபவிப்பது அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் இத்தகைய உள்ளார்ந்த இயல்பினாலேயே.

09.07.16 இரவு விலாசினியை போலீசார் அலைக்கழித்ததும் அதிகார வர்க்க ஆட்சிமுறையின் இந்த “இயல்பான” உள்ளார்ந்த இயங்குமுறையே. இது எங்கள் சரகத்தின் விசாரணை எல்லைக்குட்பட்டு வராது. கிண்டி போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போங்கள் என்று அலையவிட்டிருக்கிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் இல்லை, காலை வாருங்கள் என்று கூறியும் அலைக்கழித்திருக்கலாம். வேறு பல காரணங்களையும் சொல்லியிருக்கலாம். பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழித்திருக்கலாம். அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை செயல்படும் விதம் அதுதான். அவ்வாறாக இல்லாமல் போயிருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

விலாசினி மறுநாள் வளசரவாக்கம் காவல் நிலையத்திற்குப் போயிருந்தாலும் அவரை அலையத்தான் விட்டிருப்பார்கள். தொழில்முறையான ஒரு வக்கீலை வைத்து தொடர்ந்து அழுத்தம் தந்திருந்தால் ஒருவேளை வழக்குப் பதிவு செய்திருப்பார்கள். வழக்குப் பதிவு செய்திருந்தால், டிரைவரும் நமக்கேன் பிரச்சினை, பிழைப்புக்கு அலையவே தனக்கு நேரம் போதவில்லை என்று மன்னிப்பு கேட்டிருக்கலாம். அல்லது, அவரும் ஒரு வக்கீலை வைத்து வழக்கை எதிர்கொண்டிருக்கலாம். விஷயம் அடுத்து கோர்ட்டுக்கு போயிருக்கும். அங்கு நாற்பது வாய்தா வாங்கி அலைக்கழித்திருப்பார்கள்.

இதுதான் ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் – அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் நடைமுறை. ஜனநாயகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட, இந்த ஆட்சிமுறையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் எல்லோரும் இதற்கு உட்பட்டுதான் நடக்க வேண்டும். யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

இத்தகைய அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையில் நீதி / நியாயம் இவ்வாறு தள்ளிப்போடப்படுவதைக் கண்டு வெகுண்டெழுபவர்கள், மக்களைத் திரட்டி போராடலாம், அவர்களை அரசியல் மயப்படுத்தலாம், இந்த அதிகார வர்க்கப் பொறிமுறைகளை எவ்வாறு கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது, அல்லது முற்றிலும் புதிய முறையில் மாற்றியமைப்பது என்பது குறித்துச் சிந்திக்கலாம், செயல்படலாம்.

ஜனநாயக அரசமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் லேபிரெந்திற்குள் நுழைந்து, அலைந்து திரிந்து நீதியைப் பெறுவது அல்லது, அரசியல் விழிப்புணர்வூட்டும், இயக்கமாக்கும், எழுத்தாக்கும், சிந்திக்கும், சிந்தித்துச் செயல்படவைக்கும் நீண்ட நெடும்பாதையையோ விலாசினி தேர்வு செய்யவில்லை. மாறாக, கோடம்பாக்கத்து இயக்குனர்களில் சிலர் தொடர்ந்து காட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்நியன் போலவும் ஜென்டில்மேன் போலவும் குறுக்கு வழியில் பாய்ந்திருக்கிறார்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும் ”கிரிமினல்களையும் பொறுக்கிகளையும்” வேட்டையாடிப் பழிவாங்குவதைப் போலத்தான் விலாசினியும் டாக்சி டிரைவரை “கிரிமினல்” என்றும் “பொறுக்கி” என்றும் சாடி, வேட்டையாடிப் பழிவாங்கியிருக்கிறார் என்று சொன்னால் மிகையில்லை.

விலாசினி சொன்ன திகில் கதையை “உண்மையாக”வே எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும், தனக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியிருந்தால், பின்பற்ற வேண்டிய நெறிகளின்படி அவர் மறுநாளே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று புகார் கொடுத்து விஷயத்தை நகர்த்திச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் நடந்து முடிந்திருப்பது என்னவோ, காவல்துறையினர் இவரது வீடு தேடிச்சென்று புகாரை எழுதி / கேட்டு வாங்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள். தலைகீழாக நின்றிருந்தாலும், குட்டிக்கரணம் போட்டிருந்தாலும் ஓலா டாக்சி டிரைவரால் இப்படிச் செய்திருக்க முடியுமா?

ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் பொறிமுறைகளை, நிர்வாக எந்திரங்களை, அதன் ஊழியர்களைத், தமது ”உயர்ந்த பிறப்பு அந்தஸ்த்தால்” கிட்டும் ஆணை உரிமையைக் கொண்டு வளைப்பது சமத்துவத்திற்கும் சமத்துவமான நீதிக்கும் எதிரானது. விலாசினி செய்திருப்பது அத்தகைய அநீதியைத்தான்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும், விலாசினி போன்ற ஜென்டில் வுமன்களும் பிறரை இவ்வாறு வேட்டையாடும் மனநிலை எதிலிருந்து பிறக்கிறது?

1950 ஆம் ஆண்டு, ஜூன் 7 அன்று, ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன் என்ற “ஜென்டில் வுமன்” சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றைத் தொடுத்தார். தான் 1934 ஆம் ஆண்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி. ஏ (இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல்) முடித்திருப்பதாகவும், தனது குடும்பச்சூழல் காரணமாக படிப்பைத் தொடர முடியாதிருந்ததாகவும், தற்போது (அதாவது 16 ஆண்டுகள் கழித்து) சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் படிப்பைத் தொடர விரும்பி விசாரித்ததில், 1921 ஆம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின்படி, பிராமணர்களுக்கு இரண்டு இடங்களே ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதால், தான் பிராமண சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண் என்பதால் தனக்குக் கல்லூரியில் சேர இடம் கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்து அவ்வழக்கைத் தொடுத்திருப்பதாகவும் தனது மனுவில் தெரிவித்திருந்தார். ஆகையால், புதிதாக இயற்றப்பட்ட இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் தனி மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் வலியுறுத்தும் பிரிவுகளின்படி, “writ of mandamus” (கீழ்நிலை அரசு அலுவலருக்குத் தமது கடமையை நிறைவேற்றுமாறு அல்லது தன்னிச்சையாகச் செய்த தவறைத் திருத்துமாறு ஆணை பிறப்பித்தல் – A (writ of) mandamus is an order from a court to an inferior government official ordering the government official to properly fulfil their duties or correct an abuse of discretion) உத்தரவிடும்படியும்  விண்ணப்பித்துக் கொண்டார்.

வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு மேல்முறையீட்டிற்குச் சென்றபோது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள், ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன், மருத்துவக் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கவே இல்லை என்பதை அறிந்து தமது அதிர்ச்சியையும் அதிருப்தியையும் தீர்ப்பில் பதிவு செய்தனர். என்றாலும், சாதிரீதியான இடஒதுக்கீட்டை வழங்கும் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கும் தனிமனித உரிமைகளுக்கு எதிராக இருப்பதால் அதை ரத்து செய்தும் உத்தரவிட்டனர்.

இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் பிரசித்தி பெற்ற இவ்வழக்குதான் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் முதல் திருத்தம் செய்யப்படக் காரணமாக அமைந்தது என்பதைப் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடும்.

என்றாலும், இவ்வழக்கில், ஸ்ரீமதி சண்பகம் துரைராஜனுக்காக வாதாடிய, அந்நாட்களில் பிரசித்தி பெற்ற வழக்குரைஞராக அறியப்பட்டிருந்த அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர் வைத்த வாதங்கள் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவ்வழக்கில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பைக் வாசிக்கையில் இந்த வாதங்களில் ஓடிய முக்கியச் சரடு ஒன்று புலப்படுகிறது.

சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுவதென்றால், அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அமெரிக்காவின் கறுப்பு இனத்தவர்கள் அங்குள்ள கல்வி நிலையங்களில் அனுபவித்த இன ஒதுக்கல்கள் பாகுபாடுகளுக்கு இணையாக, தமிழகத்தில் பிராமணர்கள் சாதி ரீதியிலான பாகுபாட்டால் கல்வி நிலையங்களில் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்ற வாதத்தை முன்வைத்திருப்பது தெரியவருகிறது.

50 ஆண்டுகள் கழித்து தமிழ் இலக்கியத்தின் ஜாம்பவான்களில் ஒருவராக அறியப்படும் அசோகமித்திரன், தமிழகப் பிராமணர்கள் யூதர்கள் அனுபவித்தது போன்ற ஒடுக்குமுறையை அனுபவித்துள்ளார்கள் என்று புலம்பினார்.

இப்போது ஜென்டில் வுமனோ, ஒரு ”கிரிமினல்” டாக்சி டிரைவரால் தனக்கு ஏற்பட்ட பயங்கர அனுபவத்தைப் பற்றி திகில் கதை எழுதுகிறார். ஆனால், அந்தப் “பயங்கர” டிரைவரோ அன்றாடம் 14 மணி நேரம் வேலை செய்து, ஒரு நாளுக்கு ரூ. 500 சம்பாதிக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி.

சமூகத்தின் மிக உயர் நிலைகளில் இருந்த / இருக்கும், அதன் சாதகமான பலாபலன்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்த / அனுபவிக்கும் சம்பகம் துரைராஜன், அவருக்காக வாதாடிய அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அசோகமித்திரன், ஜென்டில் வுமன் விலாசினி ஆகிய நால்வரும் இத்தனை ஆண்டுகள் இடைவெளியிலும் இத்தனை தலைமுறை இடைவெளிகளுக்குப் பின்னரும், சொல்லி வைத்தார்போல, தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களோடு ஒப்பிட்டும், பாதிப்பிற்கு ஆளானவர்களாகவும் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்.

ஜனநாயக ஆட்சியமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை அவர்களுக்கிருந்த ஆணை உரிமையை, முன்போலச் சுதந்திரமாக அனுபவிப்பதற்கு எப்போதும் இடம் கொடுப்பதில்லை என்பதுதான் இம்மனநிலைக்கான ஆதார ஊற்று. ஜனநாயக ஆட்சிமுறை திறந்து விடும் பொது வெளியில் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரிவினரும் இவர்களது ஆணை உரிமையை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் இயங்குவதே தம்மைப் பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகவும் பிறரை ஒடுக்குமுறையாளர்களாகவும் victim X oppressor உறவைத் தலைகீழாக இவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளக் காரணமாக இருக்கிறது.

தாம் அனுபவித்து வந்த ஆணை உரிமை தளர்ந்து போகும்போதெல்லாம் சம்பகம் துரைராஜனைப் போன்றவர்களும் விலாசினியைப் போன்றவர்களும் தம்மை ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் பரிதாபமும் நிகழ்கிறது.

இனிய முகங்களும் “பயங்கரமான” முகங்களாகக் காட்சி தர ஆரம்பித்து விடுகின்றன. சாதாரணக் கை அசைவும் ஆயுதம் எடுக்கிறதோ  என்று பதற வைத்துவிடுகிறது. தன் பாட்டுக்கு காரை ஓட்டிச் சென்றாலும், பின் தொடர்ந்து வருவதாக மனம் கற்பனை செய்துகொள்கிறது.

விஷயம் இப்படியாக இருக்க, விலாசினி “பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில் கல்லெறியும்” திருப்பணியைச் செய்துவிட்டதாகத் திருப்திப்பட்டுக் கொள்வதெல்லாம் வேடிக்கையானது.

அவர் எறிந்த கல்பட்டு பாற்கடல் பரந்தாமன் புரண்டு படுத்துவிடவில்லை. பிரளயம் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. கல்கி அவதாரம் எடுத்து இக்கலியுகத்தில் அவதரித்துவிடவும் இல்லை.

மாறாக, மவுண்ட் ரோடு மகாவிஷ்ணுவின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்து தமது திருப்பாதக் கமலங்களால் உலகை அளந்து கொண்டிருக்கும் வாமனர்களே விழித்துக் கொண்டார்கள். தமது விரல்களை அசைத்து, கூலித் தொழிலாளியான ஒரு கால்டாக்சி டிரைவரை நசுக்கியிருக்கிறார்கள். விலாசினியும் அவர்களோடு ஊக்கமாக ஒத்துழைத்திருக்கிறார்.

பொது வெளி என்பது பல போராட்டங்கள், கருத்து மோதல்களின் ஊடாக, பல பிரிவு மக்களும் சந்திக்கும் ஒரு வெளியாக படிப்படியாக, உருவெடுப்பது. இவரைப் போன்றவர்களுக்கு பொது வெளியே ”கிரிமினல்கள்” உலவும் ஆபத்து நிறைந்த வெளியாக தோன்றுகிறது. அவ்வாறு கருதத் துணிவதற்கான காரணத்தையும் பார்த்துவிட வேண்டும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470873612 

பாகம் – 1

பாகம் – 2 

இறுதிப் பகுதி

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 2

ஓலா டாக்சி டிரைவர் மீது வைத்தக் குற்றச்சாட்டில் முழு உண்மையில்லை என்று மாமல்லன் எழுதியதும் விலாசினியின் குற்றச்சாட்டின் நம்பகத்தன்மை குறித்த சந்தேகம் எழுந்தது. அதற்கு நேரடியாகப் பதில் அளிக்க முன்வராத விலாசினி, 26.07.16 அன்று தன் முகநூல் பக்கத்தில், ”எனக்கு உதவ முன்வந்த ஊடக நண்பர்களிடம் ஒன்றைத் திரும்பக் கூறிக்கொள்கிறேன். எக்காலத்திலும் தவறான/பொய்யான ஒரு குற்றச்சாட்டை ஆதரிப்பதாகக் கருதவேண்டாம். உங்களிடம் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மை, உண்மை மட்டுமே. இதை மீண்டும் உங்களிடம் இப்பொது வெளியில் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்” என்று எழுதினார்.

ஆனால், அவர் கூறியது முழு உண்மைதானா?  ”உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறு இல்லை,” தானா?

09.07.16 இரவு நடந்த சம்பவத்தை, இரண்டு நாட்கள் கழித்து, 11.07.16 மாலை முகநூலில் முதல்முறையாக எழுதியப் பதிவில் இப்படி ஆரம்பிக்கிறார் விலாசினி: “இரண்டு தினங்கள் முன்பு திருவான்மியூரிலிருந்து வளசரவாக்கம் வருவதற்கு (தனியாக) ஓலா கேப் கார்த்திக் பதிவுசெய்து கொடுத்தான். நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்.”

இதைப் படிப்பவர்கள், விலாசினி, இரவில் தனியாக கால்டாக்சியில் பயணித்தார் என்று மட்டுமல்ல, தனியாக கால்டாக்சியில் ஏறினார் என்றே புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால், உண்மையான உண்மை என்ன?

விலாசினி அவர் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பருடைய தாயாருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதால், அவரைப் பார்க்கவே வளசரவாக்கத்தில் இருந்து திருவான்மியூர் சென்றிருக்கிறார். இதை விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவர், விலாசினியிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு பதிவு செய்திருக்கிறார்.

உடல்நிலை சரியில்லாதவரை பார்த்துவிட்டு, இரவு 8.30 மணிக்கு மேலாக விலாசினி வளரசரவாக்கத்தில் உள்ள தன் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டிருக்கிறார். கால் டாக்சியை அவரைத் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பரே பதிவு செய்து கொடுக்கிறார். அவரே டாக்சியில் ஏற்றி வழி அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார்.

இந்தத் தகவலைத்தான் (உண்மையை) விலாசினி சாதுர்யமாகத் தன் ஆரம்ப வரிகளிலேயே மறைக்கிறார். தனியாகப் பயணம் செய்தது மட்டுமல்ல, தனியாக டாக்சியில் ஏறியதுபோன்ற பொருள் தொனிக்கவும் எழுதுகிறார். (டாக்சி டிரைவர் தனது பேட்டியில், விலாசினியை ஒருவர் காரில் ஏற்றிவிட்டதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்).

விலாசினி உள்ளது உள்ளபடி உண்மையைக் கூறவில்லை. அரை உண்மையை மட்டுமே சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். இப்படி, ஒரு உண்மையை ”அமுக்குவது” அடுத்த வரியில் ஒரு திகில் கதையை ஆரம்பிக்க அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறது. அது, ”நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்” – அதாவது, ஒரு “கிரிமினலுக்கு” வீட்டை அடையாளம் காட்டும் ஆபத்தைத் தன்னை அறியாமல் தவிர்த்தாராம்.

இரண்டாவது வரியில் ஆரம்பிக்கும் ”ஆபத்து” மூன்றாவது வரியில் வேகம் எடுக்கிறது. எப்படி? “கார் எடுத்த எடுப்பிலேயே படு வேகம்.” நான்காவது ஐந்தாவது வரிகளில், திகில் கதையின் பிரதான பாத்திரங்களின் உடல் – மன நிலை பற்றியச் சுருக்கமான விவரிப்பு: விலாசினிக்கு உடல்நலம் சரியில்லை; டிரைவரின் திமிர் (”உடல்நலம் சரியில்லையென்று மெதுவாகப் போகச் சொன்னேன். ட்ரைவர் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை”). அதற்கு அடுத்த வரியில்தான் ஒரு பருண்மையான – திடமான உண்மைத் தகவலைச் சொல்கிறார் (மத்ய கைலாஷ் கடந்து கிண்டி மேம்பாலம் – ஐஐடி க்கு அருகில் இருக்கும் மேம்பாலத்தை கிண்டி மேம்பாலம் என்று தவறாகக் கூறியிருக்கிறார்).

“விலாசினி கார்த்திக்கை பார்க்க சென்றதே அவரின் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால்தான்” என்று விலாசினியிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவருக்கு ஆதரவான வக்கீல் எழுதிய பிறகுதான், நான்காவது வரியில் தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று இவர் சொல்லியிருப்பது பொய்யோ மெய்யோ என்ற சந்தேகத்தை கிளப்பிவிடுகிறது (என்ன உடல்நிலை சரியில்லை? உடல்நிலை சரியில்லாதவர், ஏன் அவ்வளவு தூரம் பயணித்து இன்னொரு உடல் சுகமில்லாத நபரைப் பார்க்கப் போனார்? இன்னபிற).

ஆறாவது வரிக்குப் பிறகுதான் விலாசினி சொன்ன திகில் கதையின் மையக் கரு தொடங்குகிறது. அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திற்கு எதிரில் அரையிருட்டு, அரையிருட்டில் “ஷைன் அடித்த” பயங்கர (கருப்பு) முகம், இருக்கிறதோ இல்லையோ என்ற மயக்கத்துடன் தோன்றும் ஆயுதம், கார் சேஸ் இன்னபிற.

துயரம் என்னவென்றால், திகில் கதை ஆன்டி க்ளைமாக்ஸிலும், ஃப்ளாஷ் பேக்கிலும் முடிந்துபோனதுதான் (போலீசாரின் அலைக்கழிப்பும், இரவு பதினோரு மணிக்குப் பிறகு தோன்றும் எண்ண அலைக்கழிப்புகளும்).

இடையில், டிரைவருக்குத் தரவேண்டிய, பயணம் செய்த தூரத்திற்கான தொகையை ஏன் கொடுக்க மறுத்தார் என்ற கேள்வி மட்டும் விடையே கிடைக்காமல் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் எதிரில் நிலவிய இருட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.

விலாசினியின் இந்தப் பயங்கரமானத் திகில் கதையில் ”உள்ளது உள்ளபடியான உண்மை”க்குப் பதிலாக, வேறொரு உண்மை – ஒரு ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை” நிழலாடுகிறது. அந்த ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அவரது திகில் கதைக்கான நியாயப்பாடாக இருப்பது. திகில் கதை ஒரு உண்மைச் சம்பவம் போல தோன்றச் செய்வது.

“இந்த நாட்டில், ஒரு பெண், நடு இரவிலும் சுதந்திரமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் என்று நடமாட முடிகிறதோ, அன்றுதான் நாம் உண்மையானச் சுதந்திரத்தை அடைந்துவிட்டதாகச் சொல்ல முடியும்” என்ற காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அது.

உண்மையை எடுத்துச் சொல்லும் முறைகள் நான்கு உண்டு. தீர்க்கத் தரிசன உண்மை, தத்துவ உண்மை, கற்றலின் உண்மை, அதிகாரத்திற்கு எதிராக பேசப்படும் உண்மை  என்று அவற்றை விளக்குவார் ஃபூக்கோ.

(வாசிக்க: The Meaning and Evolution of the Word Parrhesia

The Courage of Truth )

தீர்க்கத் தரிசன உண்மை என்பது எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை சொல்வது. ஞானிகளும் சாமியாடிகளும் சொல்லும் உண்மை அது. தத்துவ உண்மை உலகின் இயல்பு, உலகில் காணும் பொருட்களின் இயல்பு, வாழ்க்கையின் பொருள் இன்னபிறவற்றைப் பற்றி பேசுவது. காலம் கடந்த – காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உண்மைகளைப் பற்றி பேசும் உண்மை அது. கற்றலின் உண்மை, ஒரு குறிப்பிட்டத் துறையில் சிறந்த பயிற்சி பெற்றவர்கள், தமது துறைசார்ந்த மறுக்கப்பட முடியாத உண்மைகளை – அறிவை, அடுத்தத் தலைமுறையினருக்கு எடுத்து இயம்புவது, பயிற்றுவிப்பது. கடந்த காலத்தில் மனிதகுலம் கற்ற உண்மைகளை, கடந்தகால உண்மைகளைப் பேசுவது அது. ஞானி, தத்துவவாதி, ஆசிரியன் ஆகியவர்கள் பேசும் உண்மைகள் எனலாம். இந்த வகைப்பட்ட மூன்று உண்மைகளும் நிகழ் கால உண்மையைப் பற்றி பேசுவதில்லை என்பது இங்கே நமது கவனத்திற்கு உரியது.

”அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவது”தான் நிகழ்காலத்திற்கு உரிய உண்மை. இந்த உண்மை பேசும் முறை, உள்ளதை உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவது. இந்த உண்மையைப் பேசுபவர் அதிகாரத்தில் தனக்கு மேல் நிலையில் இருப்பவருக்கு உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவதாக இருப்பது: அரசன் – அரச ஆலோசகர், பெரும்பான்மை அரசியல் சமூகம் – சிறுபான்மையினரின் குரல், ஏன் இரண்டு நண்பர்களுக்கிடையிலும் கூட பேசப்படும் உண்மை.

இந்த உண்மையை எடுத்துக்கூறுவதால், அதைக் கூறுபவருக்கு ஆபத்து ஏற்படும் வாய்ப்பு அதன் தன்மையிலேயே அடங்கி இருக்கிறது. உண்மையை எடுத்துக்கூறுபவருக்கும் கேட்பவருக்கும் இடையிலான உறவே முறிந்துவிடும் ஆபத்தையும் உள்ளார்ந்த தன்மையாகக் கொண்டது. உண்மையைச் சகித்துக் கொள்ள இயலாத அரசன், ஆலோசகனை தூக்கில் போடலாம். பெரும்பான்மையினர் காணத் தவறும் உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால், சிறுபான்மைக் குரல் நசுக்கப்படலாம். நண்பன் காண மறுக்கும் நிதர்சனமானதொரு உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால் நட்பே முறிந்து போகலாம். இத்தகைய உண்மையைக் கூறுவதற்கு, விளைபயன் குறித்து அச்சம் கொள்ளாதத் துணிச்சல் ஒருவருக்கு இருக்கவேண்டும். இதுதான் அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதன் தன்மை. நிகழ்காலத்திற்கே உரியது. விஷயங்களைத் திரிக்காமல், உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறும் உண்மை.

விலாசினி, டிரைவரைப் பற்றி சொன்ன திகில் நிறைந்த “உண்மைச் சம்பவத்திற்குத்” திரும்புவோம். சம்பவம் நிகழ்காலத்திற்கு உரியது.

ஆனால், விலாசினி யாரைப் பற்றி பேச முற்பட்டாரோ அவர் (ஓலா டாக்சி டிரைவர்) அதிகாரப் படிநிலையில் இவருக்கு மேலாக இருப்பவராக இல்லாமல் போனதுதான் விலாசினியின் துரதிர்ஷ்டம். டிரைவர், கால் டாக்சி ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி. விலாசினி திருமணத்திற்கு முன்னரே சொந்தமாகக் கார் வைத்திருந்தவர். திருமணத்திற்குப் பிறகு நான்கு சொகுசு கார்களை மாறி மாறி வைத்திருந்தவர் (விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் எழுதிய வக்கீல் விலாசினியிடமே கேட்டு அறிந்து சொன்ன மற்றொரு உண்மை இது). எஜமானியாக இருந்து பழக்கப்பட்டவர் விலாசினி. வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை புரிந்து பழக்கப்பட்டவர் கார் டிரைவர்.

அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவதில் உள்ள அடிப்படை நிபந்தனையே – பேசுபவர் அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் கீழிருப்பவராக இருத்தல் – இங்கு இல்லை.

அடுத்து, ”உண்மையைச்” சொன்னதால் விலாசினிக்கு ஆபத்து எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. நிகழப்போவதும் இல்லை. மாறாக, டிரைவருக்குத்தான் ஆபத்து நேர்ந்தது. பாதிப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

விலாசினி ”உண்மையை” உள்ளபடியே சொல்லவும் இல்லை. தொடக்கத்தில் காட்டியுள்ளதைப்போல, அரை உண்மையிலிருந்தே தொடங்குகிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். அவரது பின்னணியைப் பற்றிய பல உண்மைகளையும் சொல்லவில்லை (அவருக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவரால் இந்தப் பின்னணி உண்மைகள் தெரிய வருகின்றன). ஒரு ”அபலைப் பெண்ணுக்கு” இரவில் நிகழ்ந்த பயங்கரமான அனுபவமாக ஒரு திகில் கதையையே சொல்லியிருக்கிறார். காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”யின் நிழல், அவருடைய திகில் கதை எடுபட ஏதுவான பேக்-ட்ராப்பாக (டெக்னிக்கலாக சொல்வதென்றால் sub text ஆக) அமைந்துவிட்டது.

விலாசினியின் முகநூல் பதிவைக் கண்டதும் ஜனநாயக ஆட்சியின் நான்காவது தூண் துணுக்குற்றது. அதிகாரம் விழித்துக் கொண்டது. சாட்டையைச் சொடுக்கியது. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுதல் நிகழாமல், அதிகாரத்தின் தூண்களில் ஒன்று உரத்தக் குரலில் பேசத் தொடங்கியது. விலாசினி அதிகாரத்தின் தூண்களுக்குத் தன் நன்றிகளைத் தெரிவிக்கிறார்.

“பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில்” அவரால் முடிந்த கல்லை எறிந்துவிட்டதாகத் திருப்தி கொள்கிறார். அப்புறம், குர்தீஷ் இனப் பெண்களின் போராட்டங்கள் பற்றிய புத்தகத்தை வாசித்துப் புல்லரித்துப் போகிறார். “குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பிலிருந்து தகுந்த முறையில், செய்த குற்றத்திற்கு வருந்தி, என்னை அணுகினால் உரையாடத் தயாராகவிருக்கிறேன்” என்று விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு, எட்கர் ஆலன் போவின் திகில் கதைகளுக்குள் மூழ்கி விடுகிறார்.

அதிகாரத்தின் சாட்டை சீறி சிறைக்குப் போன ஓலா டாக்சி டிரைவரோ, தனக்குத் தெரிந்த ஒரே பிழைப்பையும் செய்ய முடியாமல், தினமும் தாம்பரத்திற்கு அடுத்துள்ள முடிச்சூரில் இருந்து, வளசரவாக்கம் S4 போலீஸ் ஸ்டேஷனிற்கு போய் கையெழுத்து போட்டுக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அதிகாரப் படிநிலையின் உச்சியில் இருப்பவர் தன்னை பாதிக்கப்பட்டவராகவும், அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே நிற்கும் டிரைவரை ஆணாதிக்கத்தின் பயங்கரமான வடிவமாகவும் சித்தரித்தது இத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் ஒருபோதும் உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி பேசுவதில்லை. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை பேசுதல் என்ற கேள்வியே அவர்களிடத்தில் எழுவதும் இல்லை. அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே இருப்பவர்களை ஒடுக்குபவர்களாகச் (oppressor) சித்தரித்து, உச்சியில் இருக்கும் தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகச் (victim) சித்தரிக்கும், பாத்திரப் படைப்பை தலைகீழாக மாற்றிக்காட்டும் வித்தையிலும் (role reversal) கைதேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். தமிழக/இந்தியச் சூழலில் காலாகாலமாக அதிகாரத்தின் பலாபலன்களை அனுபவித்து வந்தவர்களுக்கே உரிய விசேஷமான குணங்களில் இது ஒன்று.

சற்றே கூர்ந்து நோக்கினால், அவர்கள் அனுபவிக்க விரும்புவது அதிகாரத்தை (power) அல்ல. கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணையுரிமையையே (authority) என்பது புரிய வரும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470614448

பாகம் – 1

பகுதி – 3

இறுதிப் பகுதி

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 1

இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட மின்னம்பலம் இதழுக்கு நன்றி. மின்னம்பலம் இதழில் வெளியானபோது தலைப்பில் உள்ள “அபூர்வ” என்பதை மட்டும் நீக்கியிருந்தார்கள். முதல் பகுதி மட்டும் பத்திரிகையாளர், நண்பர் ராதிகா சுதாகருடன் கலந்து ஆலோசித்து எழுதப்பட்டது. பிற பகுதிகளில் குற்றம் குறைகள் ஏதும் இருப்பின் அவற்றுக்கு நான் மட்டுமே பொறுப்பு. தட்டச்சுப் பிழைகளை நீக்கியும், சில கருதுகோள்களின் மூல ஆசிரியர்கள் மற்றும் நூல்கள் குறித்த விவரங்களையும் இணைத்திருப்பதற்கு மேலாக வேறு திருத்தங்கள் ஏதும் செய்யாமல் இங்கு பதிவேற்றுகிறேன்.

https://minnambalam.com/k/1470441637

ஓட்டுனரின் நேர்காணல்: https://soundcloud.com/valar-mathi-1/driver-interview

கட்டையான சற்றே குள்ளமான உடல்வாகு. சிரித்தக் களையான முகம். நல்ல கருப்பு. பணிவு தொனிக்கும் உடல் மொழி. கிரிமினலாகவும் பொறுக்கியாகவும் முகத்தைப் படுபயங்கரமாக வைத்துக் கொண்டு மிரட்டியதாகவும் சித்தரிக்கப்பட்ட அந்த ஓலா டாக்சி ட்ரைவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்த எங்களைச் சிறு புன்னகையோடு தலை அசைத்து வரவேற்றார் 28 வயதே ஆன அந்த இளைஞர்.

டாக்சி ஓனர் திரு. காஜா செரிஃப் எங்களை வரவேற்று தேநீர் பரிமாறினார். அந்த இளைஞருக்கு தேநீர் அருந்தும் பழக்கமும் இல்லை. புகைப் பழக்கமோ வேறு எந்தப் பழக்கமோ இல்லாதவர் என்பதை ஓனரும் உறுதிப்படுத்தினார். அவருக்கு இருக்கும் ஒரே எண்ணம் தன் குடும்பத்தைக் காப்பற்ற வேண்டும் என்பது மட்டும்தான்.

கடந்த மாதம் முகநூலில் விலாசினி என்ற பதிப்பாளர், தன்னை ஒரு ஓலா டாக்சி டிரைவர் ”கழுத்தை அறுத்துவிடுவேன்” என்று மிரட்டியதாக எழுதியது பரபரப்பை உருவாக்கியது. புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சியில் பணியாற்றும் விலாசினியின் நண்பர் உடனடியாக அவரை பேட்டியெடுத்து செய்தி வெளியிட்டதும், ஆங்கில நாளிதழான “த இந்து”வில் இச்செய்தி வெளியானதும் “கொலை மிரட்டல்” குற்றச்சாட்டு பூதாகரமானது.

ஊடகங்களில் இச்செய்தி வெளியானதால் உருவான அழுத்தத்தைத் தொடர்ந்து, போலீசார் வழக்குப் பதிவு செய்து, 14.07.16 அன்று டிரைவரைக் கைது செய்து புழல் சிறையில் அடைத்தனர். பிணையில் எடுக்கச் சரியான வழக்குரைஞரைக்கூட அமர்த்திக் கொள்ளத் தெரியாத நிலையில், 16 நாட்கள் சிறைவாசம் அனுபவித்துவிட்டு, 30.07.16 அன்று பிணையில் விடுதலையாகி வந்த அந்த இளைஞரை 31.07.16 அன்று நாங்கள் சந்தித்து பேட்டி கண்டோம். அதற்கு முன்பாக, 25.07.16 அன்று டாக்சியின் ஓனர் காஜா செரீஃபை தாம்பரத்திற்கு அடுத்துள்ள முடிச்சூரில் அவரது இல்லத்திலும், 26.07.16 அன்று ஆலந்தூர் கோர்ட்டில் டிரைவரின் தாயாரையும் தம்பியையும் சந்தித்து விவரங்களை கேட்டறிந்தோம்.

பொறுக்கி என்றும் கிரிமினல் என்றும் பதிப்பாளர் விலாசினி தனது முகநூல் பதிவுகளில் கடுமையாகச் சாடியிருக்கும் அந்த இளைஞரின் பின்னணியை முதலில் விவரித்துவிடுகிறோம்.

வட மாவட்டத்துச் சிறிய கிராமம் ஒன்றில் பிறந்து வளர்ந்தவரான அந்த இளைஞர் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகம் ஒன்றைச் சேர்ந்தவர். 5 கிமீ தொலைவில் இருந்த பள்ளிக்கூடத்திற்குச் செல்லும்போது, தினமும் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான மாட்டை 2 ½ கிமீ தள்ளியிருந்த அவர்களுக்குச் சொந்தமான வயல் வரை ஓட்டிச்செல்வதும், மாலை திரும்புகையில் அதை வீடுவரை ஓட்டிவருவதும் அவரது அன்றாடக் கடமைகளில் ஒன்று. பெற்றோருக்குத் துணையாக வயல் வேலைகளும் செய்து அதிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். அவர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தது ஒரு ஏக்கர் நிலம் மட்டுமே. சித்தப்பாவிற்குச் சொந்தமான இன்னொரு ஏக்கர் நிலத்தையும் சேர்த்து இவர்கள் குடும்பத்தினரே விவசாயம் செய்துவந்திருக்கிறார்கள். உடன் பிறந்த தம்பி ஒருவர் இருக்கிறார். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு தகப்பனார்  காலமாகிவிட்டதால், நிலத்தை குத்தகைக்கு விட்டுவிட்டு, தாயாரும் தம்பியும் இவரோடு சென்னையில் வசிக்க வந்துவிட்டார்கள்.

பள்ளிப்படிப்பை முடித்து சென்னை லயோலா கல்லூரியில் பி. எஸ்ஸி கெமிஸ்ட்ரியில் சேர்ந்திருக்கிறார். கல்லூரியின் கட்டிடங்களைப் பார்த்து பிரம்மித்துப்போன தந்தையார், எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாவது பணம் கட்டி அக்கல்லூரியிலேயே படிக்க வைப்பதாக ஆசையோடு சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால், முதல் வருடத்திற்குப் பிறகு அவரால் பணம் கட்ட முடியவில்லை. அதனால், இரண்டாம் வருடத்தில் இருந்தே, இவர் பகுதி நேரமாக வேலை செய்து படிப்பைத் தொடரவேண்டிய நிலை. ஒன்றிரண்டு கம்பெனிகளில் வேலை செய்தவர், ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டு, இரவு நேரங்களில் ஆட்டோ ஓட்டி பணம் சம்பாதித்திருக்கிறார். இது போதாதென்று கல்லூரியில் என். சி. சி யில் சேர்ந்து அதிலும் சிரத்தையோடு செயல்பட்டிருக்கிறார். இந்தச் சிரமங்களால், அரியர்ஸ் விழுந்து படிப்பை முடிக்க இயலாமல் போயிருக்கிறது.

ஆனாலும், தளர்ந்துவிடாமல், நியூ காலேஜில் பி. ஏ ஆங்கிலப் பாடத்தில் சேர்ந்து பட்டம் பெற்றிருக்கிறார். படிப்பை முடித்து சிறு கம்பெனிகள் ஒன்றிரண்டில் வேலை பார்த்த பிறகு, ஷேர் ஆட்டோ டிரைவராக ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக வேலை பார்த்திருக்கிறார். கடைசியாக, ஜூலை மாதத் தொடக்கத்தில், நண்பர் ஒருவரின் பரிந்துரையின் பேரில், திரு. காஜா ஷெரீஃபிடம் டிரைவராக சேர்ந்திருக்கிறார்.

இவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டு, ஊருக்குத் திரும்பிப் போய்விட வேண்டும் என்பதுதான் இவரது தாயாரின் ஆசை. தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் கனவுகளும் இந்த இளைஞருக்கும் இல்லை.

படிக்கும் காலத்திலேயே வேலையும் பார்த்து, அந்தப் பணத்திலேயே படிப்பையும் முடித்து, தம்பியையும் படிக்கவைத்து, தன் குடும்ப முன்னேற்றம் ஒன்றில் மட்டுமே கண்ணும் கருத்துமாக, தானுண்டு தன் பிழைப்புண்டு என்று இருந்த இத்தகைய இளைஞரைத்தான் பதிப்பாளர் விலாசினி, பொறுக்கி என்றும் கிரிமினல் என்றும் தனது முகநூல் பதிவில் சாடியிருக்கிறார். பயங்கரக் கொலைகாரன் போலச் சித்தரித்திருக்கிறார். இரண்டுவார காலம் சிறைக்குப் போக காரணமாக இருந்திருக்கிறார்.

காரை பயங்கர வேகத்தில் ஓட்டியதாகவும், மெதுவாக ஓட்டச் சொன்னதற்குத் தன்னை வண்டியில் இருந்து இறக்கிவிட்டதாகவும், மரியாதை குறைவாக பேசியதாகவும், கழுத்தை அறுத்துவிடுவதாக மிரட்டியதாகவும் பதிப்பாளர் விலாசினி நடந்த சம்பவமாக விவரித்திருக்கிறார்.

நடந்த சம்பவமாக அந்த இளைஞர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேட்க இதுவரை யாரும் முன்வரவில்லை. அவர் கூறுவதை முழுமையாக இந்த ஒலிப்பதிவில் கேட்கலாம்.

டிரைவரின் விவரிப்பில் முக்கிய விஷயங்கள் பின்வருமாறு:

முதலாவதாக, விலாசினி சொல்லியிருப்பதைப் போல, அவர் தனியாக வந்து காரில் ஏறவில்லை. டாக்சியை புக் செய்து கொடுத்தவர் அவர் திருமணம் செய்ய இருப்பவர். விலாசினியோடு ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் இருந்து வெளியே வந்து, அவரைக் காரில் ஏற்றியிருக்கிறார். அவரிடம், காரின் எண்ணைக் குறித்துக்கொள்ளுமாறு விலாசினி இரண்டு முறை கூறியிருக்கிறார். காரில் ஏறிய சில நிமிடங்களிலேயே மொபைல் ஃபோனில் ஆங்கிலத்தில் யாருடனோ பேசத்தொடங்கி விட்டிருக்கிறார். சற்று கோபமாகவும் பேசியிருக்கிறார்.

ஐஐடி பாலத்தில் ஏறி இறங்கியபோது விலாசினி திடீரென்று அலறி இவ்வளவு வேகமாக போகாதே என்று சத்தம் போட்டிருக்கிறார். தான் வேறு காரைப் பிடித்துக் கொள்வதாக சொல்லி வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி மீட்டரையும் கட் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார். அதுவரை பயணம் செய்ததற்கான தொகை என்று டிரைவர் சொன்ன தொகையைத் தராமல் காரைவிட்டு இறங்கி டாக்சியை புக் செய்து கொடுத்தவரோடு மொபைலில் பேச ஆரம்பித்துவிடுகிறார். ஆட்டோ ஒன்று வர, அதை நிறுத்தி தொகை பேசி ஏறிவிட்டிருக்கிறார்.

அதன் பிறகே டாக்சி டிரைவர் விலாசினியிடம் சென்று பயணம் செய்ததற்கான தொகையை ஆட்டோ டிரைவருக்கு அருகில் நின்று கேட்டிருக்கிறார். கம்பெனியிடம் வாங்கிக் கொள்ளுமாறு விலாசினி கூறியதற்கு “நீங்கள் இந்தப் பணத்தை கொடுக்கவில்லை என்றால், நானும் என் குடும்பமும் ஒன்றும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிடப் போவதில்லை” என்று சொல்லிவிட்டுத் தனது காரில் சென்று ஏறிவிட்டிருக்கிறார்.

அவருக்கு அடுத்த அழைப்பு சைதாப்பேட்டை கோர்ட்டுக்கு அருகில் இருந்து வர, அவ்விடத்தை நோக்கி டாக்சியை ஓட்டத் தொடங்கிவிடுகிறார். கவர்னர் மாளிகையைத் தாண்டும்போது விலாசினி பயணித்துக் கொண்டிருந்த ஆட்டோவை ஓவர் டேக் செய்து வலது பக்கச் சாலையில் சென்றுவிடுகிறார். அவர் தன் வழியில், தனது அடுத்த சவாரியை எடுக்கப் போவதை, விலாசினி தன்னைப் பின் தொடர்ந்து வருவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்.

விலாசினியின் பயணம் கார் டிரைவருக்குப் பன்னிரண்டாவது சவாரி. அதற்குப் பிறகு 4 பேரை ஏற்றி இறக்கிவிட்டு நள்ளிரவு வீடு போய் சேர்கிறார்.

14.07.16 அன்று நந்தம்பாக்கம் S4 காவல் நிலையத்தில், அவருடைய தரப்பில் நடந்ததை எழுதிக் கொடுக்க சொன்னபோதும் டிரைவர் இதையேதான் எழுதிக் கொடுத்ததாக (நானும் என் குடும்பமும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிட மாட்டோம் என்று) சொல்கிறார்.

டிரைவரின் எடுத்துரைப்பு அல்லது வெர்ஷன் இவ்வளவுதான்.  விலாசினியின் எடுத்துரைப்பில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு இருக்கிறது.

இது கிடைப்பதற்கு முன்பாக, 26.07.16 அன்று ஆலந்தூர் கோர்ட்டில் அவரது தம்பியைச் சந்தித்து விவரங்களை சேகரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதற்கு முந்தைய நாள் (25.07.16) புழல் சிறையில் தனது அண்ணனைச் சந்தித்துப் பேசியபோது ”நானும் என் குடும்பமும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிட மாட்டோம்” என்று மட்டுமே விலாசினியிடம் பேசியதாகச் சொன்னார் என்று எங்களிடம் கூறினார்.

ஆகையால், இது ஏதோ அவர் சிறையில் இருந்து வெளியே வந்தபிறகு வக்கீலோ அல்லது வேறு யாரோ சொல்லிக் கொடுத்து சொல்வது அல்ல. அவர்களுக்குக் கிடைத்த முதல் வக்கீல், காவல் நிலையத்தில் இருந்த ஒருவரால் பரிந்துரை செய்யப்பட்டவர். அந்த முதல் வக்கீல், இவர்களுக்கு அனுசரனையாக இல்லை. பிணையில் எடுப்பதற்கான படிவம் ஒன்றில் இவர்களுடைய தகப்பனாரின் பெயரைத் தவறாக எழுதி அதனால் பிணையில் எடுப்பது தள்ளிப்போகும் அளவிற்கு அசட்டையாக இருந்தவர். இரண்டாமவர், இவர்கள் கோர்ட்டில் தவித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து தாமாக முன்வந்து பிணையில் எடுக்க ஏற்பாடு செய்தவர். கிளை கோர்ட்டுகளில் பிணையில் எடுத்துக் கொடுப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டிருக்கும் பல்லாயிரக்காண வக்கீல்களில் ஒருவர்.

பிறகு எங்கிருந்து, மாமல்லன் எழுதிய வெர்ஷன் (பொறுக்கி என்று விலாசினி திட்டியதால்தான் டிரைவர் அவர் கழுத்தை அறுத்துவிடுவதாகச் சொன்னது) முளைத்தது? அது கார் ஓனர் காஜா ஷெரீஃப் மாமல்லனிடம் சொன்னது. அவருக்கு இந்த வெர்ஷன் எங்கிருந்து வந்தது?

14.07.16 அன்று காவல் நிலையத்தில் டிரைவர் எழுதிக் கொடுத்த விளக்கத்தை, டிரைவர் ஒப்புக்கொண்டு எழுதிக் கொடுத்துவிட்டதாக ஓனர் காஜா ஷெரீப்பிடம் போலீசார் சாதாரணமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதை, விலாசினி முகநூலில் எழுதிய, “த இந்து”வில் வெளிவந்த “கழுத்தை அறுத்துவிடுவேன்” என்பதை ஒப்புக்கொண்டு எழுதிக் கொடுத்திருப்பதாக எடுத்துக் கொண்டுவிடுகிறார் ஓனர் காஜா ஷெரீஃப். அதோடு, “பொறுக்கி என்று திட்டியதால்” என்ற கண்ணும் மூக்கும் காதும் சேர்ந்துவிடுகிறது. விலாசினியின் வெர்ஷனுக்கு மறுப்பாக, மாமல்லன் எழுதிய வெர்ஷனாக இது வெளியாகிறது.

மூன்று வாரங்கள் கழித்து இப்போது, டிரைவரின் வெர்ஷன் வருகிறது.

”ரோஷமான்” திரைப்படத்தில் வருவதைப் போல, அதைப் போலி செய்த விருமாண்டியில் வருவதைப் போல மூன்று வேறு வேறு எடுத்துரைப்புகள்.

இந்த மூன்று எடுத்துரைப்புகளின் தாக்கம் என்னவாக இருந்தது/ இருக்கிறது? இதில் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்குள்ள அறிவு, அதிகாரம், ஆணை உரிமை (knowledge, power, authority) எப்படி இயங்கியிருக்கின்றன? அவை எவற்றை உணர்த்துகின்றன?

வழக்கை நடத்தச் சரியான ஒரு வக்கீலை வைத்துக்கொள்ளக்கூடத் தெரியாத, தான் உண்டு தன் பிழைப்பு உண்டு என்று அன்றாடக்கூலி வேலை செய்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இளைஞர் மீது, பல எழுத்தாளர்களுடைய நட்பும், ஊடகங்களில் பணிபுரிவர்களோடு தொடர்பும் கொண்டுள்ள, சமூகத்தில் “உயர்ந்த அந்தஸ்த்தில்” உள்ள ஒரு பதிப்பாளர், பெண்மணி ஒரு குற்றச்சாட்டை வைத்தவுடன் அந்த இளைஞர் பயங்கரக் குற்றவாளியாகவும் கிரிமினலாகவும் மாறிவிடுவது ஏன், எப்படி நிகழ்கிறது?

(தொடரும் …)

பகுதி – 2

பகுதி – 3

இறுதிப் பகுதி 

செய்யும் தொழிலே நோயாக

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நெருக்கமாகப் பழகிய இலக்கிய நண்பரொருவர் அவர் எதிர்கொண்டிருந்த பிரச்சினையைப் பகிர்ந்தது நினைவில் தங்கியிருக்கிறது. பழகும் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரையும் பல நேரங்களில் தனது அடுத்த நாவலின் கதாபாத்திரங்களாகக் கற்பனை செய்து பார்ப்பது குற்றவுணர்ச்சியைத் தருவதாக இருக்கிறது என்பதுதான் அவர் எதிர்கொண்டிருந்த பிரச்சினை. இதை அவர் சொன்னபோது எனக்கு எழுந்த முதல் சங்கடம், என்னையும் அவரது நாவல் ஒன்றில் ஒரு கதாபாத்திரமாக எங்காவது சொருகிவிடுவாரோ என்பதுதான்.

 
யதார்த்தவாத நாவல் எழுதுவோர் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலான பிரச்சினைகளில் இது ஒன்று. சற்றே செறிவு கூடியதும் தாம் பழகிய பல நண்பர்கள், நபர்களின் பல குணாதிசயங்களை, குணாதிசயங்களில் சில கூறுகளைக் கலந்து, ஒரு நபரை மட்டும் அடையாளம் காட்டாத வகையில் கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கும் செய்நேர்த்தியில் (craft) தேர்ச்சி பெற்றுவிடுவார்கள். ஆனால், அதையும் மீறி வாசகர்கள், ஒரு கதாபாத்திரம் தம்மை ஒத்திருப்பதாகக் கற்பிதம் செய்து கொள்வார்கள். அது யதார்த்தவாத இலக்கியத்தின் தலைவிதி.

 
யதார்த்தவாத இலக்கியத்தின் பிரச்சினைகள் குறித்து பேசுவது இங்கு நோக்கமல்ல. ஒரு துறைக்குள் அல்லது தொழிலுக்குள் மூழ்கியிருப்பவர்கள் தம்மைச் சுற்றியிருக்கும் உலகை அத்தொழில் சார்ந்தே எந்நேரமும் அணுகும் ஒருவித நோய்க்கூறு (occupational servility) பற்றியே இங்கு பேச விழைவது.

 
ஒவ்வொரு தொழிலிலும் தொழில் சார்ந்த தொல்லைகள் (occupational hazard) உண்டு. தொழில் சார்ந்த நோய்கள் (occupational disease) உண்டு. பேராசிரியர்களாக இருப்பவர்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கும் பணியோடு, அலுவலக கோப்புகளைத் துரத்திக் கொண்டிருப்பது ஒரு தொழில்சார் தொல்லை. பேருந்து ஓட்டுனர்களுக்கு பயணிகள் படிக்கட்டில் தொங்குவது தொழில்சார் தொல்லை. நடத்துனருக்கு நெரிசல் தொழில்சார் தொல்லை. ஆலைத் தொழிலாளிக்கு இயந்திரங்களின் பேரொலி தொழில்சார் தொல்லை.

 

தொழில்சார் தொல்லைகள் போக, தொழில்சார் நோய்கள் ஒரு தொகை உண்டு. பஞ்சாலை தொழிலாளர்களுக்கு நுரையீரல் நோய்கள் – முக்கியமாக ஆஸ்த்துமா. பேருந்து ஓட்டுனர்களுக்கு இதய நோய்கள். செவிலியர்களுக்கு நோய் தொற்று. ஐடி பணியாளர்களுக்கு எலும்புத் தேய்வு.

 
தொழில்சார் தொல்லைகளும், தொழில்சார் நோய்களும் குறித்த தொழில்களில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களின் வாழ்வை மட்டும்தான் பாழாக்குபவை. ஆனால், தொழில்சார் நோக்கை முற்ற முழுதான வாழ்க்கை பார்வையாக வரித்துக் கொள்ளும் நோய்கூறு, தொழில்சார் நோக்கிற்கு அடிமையாதல் (occupational servility), அடிமையானவரின் உலக நோக்கை குறுக்கி விடுவதோடு, ஆரோக்கியமான சமூக – அரசியல் – பண்பாட்டு நோக்குகள் உருவாவதற்கும் இடர்பாடாக அமைபவை.

 
இத்தகைய நோய்க்கூறு யாருக்கும் தெரியாத புதுப் பிரச்சினையுமல்ல. கோடம்பாக்கத்து திரைப்படங்கள் பலவற்றில் எள்ளி நகையாடப்பட்டிருக்கும் பிரச்சினைதான். சக மனிதர்களை மருத்துவர்கள் நோயாளிகளாக பார்ப்பது, வழக்குரைஞர்கள் கேஸ் கட்டில் ஒரு கோப்பாக பார்ப்பது, இன்ஷூரன்ஸ் ஏஜண்டுகள் பாலிசிதார்களாக பார்ப்பது, பல்பொருள் அங்காடி மேலாளர்கள் கஸ்டமர்களாக பார்ப்பது, என். ஜி. ஓ நடத்துபவர்கள் பிரச்சினைகளை பிராஜக்டுகளாக பார்ப்பது என்று ஒவ்வொரு தொழிலிலும் தமது தொழில் நோக்கிற்கு அடிமையானவர்கள் தம்மையும் அறியாமல் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நோய்கூறுதான்.

 
எனது பேராசிரிய நண்பர் ஒருவர் தனது துறையில் பழம் நூல்கள் சேகரிப்பு மையம் ஒன்றை உருவாக்கியிருக்கிறார். பழம் நூல்களை சேகரிப்பதற்காக மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரது தொழில்முறை சார்ந்த அக்கறையை நான் மிகவும் வியப்பதுண்டு. பிறரிடம் சொல்லி பாராட்டுவதுண்டு. பிரச்சினை என்னவென்றால், அவர் பேசும் பழகும் நபர்களிடத்தில் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பழைய நூல்களைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்துவிடுவார். பொதுவில் பேராசிரியப் பெருமக்களுக்கும் ஆசிரியத் தொழிலில் இருக்கும் நண்பர்களுக்கும் இருக்கும் நோய்க்கூறு உபதேசம் செய்தலாக இருப்பதை அவதானிக்க முடியும்.

 
கோடம்பாக்கத்து நண்பர்களைப் பற்றி சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. சினிமாதான் மூச்சு. தெரு முக்கு தேநீர் கடையில் பொழுது போக பேசிக் கொண்டிக்கையிலும்கூட, அங்கு நடக்கும் சிறு சம்பவங்களை தாம் வருங்காலத்தில் இயக்க இருக்கும் திரைப்படத்தின் “சீன்”களாக பதிவு செய்துகொண்டிருப்பார்கள். இலக்கியவாதிகள் பழகிக் கொண்டிருக்கும் நபர்களை கதாபத்திரங்களாக உருமாற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். இசைக் கலைஞர்கள் இந்தப் பிரபஞ்சமே இசையால் ஆனது என்று லயித்திருப்பார்கள்.

 
24 X 7 தொழில்முறைச் சிந்தையினால் விளையும் குறுகிய நோக்கு இது. இதில் விசேடமான இன்னொரு துறையினர் பத்திரிகையாளர்கள். அதிலும் குறிப்பாக எலக்ட்ரானிக் மீடியாவை சேர்ந்தவர்கள். சமூகத்தில் பற்றியெரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பிரச்சினையும் இவர்களுக்கு செய்தியாக மட்டுமே தெரியும். குறித்த பிரச்சினைகளை எப்படி செய்தியாக வடித்துக் கொடுப்பது என்பதே இவர்களது நாடித் துடிப்பு.

 
பொதுமக்களின் ஒவ்வொரு பிரச்சினையும் ஊடகங்களுக்கு தீனி மட்டுமே. அந்த தீனிக்குப் பெயர் செய்தி. தீனியை சேகரிப்பவர் செய்தியாளர் / பத்திரிகையாளர் / நிருபர் இன்னபிறர். செய்தியைத் தாமும் விழுங்கி மக்களின் வாயிலும் திணிப்பதே இவர்களது தொழில். பிரச்சினைகளைப் பற்றிய ஆழ்ந்த அலசல், பகுப்பாய்வு, தீர்வுகளை நோக்கியச் சுட்டல்கள் என்பனவற்றில் தமக்கு தொடர்பும் இல்லை பொறுப்பும் இல்லை என்பது இவர்களது அடிப்படை தொழில் தர்மம். ஆகையினாலேயே, ஒரு நாள் செய்தி, பொழுது விடிந்தால் பழைய செய்தி. அடுத்தென்ன புதிய செய்தி என்று கணப்பொழுதில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள்.

 
இதில், நேர்மையான பத்திரிகையாளர்கள், ஊடகவியலாளர்கள் உண்மையான செய்திகளை, மறைக்கப்பட்ட செய்திகளைத் தருவதன் மூலம் தமது தொழிலுக்கு நேர்மையாக இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வது அவர்களது சுயதிருப்திக்கும் சுய ஏமாற்றுக்கும் மேலாக எதையும் செய்துவிடப் போவதில்லை. சமூக நிகழ்வுகளை செய்திகளாக பார்க்கும் நோக்கில் – தமது தொழில் நோக்கில் மூழ்கியிருக்கும்வரை பத்திரிகையாளர்கள் சமூக ஒட்டுண்ணிகள் (social parasites) என்று கருதத்தக்கவர்களே.

 
இதன் பொருள், பத்திரிகையாளர்கள் அரசியல் களப் பணியாளர்களாக மாறவேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, செய்திகளை அலசுபவர்களாக, அவற்றின் அரசியல் கோணங்களை வெளிப்படுத்துபவர்களாக, வாசகர்களோடு தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்பவர்களாக, அவர்களது பார்வைகளுக்கு செவிமடுப்பவர்களாக, அவற்றுக்கு இடமளிப்பவர்களாக மாறவேண்டும் என்பதுதான். வாசகர் கடிதம் என்பதில் இருந்து வாசகர் வட்டம் என்ற அடிவைப்பு ஒரு முன்னோக்கிய நகர்வாக இருக்கலாம்.

 
பத்திரிகை முதலாளி ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாரே என்ற பிலாக்கணத்திற்கு பதில் என்ன சொல்வது? பத்திரிகைத் தொழிலை உயர்வானதாக காட்டிக் கொள்ளாதீர்கள். பொதுமக்களைக் காட்டிலும் மேலானவர்களைப் போல பாவனை செய்யாதீர்கள். டிராஃபிக் கான்ஸ்டபிளிடம் மாட்டிக் கொள்ளும்போது அடையாள அட்டையை எடுத்துக் காட்டாதீர்கள். மற்ற சாதாரண குடிமக்களை போலவே தண்டத் தொகையைக் கட்டித் தொலையுங்கள்.

 
அவரவர் சோற்றுக்குப் படும்பாடு போல நாங்களும் பாடுகிறோம் என்று பாடிச் செல்லுங்கள். யாருக்கும் பாதகமில்லை.

சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »

தேவதூதர்களும் தேவதைகளும்: குஷ்பு – எம். ஜி. ஆர். – ஒபாமா – கிறித்து

அய்ரோப்பிய – அமெரிக்க அரசியல் உலகில் தற்சமயம் உலாவந்து கொண்டிருக்கும் ஜோக் ஒன்று:

இளைஞன் ஒருவன் வெள்ளை மாளிகை வாயிற்காப்பாளரிடம்: புஷ் – ஷைப் பார்க்க வேண்டும். அனுமதி உண்டா?

வாயிற்காப்பாளர்: இல்லை. அவரை இங்கிருந்து வெளியே அனுப்பியாகிவிட்டது.

மறுநாள் அதே இளைஞர் மீண்டும் வாயிற்காப்பாளரிடம் “புஷ் திரும்ப வந்துவிட்டாரா?” என்று கேட்க அவர் மீண்டும் அதே பதிலைச் சொல்ல இப்படி தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் இந்த விசாரிப்பும் பதிலும்.

நான்காம் நாள் சலிப்புற்ற வாயிற்காப்பாளர் “அதுதான் சொல்லிவிட்டேனே அவரை இங்கே இருந்து வெளியேற்றியாகிவிட்டது என்று. ஏன் திரும்பத் திரும்ப வந்து தொந்தரவு செய்கிறாய்” என்று எரிந்துவிழ, இளைஞர்: “இல்லை. அதை சொல்லக் கேட்க மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் திரும்பத் திரும்ப கேட்கிறேன்” என்று சொல்லி குதூகலத்தோடு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்கிறார்.

தற்கால உலக அரசியல் வரலாற்றில் இன்னும் சில வாரங்களில் பதவியை விட்டு விலக இருக்கும் புஷ்ஷைப் போன்று உலக மக்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் வெறுப்பையும் சம்பாதித்தவர் ஹிட்லருக்குப் பிறகு வேறு எவரும் இல்லை என்று சொல்வது எந்த வகையிலும் மிகையாகிவிடாது.

இதன் சிறு வெளிப்பாடே ஈராக்கில் தொலைக்காட்சி செய்தியாளர் ஒருவர் புஷ் – ஷை நோக்கி ஷூக்களை எறிந்த சம்பவம்.

இதில் சுவாரசியமான மற்றொரு விஷயம் மிக வேகமாக இச்சம்பவம் ஊடகங்களால் பரப்பப்பட்டதும் இதை ஒளிபரப்பிய பலரும் மிகுந்த குதூகலத்தோடு இச்செய்தியை வெளிப்படுத்திய விதமும்.

அமெரிக்க தேர்தலின் இறுதி முடிவுகள் தெளிவுபட ஆரம்பிக்கும் சற்று முன் வரையிலும் புஷ்ஷுக்கு காவடி தூக்கிக் கொண்டிருந்த பெரும் ஊடகங்கள், காற்று வேறு திசையில் அடிப்பதை உணர்ந்தவுடன் காவடியை ‘இடது’ தோளுக்கு சர்வ சாதாரணமாக மாற்றிக் கொண்டு ஒபாமா புகழ் பாட ஆரம்பித்ததை ஒரு குரூர நகைச்சுவை என்றல்லாமல் வேறு எப்படி புரிந்துகொள்வது?

பூமிப் பந்தில் உள்ள சகலத்தையும் வியாபாரப் பொருளாக மாற்றும் வல்லமை படைத்த முதலீட்டியத்தின் மிக சக்தி வாய்ந்த வடிவமாக எழுந்திருக்கும் பெரும் ஊடக நிறுவனங்களை எங்ஙனம் எதிர்கொள்வது என்பது ஒடுக்குமுறைகளிலிருந்து விடுபட எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து தரப்பினர் முன் உள்ள ஆகப் பெரிய சவால் என்றே தோன்றுகிறது.

சென்னை டாக்டர். அம்பேத்கர் சட்டக் கல்லூரியில் நிகழ்ந்த வன்முறை, மும்பை நிகழ்வுகள், ஈழத் தமிழர் மீதான இன அழிப்பு தாக்குதல்கள், அமெரிக்க தேர்தல், என சகல நிகழ்வுகளிலும் ஊடகங்கள் ஆற்றும் சக்தி வாய்ந்த வலதுசாரி பிரச்சாரங்களை எதிர்கொள்வதும் இன்றைய அவசியத் தேவையாகப் படுகிறது.

இன்றைய உலகின் நெருக்கடிகளுக்கு மாற்றுகள் புலப்படாத நிலையில், வெகுமக்கள் மீண்டும் மீண்டும் சரணடைவது ஏதோவொரு வகையில் மதம் சார்ந்த நம்பிக்கைகளாகவே இருப்பதும் அதை புதிய வலதுசாரி சக்திகள் வெகு திறமையாகக் கையாள்வதும் நடந்தேறிக் கொண்டிருப்பதையும் கவனிக்க முடிகிறது.

விளைவு அடிப்படைவாத சக்திகள் பலம் பெறுவது.

இதன் அவல வெளிப்பாடாகவும் கேலிக்குரிய நிகழ்வாகவும் மிகச் சமீபமாக கவனிக்க நேர்ந்த விஷயங்கள்:

முன்னதின் வெளிப்பாடாக, சமீப மாதங்களில் அமெரிக்க தேவாலயங்களுக்குச் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதீத அளவில் அதிகரித்திருப்பது. தேவாலயங்களுக்குச் செல்பவர்கள் மிகுந்த உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையிலும் ‘கண்ணீரும் கம்பலையுமாக’ இருப்பது குறித்த பாதிரிமார்களின் உணர்ச்சி பெருகிய புல்லரிப்பு.

பின்னதின் வெளிப்பாடாக, இத்தாலியில் கிறித்துமஸ் பொம்மைகள் தயாரிப்பில் உள்ளூர் சந்தையில் புகழ்பெற்ற பொம்மை உருவங்களில் ஒபாமாவும் அவரது துணைவியாரும் கிறித்துவோடு சேர்ந்து இடம் பெற்றிருப்பது (மேலுள்ள படம்). ஒபாமாவின் இந்த ‘அவதாரம்’ இப்போது அமெரிக்கச் சந்தையிலும் பிரபலம் அடைந்திருப்பது.

இவற்றோடு, நேற்றோ முந்தைய தினமோ, உள்ளூர் செய்திப் பத்திரிகையில் வாசித்த ஒரு செய்தி: மறைந்த முதல்வர், ‘புரச்சித் தலைவர்’ எம். ஜி. ஆருக்கு அவரது ரசிகர் ஒருவர் சிலை வடிவமைத்து வழிபட்டு வருவதும், தனது மகளின் திருமணத்தை முடித்துவிட்டு எம். ஜி. ஆருக்கு கோயில் எழுப்பும் பணியில் முழுமையாக இறங்கப்போவதாகவும் அவர் தெரிவித்திருப்பது.

குஷ்பு – எம். ஜி. ஆர்: தமிழகம்.

கிறித்து – ஒபாமா: இத்தாலி/அமெரிக்கா.

வித்தியாசங்கள் எந்த அளவிற்கு?

ஏனோ தெரியாத்தனமாக இந்த சந்தர்ப்பத்தில் இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது. மன்னிக்க வேண்டுகிறேன். தமிழனின் “ஆதிமூலப்படிம உணர்வுக்கும்” இதற்கும் உறவு ஏதேனும் உண்டோ?!

அரசியல், சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »

முதலமைச்சர் நாற்காலியும் ஒரு சில மேக்கப் முகங்களும்

குறிப்பு: கடந்த 2002 – ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் தமிழக அரசியலில் மிகப் பரபரப்பாக பேசப்பட்ட ரஜினிகாந்தின் அரசியல் பிரவேச முஸ்தீபுகள் தொடர்பாக எழுதப்பட்டது.

ஆட்டம் முடிந்தது. ஆட்டநாயகன் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டார். ஆட்டக்காரர்கள் கலைந்து சென்றுவிட்டார்கள். வேடிக்கை பார்த்த கூட்டமும் திருப்தியோடு தலையாட்டிக்கொண்டு இயல்புக்குத் திரும்பிவிட்டது. அரங்கத்தில் இன்னும் சில நாட்களுக்கு அமைதி நிலவும்.

மீண்டும் ஒரு ஆட்டம் அறிவிக்கப்படும். அதே கூட்டம் வரும். வெற்று ஆரவாரம் காதைத் துளைக்கும். சுழல் – திரும்பத் திரும்ப எல்லோரையும் தன் இஷ்டத்திற்கு இழுத்துச் செல்லும்.

இந்தச் சுற்று ஆட்டத்தில் தோல்வியடைந்தவராக அறிவிக்கப்பட்டவர் பாரதிராஜா. ஆட்டவிதிகளை மீறியதற்காக பாதியிலேயே வெளியேற்றப்பட்டார். வாய்த்துடுக்காக ரஜினிகாந்தை வசைபாடியதால் வந்தது வினை. திரைப்படத் துறையில் எப்போதுமே ஆதிக்கத்தில் இருந்துவந்த இரு ‘சமூகத்தினரின்’ கூட்டணியின் பலத்தை நம்பி, ரஜனிகாந்தை களத்தைவிட்டு வெளியேற்றும் துடிப்போடு இறங்கியவர் கடைசியில் பரிதாபகரமாக ஓரங்கட்டப்பட்டார்.

பாபா படம் தோல்வியடைந்ததைப் பற்றிய தகவல்கள் வந்து சேரத் தொடங்கியவுடனேயே திரைப்படத் துறையில் பல வட்டாரத்தினரும் ஏக மகிழ்ச்சியில் திளைத்துப் போனார்கள். நடிகர்களின் சம்பளத்தைக் குறைக்கவிடாமல் செய்தது, ஒரு படத்தில் செய்யும் ஸ்டைல் முதற்கொண்டு, தன் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்களையும் ‘பேடண்ட்’ செய்துகொண்டது போன்ற ரஜினிகாந்தின் நடவடிக்கைகளால் கசப்புற்றிருந்த திரைப்படத் துறையினர் பாபா படத் தோல்வியைப் பிரமாதமாகக் கொண்டாடவும் செய்தார்கள்.

இந்தச் சரிவைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவரது அரசியல் கனவுகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடும், துறையைவிட்டே அவரை ஒதுக்கிவிடவும் இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என்ற கணிப்பிலும்தான் ரஜினிகாந்திற்கு எதிரான பிரச்சாரம் முடிக்கிவிடப்பட்டது.

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, சுதாரித்துக்கொண்ட ‘சூப்பர் ஸ்டார்”, தனது காய்களை நகர்த்தத் தொடங்கினார். ஒரே வீச்சில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார்.

இந்த ஆட்டத்தின் விறுவிறுப்பில் ஆற்றோடு அடித்துக்கொண்டு போனது என்ன? காவிரிப் பிரச்சினையும், மொத்த அரசிய சூழலுமே இந்துத்துவக் குறியீடுகளால் மூழ்கடிக்கப்பட்டதும்தான்.
‘நமது’ ரஜினிகாந்த் ‘சூப்பர் ஸ்டாராக’ இருந்தவரையில் பெரிய பிரச்சினைகள் எதுவும் இருக்கவில்லை. அப்படிக் கொஞ்சம் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு, அசட்டையாக சிகரெட்டைத் தூக்கிப்போட்டு வாயில் பிடித்தவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்ட காலங்கள் எனக்கும் உண்டு. ஆனால், திரையில் அவர் அரசியல் வசனங்களைக் கலந்துவிட்டு அடிக்கத் தொடங்கியதோடு பிடித்தது சனி. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக திரையில் தொடங்கிய இந்துத்துவக் குறியீடுகள், இப்போது மேடை போட்டு அரசியலில் இறங்கிய கையோடு சர்வ வியாபகமாகி விட்டிருக்கிறது.

“சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்பு ஆண்டவன் தீர்ப்பு” என்ற உண்ணாவிரத முழக்கமே அரசியலை ஆன்மீகமாக்கிவிட்டது. இதை எந்த ‘பகுத்தறிவுப் பாசறையும்’ கண்டுகொள்ளவில்லை. மங்கல இசை, பின்னணியில் ஒலிக்க, நிகழ்ச்சி ஆரம்பமானது. பெரியாரிடமிருந்து சொத்து சேர்ப்பதை மட்டும் நன்றாகக் கற்று வைத்திருக்கும் தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனமும் அந்த இசையோடு சேர்த்தே ஒளிபரப்பியது.

பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகளில் இரண்டு கைகளையும் ஆசி தருவது போன்ற பாவனையில் தூக்குவது, தலையை நன்றாக பின்னால் சாய்த்துக்கொண்டு கண்களை மூடி, ஒரு விரலை உயர்த்தி, ஆழ்ந்து யோசிக்கும் பாவனையில் பேசுவது, உச்சரிப்புகள் (வ்ரதம்) என்று அவரது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ‘தெய்வீகம்’ (இந்துத்துவக் குறியீடுகள்) கமழ்ந்தது.

போதாக்குறைக்கு ‘மதச்சார்பற்ற நமது ஜனநாயகத்தின்’ தூண்களில் ஒன்றும் தனக்குத் தானே காவி அடித்துக் கொண்டது. உண்ணாவிரதத்தின்போது அவரது அசைவுகள் ஒவ்வொன்றையும் பல்வேறு ‘யோகநிலை’ போஸ்களாக பத்திரிகைகள் பக்கத்திற்குப் பக்கம் அடித்துத் தள்ளின.

என்னதான் நடக்கிறது என்று கொஞ்சம் கண்களைக் கசக்கிப் பார்ப்பதற்கு முன்பாகவே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. எங்கும் இந்துத்துவ நெடி பரவிவிட்டது.

இதில் வருத்தத்திற்குரிய (அல்லது கேலிக்குரிய) விஷயம், சரிவின் விளிம்பில் இருந்த ‘சூப்பர் ஸ்டாரை’ மீட்டு, புத்துயிர் ஊட்டுவதில் நமது தென்னாட்டின் மூத்த தலைவர் ஆற்றிய பாத்திரம்தான். முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக, அன்றைய சூப்பர் ஸ்டார், மறைந்த எம். ஜி. ஆரை கட்சியை விட்டு வெளியேற்றியதன் மூலம், அவருக்குப் புதுவாழ்வைக் கொடுத்தார். உலகம் எங்கும் உள்ள தமிழர்களின் அதே ‘தலைவர்’, இன்றைக்கு, இன்றைய சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தை அரவணைத்துக் கொண்டதன் மூலம் அவருக்குப் புதுவாழ்வைக் கொடுத்திருப்பதை நினைத்தால் வேடிக்கையாகவே இருக்கிறது (என்ன நடக்குமோ! ஏது நடக்குமோ!)

“மாபெரும் மனிதர்களும் சம்பவங்களும் உலக வரலாற்றில் இருமுறை நிகழ்கின்றன: முதல்முறை ஒரு துன்பியல் நாடகமாக, இரண்டாவது முறை கேலிக்கூத்தாக” என்ற பொருள்பட, காரல் மார்க்ஸ் ஒரு இடத்தில் எழுதிய புகழ்பெற்ற வாசகம்தான் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நினைவிற்கு வருகிறது.

ஒரு காலத்தில், தமது கவர்ச்சிகரமான மேடைப் பேச்சுகளால் வெகுமக்களைச் சுண்டியிழுத்து மேடைகளுக்கு முன்பாக நிற்கச் செய்தவர்கள், இன்று புதிய காட்சி ஊடகத்தின் பலத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, நமது தமிழ்நாட்டுப் பெருங்குடி மக்களை தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளுக்கு முன்னால் அசையாமல் உட்கார வைத்திருக்கிறார்கள். எந்த ஒரு சம்பவத்தையும் ஒரு பரபரப்பான ஊடக நிகழ்வாக மாற்றிக் காட்டி, தமது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப வெகுமக்களின் கவனங்களைத் திசைதிருப்ப முடியும், கருத்துக்களை உருவாக்கிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் தமது ‘பகுத்தறிவுப் பாசறையைக்’ கலைத்தும் விட்டிருக்கிறார்கள்.

ரஜினிகாந்தை தி. மு. க அரவணைத்துக் கொண்டது, இறுதியில், இந்துத்துவ சக்திகளுக்கே சாதகமாக அமையும். தொலைக்காட்சி ஊடகத்தை வலுவான அரசியல் கருவியாக தி. மு. க. கையில் எடுத்திருப்பது, ஏற்கனவே மந்தைகளாக சுணங்கிக் கிடக்கும் வெகுமக்களை, இன்னும் மந்தமானவர்களாக உருவாக்கும். ஒரே வீச்சில் பாசிசம் தலைதூக்க இது வழிவகுக்கும். தமிழ் நாட்டின் எதிர்காலம் அநேகமாக இதுவாக இருக்கலாம் என்று மட்டும் இப்போதைக்கு ஆரூடம் சொல்லலாம்.

புதிய காற்று நவம்பர் 2002.

அரசியல், சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »
%d bloggers like this: