ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 1

இக்கட்டுரையை வெளியிட்ட மின்னம்பலம் இதழுக்கு நன்றி. மின்னம்பலம் இதழில் வெளியானபோது தலைப்பில் உள்ள “அபூர்வ” என்பதை மட்டும் நீக்கியிருந்தார்கள். முதல் பகுதி மட்டும் பத்திரிகையாளர், நண்பர் ராதிகா சுதாகருடன் கலந்து ஆலோசித்து எழுதப்பட்டது. பிற பகுதிகளில் குற்றம் குறைகள் ஏதும் இருப்பின் அவற்றுக்கு நான் மட்டுமே பொறுப்பு. தட்டச்சுப் பிழைகளை நீக்கியும், சில கருதுகோள்களின் மூல ஆசிரியர்கள் மற்றும் நூல்கள் குறித்த விவரங்களையும் இணைத்திருப்பதற்கு மேலாக வேறு திருத்தங்கள் ஏதும் செய்யாமல் இங்கு பதிவேற்றுகிறேன்.

https://minnambalam.com/k/1470441637

ஓட்டுனரின் நேர்காணல்: https://soundcloud.com/valar-mathi-1/driver-interview

கட்டையான சற்றே குள்ளமான உடல்வாகு. சிரித்தக் களையான முகம். நல்ல கருப்பு. பணிவு தொனிக்கும் உடல் மொழி. கிரிமினலாகவும் பொறுக்கியாகவும் முகத்தைப் படுபயங்கரமாக வைத்துக் கொண்டு மிரட்டியதாகவும் சித்தரிக்கப்பட்ட அந்த ஓலா டாக்சி ட்ரைவரைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்த எங்களைச் சிறு புன்னகையோடு தலை அசைத்து வரவேற்றார் 28 வயதே ஆன அந்த இளைஞர்.

டாக்சி ஓனர் திரு. காஜா செரிஃப் எங்களை வரவேற்று தேநீர் பரிமாறினார். அந்த இளைஞருக்கு தேநீர் அருந்தும் பழக்கமும் இல்லை. புகைப் பழக்கமோ வேறு எந்தப் பழக்கமோ இல்லாதவர் என்பதை ஓனரும் உறுதிப்படுத்தினார். அவருக்கு இருக்கும் ஒரே எண்ணம் தன் குடும்பத்தைக் காப்பற்ற வேண்டும் என்பது மட்டும்தான்.

கடந்த மாதம் முகநூலில் விலாசினி என்ற பதிப்பாளர், தன்னை ஒரு ஓலா டாக்சி டிரைவர் ”கழுத்தை அறுத்துவிடுவேன்” என்று மிரட்டியதாக எழுதியது பரபரப்பை உருவாக்கியது. புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சியில் பணியாற்றும் விலாசினியின் நண்பர் உடனடியாக அவரை பேட்டியெடுத்து செய்தி வெளியிட்டதும், ஆங்கில நாளிதழான “த இந்து”வில் இச்செய்தி வெளியானதும் “கொலை மிரட்டல்” குற்றச்சாட்டு பூதாகரமானது.

ஊடகங்களில் இச்செய்தி வெளியானதால் உருவான அழுத்தத்தைத் தொடர்ந்து, போலீசார் வழக்குப் பதிவு செய்து, 14.07.16 அன்று டிரைவரைக் கைது செய்து புழல் சிறையில் அடைத்தனர். பிணையில் எடுக்கச் சரியான வழக்குரைஞரைக்கூட அமர்த்திக் கொள்ளத் தெரியாத நிலையில், 16 நாட்கள் சிறைவாசம் அனுபவித்துவிட்டு, 30.07.16 அன்று பிணையில் விடுதலையாகி வந்த அந்த இளைஞரை 31.07.16 அன்று நாங்கள் சந்தித்து பேட்டி கண்டோம். அதற்கு முன்பாக, 25.07.16 அன்று டாக்சியின் ஓனர் காஜா செரீஃபை தாம்பரத்திற்கு அடுத்துள்ள முடிச்சூரில் அவரது இல்லத்திலும், 26.07.16 அன்று ஆலந்தூர் கோர்ட்டில் டிரைவரின் தாயாரையும் தம்பியையும் சந்தித்து விவரங்களை கேட்டறிந்தோம்.

பொறுக்கி என்றும் கிரிமினல் என்றும் பதிப்பாளர் விலாசினி தனது முகநூல் பதிவுகளில் கடுமையாகச் சாடியிருக்கும் அந்த இளைஞரின் பின்னணியை முதலில் விவரித்துவிடுகிறோம்.

வட மாவட்டத்துச் சிறிய கிராமம் ஒன்றில் பிறந்து வளர்ந்தவரான அந்த இளைஞர் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகம் ஒன்றைச் சேர்ந்தவர். 5 கிமீ தொலைவில் இருந்த பள்ளிக்கூடத்திற்குச் செல்லும்போது, தினமும் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான மாட்டை 2 ½ கிமீ தள்ளியிருந்த அவர்களுக்குச் சொந்தமான வயல் வரை ஓட்டிச்செல்வதும், மாலை திரும்புகையில் அதை வீடுவரை ஓட்டிவருவதும் அவரது அன்றாடக் கடமைகளில் ஒன்று. பெற்றோருக்குத் துணையாக வயல் வேலைகளும் செய்து அதிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். அவர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தது ஒரு ஏக்கர் நிலம் மட்டுமே. சித்தப்பாவிற்குச் சொந்தமான இன்னொரு ஏக்கர் நிலத்தையும் சேர்த்து இவர்கள் குடும்பத்தினரே விவசாயம் செய்துவந்திருக்கிறார்கள். உடன் பிறந்த தம்பி ஒருவர் இருக்கிறார். ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு தகப்பனார்  காலமாகிவிட்டதால், நிலத்தை குத்தகைக்கு விட்டுவிட்டு, தாயாரும் தம்பியும் இவரோடு சென்னையில் வசிக்க வந்துவிட்டார்கள்.

பள்ளிப்படிப்பை முடித்து சென்னை லயோலா கல்லூரியில் பி. எஸ்ஸி கெமிஸ்ட்ரியில் சேர்ந்திருக்கிறார். கல்லூரியின் கட்டிடங்களைப் பார்த்து பிரம்மித்துப்போன தந்தையார், எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாவது பணம் கட்டி அக்கல்லூரியிலேயே படிக்க வைப்பதாக ஆசையோடு சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால், முதல் வருடத்திற்குப் பிறகு அவரால் பணம் கட்ட முடியவில்லை. அதனால், இரண்டாம் வருடத்தில் இருந்தே, இவர் பகுதி நேரமாக வேலை செய்து படிப்பைத் தொடரவேண்டிய நிலை. ஒன்றிரண்டு கம்பெனிகளில் வேலை செய்தவர், ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டு, இரவு நேரங்களில் ஆட்டோ ஓட்டி பணம் சம்பாதித்திருக்கிறார். இது போதாதென்று கல்லூரியில் என். சி. சி யில் சேர்ந்து அதிலும் சிரத்தையோடு செயல்பட்டிருக்கிறார். இந்தச் சிரமங்களால், அரியர்ஸ் விழுந்து படிப்பை முடிக்க இயலாமல் போயிருக்கிறது.

ஆனாலும், தளர்ந்துவிடாமல், நியூ காலேஜில் பி. ஏ ஆங்கிலப் பாடத்தில் சேர்ந்து பட்டம் பெற்றிருக்கிறார். படிப்பை முடித்து சிறு கம்பெனிகள் ஒன்றிரண்டில் வேலை பார்த்த பிறகு, ஷேர் ஆட்டோ டிரைவராக ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக வேலை பார்த்திருக்கிறார். கடைசியாக, ஜூலை மாதத் தொடக்கத்தில், நண்பர் ஒருவரின் பரிந்துரையின் பேரில், திரு. காஜா ஷெரீஃபிடம் டிரைவராக சேர்ந்திருக்கிறார்.

இவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டு, ஊருக்குத் திரும்பிப் போய்விட வேண்டும் என்பதுதான் இவரது தாயாரின் ஆசை. தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் கனவுகளும் இந்த இளைஞருக்கும் இல்லை.

படிக்கும் காலத்திலேயே வேலையும் பார்த்து, அந்தப் பணத்திலேயே படிப்பையும் முடித்து, தம்பியையும் படிக்கவைத்து, தன் குடும்ப முன்னேற்றம் ஒன்றில் மட்டுமே கண்ணும் கருத்துமாக, தானுண்டு தன் பிழைப்புண்டு என்று இருந்த இத்தகைய இளைஞரைத்தான் பதிப்பாளர் விலாசினி, பொறுக்கி என்றும் கிரிமினல் என்றும் தனது முகநூல் பதிவில் சாடியிருக்கிறார். பயங்கரக் கொலைகாரன் போலச் சித்தரித்திருக்கிறார். இரண்டுவார காலம் சிறைக்குப் போக காரணமாக இருந்திருக்கிறார்.

காரை பயங்கர வேகத்தில் ஓட்டியதாகவும், மெதுவாக ஓட்டச் சொன்னதற்குத் தன்னை வண்டியில் இருந்து இறக்கிவிட்டதாகவும், மரியாதை குறைவாக பேசியதாகவும், கழுத்தை அறுத்துவிடுவதாக மிரட்டியதாகவும் பதிப்பாளர் விலாசினி நடந்த சம்பவமாக விவரித்திருக்கிறார்.

நடந்த சம்பவமாக அந்த இளைஞர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைக் கேட்க இதுவரை யாரும் முன்வரவில்லை. அவர் கூறுவதை முழுமையாக இந்த ஒலிப்பதிவில் கேட்கலாம்.

டிரைவரின் விவரிப்பில் முக்கிய விஷயங்கள் பின்வருமாறு:

முதலாவதாக, விலாசினி சொல்லியிருப்பதைப் போல, அவர் தனியாக வந்து காரில் ஏறவில்லை. டாக்சியை புக் செய்து கொடுத்தவர் அவர் திருமணம் செய்ய இருப்பவர். விலாசினியோடு ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் இருந்து வெளியே வந்து, அவரைக் காரில் ஏற்றியிருக்கிறார். அவரிடம், காரின் எண்ணைக் குறித்துக்கொள்ளுமாறு விலாசினி இரண்டு முறை கூறியிருக்கிறார். காரில் ஏறிய சில நிமிடங்களிலேயே மொபைல் ஃபோனில் ஆங்கிலத்தில் யாருடனோ பேசத்தொடங்கி விட்டிருக்கிறார். சற்று கோபமாகவும் பேசியிருக்கிறார்.

ஐஐடி பாலத்தில் ஏறி இறங்கியபோது விலாசினி திடீரென்று அலறி இவ்வளவு வேகமாக போகாதே என்று சத்தம் போட்டிருக்கிறார். தான் வேறு காரைப் பிடித்துக் கொள்வதாக சொல்லி வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி மீட்டரையும் கட் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார். அதுவரை பயணம் செய்ததற்கான தொகை என்று டிரைவர் சொன்ன தொகையைத் தராமல் காரைவிட்டு இறங்கி டாக்சியை புக் செய்து கொடுத்தவரோடு மொபைலில் பேச ஆரம்பித்துவிடுகிறார். ஆட்டோ ஒன்று வர, அதை நிறுத்தி தொகை பேசி ஏறிவிட்டிருக்கிறார்.

அதன் பிறகே டாக்சி டிரைவர் விலாசினியிடம் சென்று பயணம் செய்ததற்கான தொகையை ஆட்டோ டிரைவருக்கு அருகில் நின்று கேட்டிருக்கிறார். கம்பெனியிடம் வாங்கிக் கொள்ளுமாறு விலாசினி கூறியதற்கு “நீங்கள் இந்தப் பணத்தை கொடுக்கவில்லை என்றால், நானும் என் குடும்பமும் ஒன்றும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிடப் போவதில்லை” என்று சொல்லிவிட்டுத் தனது காரில் சென்று ஏறிவிட்டிருக்கிறார்.

அவருக்கு அடுத்த அழைப்பு சைதாப்பேட்டை கோர்ட்டுக்கு அருகில் இருந்து வர, அவ்விடத்தை நோக்கி டாக்சியை ஓட்டத் தொடங்கிவிடுகிறார். கவர்னர் மாளிகையைத் தாண்டும்போது விலாசினி பயணித்துக் கொண்டிருந்த ஆட்டோவை ஓவர் டேக் செய்து வலது பக்கச் சாலையில் சென்றுவிடுகிறார். அவர் தன் வழியில், தனது அடுத்த சவாரியை எடுக்கப் போவதை, விலாசினி தன்னைப் பின் தொடர்ந்து வருவதாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்.

விலாசினியின் பயணம் கார் டிரைவருக்குப் பன்னிரண்டாவது சவாரி. அதற்குப் பிறகு 4 பேரை ஏற்றி இறக்கிவிட்டு நள்ளிரவு வீடு போய் சேர்கிறார்.

14.07.16 அன்று நந்தம்பாக்கம் S4 காவல் நிலையத்தில், அவருடைய தரப்பில் நடந்ததை எழுதிக் கொடுக்க சொன்னபோதும் டிரைவர் இதையேதான் எழுதிக் கொடுத்ததாக (நானும் என் குடும்பமும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிட மாட்டோம் என்று) சொல்கிறார்.

டிரைவரின் எடுத்துரைப்பு அல்லது வெர்ஷன் இவ்வளவுதான்.  விலாசினியின் எடுத்துரைப்பில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு இருக்கிறது.

இது கிடைப்பதற்கு முன்பாக, 26.07.16 அன்று ஆலந்தூர் கோர்ட்டில் அவரது தம்பியைச் சந்தித்து விவரங்களை சேகரித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அதற்கு முந்தைய நாள் (25.07.16) புழல் சிறையில் தனது அண்ணனைச் சந்தித்துப் பேசியபோது ”நானும் என் குடும்பமும் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டு செத்துவிட மாட்டோம்” என்று மட்டுமே விலாசினியிடம் பேசியதாகச் சொன்னார் என்று எங்களிடம் கூறினார்.

ஆகையால், இது ஏதோ அவர் சிறையில் இருந்து வெளியே வந்தபிறகு வக்கீலோ அல்லது வேறு யாரோ சொல்லிக் கொடுத்து சொல்வது அல்ல. அவர்களுக்குக் கிடைத்த முதல் வக்கீல், காவல் நிலையத்தில் இருந்த ஒருவரால் பரிந்துரை செய்யப்பட்டவர். அந்த முதல் வக்கீல், இவர்களுக்கு அனுசரனையாக இல்லை. பிணையில் எடுப்பதற்கான படிவம் ஒன்றில் இவர்களுடைய தகப்பனாரின் பெயரைத் தவறாக எழுதி அதனால் பிணையில் எடுப்பது தள்ளிப்போகும் அளவிற்கு அசட்டையாக இருந்தவர். இரண்டாமவர், இவர்கள் கோர்ட்டில் தவித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து தாமாக முன்வந்து பிணையில் எடுக்க ஏற்பாடு செய்தவர். கிளை கோர்ட்டுகளில் பிணையில் எடுத்துக் கொடுப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டிருக்கும் பல்லாயிரக்காண வக்கீல்களில் ஒருவர்.

பிறகு எங்கிருந்து, மாமல்லன் எழுதிய வெர்ஷன் (பொறுக்கி என்று விலாசினி திட்டியதால்தான் டிரைவர் அவர் கழுத்தை அறுத்துவிடுவதாகச் சொன்னது) முளைத்தது? அது கார் ஓனர் காஜா ஷெரீஃப் மாமல்லனிடம் சொன்னது. அவருக்கு இந்த வெர்ஷன் எங்கிருந்து வந்தது?

14.07.16 அன்று காவல் நிலையத்தில் டிரைவர் எழுதிக் கொடுத்த விளக்கத்தை, டிரைவர் ஒப்புக்கொண்டு எழுதிக் கொடுத்துவிட்டதாக ஓனர் காஜா ஷெரீப்பிடம் போலீசார் சாதாரணமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதை, விலாசினி முகநூலில் எழுதிய, “த இந்து”வில் வெளிவந்த “கழுத்தை அறுத்துவிடுவேன்” என்பதை ஒப்புக்கொண்டு எழுதிக் கொடுத்திருப்பதாக எடுத்துக் கொண்டுவிடுகிறார் ஓனர் காஜா ஷெரீஃப். அதோடு, “பொறுக்கி என்று திட்டியதால்” என்ற கண்ணும் மூக்கும் காதும் சேர்ந்துவிடுகிறது. விலாசினியின் வெர்ஷனுக்கு மறுப்பாக, மாமல்லன் எழுதிய வெர்ஷனாக இது வெளியாகிறது.

மூன்று வாரங்கள் கழித்து இப்போது, டிரைவரின் வெர்ஷன் வருகிறது.

”ரோஷமான்” திரைப்படத்தில் வருவதைப் போல, அதைப் போலி செய்த விருமாண்டியில் வருவதைப் போல மூன்று வேறு வேறு எடுத்துரைப்புகள்.

இந்த மூன்று எடுத்துரைப்புகளின் தாக்கம் என்னவாக இருந்தது/ இருக்கிறது? இதில் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்குள்ள அறிவு, அதிகாரம், ஆணை உரிமை (knowledge, power, authority) எப்படி இயங்கியிருக்கின்றன? அவை எவற்றை உணர்த்துகின்றன?

வழக்கை நடத்தச் சரியான ஒரு வக்கீலை வைத்துக்கொள்ளக்கூடத் தெரியாத, தான் உண்டு தன் பிழைப்பு உண்டு என்று அன்றாடக்கூலி வேலை செய்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இளைஞர் மீது, பல எழுத்தாளர்களுடைய நட்பும், ஊடகங்களில் பணிபுரிவர்களோடு தொடர்பும் கொண்டுள்ள, சமூகத்தில் “உயர்ந்த அந்தஸ்த்தில்” உள்ள ஒரு பதிப்பாளர், பெண்மணி ஒரு குற்றச்சாட்டை வைத்தவுடன் அந்த இளைஞர் பயங்கரக் குற்றவாளியாகவும் கிரிமினலாகவும் மாறிவிடுவது ஏன், எப்படி நிகழ்கிறது?

(தொடரும் …)

பகுதி – 2

பகுதி – 3

இறுதிப் பகுதி 

தேவதூதர்களும் தேவதைகளும்: குஷ்பு – எம். ஜி. ஆர். – ஒபாமா – கிறித்து

அய்ரோப்பிய – அமெரிக்க அரசியல் உலகில் தற்சமயம் உலாவந்து கொண்டிருக்கும் ஜோக் ஒன்று:

இளைஞன் ஒருவன் வெள்ளை மாளிகை வாயிற்காப்பாளரிடம்: புஷ் – ஷைப் பார்க்க வேண்டும். அனுமதி உண்டா?

வாயிற்காப்பாளர்: இல்லை. அவரை இங்கிருந்து வெளியே அனுப்பியாகிவிட்டது.

மறுநாள் அதே இளைஞர் மீண்டும் வாயிற்காப்பாளரிடம் “புஷ் திரும்ப வந்துவிட்டாரா?” என்று கேட்க அவர் மீண்டும் அதே பதிலைச் சொல்ல இப்படி தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் இந்த விசாரிப்பும் பதிலும்.

நான்காம் நாள் சலிப்புற்ற வாயிற்காப்பாளர் “அதுதான் சொல்லிவிட்டேனே அவரை இங்கே இருந்து வெளியேற்றியாகிவிட்டது என்று. ஏன் திரும்பத் திரும்ப வந்து தொந்தரவு செய்கிறாய்” என்று எரிந்துவிழ, இளைஞர்: “இல்லை. அதை சொல்லக் கேட்க மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் திரும்பத் திரும்ப கேட்கிறேன்” என்று சொல்லி குதூகலத்தோடு அவ்விடத்தை விட்டு நகர்கிறார்.

தற்கால உலக அரசியல் வரலாற்றில் இன்னும் சில வாரங்களில் பதவியை விட்டு விலக இருக்கும் புஷ்ஷைப் போன்று உலக மக்களின் கடும் எதிர்ப்பையும் வெறுப்பையும் சம்பாதித்தவர் ஹிட்லருக்குப் பிறகு வேறு எவரும் இல்லை என்று சொல்வது எந்த வகையிலும் மிகையாகிவிடாது.

இதன் சிறு வெளிப்பாடே ஈராக்கில் தொலைக்காட்சி செய்தியாளர் ஒருவர் புஷ் – ஷை நோக்கி ஷூக்களை எறிந்த சம்பவம்.

இதில் சுவாரசியமான மற்றொரு விஷயம் மிக வேகமாக இச்சம்பவம் ஊடகங்களால் பரப்பப்பட்டதும் இதை ஒளிபரப்பிய பலரும் மிகுந்த குதூகலத்தோடு இச்செய்தியை வெளிப்படுத்திய விதமும்.

அமெரிக்க தேர்தலின் இறுதி முடிவுகள் தெளிவுபட ஆரம்பிக்கும் சற்று முன் வரையிலும் புஷ்ஷுக்கு காவடி தூக்கிக் கொண்டிருந்த பெரும் ஊடகங்கள், காற்று வேறு திசையில் அடிப்பதை உணர்ந்தவுடன் காவடியை ‘இடது’ தோளுக்கு சர்வ சாதாரணமாக மாற்றிக் கொண்டு ஒபாமா புகழ் பாட ஆரம்பித்ததை ஒரு குரூர நகைச்சுவை என்றல்லாமல் வேறு எப்படி புரிந்துகொள்வது?

பூமிப் பந்தில் உள்ள சகலத்தையும் வியாபாரப் பொருளாக மாற்றும் வல்லமை படைத்த முதலீட்டியத்தின் மிக சக்தி வாய்ந்த வடிவமாக எழுந்திருக்கும் பெரும் ஊடக நிறுவனங்களை எங்ஙனம் எதிர்கொள்வது என்பது ஒடுக்குமுறைகளிலிருந்து விடுபட எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து தரப்பினர் முன் உள்ள ஆகப் பெரிய சவால் என்றே தோன்றுகிறது.

சென்னை டாக்டர். அம்பேத்கர் சட்டக் கல்லூரியில் நிகழ்ந்த வன்முறை, மும்பை நிகழ்வுகள், ஈழத் தமிழர் மீதான இன அழிப்பு தாக்குதல்கள், அமெரிக்க தேர்தல், என சகல நிகழ்வுகளிலும் ஊடகங்கள் ஆற்றும் சக்தி வாய்ந்த வலதுசாரி பிரச்சாரங்களை எதிர்கொள்வதும் இன்றைய அவசியத் தேவையாகப் படுகிறது.

இன்றைய உலகின் நெருக்கடிகளுக்கு மாற்றுகள் புலப்படாத நிலையில், வெகுமக்கள் மீண்டும் மீண்டும் சரணடைவது ஏதோவொரு வகையில் மதம் சார்ந்த நம்பிக்கைகளாகவே இருப்பதும் அதை புதிய வலதுசாரி சக்திகள் வெகு திறமையாகக் கையாள்வதும் நடந்தேறிக் கொண்டிருப்பதையும் கவனிக்க முடிகிறது.

விளைவு அடிப்படைவாத சக்திகள் பலம் பெறுவது.

இதன் அவல வெளிப்பாடாகவும் கேலிக்குரிய நிகழ்வாகவும் மிகச் சமீபமாக கவனிக்க நேர்ந்த விஷயங்கள்:

முன்னதின் வெளிப்பாடாக, சமீப மாதங்களில் அமெரிக்க தேவாலயங்களுக்குச் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதீத அளவில் அதிகரித்திருப்பது. தேவாலயங்களுக்குச் செல்பவர்கள் மிகுந்த உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையிலும் ‘கண்ணீரும் கம்பலையுமாக’ இருப்பது குறித்த பாதிரிமார்களின் உணர்ச்சி பெருகிய புல்லரிப்பு.

பின்னதின் வெளிப்பாடாக, இத்தாலியில் கிறித்துமஸ் பொம்மைகள் தயாரிப்பில் உள்ளூர் சந்தையில் புகழ்பெற்ற பொம்மை உருவங்களில் ஒபாமாவும் அவரது துணைவியாரும் கிறித்துவோடு சேர்ந்து இடம் பெற்றிருப்பது (மேலுள்ள படம்). ஒபாமாவின் இந்த ‘அவதாரம்’ இப்போது அமெரிக்கச் சந்தையிலும் பிரபலம் அடைந்திருப்பது.

இவற்றோடு, நேற்றோ முந்தைய தினமோ, உள்ளூர் செய்திப் பத்திரிகையில் வாசித்த ஒரு செய்தி: மறைந்த முதல்வர், ‘புரச்சித் தலைவர்’ எம். ஜி. ஆருக்கு அவரது ரசிகர் ஒருவர் சிலை வடிவமைத்து வழிபட்டு வருவதும், தனது மகளின் திருமணத்தை முடித்துவிட்டு எம். ஜி. ஆருக்கு கோயில் எழுப்பும் பணியில் முழுமையாக இறங்கப்போவதாகவும் அவர் தெரிவித்திருப்பது.

குஷ்பு – எம். ஜி. ஆர்: தமிழகம்.

கிறித்து – ஒபாமா: இத்தாலி/அமெரிக்கா.

வித்தியாசங்கள் எந்த அளவிற்கு?

ஏனோ தெரியாத்தனமாக இந்த சந்தர்ப்பத்தில் இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது. மன்னிக்க வேண்டுகிறேன். தமிழனின் “ஆதிமூலப்படிம உணர்வுக்கும்” இதற்கும் உறவு ஏதேனும் உண்டோ?!

அரசியல், சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »

முதலமைச்சர் நாற்காலியும் ஒரு சில மேக்கப் முகங்களும்

குறிப்பு: கடந்த 2002 – ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் தமிழக அரசியலில் மிகப் பரபரப்பாக பேசப்பட்ட ரஜினிகாந்தின் அரசியல் பிரவேச முஸ்தீபுகள் தொடர்பாக எழுதப்பட்டது.

ஆட்டம் முடிந்தது. ஆட்டநாயகன் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டார். ஆட்டக்காரர்கள் கலைந்து சென்றுவிட்டார்கள். வேடிக்கை பார்த்த கூட்டமும் திருப்தியோடு தலையாட்டிக்கொண்டு இயல்புக்குத் திரும்பிவிட்டது. அரங்கத்தில் இன்னும் சில நாட்களுக்கு அமைதி நிலவும்.

மீண்டும் ஒரு ஆட்டம் அறிவிக்கப்படும். அதே கூட்டம் வரும். வெற்று ஆரவாரம் காதைத் துளைக்கும். சுழல் – திரும்பத் திரும்ப எல்லோரையும் தன் இஷ்டத்திற்கு இழுத்துச் செல்லும்.

இந்தச் சுற்று ஆட்டத்தில் தோல்வியடைந்தவராக அறிவிக்கப்பட்டவர் பாரதிராஜா. ஆட்டவிதிகளை மீறியதற்காக பாதியிலேயே வெளியேற்றப்பட்டார். வாய்த்துடுக்காக ரஜினிகாந்தை வசைபாடியதால் வந்தது வினை. திரைப்படத் துறையில் எப்போதுமே ஆதிக்கத்தில் இருந்துவந்த இரு ‘சமூகத்தினரின்’ கூட்டணியின் பலத்தை நம்பி, ரஜனிகாந்தை களத்தைவிட்டு வெளியேற்றும் துடிப்போடு இறங்கியவர் கடைசியில் பரிதாபகரமாக ஓரங்கட்டப்பட்டார்.

பாபா படம் தோல்வியடைந்ததைப் பற்றிய தகவல்கள் வந்து சேரத் தொடங்கியவுடனேயே திரைப்படத் துறையில் பல வட்டாரத்தினரும் ஏக மகிழ்ச்சியில் திளைத்துப் போனார்கள். நடிகர்களின் சம்பளத்தைக் குறைக்கவிடாமல் செய்தது, ஒரு படத்தில் செய்யும் ஸ்டைல் முதற்கொண்டு, தன் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா விஷயங்களையும் ‘பேடண்ட்’ செய்துகொண்டது போன்ற ரஜினிகாந்தின் நடவடிக்கைகளால் கசப்புற்றிருந்த திரைப்படத் துறையினர் பாபா படத் தோல்வியைப் பிரமாதமாகக் கொண்டாடவும் செய்தார்கள்.

இந்தச் சரிவைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவரது அரசியல் கனவுகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடும், துறையைவிட்டே அவரை ஒதுக்கிவிடவும் இதுதான் சரியான சந்தர்ப்பம் என்ற கணிப்பிலும்தான் ரஜினிகாந்திற்கு எதிரான பிரச்சாரம் முடிக்கிவிடப்பட்டது.

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, சுதாரித்துக்கொண்ட ‘சூப்பர் ஸ்டார்”, தனது காய்களை நகர்த்தத் தொடங்கினார். ஒரே வீச்சில் வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார்.

இந்த ஆட்டத்தின் விறுவிறுப்பில் ஆற்றோடு அடித்துக்கொண்டு போனது என்ன? காவிரிப் பிரச்சினையும், மொத்த அரசிய சூழலுமே இந்துத்துவக் குறியீடுகளால் மூழ்கடிக்கப்பட்டதும்தான்.
‘நமது’ ரஜினிகாந்த் ‘சூப்பர் ஸ்டாராக’ இருந்தவரையில் பெரிய பிரச்சினைகள் எதுவும் இருக்கவில்லை. அப்படிக் கொஞ்சம் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு, அசட்டையாக சிகரெட்டைத் தூக்கிப்போட்டு வாயில் பிடித்தவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்ட காலங்கள் எனக்கும் உண்டு. ஆனால், திரையில் அவர் அரசியல் வசனங்களைக் கலந்துவிட்டு அடிக்கத் தொடங்கியதோடு பிடித்தது சனி. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக திரையில் தொடங்கிய இந்துத்துவக் குறியீடுகள், இப்போது மேடை போட்டு அரசியலில் இறங்கிய கையோடு சர்வ வியாபகமாகி விட்டிருக்கிறது.

“சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்பு ஆண்டவன் தீர்ப்பு” என்ற உண்ணாவிரத முழக்கமே அரசியலை ஆன்மீகமாக்கிவிட்டது. இதை எந்த ‘பகுத்தறிவுப் பாசறையும்’ கண்டுகொள்ளவில்லை. மங்கல இசை, பின்னணியில் ஒலிக்க, நிகழ்ச்சி ஆரம்பமானது. பெரியாரிடமிருந்து சொத்து சேர்ப்பதை மட்டும் நன்றாகக் கற்று வைத்திருக்கும் தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனமும் அந்த இசையோடு சேர்த்தே ஒளிபரப்பியது.

பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகளில் இரண்டு கைகளையும் ஆசி தருவது போன்ற பாவனையில் தூக்குவது, தலையை நன்றாக பின்னால் சாய்த்துக்கொண்டு கண்களை மூடி, ஒரு விரலை உயர்த்தி, ஆழ்ந்து யோசிக்கும் பாவனையில் பேசுவது, உச்சரிப்புகள் (வ்ரதம்) என்று அவரது உடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ‘தெய்வீகம்’ (இந்துத்துவக் குறியீடுகள்) கமழ்ந்தது.

போதாக்குறைக்கு ‘மதச்சார்பற்ற நமது ஜனநாயகத்தின்’ தூண்களில் ஒன்றும் தனக்குத் தானே காவி அடித்துக் கொண்டது. உண்ணாவிரதத்தின்போது அவரது அசைவுகள் ஒவ்வொன்றையும் பல்வேறு ‘யோகநிலை’ போஸ்களாக பத்திரிகைகள் பக்கத்திற்குப் பக்கம் அடித்துத் தள்ளின.

என்னதான் நடக்கிறது என்று கொஞ்சம் கண்களைக் கசக்கிப் பார்ப்பதற்கு முன்பாகவே எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. எங்கும் இந்துத்துவ நெடி பரவிவிட்டது.

இதில் வருத்தத்திற்குரிய (அல்லது கேலிக்குரிய) விஷயம், சரிவின் விளிம்பில் இருந்த ‘சூப்பர் ஸ்டாரை’ மீட்டு, புத்துயிர் ஊட்டுவதில் நமது தென்னாட்டின் மூத்த தலைவர் ஆற்றிய பாத்திரம்தான். முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பாக, அன்றைய சூப்பர் ஸ்டார், மறைந்த எம். ஜி. ஆரை கட்சியை விட்டு வெளியேற்றியதன் மூலம், அவருக்குப் புதுவாழ்வைக் கொடுத்தார். உலகம் எங்கும் உள்ள தமிழர்களின் அதே ‘தலைவர்’, இன்றைக்கு, இன்றைய சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தை அரவணைத்துக் கொண்டதன் மூலம் அவருக்குப் புதுவாழ்வைக் கொடுத்திருப்பதை நினைத்தால் வேடிக்கையாகவே இருக்கிறது (என்ன நடக்குமோ! ஏது நடக்குமோ!)

“மாபெரும் மனிதர்களும் சம்பவங்களும் உலக வரலாற்றில் இருமுறை நிகழ்கின்றன: முதல்முறை ஒரு துன்பியல் நாடகமாக, இரண்டாவது முறை கேலிக்கூத்தாக” என்ற பொருள்பட, காரல் மார்க்ஸ் ஒரு இடத்தில் எழுதிய புகழ்பெற்ற வாசகம்தான் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நினைவிற்கு வருகிறது.

ஒரு காலத்தில், தமது கவர்ச்சிகரமான மேடைப் பேச்சுகளால் வெகுமக்களைச் சுண்டியிழுத்து மேடைகளுக்கு முன்பாக நிற்கச் செய்தவர்கள், இன்று புதிய காட்சி ஊடகத்தின் பலத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு, நமது தமிழ்நாட்டுப் பெருங்குடி மக்களை தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளுக்கு முன்னால் அசையாமல் உட்கார வைத்திருக்கிறார்கள். எந்த ஒரு சம்பவத்தையும் ஒரு பரபரப்பான ஊடக நிகழ்வாக மாற்றிக் காட்டி, தமது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப வெகுமக்களின் கவனங்களைத் திசைதிருப்ப முடியும், கருத்துக்களை உருவாக்கிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் தமது ‘பகுத்தறிவுப் பாசறையைக்’ கலைத்தும் விட்டிருக்கிறார்கள்.

ரஜினிகாந்தை தி. மு. க அரவணைத்துக் கொண்டது, இறுதியில், இந்துத்துவ சக்திகளுக்கே சாதகமாக அமையும். தொலைக்காட்சி ஊடகத்தை வலுவான அரசியல் கருவியாக தி. மு. க. கையில் எடுத்திருப்பது, ஏற்கனவே மந்தைகளாக சுணங்கிக் கிடக்கும் வெகுமக்களை, இன்னும் மந்தமானவர்களாக உருவாக்கும். ஒரே வீச்சில் பாசிசம் தலைதூக்க இது வழிவகுக்கும். தமிழ் நாட்டின் எதிர்காலம் அநேகமாக இதுவாக இருக்கலாம் என்று மட்டும் இப்போதைக்கு ஆரூடம் சொல்லலாம்.

புதிய காற்று நவம்பர் 2002.

அரசியல், சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »

பார்வையாளர்கள் விளையாடலாமா?

குறிப்பு: கடந்த 2002 – ஆம் ஆண்டு மேற்கிந்தியத் தீவுகள் அணியுடனான ஒருநாள் போட்டித் தொடரின்போது மேற்கிந்தியத் தீவு அணியைச் சேர்ந்த சில வீரர்கள் மீது பார்வையாளர்கள் தொடுத்த வன்முறையைத் தொடர்ந்து கவனித்ததன் பிரதிபலிப்பாக உடனடியாக எழுதப்பட்ட கட்டுரை.

சமீபமாக ஆஸ்திரேலிய அணியுடனான போட்டித் தொடரின்போது ஆஸ்திரேலிய வீரர் சிமோண்ட்ஸ் மீது மீண்டும் அதே விதமான வன்முறை வெளிப்பட்டதை கவனித்தபோது உடனே இதை இங்கு பதிவிலிடத் தோன்றியது. பல்வேறு காரணங்களால், இணையப் பக்கமே வரமுடியாத நிலையிலிருந்ததால் இயலாமல் போனது. இப்போது வாய்த்திருப்பதால் பதிவிலிடுகிறேன்.

இந்தியப் பார்வையாளர்களிடையே அப்போது வெளிப்பட்ட வன்முறையில் தொனித்த இனவெறிப் போக்கை எவரும் கவனிக்கவில்லை. காரணம், மேற்கிந்தியத் தீவுகள் அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் கருப்பர்களாக இருந்தது. ஆனால், இப்போது, சிமோண்ட்ஸை மட்டுமே குறிவைத்துத் தாக்கியிருப்பதில் அது பட்டவர்த்தனமாகியிருக்கிறது.

இந்த இனவெறிப் போக்கின் ஊற்றுக்கண் பா. ஜ. க. வளர்த்திருக்கும் இந்துத்துவ மனநிலை.

வெறுமனே இந்துத்துவ மனநிலை மட்டுமேயன்று.

புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்களிடையே கருப்பர்களை “ஊத்தையர்கள்” என்று வெறுக்கும் மனப்போக்கையும் இத்துடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். இது மிகக் குறிப்பாக சாதிய மனப்போக்கோடு இணைந்தது.

சைவ – வெள்ளாளக் கருத்தியல் போக்கின் வெளிப்பாடு. ஈழத் தமிழ் சமூக அமைப்பில் பிள்ளைமார் சாதிய ஆதிக்கத்தின் வெளிப்பாடே இந்த சைவ – வெள்ளாள கருத்தியல் போக்கு எனப்படுவது.

இன்னும் பல நுட்பங்களோடும் இக்கட்டுரையை வாசித்துப் பார்க்கலாம்.

இதில் விரித்திருக்கும் தத்துவார்த்த நோக்கு வேறொரு இடத்திலும் குறிப்பிட்டிருந்த James P. Carse – வின் Finite and Infinite Games: A Vision of Life as Play and Possibility என்ற நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சில காலம் கழித்து வாசித்த Eric Berne – ன் Games People Play: The Psychology of Human Relationships என்ற நூலினாலும் இது என்னுள் செறிவடைந்திருக்கிறது.

——–

 

நவம்பர் 6 – ஜம்ஷெட்பூர், நவம்பர் 9 – நாக்பூர், நவம்பர் 12 – ராஜ்கோட். மூன்று நாட்கள், மூன்று முற்றிலும் வேறான நகரங்கள், ஆனால் ஒரேவிதமான மனநிலையின் பிரதிபலிப்புகள்.

ஜம்ஷெட்பூரில், 4 விக்கெட்டுகளை மட்டுமே இழந்து, 3 ஓவர்களில் 18 ரன்கள் எடுத்தால் வெற்றி என்ற நிலையில் மேற்கு இந்தியத் தீவுகள் அணி இருந்தபோது, பார்வையாளர்களின் ‘அட்டகாசத்தால்’ ஆட்டம் நிறுத்தப்பட்டது. 18 நிமிடங்கள் கழித்து ஆட்டத்தை மீண்டும் தொடர்ந்து, இரண்டு விக்கெட்டுகள் வீழ்ந்து, ராம்நரேஷ் சர்வான் ஒருமுறை ‘தப்பிப் பிழைத்து’, கடைசி பந்தில் 3 ரன்கள் எடுக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்குத் தள்ளப்பட்டு, கடைசியில் அது எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி, 4 ரன்களாகி முடிவுக்கு வந்தது.

கடைசி நிமிடப் பதைபதைப்புவரை ஆட்டத்தை நகர்த்திக்கொண்டுபோகும் தந்திரம் கையாளப்பட்டு ரசிகர்கள் ஓரளவுக்கு திருப்தி செய்யப்பட்டார்கள்.

நாக்பூரிலும், மேற்கிந்தியத் தீவுகள் அணி 4 பந்துகள் வித்தியாசத்திலேயே வெற்றி காண முடிந்தது. இங்கு இந்திய அணி நன்றாக விளையாடிக் கொண்டிருந்த நிலையிலேயே முந்தைய ஆட்டத்தில் எதிரணியின் வெற்றிக்குக் காரணமாக இருந்த ராம்நரேஷ் சர்வான் மீது பார்வையாளர்கள் தமது ‘கோபத்தைக்’ காட்டினார்கள்.

ராஜ்கோட்டிலும், இந்திய அணி வெற்றி பெறும் நம்பிக்கையான நிலையில் இருந்தபோதும், பார்வையாளர்களின் ‘கைவரிசை’ தொடர்ந்தது. இந்திய அணியின் ஒரேயொரு விக்கெட்டை வீழ்த்தியதற்காக, ட்ரேக்ஸ் மீது ‘தண்ணீர் பாட்டில் தாக்குதல்’ தொடுக்கப்பட்டது. ஆட்டத்தில் விளையாடாத மற்றொரு வீரர், பெட்ரோ காலின்ஸின் முகத்தில் ஒரு சிறு மணல் பையும், பிறகு ஒரு கல்லும் விழுந்தது. ஆட்டம் கைவிடப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டு இந்திய அணியின் வெற்றி உறுதி செய்யப்பட்டது.

ஒரு பத்துப்பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, இந்திய அணி தோல்வியின் விளிம்பில் நிற்கும் சந்தர்ப்பங்களில் அரங்கில் கனத்த மெளனம் கவிழ்ந்துவிடும். பரபரப்பான கடைசி ஓவர்களில், தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளின் முன்னால், இருக்கைகளின் நுனியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த வயதுபோனவர்கள் ஒன்றிரண்டுபேரின் உயிர் மாரடைப்பில் பறந்துபோகும். இளைஞர்கள் சோகம் கவிந்த முகத்தோடு தெருக்களில் கூடி, வெற்றி நழுவிப்போன சந்தர்ப்பங்களை ஆதங்கத்தோடு பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இப்போதோ, இந்திய அணி தோல்வி அடைவது என்பதை சகித்துக்கொள்ளவே முடியாத அளவுக்கு நிலைமை ‘முன்னேறியிருக்கிறது’. 1996 – ல் கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற ப்ருடென்ஷியல் கோப்பை அரை இறுதிப் போட்டியில் நிகழ்ந்த கலவரம், சமீபத்திய கலவரங்களுக்கெல்லாம் முன்னோடி என்பதை யாரும் மறந்திருக்க மாட்டார்கள்.

என்ன மனநிலை இது? என்ன வகையான நோய்க்குறி இது? யார் பொறுப்பு இதற்கு? இனிவரும் ஆட்டங்களில் இதுபோன்று நடக்காது என்று என்ன உத்திரவாதம்? தீவிரமாக யோசிக்க வேண்டிய அவசியம் நம் எல்லோர் முன்னும் எழுந்திருக்கிறது.

இந்திய அரசின் தேசிய விளையாட்டு ஃஆக்கிதான் என்றபோதிலும், அரசால் உத்தியோகப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படாத தேசிய விளையாட்டாக, பெருமளவிலான ரசிகர்களை கவர்ந்திழுக்கும், கோடிகள் புரளும், பல பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளின் விளம்பர உத்திகளுக்கு பக்கபலமாக இருக்கும் விளையாட்டாக கிரிக்கெட் இருப்பது எல்லோரும் அறிந்த விஷயமே. என்றாலும், இந்த விளையாட்டு வெகுஜன கலாச்சாரத்தில் விளைவித்திருக்கும் போக்கை பலரும் கவனிக்காமல் விட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால், இதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு, விளையாட்டுக்கள் என்றாலே என்ன, வாழ்வில் அவற்றின் இடம் என்ன, சமூக வாழ்வில், பரஸ்பர உறவுகளில் நாம் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் விளையாட்டுகளின் தன்மை என்ன என்பவை குறித்து ஒரு தெளிவுக்கு வரவேண்டியது அவசியம்.

இயற்கைக்கு நோக்கம் எதுவும் இல்லை என்பதுபோல, வாழ்க்கைக்கு அதனளவில் அர்த்தம் எதுவும் இல்லை. இவற்றுக்கு உள்ளதாகச் சொல்லப்படும் அர்த்தங்கள் எல்லாம், மனிதர்கள் ஏற்றிச் சொன்னவை என்பதற்கு மேலாக வேறு ஒன்றும் இல்லை. அர்த்தங்கள் எதுவும் இல்லை என்றாகிவிடும்போது, நாம் வாழ்வை ஒரு விளையாட்டாகப் பார்க்கமுடியும். இதில் நாம் என்ன வகையான விளையாட்டுகளை ஆடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே அப்போது கேள்வியாக அமையும்.

விளையாட்டுகள் இரண்டு வகையானவையாக இருக்கின்றன. ஒன்று, எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டு (finite games); மற்றது, எல்லைகளற்ற விளையாட்டு (infinite games).

எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டு வெற்றியை இலக்காகக் கொண்டு ஆடப்படுவது. எல்லைகளற்ற விளையாட்டின் நோக்கமோ தொடர்ந்து ஆடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு இல்லை.

வெற்றியை இலக்காகக் கொண்டு ஆடப்படும் எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டு யாராவது ஒருவர், ஒரு தரப்பு வெற்றி பெற்றவுடன் முடிந்துவிடக்கூடியது.

இரண்டு வகையான விளையாட்டுகளிலுமே ஆட்டக்காரர்கள், சுதந்திரமான விருப்பத்தின் பேரிலேயே பங்குகொள்கிறார்கள். ஆனால், எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டில், வெற்றி பெற்றே ஆகவேண்டும் என்ற அழுத்தம் இருப்பதால், அதன் ஆட்டக்காரர்கள், எந்த நேரத்திலும் ஆட்டத்தை நிறுத்திக் கொள்ளவோ, வேறு ஒரு ஆட்டத்தைத் துவங்கவோ தமக்குள்ள சுதந்திரத்தையும் விருப்பப்பூர்வமான தேர்வையும் மறந்துவிட வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆட்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டு காலம், இடம், எண்ணிக்கை என்பவற்றால், வெளியே இருந்து வரையறை செய்யப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட இடத்தில், குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள், குறிப்பிட்ட அளவு எண்ணிக்கையிலான ஆட்டக்காரர்கள் மட்டுமே இதில் பங்குபெற முடியும். அதன் ஆட்டக்காரர்கள் திறன்களின் அடிப்படையில் கவனமாக பரிசீலனை செய்யப்பட்டு தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள். மற்றவர்கள், ஆட்டத்தில் பங்குபெறத் தகுதியற்றவர்கள் என்று ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள்.

எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டின் விதிமுறைகள் அனைத்து தரப்பினராலும் செய்துகொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவாகின்றன. அவற்றை மீறுவது என்பது, எதிர்பார்க்கப்படும் முடிவுக்குத் – யார் வெற்றியாளர் என்பதை கண்டுகொள்வதற்கு – தடையாகி, குழப்பத்தை விளைவித்துவிடும் என்பதால் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. எப்போதும் முடிவையே எதிர்பார்த்திருப்பதால், எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டின் அடிப்படையான பண்பாக கடும் பொறுப்புணர்வு (seriousness) பிரிக்க முடியாமல் கலந்திருக்கிறது.

இதற்கு மாறாக, எல்லைகளுக்குட்படாத விளையாட்டின் நோக்கமே ஆட்டத்தைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதாக இருப்பதால், வெற்றியாளரைத் தீர்மானிப்பதைப் பற்றிய விருப்பமே அதில் இல்லை. ஆட்டத்தில் யாரும் வெற்றிகொண்டு விடுவது ஆட்டத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிடும் என்பதால், அதன் விதிமுறைகள் தொடர்ந்து மாற்றப்பட்டுவிடும். யாரும், அதற்குள் எப்போது வேண்டுமானாலும் நுழையலாம், புத்துணர்ச்சி பெற்றுக் கொள்வதற்காக தற்காலிகமாக வெளியேறலாம், அல்லது, ஆட்டத்தின் விதிகளை மாற்றக்கோரி விளையாட்டிற்கு ஒரு புதிய திசையையோ, ஒரு புதிய விளையாட்டையோகூட துவக்கி வைக்கலாம்.

எல்லைகளுக்குட்படாத விளையாட்டு, அடிப்படையில் எல்லைகளுடனேயே விளையாடும் ஆட்டமாகும். அதன் அடிப்படையான பண்பு விளையாட்டுத்தனம். கட்டற்ற சிரிப்பாக இது வெளிப்படும். மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் சிரிப்பல்ல. மற்றவர்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கும் சிரிப்பு.

எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டில் பங்குபெறுபவர்கள், வெற்றியாளர் என்ற பட்டத்தைப் பெறுவதற்காகப் போராடுகிறார்கள். பட்டத்தை வென்றவர் அனைவரது கவனத்திற்கும் உரியவராகிறார். அனைவரது பார்வையிலும் நிற்கிறார். தோல்வியுற்றவரை எவரும் கண்டுகொள்வதில்லை. எல்லோர் கண்முன்பாகவே அவர் காணாமல் போய்விடுகிறார்.

இந்த வகையான விளையாட்டில், வெற்றி என்பது, பார்வையாளர்கள் இருக்குப்போதே அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது. பார்வையாளர்களுக்கு முன்பாக விளையாடும்போது, எல்லைகளுக்குட்பட்ட விளையாட்டின் ஆட்டக்காரர்கள் எப்போதும் தோல்வி என்ற வாள் தமது தலைகளுக்கு மேலாகத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பது பற்றிய எச்சரிக்கையுணர்வுடன், பார்வைக்குப் புலப்படாமல் போய்விடக்கூடாது என்ற அச்சத்துடனேயே விளையாடுகின்றனர். பார்வையாளர்கள் தம்மைத் தோல்வியாளர்களாகக் கருதிவிடக்கூடாது என்ற விருப்பமே வெற்றி பெறுவதற்கான உத்வேகமாக இங்கு மாற்றம் கொள்கிறது.

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால், தம்மைப் பற்றிப் பார்வையாளர்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பீட்டைத் தவறு என்று நிரூபிப்பதற்காகவே விளையாடத் தொடங்குகிறார்கள். மற்றவர்கள் தம்மைப் பற்றி வைத்திருக்கும் கணிப்பை மாற்றுவதற்கானதாக விளையாட்டு மாறிவிடுவதால், ஆட்டக்காரர்கள் தமது ஆட்டத்தைத் தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருப்பவர்களாக, அதாவது அவர்களே பார்வையாளர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். இதனால், உண்மையான பார்வையாளர்கள் அவர்களுக்கு எதிரில் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றாகிவிடுகிறது.

இதில் பார்வையாளர்களின் பாத்திரம் என்ன? முதலில், பார்வையாளர்களை எப்படி வரையறுப்பது என்பதைப் பார்த்துவிடுவது நல்லது.

பார்வையாளர்களை எண்ணிக்கையை வைத்தோ, குறிப்பிட்ட இடத்தை வைத்தோ தீர்மானிக்க முடியாது. பார்வையாளர்கள் எப்போதும் குறிப்பான ஒரு நிகழ்வைச் சார்ந்தே உருவாகிறார்கள்.

“அன்று நான் டி.வி – யில் ஏதோ ஒரு படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று படத்தை நிறுத்திவிட்டு அவசரச் செய்தி ஒன்றை ஒளிபரப்பு செய்தார்கள். முக்கிய பிரமுகர் ஒருவர் அகால மரணமடைந்த செய்தியை அறிவித்தார்கள். நான் அதிர்ந்து போனேன்,” என்று நினைவுகூறும்போது அங்கே ஒரு பார்வையாளர் இருக்கிறார். ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை ஒட்டியே பார்வையாளர்கள் உருவாகிறார்கள்.

ஒரு நிகழ்வின் பார்வையாளர்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் சிதறி இருக்கலாம். என்றாலும், அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு பண்பு இருக்கிறது. யார் வெற்றிபெறப் போகிறார்கள் என்பதைக் காணும் ஆவலே, சிதறி இருக்கும் அத்தனை பார்வையாளர்களையும் ஒன்றுபடுத்தும் அம்சம்.

இந்த ஆவல், பார்வையாளர்களை, தாம் வெறுமனே பார்வையாளர்கள்தாம் என்பதை மறக்கச்செய்து, விளையாடும் அணிகளோடு, ஆட்டக்காரர்களோடு, தம்மை முற்றிலுமாக ஒன்றிணைத்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு இட்டுசெல்கிறது. தாம் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் அணி தோல்வியடையும்போது, தாமே தோல்வியடைந்தது போல உணர்ந்து தலைகவிழ்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாகத்தான், தாம் வெறுமனே பார்வையாளர்கள் மட்டுமல்ல, ஆட்டக்காரர்களும்கூட என்று நிரூபிக்க வேண்டிய – தம்மைப் பற்றிய மற்றவர்களது அபிப்பிராயத்தை மாற்றவேண்டிய – மனநிலைக்கு ஆட்படுகிறார்கள். அதற்கான செயல்களில் இறங்குகிறார்கள். மேற்கத்திய தீவுகள் அணியுடனான சமீபத்திய ஒருநாள் போட்டிகளின்போது நிகழ்ந்த பார்வையாளர்களின் கலவரங்களில் வெளிப்படும் மனநிலை இதுதான்.

இந்த மனநிலை, ஏதோ கிரிக்கெட் விளையாட்டின்போது மட்டும் வெளிப்பட்ட ஒரு விதிவிலக்கு என்று எடுத்துக்கொண்டுவிட முடியாது. நமது ஜனநாயகத்தின் ‘வளர்ச்சியை’, அது இப்போது அடைந்திருக்கும் இடத்தை, நமது சமூகக் கலாச்சாரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடியாகவே பார்க்கலாம்.

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பாக, இந்திய அணி தோல்வியுறும் சந்தர்ப்பங்களில், மௌனத்தைச் சுமந்துகொண்டுபோன பார்வையாளர்களின் கலாச்சாரம், இந்திய சமூகத்தில் மற்றவர்களை அங்கீகரிக்கும் பண்பாடு எஞ்சியிருந்ததைக் காட்டுகிறது. இப்போது, ஒரு இந்திய விக்கெட் வீழ்ந்தாலும், வீழ்த்திய வீரரைக் குறிவைத்துத் தாக்கும் அளவுக்குப் பார்வையாளர்களிடையே வன்மம் ஓங்கியிருப்பது, நமது பொதுவான சமூகக் கலாச்சாரத்தில், மற்றவர்களை, மாற்றுக் கருத்து உள்ளவர்களைக் கொஞ்சமும் சகித்துக் கொள்ளக்கூட முடியாத பண்பு சகல மட்டங்களிலும் பரவியிருப்பதைக் காட்டுவதாகவே இருக்கிறது.

இது ஏதோ, இந்திய சமூகத்தின் பிரச்சினை மட்டுமே என்று சொல்லி முடித்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. காரணம், இது ஜனநாயகம் என்று நாம் சொல்லும், அது உருவாக்கும் கலாச்சாரத்தின் உள்ளார்ந்த பிரச்சினையும்கூட. நவீன ஜனநாயகம், பண்டைய கிரேக்க நகரங்களில் நிலவிய ஆட்சிமுறையை மாதிரியாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டதைப் பலரும் அறிந்திருக்கலாம். ஆனால், அந்த மாதிரியின் தன்மை என்ன?

போட்டி. வெற்றியாளர் யார் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் போட்டியின் மாதிரியில் உருவானது அது. சுயநலம் கருதாத பொதுநலன் என்ற போர்வையில், வெற்றி பெறுவதற்காக ஒருவர், மற்றவரின் கருத்துக்கள் மீது தாக்குதல் தொடுக்கும் இந்த வடிவத்தின் வெளிப்பாடு விவாதம் (debate). அடிப்படையில் இது ஒரு எல்லைக்குட்பட்ட விளையாட்டு.

இதிலிருந்து விலகி, எல்லைகளற்ற விளையாட்டாக அரசியலையும் கலாச்சாரத்தையும் மாற்றுவதற்கான வடிவங்களை உருவாக்கும் வரையில், எந்தப் பிரச்சினைக்கும் விடிவு இல்லை என்பதை மட்டும் உறுதியாகச் சொல்லலாம்.

தினமணி கதிர் 24.11.02

அரசியல், சமூகம், விளையாட்டு இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

திராவிட இயக்கமும் தமிழ் அரசியற் சமூகத்தில் குடிமை என்கிற கருத்தாக்கமும்

குறிப்பு:

மதுரை ஆராய்ச்சி வட்டம் 1997, மே 24, 25 தேதிகளில் மதுரையில் ஏற்பாடு செய்திருந்த “திராவிட இயக்கமும் கருத்தியலும்: நோக்குகளும் போக்குகளும்” என்ற கருத்தரங்கில் வாசிக்கப்பட்டு “நிறப்பிரிகை” இதழ் 9, நவம்பர் ’97 – ல் வெளிவந்தது.

இங்கு திரு. அண்ணாத்துரையை முன்னிறுத்தி எழுதியிருப்பதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு. திராவிட இயக்க வரலாற்றில் மதிப்பிற்குரிய குத்தூசி குருசாமி அவர்களுக்கு அடுத்து, ஒரு மிக முக்கியமான அறிவாளியாகவும் பன்முகப்பட்ட ஆளுமையாகவும் பரிணமித்தவர் அண்ணா. அவரது எழுத்துக்கள் குறித்து ஒரு கவனக் குவிப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே இதை முயற்சிதேன். ஆனால், தமிழ் அறிவுச் சூழலின் அவசர அடி, பரபரப்புச் சுழல்களில் இம்முயற்சி அடித்துக் கொண்டு போய்விட்டது. அதனால் பெரிய கவலைகள் ஒன்றும் இல்லை. யாராவது எதிர்காலத்தில் இந்தச் சரடுகளை கவனத்தில் கொள்வார்கள் என்ற ஒரு சிறு நம்பிக்கை இன்னமும் இருக்கிறது.

மற்றபடி, அண்ணாவை முன்னிறுத்தி இங்கு மொழிந்திருப்பவை பெரியாருக்கே மிகவும் பொருந்தும் என்று காட்டவே விருப்பம். அதன் பொருட்டு பெரியாரின் எழுத்துக்களிலிருந்து பொருத்தமான இடங்களில் சில இணைப்புகளை சேர்த்திருக்கிறேன். புதிதாக இணைத்திருப்பவை அனைத்தையும் பகர அடைப்புக் குறிகளுக்குள் வைத்திருக்கிறேன். நண்பர்கள் அவற்றுக்கு சற்று கவனம் தந்து வாசிக்க வேண்டுகிறேன்.

மேலும், இக்கட்டுரையை எழுதுகையில் மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவச் சட்டகத்தில் இருந்து திராவிட இயக்கம் நிகழ்த்துகிற விலகல்களின் மீது கவனத்தைக் குவிக்க விரும்பியதால், பெரியாரின் கருத்துக்களின் (அது திராவிட நாடு அல்லது தமிழ் நாடு விடுதலை, தேசம், கடவுள் மறுப்பு என்று எதுவாக இருப்பினும்) அடிநாதமாக எப்போதும் இருந்த சாதி ஒழிப்பின் மீது கவனத்தைக் குவிக்க இயலாமல் போனது. ஆனால் இங்கு தந்துள்ள மேற்கோள்களே இதை உட்கிடையாக உணர்த்தும் என்று நம்புகிறேன்.

மற்றொரு விஷயம். வலைப்பதிவுகளில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் விவாதங்களை அவ்வப்போது கவனித்துக் கொண்டிருப்பதையொட்டி. இங்கு நடைபெறும் விவாதங்களில் வலைப் பதிவுகள் உருவாக்கியிருக்கும் புதிய வெளியை சமூக வெளியின் மற்றொரு நீட்டிப்பாகப் பார்க்கும் பார்வையே தொக்கி இருக்கின்றன. சமூகப் பொது வெளியைப் போன்றே வலைப் பதிவுகள் உருவாக்கியிருக்கும் வெளியையும் பார்ப்பதால் சமூகப் பொது வெளியில் நடந்து கொண்டிருக்கும் கருத்துப் போர்களை இங்கும் அப்படியே நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது தவறு என்றல்ல. அதை மட்டுமே செய்துகொண்டிருப்பதுதான் பிரச்சினை.

இங்கு சமூகப் பொது வெளி குறித்த விளக்கங்களோடு இணைத்து இந்த விஷயத்தை சற்றே அசைபோட்டுப் பார்க்க வேண்டுகிறேன். வலைப் பதிவுகள் உருவாக்கியிருக்கும் வெளி சமூகப் பொது வெளியின் சாத்தியங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. இது குறித்து எனது ஆய்வுகளின் கவனம் இன்னுமும் முழுமை பெறவில்லை என்றபோதிலும், இரு முக்கியமான அம்சங்களைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

ஒன்று, சமூக வெளி உருவாக்கியிருக்கும் வெளியில் , கருத்து சுதந்திர வெளிப்பாட்டிற்கு வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு. உதாரணமாக, print மீடியத்தில் உங்கள் கருத்துக்களை அதைக் கையில் வைத்திருப்பவர் எப்போதும் தணிக்கை செய்யலாம். இங்கு அதற்கான சாத்தியம் மிக மிகக் குறைவு. இதன் விளைவாக சமூகப் பொது வெளியில் சாத்தியமானதைவிட இங்கு ஜனநாயகப் பூர்வமான கருத்துப் பரவல் மிக விரிந்த அளவிற்கு சாத்தியமாகிறது.

மற்றது, வலைப்பதிவுகள் உருவாக்கியிருக்கும் வெளி பொது வெளியில் தனி வெளி. இது திறந்துவிடும் சாத்தியம் முற்றிலும் புதியது. இதன் விளைவாக கருத்துப் போர்களில் உள்ளார்ந்திருக்கும் எதிர் – அரசியல் என்பதைத் தாண்டி, மாற்று அரசியல், மாற்று சிந்தனை, மாற்றுக் கலாச்சாரம், மாற்று வாழ்வு முறைகள் இன்னும் இவை போன்ற ஆரோக்கியமான, படைப்பாக்கப்பூர்வமான (இதை வெறுமனே கலைகள் சார்ந்து சொல்லவில்லை) செயல்பாடுகள், சிந்தனைகள், கருத்துப் பகிர்வுகளுக்கான மிகப்பரந்த வெளி ஒன்று நம் முன் திறந்திருக்கிறது. இதன் வழி சிந்தித்து இத்தளத்தைப் பயன்படுத்துவதே மிகவும் ஆரோக்கியமான விஷயமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.

இந்நோக்கில் சில தெளிவுகளை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடும் இங்கு இக்கட்டுரையை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

நன்றிகள்.

தென் மாவட்டங்களில் தற்போதைய சுற்று கலவரங்களை ஒட்டி போக்குவரத்துக் கழகங்களுக்கும் மாவட்டங்களுக்கும் சாதித் தலைவர்களின் பெயர்களை நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்கிற பொதுக்கருத்து உருவாக்கப்பட்டு இருக்கிறது. ‘உயர்’ சாதிப் பிரிவினரிடம் (பார்ப்பனர், பிள்ளை, முதலியார்) எளிதில் விற்பனையாகக்கூடிய இந்தக் கருத்தை பத்திரிகைகளும் முதல்வரும் வலுவாகவே சொல்லி வருகின்றனர்.

திராவிட இயக்கத்தின் அரசியலில் அதன் ஆரம்பக் காலந்தொட்டு ஊறி வந்தவரான தற்போதைய முதல்வரின் கருத்து தெளிவாகவே சாதியை அரசியலிலிருந்து விலக்கி வைக்கும் ஒரு secular கருத்து என்பதை விளக்கத் தேவையில்லை. ஆனால், இதே முதல்வர் தமது முந்தைய பதவிக் காலங்களின்போது சிறுபான்மையினத்தைச் சேர்ந்தவர் பெயரில் மாவட்டம் அமைத்ததையும் ரம்ஜான் நோன்புக்கு கஞ்சி குடித்ததையும் சில சாதியைச் சேர்ந்தவர்களை கவனமாக அமைச்சர்களாக்கியதும் தேர்தல்களில் சாதி வாக்குகள் சேகரித்ததையும் எப்படி விளங்கிக் கொள்வது? அந்தந்த பிரிவினரை திருப்தி செய்ய, வாக்குகள் சிதறாமல் தக்கவைத்துக்கொள்ள செய்த முயற்சிகள் என்ற விளக்கத்தில் திருப்திப்பட்டுக் கொள்வதா? தற்போது அவர் வலியுறுத்திச் சொல்கிற கருத்தை மற்றொரு சந்தர்ப்பவாதம் என்று அலட்சியமாக சொல்லிவிடலாமா? அல்லது உண்மையிலேயே அவருடைய திராவிட இயக்கப் பாரம்பரியத்தின் secular – ஆன கருத்துக்களின் தாக்கத்தில் வந்தவை என்று அங்கீகரிக்கலாமா?

கடைசி கேள்வியைத் தவிர மற்றவற்றில் ஓரளவு உண்மை இருக்கிறது என்பதை ஒப்புக் கொள்ளலாம். ஆனால், வெறுமனே சந்தர்ப்பவாதம் என்று சொல்லி விஷயத்தை மூட்டை கட்டிவிடுவதாக இல்லாமல் அவருடைய கருத்துக்களுக்கும் செய்கைகளுக்கும் பின்புலமாக, திராவிட இயக்கத்தின் அரசியலில் இருந்த கருத்துக்களை விளங்கிக் கொள்ள முயற்சிப்பதே உருப்படியானதாக இருக்கும். அதே நேரத்தில் அந்தப் பாரம்பரியத்தை secular கருத்தியலாகவும் புரிந்துகொள்ள, விளக்கிவிட முடியாது.

Secular, secularisation என்கிற கருத்தாக்கங்கள் ஐரோப்பிய நிலைமைகளில், குறிப்பான வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்து கட்டமைக்கப்பட்ட நவீன அரசியல் சொல்லாடல்களின்வழி நமக்கு வந்தவை. அவற்றை அதே பொருளில் நாம் இங்கு கையாள முடியுமா என்பது பிரச்சினைக்குரியதே. ஆனால், அன்றாட சொல்லாடல் களத்தில் நாம் கையாள்கிற கருத்தாக்கம் ஒவ்வொன்றும் ஐரோப்பிய நவீன அரசியல் சொல்லாடல்களிலிருந்து பெற்றவையே. நமது தனித்துவமான பாரம்பரியங்களிலிருந்து கையளிக்கப்பட்ட தனித்துவமான அரசியல் சொல்லாடல் என்று எதுவும் இல்லை. ஐரோப்பிய நவீன அரசியல் சொல்லாடல்களின் கருத்தாக்கங்களை அப்படியே இங்கு பிரயோகிப்பது அபத்தங்களுக்கும் நுட்பமான அதிகாரத்துக்கும் இட்டுச் செல்கின்றன.

நமக்குச் சாத்தியமானதெல்லாம் நவீன அரசியல் சொல்லாடல்களுக்குப் புதிய அர்த்தங்களை நமது குறிப்பான நிலைமைகளிலிருந்து சேர்ப்பது மட்டுமே. என்றாலும், அநேக நேரங்களில் நவீன அரசியல் கருத்தாக்கங்களை பயன்படுத்த முடியாமல் போவதோடு புதிய அர்த்தங்களை சேர்ப்பதோகூட சாத்தியமில்லாமல் போய்விடுகிறது. திராவிட இயக்கத்தின் அரசியல் சொல்லாடல் இந்தச் சவாலை ஒருவகையில் ஆரோக்கியமாக எதிர் கொண்டிருக்கிறது என்பதே என் முன்மொழிதல்.

திராவிட இயக்கம் நவீன அரசியல் வடிவங்கள் பலவற்றை எடுத்துக் கொண்டாலும் (கட்சி அமைப்பு, கொள்கை – திட்டம் வரையறுத்துக் கொண்டு செயல்படுவது, பிரச்சார முறைகள்) அதை ஒரு நவீன வகைப்பட்ட அரசியல் இயக்கமாக கறாராக வரையறுத்துவிட முடியாது. அதனுடைய இந்துமத எதிர்ப்பு அரசியல் சொல்லாடலையும் அதன் விளைவுகளையும் சாதி, மத நீக்கச் சொல்லாடலாக, நிகழ்வுப்போக்காக விளக்கிவிட முடியாது. திராவிடன் என்கிற அதன் ஆதாரமான கருத்தாக்கத்தை இனவாதமாக சொல்லிவிட முடியாது. திராவிடத் தேசியச் சொல்லாடலை வழக்கமான தேசியச் சொல்லாடலோடு சேர்த்துவிட முடியாது.

அதன் பரிமாணங்கள் பலவும் கறாரான நவீன அரசியல் கோட்பாடுகளுக்குள் அகப்பட்டுக் கொள்ளாமல் நழுவி தப்பித்துக் கொள்கின்றன. அதனால், ஐரோப்பிய கருத்தாக்கங்களில் இருந்து திராவிட இயக்கச் சொல்லாடல் விலகிச் செல்கிற இடங்களை சுட்டிக் காட்டுவது மட்டுமே இப்போதைக்கு சாத்தியம். அப்படியான சில இடங்களை தொட்டுக் காட்டுவதற்கு இந்த சந்தர்ப்பத்தை எடுத்துக் கொள்கிறேன். இதன் பொருட்டு 1942 – 48 காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த அண்ணாத்துரைகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட அண்ணாவை (1) உயிர்ப்பிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், அதற்கு முன்னதாக ஐரோப்பிய நவீன அரசியல் சொல்லாடல்களைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான விளக்கம் அவசியம். (2)

நாம் இன்று மிகவும் சாதாரணமாக பயன்படுத்துகிற அரசியல் கருத்தாக்கங்கள், கோட்பாடுகள் 17, 18 – ஆம் நூற்றாண்டு முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் (liberal political philosophy) வடித்துக் கொடுத்த சட்டகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்தவை. இந்த முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் தனது காலத்திய அரசியல் சிக்கல்களுக்கு தீர்வுகள் சொல்லும் பொருட்டு கட்டமைத்த முதலாளிய அரசியல் கோட்பாடுகள் (liberal political theories) இன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட வரலாற்று, அரசியல், சமூகச் சூழல்களுக்கும் பொருந்தக் கூடியவையாக, அனைத்தும் தழுவிய (universal) கோட்பாடுகளாக தம்மை முன்னிறுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

இவற்றை நமது சூழலுக்கு அப்படியே பொருத்த முடியாது என்று விளக்குவது இன்னொரு வகையில் அவை தம்மை அனைத்தும் தழுவிய ஒன்றாக முன்னிறுத்திக் கொள்வதை மறுப்பதும் அவற்றின் குறிப்பான தன்மையை வலியுறுத்துவதுமாக இருக்கும். அதனால், இந்தக் கோட்பாடுகள் உருவான குறிப்பான வரலாற்றுச் சூழலின் நிர்ப்பந்தங்களோடு சேர்த்து அவற்றை விளங்கிக் கொள்வது அவசியம்.

17 – ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவெங்கும் ஓயாமல் நிகழ்ந்து வந்த மதச் சண்டைகள் சமூக ஒழுங்கையும் அமைதியையும் குலைப்பதாகவும் ஒட்டுமொத்த சமூகமே அழிந்துவிடக்கூடும் என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்துபவையாகவும் இருந்தன. ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் மாறுபட்ட பண்பாடுகளையும் உலகப் பார்வைகளையும் கொண்டிருந்த இந்த மத, இன, சமூகக் குழுக்களிடையே இணக்கத்தை ஏற்படுத்துவது என்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது. எதிரெதிரான அல்லது மாறுபட்ட நோக்குகளுடைய இந்தக் குழுக்கள் சந்தித்துக் கொள்வதற்கான ஒரு பொதுவான சமூக, அரசியல் வெளி (neutral social – political space) என்பதே இல்லாமலிருந்ததால் ஒரு தரப்பினர் மற்ற தரப்பினரைப் புரிந்து கொள்வதற்கு சாத்தியமில்லாமல், இணக்கம் காண்பதற்கே வழியில்லாமல் இருந்தது.

இப்படியானதொரு நெருக்கடியான சூழலில் சமூக அமைதியை உருவாக்குவதை தமது பொறுப்பாகக் கருதிக்கொண்ட அறிஞர்கள், தத்துவவியலாளர்கள் இந்தக் குழுக்களிலிருந்து விலகிய, பல்வேறு தரப்பினரும் சுமுகமாக சந்தித்துக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு சமூக வெளியை உருவாக்குவதில் முனைந்தனர். நிலவும் பல்வேறு ‘குறுகிய’ குறிப்பான (particularistic) நோக்குகளிலிருந்து, சாய்வுகளிலிருந்து விலகிய ஒரு புறவயப்பட்ட பார்வையிலிருந்து சமூகத்தையும் அரசியலையும் அணுகுவதாக சுயவிளக்கம் செய்துகொண்ட இவர்கள், பல்வேறு குழுப்பண்பாடுகள் (communitarian cultures) சுமத்திய குழு அடையாளங்கள் (communitarian identities) விலக்கப்பட்ட, அனைத்துத் தரப்பினரையும் சுதந்திரமான சரிசமமான தனிநபர்களாக கருதக்கூடிய சமூக வெளியைக் கட்டமைத்தனர். பல்வேறு குறிப்பான அடையாளங்களிலிருந்து (particularistic identities) விலகிய இந்தப் புதிய அடையாளம் அனைத்தும் தழுவியதாக (universal) குடிமை அடையாளமாக (civic identity) சொல்லப்பட்டது. சுதந்திரமான, சமத்துவமான, அருவமான (குறிப்பான பண்பாடுகள் நீக்கம் செய்யப்பட்டதால்) தனிநபர்களாக, குடிமக்களாக (citizens) இதன் உறுப்பினர்கள் வரையறை செய்யப்பட்டனர். இந்த வெளி குடிமை வெளி (civic space).

குறிப்பான குழு அடையாளங்களை தனி வாழ்க்கைக்கு (private sphere) ஒதுக்கிவிடுவது, பொது இடங்களில் (public sphere) தன்னையும் மற்றவர்களையும் சுதந்திரமான, சரிசமமான தனிநபர்களாக, குடிமக்களாக கருதுவது, நடந்துகொள்வது, அரசனின் இடத்தில் அரசியல் சட்டத்தையும் பொதுச் சட்டத்தையும் (civic law) வைத்து மதிப்பது, ஏற்றுக்கொள்வது, பொதுநீதி (civic justice) பற்றிய கேள்வியில் தனது குழுப் பண்பாட்டிற்கே உரிய ‘நல்லது’ பற்றிய பார்வையை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, “நல்லதின் இடத்தில் சரியானதை வைப்பது” (priority of the right over the good), இன்னும் அந்தந்த குறிப்பான ‘தேசிய’ நிலைமைகளையொட்டி இந்த வெளியின் பண்பாடு குடிமைப் பண்பாடாக (civic culture) விளக்கப்பட்டது. இந்தக் குடிமைப் பண்பாட்டின் நியதிகளில் விளக்கம் பெறுகிற சமூகவெளி குடிமைச் சமுதாயமாக (civil society) கட்டமைக்கப்பட்டது. ஒருவகையில் அரசியலிலிருந்து மதத்தை நீக்குவதான இந்தச் செயல்பாடே நாம் இன்று secularisation என்று அழைப்பது. (3)

இந்த ஏற்பாடு நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த மதப் போர்களை சற்று நிரந்தரமான, சுமுகமான முடிவுக்குக் கொண்டுவரவும் சமூக ஒழுங்கையும் அமைதியையும் உறுதி செய்யவும் உதவியது. ஆனால், கட்டமைக்கப்பட்ட இந்த குடிமைப் பண்பாட்டை நியாயப்படுத்தும் பொருட்டு அவர்கள் அளித்த விளக்கங்கள் இன்னும் புதிய, தீவிரமான நெருக்கடிகளையே உருவாக்கின.

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதோவொரு மதத்திற்குள், இனத்திற்குள், இனக்குழுவிற்குள்ளாகவே (நமது சூழலில் சாதிக்குள்) பிறக்கிறான். இந்தக் குழுக்கள், தமக்கே உரிய வகையில் நல்லது, உயர்வானது என்று அடையப்படவேண்டிய இலக்குகளை வரையறுத்து, வாழ்வின் அர்த்தத்தை, இம்மை – மறுமை பற்றிய கேள்விகளுக்கு திருப்திகரமான பதிலை, ஒரு முழுமையான உலகப் பார்வையை அளிக்கின்றன. தமக்கேயுரிய ஒரு அதிகாரப் படிநிலை வரிசையை (paroachial order) வைத்திருக்கின்றன. குடும்பம், கோவில், புனித நூல்கள், பிற நிறுவனங்கள் வழியாக இவற்றை மறு உற்பத்தி செய்து, பாதுகாத்து, வளர்த்து வருகின்றன. மனிதர்கள் குழந்தைப் பருவம் தொட்டே இந்தக் குழு சார்ந்த கருத்துக்களின் செல்வாக்கில், பண்பாட்டிற்கு ஆட்பட்டு வளர்கின்றனர்.

முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் இப்படி ஒரு குழுப்பண்பாட்டின் செல்வாக்கில் வளர்ந்தவர்களை அந்தக் குழு அடையாளத்தை தனி வாழ்க்கைக்கு ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு அல்லது உதிர்த்துவிட்டு, எந்த அடையாளங்களுமற்ற ஒரு அருவமான தனிமனிதனாக தன்னைக் கற்பித்துக் கொண்டு ஒரு பொதுவான, அருவமான குடிமை வெளி என்கிற பொது அரங்குக்கு (public sphere) வரக் கோருகிறது.

ஆனால், வாழ்க்கைக்கான அர்த்தத்தை, ஒரு முழுமையான உலகப் பார்வையைத் தருகிற குழு அடையாளத்தை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு அல்லது உதிர்த்துவிட்டு தாமாக முன்வந்து இந்த அருவமான குடிமை அடையாளத்தை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமானால் குழு உறுப்பினர்களுக்கு இந்த அடையாளம் உண்மையிலேயே நிறைவு தருவதாக, நியாயமான மாற்றீடாக இருக்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால் முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் தான் கட்டமைத்த குடிமை அடையாளத்தை நியாயப்படுத்தியாகவேண்டும். இதை முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் இரண்டு பெரும் பிரிவுகள் செய்தன. முதலாமவர்களை லாக்கியர்கள் (Lockeans) என்றும் இரண்டாமவர்களை கான்டியர்கள் (Kantians) என்றும் அவற்றின் முக்கிய தத்துவவியலாளர்களை வைத்துச் சொல்லலாம்.

லாக்கியர்கள், மனிதர்கள் மதம், இனம், பிற ‘குறுகிய’ அடையாளங்களுக்கு ஆட்படுவதற்கு முன்னால் “இயற்கை நிலையில்” இருந்தனர்; அப்போது சுதந்திரமானவர்களாகவும் சமமானவர்களாகவும் தமது விருப்பத்தின்பாற்பட்டு தாமே கூடி வாழ்ந்தனர்; தம்மை நிர்வகித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு தமது சுதந்திரமான விருப்பத்தின்பேரில் அரசு என்கிற நிறுவனத்தை உருவாக்கிக் கொண்டனர்; உலகம் முழுவதும் எல்லா மனித இனங்களுமே ஆரம்பத்தில் இப்படியே வாழ்ந்தனர்; அத்தகைய “இயற்கையான நிலை” தாம் இப்போது வலியுறுத்துகிற குடிமை சமுதாயம், குடிமைப் பண்பாடு போன்றது என்று விளக்கினர்.

கான்டியர்கள், மனிதன் என்பவன் சாராம்சத்தில் பகுத்தறிவால் விளக்கம் பெறுபவன்; பகுத்தறிவினாலேயே அவனுடைய அக ஆளுமையை முழுமையாக வெளிக் கொண்டுவர முடியும்; பகுத்தறிவை முழுமையாக பிரயோகிப்பவனே தனது விருப்புறுதியை (will) முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறான்; விருப்புறுதியை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிற பகுத்தறிவு மனிதனே சுதந்திரமானவன்; அத்தகைய மனிதர்களே தமக்குள் சரிசமமானவர்களாக இருக்கமுடியும் என்று விளக்கினர். அதோடு, அடிப்படையில் எல்லா மனிதர்களுமே – இடையில் மத, இன, பிற ‘குறுகிய’ எண்ணங்களால் மழுங்கடிக்கப்படாமல் இருந்தார்களேயானால் – பகுத்தறிவின்பாற்பட்டு வாழமுடியும் என்றும் கருதினர். தாம் வலியுறுத்துகிற குடிமைப் பண்பாடும் குடிமைச் சமுதாயமும் இத்தகைய பகுத்தறிவு மனிதர்களைக் கொண்டதாக அல்லது அத்தகையோரை உருவாக்குவதாக இருக்கும் என்றும் கூறினர்.

மொத்தத்தில், குடிமைப் பண்பாட்டை அனைத்தும் தழுவியதாக (universal) சாராம்சமானதாக (essential) அனைத்திற்கும் அடிப்படையானதாக (foundational) முன்வைத்தனர்.

குடிமைப் பண்பாடு மனிதனின் இயற்கை நிலை எனவும் அவனுடைய ஆதாரமான நிலை எனவும் வரலாற்றையும் சமுதாயங்களையும் கடந்த பொதுவான உண்மை எனவும் புரிந்து கொள்ளும் பல்வேறு குழுப் பண்பட்டினர் அத்தகைய இயற்கையான, ஆதாரமான, அனைத்தும் தழுவிய நிலைக்கு தம்மை ‘உயர்த்திக்’ கொள்ளத் தூண்டப்படுவர் என்கிற அடிப்படையில் முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் இந்த இரு பிரிவுகளும் தம்மை நியாயப்படுத்திக் கொண்டன.

இதில் குறித்துக்கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள்: 1) சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த பல்வேறு குறிப்பான குழுப் பண்பாடுகளுக்கெல்லாம் மேலே, எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டதாக எல்லா தரப்பினருக்கும் பொதுவான ஒன்றாக குடிமைப் பண்பாடு நியாயம் செய்யப்பட்ட விதமானது, மற்ற குறிப்பான குழுப் பண்பாடுகளைப் போலவே இதுவும் சில குறிப்பான நோக்குகளைக் கொண்ட ஒரு குறிப்பான பண்பாடு, அடையாளம்தான் என்பதை மறைத்துவிட்டது. 2) குழுப் பண்பாட்டிற்கும் குடிமைப் பண்பாட்டிற்கும் இருந்த வரிசைக்கிரம உறவுநிலையை தலைகீழாக்கியது. அதாவது, எல்லா மனிதர்களுமே முதலில் ஏதாவது ஒரு குழுப் பண்பாட்டிற்குள்ளேயே பிறக்கின்றனர். பிறகே, குடிமைப் பண்பாடு என்று கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்றை ஏற்றுக் கொள்வதா இல்லையா என்கிற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஆனால், குடிமைப் பண்பாட்டை குழுப் பண்பாடுகள் எதுவும் தோன்றுவதற்கு முந்தைய இயற்கை நிலையாக அல்லது மனிதனின் சாராம்சமாக விளக்கியது இந்த உறவை தலைகீழாக்கியது.

இதன் வழியாக குடிமைப் பண்பாடு முன்னிறுத்திய வர்க்கத்தின் நலன்கள் மறைக்கப்பட்டன. ஒரு குறிப்பான பண்பாடு, சமூகமுறை என்பதற்கு மேலாக, மாறுபட்ட சமூக, வரலாற்றுப் பின்னணிகளைக் கொண்ட பல்வேறு சமூகங்களையும் மதிப்பீடு செய்வதற்கான ஒரு பொதுச் சட்டகமாக, கோட்பாடாக இறுக்கப்பட்டு நம்மீதும் திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

குடிமைப் பண்பாடு அடையப்படவேண்டிய இலக்காக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு விடும்போது, குழுப் பண்பாட்டில் இருப்பவர்கள் கடுமையான அடையாள நெருக்கடிக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஒரே நேரத்தில், தனி வாழ்க்கையில் குழுப் பண்பாட்டையும் பொது வாழ்க்கையில் குடிமைப் பண்பாட்டையும் பின்பற்ற வேண்டிய நிலைமை, இருவேறு மொழிகளை ஒரே நேரத்தில் பேசக் கூடியவர்களாக தம்மைத் தகவமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை உருவாக்குகிறது. ஒரு இருமை நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.

இதைவிடத் தீவிரமானதாக, குழுப் பண்பாட்டிற்கும் குடிமைப் பண்பாட்டிற்கும் இடையிலான உறவுநிலை தலைகீழாக்கப்பட்டு மனிதனின் சராம்சமான நிலையாக குடிமைப் பண்பாடு வைக்கப்படும்போது, இவர்கள் தமது குழுப் பண்பாட்டையே உதிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக, தம்மையே அழித்துக் கொண்டு வேறொன்றாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய (குழுப் பண்பாடு அவர்களுடைய முதல் நானை உருவாக்குகிறது என்பதை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டால்) கடுமையான நெருக்கடிக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

இதிலிருக்கும் வன்முறையும் இதன் விளைவாக ஐரோப்பிய சமூகங்கள் அனுபவித்த கொந்தளிப்புகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் இன்று நாம் பரவலாக அறிந்தவை. இதல்லாமல், கொள்கையளவில் குடிமைப் பண்பாடு ஒரு பொதுவான பண்பாடாக அறிவிக்கப்பட்டாலும், நடைமுறையில், அந்தந்த சமூகங்களில் ஆதிக்கத்தில் இருந்த குழுவின் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் ஏற்றிவைத்தே கட்டப்பட்டன. இதனால், பிற சிறுபான்மை, ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்கள் குடிமைப் பண்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே ஆதிக்கக் குழுவின் பண்பாட்டைத் திணிப்பதாக, நுட்பமான ஒடுக்குமுறையாக அமைந்துவிட்டதற்கு நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும். (4)

இதைப் பற்றிப் பேச இன்னும் நிறைய இருக்கிறதென்றாலும் அவற்றை இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திற்கு விட்டுவிட்டு நமது சூழலுக்கு திரும்பி விடுவது நல்லதென்று நினைக்கிறேன். (5)

இங்கு திராவிட இயக்கத்தைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிற இரு தரப்பினர்: 1) தமிழ்த் தேசியவாதிகள் 2) பொதுவுடைமையர். எந்தக் கேள்விகளுமின்றி இந்த ஐரோப்பிய முதலாளியச் சட்டகத்தை மூளைக்குள் இறக்கிக் கொண்டுவிட்ட இவர்கள் திராவிட இயக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளவுமில்லை, கற்றுக் கொள்ளவும் இல்லை.

தமிழ்த் தேசியர்கள் கற்பிதம் செய்கிற ‘தமிழ்த் தேசம்’ எல்லா சமூகப் பிரிவினரையும் தமிழர்களாக (சரிசமமானவர்களாக, தனிநபர்களாக) கட்டமைக்கிறது. சாதியப் பிரச்சினையில் பல்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் தம்மைத் தமிழர்களாகவே கருதவேண்டும் என்று இவர்கள் கோரும்போது இந்தச் சட்டகம் மெல்லத் தெரிய வருகிறது.

பொதுவுடைமையர்கள் எந்த தேசத்திற்குள்ளிருந்தாலும் வர்க்கம் என்கிற குழுமத்தைக் கட்டமைக்கும்போது, ஒடுக்கப்படுகிற சாதிகளில் உள்ள உழைக்கும் மக்களும் ஒடுக்கும் சாதிகளில் உள்ள உழைக்கும் மக்களும் ஒன்று சேர்ந்து தங்களை ஒடுக்கப்படும் வர்க்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு வர்க்கமாக அணிதிரளவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். இந்த விளக்கத்தில் சாதிக் குழுக்களை தனிநபர்களாகப் பிரித்து பிளவுபடுத்தி, தனிநபர்களின் சேர்க்கையான புதிய வர்க்கம் உருவாக வேண்டும் என்கிற அர்த்தம் வந்துவிடுகிறது. (6)

மொத்தத்தில் இருவரும் ஐரோப்பிய நவீன முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தை தெளிவாக உணர்வுப் பூர்வமாகப் புரிந்திருந்து செயல்படவில்லையெனினும் அதற்குள் இருந்தே தேசத்தையும் வர்க்கத்தையும் கட்டமைக்கின்றனர் என்பது தெளிவு.

பொதுவுடைமையர்கள் போல ஒரு கறாரன (விஞ்ஞான கம்யூனிசம்) சட்டகத்தை திராவிட இயக்கம் வைத்திருக்கவில்லையெனினும் சமூகத்தை தனிநபர்களின் இணைவாகக் கற்பிக்கிற, பாவிக்கிற ஐரோப்பிய முதலாளிய அரசியல் தத்துவச் சட்டகத்திலிருந்து விலகி இருப்பது இவர்களுக்கிடையிலான எல்லா வித்தியாசங்களையும் சொல்கிறது.

திராவிட இயக்கம் அனைத்தும் தழுவிய தத்துவச் சட்டகம் எதையும் உருவாக்கிக் கொள்ளாததை அதன் பலமான புள்ளியாகவே கொள்ளலாம். இங்கு மிகவும் அவசியமானது இல்லையென்றாலும் அண்ணாவின் சுவையான மொழியில் இதைப் பற்றி பார்த்துவிடுவது பெரிய தவறாகிவிடாது:

“திராவிட நாடு திராவிடருக்கே என்பது பெரியாரின் சிந்தனையில் பதிந்த சித்திரம்! அது பிரச்சாரம் எனும் ஓவியக்காரனால் தீட்டப்பட்டு, நாட்டு மக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஓவியக்காரன் ஒழுங்குபட, உயர்வுபட சித்திரத்தை தீட்டாமலிருக்கக்கூடும். அவனுக்கு வண்ண ஜாலங்கள் தெரியாத காரணத்தால். ஓவியக்காரனின் திறமைக் குறைவினால் சித்திரத்திலே சில குறை காணப்படலாம். அவைகளைக் கண்டு சித்திரத்தை அளந்து விடாதீர்கள். திறமையுள்ள ஓவியக்காரன் தீட்டினால் எப்படி இருக்கும் என்பது பற்றிச் சிந்தியுங்கள்; அதற்குச் சட்டங்கள் அமைத்துக் கண்ணாடியிட்டு, மனமாளிகையிலே அதனை மாட்டிவைத்தாலன்றோ மதிப்பு அதிகரிக்கும் என்று கூறுகின்றனர் சிலர். தீட்டிய ஓவியத்திற்குச் சட்டமிடட்டும், கண்ணாடி அமைக்கட்டும், அக்காரியமும் ஓவியக்காரன் ஏன் செய்யவில்லை என்று குறை கூறாதீர்கள், அவன் அறியான் அந்த வேலையை. அந்த வேலையிலே மனதைச் செலுத்தினால், சித்திரம் தீட்டுவதிலே கவனம் குறையும். சட்டம் அமைத்துக் காட்டுங்கள், விருப்பமான, பொருத்தமான, வேலைப்பாடுமிகுந்த, கண்கவரும் வனப்பாடுடைய, சட்டங்களை அந்தச் சித்திரக்காரனுக்கு அமைத்துக் காட்டுங்கள். எந்த விதமான சட்டம் அமைப்பினும் எமக்கு விருப்பமே; ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள். சட்டம் அமைக்கும் ஆர்வத்திலே சித்திரத்தை மறைத்துவிடாதீர்கள்!” (எது உமக்கு இடம் ? – C. N.A. திராவிட நாடு, மலர்:3 இதழ்: 36)

சட்டகத்தைக் கட்டமைப்பது என்ன, சட்டம் கட்டுவதில்கூட தனக்கு அக்கறையில்லை என்று சொல்கிறவர் சித்திரம் தீட்டாமல் இருந்துவிடவில்லை.

மொழிவழி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து எழுந்த எல்லை மீட்புப் போராட்டங்களில் – குறிப்பாக தலைநகர் மீட்புப் போராட்டத்தில் – திராவிடர் கழகம் ‘தமிழக விடுதலைக்கு’ துரோகம் செய்துவிட்டது; ஆந்திரர்களின், கேரளர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு துணைபோகிறது என்ற குற்றச்சாட்டை காங்கிரஸ்காரர்கள் கடுமையாக வைத்தபோது அவர்களுக்கு திராவிடர் கழகத்தின் நிலையை விளக்கி அண்ணா எழுதுகிறார்:

“நாம் கோருவது, புது அரசுமுறை – வெறும் சர்வே செய்து எல்லைக்கல் நாட்டுவது அல்ல.

நமது இலட்சியம், மொழியால் மட்டுமல்ல இனத்தால், அதாவது தனியான வாழ்க்கை முறையினால் சித்தரிக்கப்படும் நாடு ஆகும்.

திராவிட நாடு – தனியாக வேண்டும் – தனி அரசாக வேண்டும் என்று நாம் கூறுகிறோம் … இந்தப் பிரச்சினை முதலில் நாம் தமிழ்நாடு தமிழருக்கே (அழுத்தம் அண்ணாவுடையது) என்றுதான் துவங்கினோம்.

தமிழர் என்பதை விளக்கி, தமிழரசு என்பதை விளக்கிக் கொண்டிருக்கையில், இடையே எழுப்பிய சந்தேகங்கள், கேள்விகள் ஆகியவற்றை கவனித்து, அதற்கேற்றவாறு திட்டத்தைத் திருத்தி அமைத்து திராவிடநாடு திராவிடர்க்கே என்று கூறலானோம்.

தமிழர், தமிழ்நாடு, தமிழ்நாடு தமிழர்க்கே என்று நாம் கூறிவந்தபோது தமிழர் என்றால், தனி இனம், ஆரியத்தின் கலப்புக்கு முன்பு உயர்ந்த பண்புகளுடன் வாழ்ந்த இனம் என்பதை வலியுறுத்தி வந்தோம்.

தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்கிற உரிமை முழக்கத்தை அன்பழைப்பாக்கியபோது, அது திராவிடநாடு திராவிடர்க்கே என்று வளர்ந்தது.

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது மூலநோக்கத்தை.

அந்த மூலநோக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்ள ஆந்திரமும் கேரளமும் இசைந்தால் திராவிட நாடு எனும் அளவுக்கு தரணி விரிந்திரிருக்கும்.

அவர்கள் இசையாவிட்டால், தமிழகம் என்ற அளவோடு இருக்கும் – ஆனால் அதுதான் முக்கியம் – அளவு குறைந்து இருப்பினும், மூலநோக்கம் முறியாது – தனி அரசுரிமை இருக்கும்.” [பாகப் பிரிவினை (தலையங்கம்) திராவிட நாடு இதழ்: 50 29.04.47 மலர்: 5].

[தமிழ்நாடு என்று இதுகாறும் பேசியும், எழுதியும் வருவதெல்லாம் தமிழ்நாடு என்பதற்கு திராவிடநாடு என்ற பொருளோடுயில்லாமல், தமிழ்மொழிப் பிரினையைக் கொண்ட கருத்தில் அல்ல (அழுத்தம் எனது) என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.]

[தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் முதலிய மொழிகளைத்தாய் மொழியாகப் பேசிவந்த மக்களையே மிகுதியாகக் கொண்ட நாடுகள் – இது திராவிடம் என்று சொல்லப்படுவது யாவரும் அறிந்ததேயாகும். அந்தத் திராவிடம் என்பது பெரிதும் சென்னை மாகாணமாகவே இருக்கிறதுடன் மற்றும் சிறிது சென்னை மாகாணத்தைத் தொட்ட சுற்றுப்புற நாடாகவும் இருக்கிறது. இந்த விஸ்தீரணத்திற்குட்பட்ட முஸ்லிம்களும், கிறிஸ்தவர்களும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் தங்களை ஆரியர் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பார்ப்பனர் அல்லாத மற்ற இந்துக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் எல்லாரும் திராவிடர்கள் என்ற தலைப்பின் கீழ்தான் வருவார்கள்.]

[ … இன்று நாட்டில் ஒற்றுமைகெட்டு நலம்குன்றி இழிநிலையில் இருப்பதற்கு காரணம், இந்நாட்டு மக்களுக்குத் தாங்கள் ஒரே சோதரர் என்ற உணர்ச்சியில்லாததேயாகும். இதற்கு முக்கியக்காரணம், தமிழர்கள் அல்லது திராவிடர்கள் பிறவியில் உயர்வு தாழ்வு கொள்கை இல்லாதவர்களாயிருப்பதும், திராவிடத்தில் புகுந்து குடியேறி ஆதிக்கம் கொண்ட ஆரியர் பிறவியில் உயர்வு தாழ்வு என்பதையே அடிப்படைக்கொள்கையாகக்கொண்ட சமய சமூகத்தவராயிருப்பதும் ஆகும்.]

[சுதந்திரத் தமிழ்நாடு – குடிஅரசு- 26.11.1939 -ஈ.வெ.ரா]

[ … திராவிடர் என்ற பெயரையும் திராவிடநாடு தனி சுதந்திரநாடாக வேண்டுமென்பதையும், நாம் குறிச்சொல்லாகவும், இலட்சியத்திட்டச் சொல்லாகவும் கொண்டாகவேண்டும்.]

(திராவிடர் கழகம் பெயர் ஏன்? சேலம் செவ்வாய்பேட்டையில் 29.01.1944-ல் சொற்பொழிவு-குடி அரசு 29.01.1944)
(நன்றி: தமிழச்சி, http://thamilachi.blogspot.com/)
(முதல் பாகத்தில் குறிப்பிட்டது போன்று பெரியாரின் கருத்துக்களை பகர அடைப்புக் குறிகளுக்குள் இணைத்திருக்கிறேன். )

எனது குறுக்கீடுகளைச் செய்வதற்கு முன்னதாக அண்ணாவை இன்னும் கொஞ்சம் பேசவிட்டு விடுவது உதவியாக இருக்கும். ‘மூலநோக்கத்தை’ அவர் தெளிவுபடுத்துகிற சில இடங்களைப் பார்க்கலாம்.

1945 – ல் R. K. சண்முகம் செட்டியார் அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தில் ஆற்றிய ஒரு உரையில் திராவிடர் கழகத்தின் அரசியலை மறைமுகமாகத் தாக்குகிறார். ஆரியர் – திராவிடர் என்ற இனங்கள் எப்போதோ இரத்தக் கலப்புக்கு உள்ளாகிவிட்டன; இனியும் இந்த முரணை வைத்துப் பேசுவது பொருந்தாது என்கிற பொருள்பட பேசியிருக்கிறார். அந்த உரையில் மேற்கு நாடுகளின் ஜனநாயக முறை – பெரும்பான்மையினரின் ஆட்சி என்கிற கருத்து நமக்குப் பொருந்திவராது, நமது சூழலுக்கு ஏற்றதான ஒரு ஏற்பாட்டை நாம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று முதலில் பேசியிருக்கிறார்.

அவருக்கு மறுப்பு சொல்வதாக எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் அண்ணா அவருடைய முதல் கருத்தைப் பாராட்டிவிட்டு இரண்டாவதை மறுக்கிறார். சண்முகம் நெ. 2 -க்கு எதிராக சண்முகம் நெ. 1 – ஐ மோதவிட்டு ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார். பிறகு தமது கருத்துக்களைப் பின்வருமாறு தொகுத்து எழுதுகிறார்:

“குடிஅரசுக் கோட்பாட்டுக்குப் புதுப்பொருளும், அந்த அமைப்பு முறைக்குப் புதுத் திருத்தமும் தருவது எவ்வளவு சரியோ, அந்த அளவுக்கும் அதற்குச் சற்று மேலேயுங்கூட இனம் என்பதற்கு, முன்னாள் ஏடுகள் தீட்டிடும் இலக்கணத்தை இந்நாள் நிலைக்கு ஏற்பவும் இந்நாட்டுத் தன்மைக்கு தக்கபடியும், மாற்ற, புதுப்பிக்க சர். சண்முகம் உரிமை பெற்றிருக்கிறார். அதை அறியாது இழக்கிறார்.

இனப்பிரச்சினையின் உயிர்நாடி இதுபோது “கூட்டு உணர்ச்சி” என்று கூறலாம்! முன்னாளிலே வாழ்ந்தோம், இந்நாள் இடர்ப்பட்டோம், நாமார்க்கும் குடியல்லோம் என்ற எழுச்சி, ஏற்பட்டுவிடுமானால், அந்த எழுச்சியிலே, இசைந்துவிடும் மக்கட்தொகுதி, ஒரு இனமாகிறது! இரத்தக் கலப்பு, ஓராட்சியின் கீழ் இருந்த வரலாறு, இவைகள் இந்த எழுச்சியின் முன்பு தலைகாட்ட முடியாது.” (சண்முக சம்வாதம்! – நக்கீரன் திராவிட நாடு மலர்: 3, இதழ் 49, 4 – 03 – 1945).

[ஆரியத்தை உதறித் தள்ளுவதற்குத் தான் நம்மை நாம் திராவிடர் என்று சொல்லிக் கொள்ளுவதாகும். அதற்குத் தூண்டு கோல் தான் திராவிடர் என்பது.

இனித் திராவிடத் தன்மையைப் பற்றிச் சில கூறுகிறேன். நான் நம்மை திராவிடர் என்பதும், இது சரித்திர கால தன்மை என்பதும், உங்களை அந்தக் காலத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புவதாகவும் கருதாதீர்!

அல்லது திராவிடர் – ஆரியர் என்று உடல் கூறு சாஸ்திரப்படி பரீட்சித்து அறிந்து பிரிந்துப் பேசுவதாகக் கருதாதீர்!

அல்லது திராவிடருக்கு என்று சில தன்மைகளை எடுத்துச் சொல்லி, அதைச் சரித்திர ஆதாரப்படி மெய்ப்பித்துச் சொல்வதாகக் கருதாதீர். இவை எப்படி இருந்தாலும், இவை பிரிக்க முடியாததாய் இருந்தாலும் சரி, நம்மை இன்றைய இழிவிலிருந்து – தாழ்மையிலிருந்து முன்னேற முடியாமல் செய்யும் முட்டுக் கட்டையிலிருந்து மீண்டும் தாண்டிச் செல்ல நமக்கு ஒரு குறிச்சொல் வேண்டும்.

ஆதலால் வார்த்தையின் பேரில் வழக்காட வேண்டியதில்லை. திராவிடம் என்பது என்ன மொழியாய் இருந்தால் என்ன? … இந்துக்கள் என்பவர்கள் ஆதிக்கத்தில் இருந்து மீளுவதற்கு ஒரு அறிகுறி மொழி, அவ்வளவில் தான் அதைக் கருத வேண்டும்!

ஆரியன், திராவிடன் என்பது கலந்து போய்விட்டது, பிரிக்க முடியாதது, ரத்தப் பரீட்சையாலும் வேறுபடுத்த முடியாதது என்று சிலர் வாதாடலாம். அது நம் கருத்தை அறியாமல் பேசும் அறிவற்ற பேச்சு என்றே சொல்லுவேன். ஆரிய – திராவிட ரத்தம் கலந்து விட்டிருக்கலாமே தவிர, ஆரிய – திராவிட ஆச்சார அனுஷ்டானங்கள் கலந்து விட்டனவா? ‘பிராமணாள் ஓட்டல்’, பிராமணர்களுக்கு மாத்திரம், பிராமணன் – சூத்திரன், பறையன், சக்கிலி, பிராமணர் அல்லாதவன் ஆகிய பிரிவுகள் எங்காவது கலந்து விட்டதா? பேதம் ஒழிந்து விட்டதா? பிராமணர்கள் என்பவர்கள் உயர்வும், பாடுபடாமல் அனுபவிக்கும் போக போக்கியமும், சூத்திரர்கள், பறையர்கள், சக்கிலிகள் (திராவிடர்கள்) என்பவர்கள் இழிவும், கஷ்ட உழைப்பும், ஏழ்மையும், தரித்திர வாழ்வும் எங்காவது சராசரி கலந்து விட்டதா? பிரிக்க முடியாத படி ஒன்றாகி விட்டதா? எங்கே கலந்து விட்டது? அல்லது அறிவு, கல்வி, தகுதி, திறமை கலந்து விட்டதா? எது கலந்து விட்டது? இரத்தம் கலந்தாலென்ன? கலக்காவிட்டால் என்ன? வாழ்வு, போக போக்கியம், உரிமை கலக்க வேண்டாமா?

ஆகவே, திராவிடர் என்பது நமக்கு ஒரு குறிச்சொல், இலட்சியச் சொல் ஆகும். எப்படியாவது ஆரியக் கட்டுப்பாட்டால் நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற கொடுமையான இழிநிலை, முட்டுக்கட்டை நிலை மாறி, மேன்மை அடைய வேண்டும். ஆரியம் என்றால் மாற்றத்திற்கு இடமில்லாதது; திராவிடம் என்றால் மாற்றிக் கொள்ள இடமளிப்பது என்பது தான் உண்மைத் தத்துவமாகும்.] (அழுத்தங்கள் பெரியாருடையவை)

(ஆரியர் – திராவிடர் இடையே ரத்தம் கலந்து விட்டது என்பது சரி தானா?
09 – 07 – 1945 அன்று ஈரோட்டில் பெரியார் ஆற்றிய சொற்பொழிவு, பெரியார் களஞ்சியம் தொகுதி 19 பக்:251 – 257)

இதைவிடவும் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் கேள்வியும் – பதிலும் பகுதியில் ஆரியர் – திராவிடர் இன இலக்கணங்கள் இன்று மாறுபட்டுள்ளன என்பதை ஏன் ஏற்க மறுக்கிறார் என்ற கேள்விக்கு அண்ணா தரும் பதில் தெளிவாக இருக்கிறது.

“இனங்கள் பலப்பல காலமாக ஓரிடத்தில் வாழ்வதால் கலப்பு ஏற்படுவது இயல்பு என்ற பொது உண்மையை யாரும் மறுக்கவில்லை. ஆனால், எவ்வளவு காலமாக ஒன்றாக வாழ்ந்தும், கலந்திருந்தும்கூட, ஒரு கூட்டத்தினர் இன்னமும் தங்கள் மொழி, நடை உடை, பாவனை ஆகியவைகளை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியும், உயர்வு என்று கூறியும் வருவதைக் காண்கிறோம். இந்தப் போக்கைக் கொண்டுதான் ஆரியர் – திராவிடர் என்று கூறுகிறோம்; வாழ்க்கைமுறை மனப்பான்மை இவைகளையே முக்கியமாக கவனிக்கிறோம்…. சுருக்கமாகவும் சூட்சுமத்தைக் காட்டும் முறையிலும் கூறுவதானால், வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தை ஆதரிப்பவர் ஆரியர், வர்ணாஸ்ரம தர்மம் கூடாது சமத்துவமே நிலவ வேண்டும் என்பவர்கள் திராவிடர்; அதர்மம் கோருவோர் ஆரியர், சமதர்மம் கோருவோர் திராவிடர். திராவிடர் ஒரு குறிசொல். ஒரு குறிப்பான வாழ்க்கை இலட்சியத்தைக் காட்டவே அதனை உபயோகிக்கிறோம்.” (அழுத்தம் என்னுடையது)

(கேள்வியும் – பதிலும், C. N. A. திராவிட நாடு மலர்:6, இதழ்:26, 23 – 11 – 1947)

அண்ணாவின் இந்தக் கருத்துக்களில் மேற்கத்திய கருத்தாக்கங்களிலிருந்து விலகி விழும் இரண்டு விலகல்கள் (displacements) கவனத்திற்குரியவை.

மேற்கத்திய சட்டகங்கள் தேசம் என்கிற அரசியல் சமூகத்தை, மொழியை அடிப்படையாக வைத்து, ஒரு பரப்பை (territory) வரையறுத்துக் கட்டமைக்கின்றன. தேசிய அரசை நிறுவுவதில் குவிந்திருக்கின்றன. அண்ணா கட்டமைக்கிற இந்தத் திராவிடத் தேசியத்தில் இந்த இரண்டு மையங்களும் முக்கியமற்றவையாக, பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.

மேற்கத்திய சமூகத்தில் கட்டமைக்கப்பட்ட இனம் என்கிற கருத்தாக்கம் நிறம், மண்டையோட்டின் அளவு, என்று மனித உடற்கூறுகளை அளவெடுத்து இரத்தக்கலப்பற்ற ஒரு சமூகமாக வரையறை செய்யப்பட்டது அனைவருக்கும் தெரியும். இங்கு திராவிட இனம் ஒரு வாழ்க்கை முறையை, பண்பாட்டை, ஒரு கற்பனையான எதிர்கால சமூகத்தை – சாதிகள் ஒழிந்த ஒரு சமூகத்தை – வைத்துக் கட்டப்படுவது கவனமாக குறித்துக் கொள்ளப்பட வேண்டியது.

இனி, நான் அழுத்திச் சொல்ல விரும்புகிற ஒரு புள்ளிக்கு வருகிறேன். திராவிடத் தேசியச் சொல்லாடல் ஆரியர் என்ற கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு குழுவிற்கு எதிராக, திராவிடர் என்கிற ஒரு குழுவைக் கட்டமைத்தது. இந்தத் திராவிடர் என்கிற குழு அருவமான தனிநபர்களைக் கொண்டதாக கட்டப்படவில்லை. திராவிட இயக்கச் சொல்லாடலின் பெரும்பகுதி (அதில் அண்ணாவின் இந்த இடது சாய்வுச் சொல்லாடல் ஒரு சிறிய அத்தியாயம்தான் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை) சில குறிப்பிட்டக் குழுக்களை – பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளை – விளிப்பதாக, அவர்களது நலன்களை முன்னிறுத்துவதாக இருந்தது. முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரை ஒரு குழுவாக அணுகி அவர்களை இணைத்துக் கொண்டது. இந்தச் சொல்லாடலில் ஒரு செல்வாக்குமிக்க போக்கு தலித் ஆதரவாகவும் இருந்தது. இவை இப்போது நாம் பரவலாக அறிந்தவை.

இதில் நான் கவனத்திற்கு கொண்டு வர விரும்புவது, இத்தகைய சொல்லாடலில் குழு அடையாளம் நீக்கம் செய்யப்பட்ட தனிமனிதன் என்கிற கருத்தாக்கம் காணாமல் போவதைத்தான். மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் மிகவும் கவனமாக கட்டமைத்த குடிமைப் பண்பாடு, குடிமை அடையாளம், இவற்றிலிருந்து விலகி, பல்வேறு குழுக்களையும் மறுவரையறை செய்து, அவற்றின் இணைவாக, ஒரு பெருங்குழுவை, அரசியல் சமூகத்தைக் கட்டமைக்கிறது திராவிடத் தேசியம். மேற்கத்திய கோட்பாட்டுச் சட்டகத்தில் ஒரு விலகலை நிகழ்த்த விரும்புகிறவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கிய புள்ளியாக இது இருக்கும்.

இறுதியாக, திராவிட இயக்கச் சொல்லாடலை ஒரு சாதி, மத நீக்கச் சொல்லாடலாக எடுத்துக் கொள்வதை மறுப்பதற்கு அண்ணாவை மீண்டும் ஒருமுறை அழைத்து முடித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

சேலம் மாநாட்டிற்குப் பிறகு திராவிடர் கழகத் தொடர்பிலிருந்து விலக ஆரம்பித்த ஜஸ்டிஸ் கட்சிப் பெருந்தலைவர்கள் வைத்த ஒரு குற்றச்சாட்டுக்கு எதிராக அண்ணா எழுதுகிறார்:

“சுயமரியாதைக் கோட்பாடுகளை ஜஸ்டிஸ் கட்சியிலே புகுத்தி விடுகிறார்கள்! பல மதத்தினர், பல ஜாதியினர், பல வைதிகர்கள் இருப்பார்கள், அனைவருக்கும் அரசியல் கட்சி பொதுவாக இருக்க வேண்டுமேயல்லாமல், மத விஷயத்திலே குறுக்கிட்டு பலரைக் கட்சியைவிட்டு விலகும்படி செய்யலாமா, கட்சி பலவீனமடைந்துவிடாதா? காரியம் கெட்டுவிடாதா என்று சிலர் கசிந்துருகுகின்றனர் … அரசியலும் மதமும் கலப்பதா என்பதல்ல கேள்வி, மதத்தால் நம்மை அரசியலிலே அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் இழிநிலையைப் போக்கிக்கொள்ள ஆரியர் புகுத்தியிருக்கும் மதத்தை ஒழித்தாகவேண்டும் என்பதே கேள்வி.” (அழுத்தம் என்னுடையது)

இங்கு மதம் அரசியலிலிருந்து விலக்கப்படவில்லை; மதமே அரசியலாக்கப்படுகிறது. மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் சொல்லாடல் தன்னை குறிப்பான (மத, இன, பிற) குழுக்களின் சொல்லாடல்களிலிருந்து விலகிய, தூய கோட்பாட்டுச் சொல்லாடலாக சுயவிளக்கம் செய்துகொள்கிற மாதிரியல்லாமல், மதத்தை அரசியல் கட்டுடைப்பிற்கு உள்ளாக்குகிற இந்தக் குறிப்பிட்ட திராவிடத் தேசியச் சொல்லாடலை ஒரு radical twist என்று சொல்வதில் தவறில்லை.

மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் சொல்லாடல்களில் திராவிட இயக்கம் நிகழ்த்துகிற இந்த விலகல்களிலிருந்து தொடங்கி நாம் இன்று தலித் விடுதலை அரசியலை கட்டமைக்கலாம். நமது காலம் நமக்கு முன் வைத்திருக்கிற கடமையும் அதுவே.

பின் குறிப்புகள்:

(1) இந்தக் காலப்பகுதியில் அண்ணாவின் கருத்துக்கள் என்னென்னெ என்று ஆராய்வது இங்கு எனது நோக்கமில்லை. சைவச் சார்பு, பெரியாரின் தீவிர கருத்துக்கள் இவற்றுக்கிடையில் ஊடாடுகிற அண்ணாவின் கருத்து நிலைகளிலிருந்து எனது சாய்வுகளுக்கேற்ப, அரசியல் தேர்வுகளுக்கேற்ப ஒன்றைத் தேர்வு செய்து நமது சமகால நோக்கங்களுக்கேற்ப உயிர்ப்பிப்பதே, கட்டமைப்பதே இங்கு நான் செய்ய விழைவது.

(2) வருபவை, Thomas Bridges – ன், The Culture of Citizenship: Inventing Postmodern Civic Culture, (Albany: State University of New York Press, 1994) என்ற நூலில் உள்ள கருத்துக்களை அடியொற்றி அமைந்தவை.

(3) மேற்கத்திய சூழலில் secularisation மதநீக்கத்தையே குறித்தது. அங்கும்கூட இந்த நிகழ்வுப்போக்கு முற்றிலும் நிறைவு பெற்றுவிடவில்லை என்றபோதிலும் ஒரு பரந்து விரிந்த அளவில் மொத்த சமூகங்களுமே இந்த அரசியல் சொல்லாடலுக்குள் இழுக்கப்பட்டுவிட்டன. நமது நிலைமைகளில் மதம் தவிர்த்து சாதி, பிற இனக்குழு அடையாளங்களும் நிலவுகின்றன. இவற்றை நீக்கம் செய்யும் முயற்சிகளும்கூட மிகக் குறுகிய பரப்பில், அளவில், மிகவும் தற்காலிகமாகவே செவிசாய்க்கப்படுவது கவனத்திற்குரியது
(4) பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற ஆங்கிலோ – சாக்ஸன் நாடுகளில் ப்ரொட்டஸ்டன்ட் மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்கள் ஏற்றி வைத்தும், ஃப்ரான்ஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளில் கத்தோலிக்க மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்கள் ஏற்றி வைத்தும் குடிமைப் பண்பாடுகள் கட்டமைக்கப்பட்டது எடுப்பாகத் தெரியும் உதாரணங்கள். நமது சூழலில் இந்துமத, பார்ப்பனிய, சைவ – வெள்ளாள மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்களை மையமாக வைத்தே இந்தியத் தேசம், தமிழ்த் தேசம் போன்றவை கட்டமைக்கப்பட்டன/படுகின்றன என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தவை.

(5) குடிமைச் சமுதாயம், குடிமைப் பண்பாடுகள் இவற்றைச் சுற்றி கட்டியெழுப்பப்பட்ட தேசம் என்கிற அரசியல் சமூகம், முதலாளிய அரசுக்கு நியாயப்பாடுகள் வழங்கிய அரசியல் தத்துவங்கள் அனைத்தும் ஆண்-மைய மதிப்பீடுகளை வைத்தே கட்டமைக்கப்பட்டதை இன்று பெண்ணியவாதிகள் விரிவான விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துகிறார்கள். இந்த ஆண்-மைய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் செல்வாக்கிலிருந்து கார்ல் மார்க்ஸ் உட்பட மார்க்சிய எழுத்துக்கள் விடுபட்டுவிடவில்லை. இது குறித்தும் இன்னும் வேறுபல நோக்குகளிலிருந்தும் நமது சூழலில் விரிவாக பேசப்பட வேண்டும்.

(6) மேற்கத்திய சமூகங்களில் ஏற்கனவே தங்களை சரிசமமான, சுதந்திரமான, தனிநபர்களாக கருதிக்கொள்கிற, நடந்து கொள்கிற குடிமைப் பண்பாடுகள் கட்டப்பட்டுவிட்டதொரு சூழலில் முதலாளிxதொழிலாளி என்ற வர்க்கங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டன. நமது சூழலில் சரிசமமான, சுதந்திரமான, தனிநபர்களாக கருதிக்கொண்டு, நடக்கக்கூடிய குடிமைப் பண்பாடு, பொது வெளி மிகக் குறுகிய வெளியாகவே இருக்கக்கூடிய நிலையில் (மேற்கத்திய சமூகங்களைப் போன்ற குடிமைப் பண்பாடுகள், பொது வெளி இங்கு எப்போதாவது திருப்திகரமாக கட்டமைக்கப்பட்டதா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்கட்டும்) சாதியப் படிநிலை வரிசைப்படியே மனிதர்களை இழிவானவர்களாகவும் ‘உயர்’வானவர்களாகவும் கருதவும் நடத்தவும் செய்கிற ஒரு பண்பாட்டுச் சூழலில் வர்க்கச் சொல்லாடல் எந்திரத்தனமாக பிரயோகிக்கப்படுவது குறித்துக் கொள்ளப்படவேண்டும்.

திராவிட இயக்கமும் தமிழ் அரசியற் சமூகத்தில் குடிமை என்கிற கருத்தாக்கமும் … 3

1945 – ல் R. K. சண்முகம் செட்டியார் அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்தில் ஆற்றிய ஒரு உரையில் திராவிடர் கழகத்தின் அரசியலை மறைமுகமாகத் தாக்குகிறார். ஆரியர் – திராவிடர் என்ற இனங்கள் எப்போதோ இரத்தக் கலப்புக்கு உள்ளாகிவிட்டன; இனியும் இந்த முரணை வைத்துப் பேசுவது பொருந்தாது என்கிற பொருள்பட பேசியிருக்கிறார். அந்த உரையில் மேற்கு நாடுகளின் ஜனநாயக முறை – பெரும்பான்மையினரின் ஆட்சி என்கிற கருத்து நமக்குப் பொருந்திவராது, நமது சூழலுக்கு ஏற்றதான ஒரு ஏற்பாட்டை நாம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று முதலில் பேசியிருக்கிறார்.

அவருக்கு மறுப்பு சொல்வதாக எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் அண்ணா அவருடைய முதல் கருத்தைப் பாராட்டிவிட்டு இரண்டாவதை மறுக்கிறார். சண்முகம் நெ. 2 -க்கு எதிராக சண்முகம் நெ. 1 – ஐ மோதவிட்டு ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார். பிறகு தமது கருத்துக்களைப் பின்வருமாறு தொகுத்து எழுதுகிறார்:

“குடிஅரசுக் கோட்பாட்டுக்குப் புதுப்பொருளும், அந்த அமைப்பு முறைக்குப் புதுத் திருத்தமும் தருவது எவ்வளவு சரியோ, அந்த அளவுக்கும் அதற்குச் சற்று மேலேயுங்கூட இனம் என்பதற்கு, முன்னாள் ஏடுகள் தீட்டிடும் இலக்கணத்தை இந்நாள் நிலைக்கு ஏற்பவும் இந்நாட்டுத் தன்மைக்கு தக்கபடியும், மாற்ற, புதுப்பிக்க சர். சண்முகம் உரிமை பெற்றிருக்கிறார். அதை அறியாது இழக்கிறார்.

இனப்பிரச்சினையின் உயிர்நாடி இதுபோது “கூட்டு உணர்ச்சி” என்று கூறலாம்! முன்னாளிலே வாழ்ந்தோம், இந்நாள் இடர்ப்பட்டோம், நாமார்க்கும் குடியல்லோம் என்ற எழுச்சி, ஏற்பட்டுவிடுமானால், அந்த எழுச்சியிலே, இசைந்துவிடும் மக்கட்தொகுதி, ஒரு இனமாகிறது! இரத்தக் கலப்பு, ஓராட்சியின் கீழ் இருந்த வரலாறு, இவைகள் இந்த எழுச்சியின் முன்பு தலைகாட்ட முடியாது.” (சண்முக சம்வாதம்! – நக்கீரன் திராவிட நாடு மலர்: 3, இதழ் 49, 4 – 03 – 1945).

[ஆரியத்தை உதறித் தள்ளுவதற்குத் தான் நம்மை நாம் திராவிடர் என்று சொல்லிக் கொள்ளுவதாகும். அதற்குத் தூண்டு கோல் தான் திராவிடர் என்பது.

இனித் திராவிடத் தன்மையைப் பற்றிச் சில கூறுகிறேன். நான் நம்மை திராவிடர் என்பதும், இது சரித்திர கால தன்மை என்பதும், உங்களை அந்தக் காலத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புவதாகவும் கருதாதீர்!

அல்லது திராவிடர் – ஆரியர் என்று உடல் கூறு சாஸ்திரப்படி பரீட்சித்து அறிந்து பிரிந்துப் பேசுவதாகக் கருதாதீர்!

அல்லது திராவிடருக்கு என்று சில தன்மைகளை எடுத்துச் சொல்லி, அதைச் சரித்திர ஆதாரப்படி மெய்ப்பித்துச் சொல்வதாகக் கருதாதீர். இவை எப்படி இருந்தாலும், இவை பிரிக்க முடியாததாய் இருந்தாலும் சரி, நம்மை இன்றைய இழிவிலிருந்து – தாழ்மையிலிருந்து முன்னேற முடியாமல் செய்யும் முட்டுக் கட்டையிலிருந்து மீண்டும் தாண்டிச் செல்ல நமக்கு ஒரு குறிச்சொல் வேண்டும்.

ஆதலால் வார்த்தையின் பேரில் வழக்காட வேண்டியதில்லை. திராவிடம் என்பது என்ன மொழியாய் இருந்தால் என்ன? … இந்துக்கள் என்பவர்கள் ஆதிக்கத்தில் இருந்து மீளுவதற்கு ஒரு அறிகுறி மொழி, அவ்வளவில் தான் அதைக் கருத வேண்டும்!

ஆரியன், திராவிடன் என்பது கலந்து போய்விட்டது, பிரிக்க முடியாதது, ரத்தப் பரீட்சையாலும் வேறுபாடுத்த முடியாதது என்று சிலர் வாதாடலாம். அது நம் கருத்தை அறியாமல் பேசும் அறிவற்ற பேச்சு என்றே சொல்லுவேன். ஆரிய – திராவிட ரத்தம் கலந்து விட்டிருக்கலாமே தவிர, ஆரிய – திராவிட ஆச்சார அனுஷ்டானங்கள் கலந்து விட்டனவா? ‘பிராமணாள் ஓட்டல்’, பிராமணர்களுக்கு மாத்திரம், பிராமணன் – சூத்திரன், பறையன், சக்கிலி, பிராமணர் அல்லாதவன் ஆகிய பிரிவுகள் எங்காவது கலந்து விட்டதா? பேதம் ஒழிந்து விட்டதா? பிராமணர்கள் என்பவர்கள் உயர்வும், பாடுபடாமல் அனுபவிக்கும் போக போக்கியமும், சூத்திரர்கள், பறையர்கள், சக்கிலிகள் (திராவிடர்கள்) என்பவர்கள் இழிவும், கஷ்ட உழைப்பும், ஏழ்மையும், தரித்திர வாழ்வும் எங்காவது சராசரி கலந்து விட்டதா? பிரிக்க முடியாத படி ஒன்றாகி விட்டதா? எங்கே கலந்து விட்டது? அல்லது அறிவு, கல்வி, தகுதி, திறமை கலந்து விட்டதா? எது கலந்து விட்டது? இரத்தம் கலந்தாலென்ன? கலக்காவிட்டால் என்ன? வாழ்வு, போக போக்கியம், உரிமை கலக்க வேண்டாமா?

ஆகவே, திராவிடர் என்பது நமக்கு ஒரு குறிச்சொல், இலட்சியச் சொல் ஆகும். எப்படியாவது ஆரியக் கட்டுப்பாட்டால் நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற கொடுமையான இழிநிலை, முட்டுக்கட்டை நிலை மாறி, மேன்மை அடைய வேண்டும். ஆரியம் என்றால் மாற்றத்திற்கு இடமில்லாதது; திராவிடம் என்றால் மாற்றிக் கொள்ள இடமளிப்பது என்பது தான் உண்மைத் தத்துவமாகும்.] (அழுத்தங்கள் பெரியாருடையவை)

(ஆரியர் – திராவிடர் இடையே ரத்தம் கலந்து விட்டது என்பது சரி தானா?
09 – 07 – 1945 அன்று ஈரோட்டில் பெரியார் ஆற்றிய சொற்பொழிவு, பெரியார் களஞ்சியம் தொகுதி 19 பக்:251 – 257)

இதைவிடவும் இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் கேள்வியும் – பதிலும் பகுதியில் ஆரியர் – திராவிடர் இன இலக்கணங்கள் இன்று மாறுபட்டுள்ளன என்பதை ஏன் ஏற்க மறுக்கிறார் என்ற கேள்விக்கு அண்ணா தரும் பதில் தெளிவாக இருக்கிறது.

“இனங்கள் பலப்பல காலமாக ஓரிடத்தில் வாழ்வதால் கலப்பு ஏற்படுவது இயல்பு என்ற பொது உண்மையை யாரும் மறுக்கவில்லை. ஆனால், எவ்வளவு காலமாக ஒன்றாக வாழ்ந்தும், கலந்திருந்தும்கூட, ஒரு கூட்டத்தினர் இன்னமும் தங்கள் மொழி, நடை உடை, பாவனை ஆகியவைகளை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டியும், உயர்வு என்று கூறியும் வருவதைக் காண்கிறோம். இந்தப் போக்கைக் கொண்டுதான் ஆரியர் – திராவிடர் என்று கூறுகிறோம்; வாழ்க்கைமுறை மனப்பான்மை இவைகளையே முக்கியமாக கவனிக்கிறோம்…. சுருக்கமாகவும் சூட்சுமத்தைக் காட்டும் முறையிலும் கூறுவதானால், வர்ணாஸ்ரம தர்மத்தை ஆதரிப்பவர் ஆரியர், வர்ணாஸ்ரம தர்மம் கூடாது சமத்துவமே நிலவ வேண்டும் என்பவர்கள் திராவிடர்; அதர்மம் கோருவோர் ஆரியர், சமதர்மம் கோருவோர் திராவிடர். திராவிடர் ஒரு குறிசொல். ஒரு குறிப்பான வாழ்க்கை இலட்சியத்தைக் காட்டவே அதனை உபயோகிக்கிறோம்.” (அழுத்தம் என்னுடையது) (கேள்வியும் – பதிலும், C. N. A. திராவிட நாடு மலர்:6, இதழ்:26, 23 – 11 – 1947)

அண்ணாவின் இந்தக் கருத்துக்களில் மேற்கத்திய கருத்தாக்கங்களிலிருந்து விலகி விழும் இரண்டு விலகல்கள் (displacements) கவனத்திற்குரியவை.

மேற்கத்திய சட்டகங்கள் தேசம் என்கிற அரசியல் சமூகத்தை, மொழியை அடிப்படையாக வைத்து, ஒரு பரப்பை (territory) வரையறுத்துக் கட்டமைக்கின்றன. தேசிய அரசை நிறுவுவதில் குவிந்திருக்கின்றன. அண்ணா கட்டமைக்கிற இந்தத் திராவிடத் தேசியத்தில் இந்த இரண்டு மையங்களும் முக்கியமற்றவையாக, பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றன.

மேற்கத்திய சமூகத்தில் கட்டமைக்கப்பட்ட இனம் என்கிற கருத்தாக்கம் நிறம், மண்டையோட்டின் அளவு, என்று மனித உடற்கூறுகளை அளவெடுத்து இரத்தக்கலப்பற்ற ஒரு சமூகமாக வரையறை செய்யப்பட்டது அனைவருக்கும் தெரியும். இங்கு திராவிட இனம் ஒரு வாழ்க்கை முறையை, பண்பாட்டை, ஒரு கற்பனையான எதிர்கால சமூகத்தை – சாதிகள் ஒழிந்த ஒரு சமூகத்தை – வைத்துக் கட்டப்படுவது கவனமாக குறித்துக் கொள்ளப்பட வேண்டியது.

இனி, நான் அழுத்திச் சொல்ல விரும்புகிற ஒரு புள்ளிக்கு வருகிறேன். திராவிடத் தேசியச் சொல்லாடல் ஆரியர் என்ற கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு குழுவிற்கு எதிராக, திராவிடர் என்கிற ஒரு குழுவைக் கட்டமைத்தது. இந்தத் திராவிடர் என்கிற குழு அருவமான தனிநபர்களைக் கொண்டதாக கட்டப்படவில்லை. திராவிட இயக்கச் சொல்லாடலின் பெரும்பகுதி (அதில் அண்ணாவின் இந்த இடது சாய்வுச் சொல்லாடல் ஒரு சிறிய அத்தியாயம்தான் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை) சில குறிப்பிட்டக் குழுக்களை – பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளை – விளிப்பதாக, அவர்களது நலன்களை முன்னிறுத்துவதாக இருந்தது. முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரை ஒரு குழுவாக அணுகி அவர்களை இணைத்துக் கொண்டது. இந்தச் சொல்லாடலில் ஒரு செல்வாக்குமிக்க போக்கு தலித் ஆதரவாகவும் இருந்தது. இவை இப்போது நாம் பரவலாக அறிந்தவை.

இதில் நான் கவனத்திற்கு கொண்டு வர விரும்புவது, இத்தகைய சொல்லாடலில் குழு அடையாளம் நீக்கம் செய்யப்பட்ட தனிமனிதன் என்கிற கருத்தாக்கம் காணாமல் போவதைத்தான். மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவம் மிகவும் கவனமாக கட்டமைத்த குடிமைப் பண்பாடு, குடிமை அடையாளம், இவற்றிலிருந்து விலகி, பல்வேறு குழுக்களையும் மறுவரையறை செய்து, அவற்றின் இணைவாக, ஒரு பெருங்குழுவை, அரசியல் சமூகத்தைக் கட்டமைக்கிறது திராவிடத் தேசியம். மேற்கத்திய கோட்பாட்டுச் சட்டகத்தில் ஒரு விலகலை நிகழ்த்த விரும்புகிறவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கிய புள்ளியாக இது இருக்கும்.

இறுதியாக, திராவிட இயக்கச் சொல்லாடலை ஒரு சாதி, மத நீக்கச் சொல்லாடலாக எடுத்துக் கொள்வதை மறுப்பதற்கு அண்ணாவை மீண்டும் ஒருமுறை அழைத்து முடித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

சேலம் மாநாட்டிற்குப் பிறகு திராவிடர் கழகத் தொடர்பிலிருந்து விலக ஆரம்பித்த ஜஸ்டிஸ் கட்சிப் பெருந்தலைவர்கள் வைத்த ஒரு குற்றச்சாட்டுக்கு எதிராக அண்ணா எழுதுகிறார்: “சுயமரியாதைக் கோட்பாடுகளை ஜஸ்டிஸ் கட்சியிலே புகுத்தி விடுகிறார்கள்! பல மதத்தினர், பல ஜாதியினர், பல வைதிகர்கள் இருப்பார்கள், அனைவருக்கும் அரசியல் கட்சி பொதுவாக இருக்க வேண்டுமேயல்லாமல், மத விஷயத்திலே குறுக்கிட்டு பலரைக் கட்சியைவிட்டு விலகும்படி செய்யலாமா, கட்சி பலவீனமடைந்துவிடாதா? காரியம் கெட்டுவிடாதா என்று சிலர் கசிந்துருகுகின்றனர் … அரசியலும் மதமும் கலப்பதா என்பதல்ல கேள்வி, மதத்தால் நம்மை அரசியலிலே அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் இழிநிலையைப் போக்கிக்கொள்ள ஆரியர் புகுத்தியிருக்கும் மதத்தை ஒழித்தாகவேண்டும் என்பதே கேள்வி.” (அழுத்தம் என்னுடையது)

இங்கு மதம் அரசியலிலிருந்து விலக்கப்படவில்லை; மதமே அரசியலாக்கப்படுகிறது. மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் சொல்லாடல் தன்னை குறிப்பான (மத, இன, பிற) குழுக்களின் சொல்லாடல்களிலிருந்து விலகிய, தூய கோட்பாட்டுச் சொல்லாடலாக சுயவிளக்கம் செய்துகொள்கிற மாதிரியல்லாமல், மதத்தை அரசியல் கட்டுடைப்பிற்கு உள்ளாக்குகிற இந்தக் குறிப்பிட்ட திராவிடத் தேசியச் சொல்லாடலை ஒரு radical twist என்று சொல்வதில் தவறில்லை.

மேற்கத்திய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் சொல்லாடல்களில் திராவிட இயக்கம் நிகழ்த்துகிற இந்த விலகல்களிலிருந்து தொடங்கி நாம் இன்று தலித் விடுதலை அரசியலை கட்டமைக்கலாம். நமது காலம் நமக்கு முன் வைத்திருக்கிற கடமையும் அதுவே.

திராவிட இயக்கமும் தமிழ் அரசியற் சமூகத்தில் குடிமை என்கிற கருத்தாக்கமும் … 2

லாக்கியர்கள், மனிதர்கள் மதம், இனம், பிற ‘குறுகிய’ அடையாளங்களுக்கு ஆட்படுவதற்கு முன்னால் “இயற்கை நிலையில்” இருந்தனர்; அப்போது சுதந்திரமானவர்களாகவும் சமமானவர்களாகவும் தமது விருப்பத்தின்பாற்பட்டு தாமே கூடி வாழ்ந்தனர்; தம்மை நிர்வகித்துக் கொள்ளும் பொருட்டு தமது சுதந்திரமான விருப்பத்தின்பேரில் அரசு என்கிற நிறுவனத்தை உருவாக்கிக் கொண்டனர்; உலகம் முழுவதும் எல்லா மனித இனங்களுமே ஆரம்பத்தில் இப்படியே வாழ்ந்தனர்; அத்தகைய “இயற்கையான நிலை” தாம் இப்போது வலியுறுத்துகிற குடிமை சமுதாயம், குடிமைப் பண்பாடு போன்றது என்று விளக்கினர்.

கான்டியர்கள், மனிதன் என்பவன் சாராம்சத்தில் பகுத்தறிவால் விளக்கம் பெறுபவன்; பகுத்தறிவினாலேயே அவனுடைய அக ஆளுமையை முழுமையாக வெளிக் கொண்டுவர முடியும்; பகுத்தறிவை முழுமையாக பிரயோகிப்பவனே தனது விருப்புறுதியை (will) முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறான்; விருப்புறுதியை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிற பகுத்தறிவு மனிதனே சுதந்திரமானவன்; அத்தகைய மனிதர்களே தமக்குள் சரிசமமானவர்களாக இருக்கமுடியும் என்று விளக்கினர். அதோடு, அடிப்படையில் எல்லா மனிதர்களுமே – இடையில் மத, இன, பிற ‘குறுகிய’ எண்ணங்களால் மழுங்கடிக்கப்படாமல் இருந்தார்களேயானால் – பகுத்தறிவின்பாற்பட்டு வாழமுடியும் என்றும் கருதினர். தாம் வலியுறுத்துகிற குடிமைப் பண்பாடும் குடிமைச் சமுதாயமும் இத்தகைய பகுத்தறிவு மனிதர்களைக் கொண்டதாக அல்லது அத்தகையோரை உருவாக்குவதாக இருக்கும் என்றும் கூறினர்.

மொத்தத்தில், குடிமைப் பண்பாட்டை அனைத்தும் தழுவியதாக (universal) சாராம்சமானதாக (essential) அனைத்திற்கும் அடிப்படையானதாக (foundational) முன்வைத்தனர்.

குடிமைப் பண்பாடு மனிதனின் இயற்கை நிலை எனவும் அவனுடைய ஆதாரமான நிலை எனவும் வரலாற்றையும் சமுதாயங்களையும் கடந்த பொதுவான உண்மை எனவும் புரிந்து கொள்ளும் பல்வேறு குழுப் பண்பட்டினர் அத்தகைய இயற்கையான, ஆதாரமான, அனைத்தும் தழுவிய நிலைக்கு தம்மை ‘உயர்த்திக்’ கொள்ளத் தூண்டப்படுவர் என்கிற அடிப்படையில் முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் இந்த இரு பிரிவுகளும் தம்மை நியாயப்படுத்திக் கொண்டன.

இதில் குறித்துக்கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள்: 1) சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த பல்வேறு குறிப்பான குழுப் பண்பாடுகளுக்கெல்லாம் மேலே, எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டதாக எல்லா தரப்பினருக்கும் பொதுவான ஒன்றாக குடிமைப் பண்பாடு நியாயம் செய்யப்பட்ட விதமானது, மற்ற குறிப்பான குழுப் பண்பாடுகளைப் போலவே இதுவும் சில குறிப்பான நோக்குகளைக் கொண்ட ஒரு குறிப்பான பண்பாடு, அடையாளம்தான் என்பதை மறைத்துவிட்டது. 2) குழுப் பண்பாட்டிற்கும் குடிமைப் பண்பாட்டிற்கும் இருந்த வரிசைக்கிரம உறவுநிலையை தலைகீழாக்கியது.
அதாவது, எல்லா மனிதர்களுமே முதலில் ஏதாவது ஒரு குழுப் பண்பாட்டிற்குள்ளேயே பிறக்கின்றனர். பிறகே, குடிமைப் பண்பாடு என்று கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்றை ஏற்றுக் கொள்வதா இல்லையா என்கிற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஆனால், குடிமைப் பண்பாட்டை குழுப் பண்பாடுகள் எதுவும் தோன்றுவதற்கு முந்தைய இயற்கை நிலையாக அல்லது மனிதனின் சாராம்சமாக விளக்கியது இந்த உறவை தலைகீழாக்கியது.

இதன் வழியாக குடிமைப் பண்பாடு முன்னிறுத்திய வர்க்கத்தின் நலன்கள் மறைக்கப்பட்டன. ஒரு குறிப்பான பண்பாடு, சமூகமுறை என்பதற்கு மேலாக, மாறுபட்ட சமூக, வரலாற்றுப் பின்னணிகளைக் கொண்ட பல்வேறு சமூகங்களையும் மதிப்பீடு செய்வதற்கான ஒரு பொதுச் சட்டகமாக, கோட்பாடாக இறுக்கப்பட்டு நம்மீதும் திணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

குடிமைப் பண்பாடு அடையப்படவேண்டிய இலக்காக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு விடும்போது, குழுப் பண்பாட்டில் இருப்பவர்கள் கடுமையான அடையாள நெருக்கடிக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர். ஒரே நேரத்தில், தனி வாழ்க்கையில் குழுப் பண்பாட்டையும் பொது வாழ்க்கையில் குடிமைப் பண்பாட்டையும் பின்பற்ற வேண்டிய நிலைமை, இருவேறு மொழிகளை ஒரே நேரத்தில் பேசக் கூடியவர்களாக தம்மைத் தகவமைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை உருவாக்குகிறது. ஒரு இருமை நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.

இதைவிடத் தீவிரமானதாக, குழுப் பண்பாட்டிற்கும் குடிமைப் பண்பாட்டிற்கும் இடையிலான உறவுநிலை தலைகீழாக்கப்பட்டு மனிதனின் சராம்சமான நிலையாக குடிமைப் பண்பாடு வைக்கப்படும்போது, இவர்கள் தமது குழுப் பண்பாட்டையே உதிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக, தம்மையே அழித்துக் கொண்டு வேறொன்றாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய (குழுப் பண்பாடு அவர்களுடைய முதல் நானை உருவாக்குகிறது என்பதை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டால்) கடுமையான நெருக்கடிக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

இதிலிருக்கும் வன்முறையும் இதன் விளைவாக ஐரோப்பிய சமூகங்கள் அனுபவித்த கொந்தளிப்புகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் இன்று நாம் பரவலாக அறிந்தவை. இதல்லாமல், கொள்கையளவில் குடிமைப் பண்பாடு ஒரு பொதுவான பண்பாடாக அறிவிக்கப்பட்டாலும், நடைமுறையில், அந்தந்த சமூகங்களில் ஆதிக்கத்தில் இருந்த குழுவின் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் ஏற்றிவைத்தே கட்டப்பட்டன. இதனால், பிற சிறுபான்மை, ஒடுக்கப்பட்ட குழுக்கள் குடிமைப் பண்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே ஆதிக்கக் குழுவின் பண்பாட்டைத் திணிப்பதாக, நுட்பமான ஒடுக்குமுறையாக அமைந்துவிட்டதற்கு நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும். (4)

இதைப் பற்றிப் பேச இன்னும் நிறைய இருக்கிறதென்றாலும் அவற்றை இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திற்கு விட்டுவிட்டு நமது சூழலுக்கு திரும்பி விடுவது நல்லதென்று நினைக்கிறேன். (5)

இங்கு திராவிட இயக்கத்தைக் கடுமையாக விமர்சிக்கிற இரு தரப்பினர்: 1) தமிழ்த் தேசியவாதிகள் 2) பொதுவுடைமையர். எந்தக் கேள்விகளுமின்றி இந்த ஐரோப்பிய முதலாளியச் சட்டகத்தை மூளைக்குள் இறக்கிக் கொண்டுவிட்ட இவர்கள் திராவிட இயக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளவுமில்லை, கற்றுக் கொள்ளவும் இல்லை.

தமிழ்த் தேசியர்கள் கற்பிதம் செய்கிற ‘தமிழ்த் தேசம்’ எல்லா சமூகப் பிரிவினரையும் தமிழர்களாக (சரிசமமானவர்களாக, தனிநபர்களாக) கட்டமைக்கிறது. சாதியப் பிரச்சினையில் பல்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் தம்மைத் தமிழர்களாகவே கருதவேண்டும் என்று இவர்கள் கோரும்போது இந்தச் சட்டகம் மெல்லத் தெரிய வருகிறது.

பொதுவுடைமையர்கள் எந்த தேசத்திற்குள்ளிருந்தாலும் வர்க்கம் என்கிற குழுமத்தைக் கட்டமைக்கும்போது, ஒடுக்கப்படுகிற சாதிகளில் உள்ள உழைக்கும் மக்களும் ஒடுக்கும் சாதிகளில் உள்ள உழைக்கும் மக்களும் ஒன்று சேர்ந்து தங்களை ஒடுக்கப்படும் வர்க்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு வர்க்கமாக அணிதிரளவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்கள். இந்த விளக்கத்தில் சாதிக் குழுக்களை தனிநபர்களாகப் பிரித்து பிளவுபடுத்தி, தனிநபர்களின் சேர்க்கையான புதிய வர்க்கம் உருவாக வேண்டும் என்கிற அர்த்தம் வந்துவிடுகிறது. (6)

மொத்தத்தில் இருவரும் ஐரோப்பிய நவீன முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தை தெளிவாக உணர்வுப் பூர்வமாகப் புரிந்திருந்து செயல்படவில்லையெனினும் அதற்குள் இருந்தே தேசத்தையும் வர்க்கத்தையும் கட்டமைக்கின்றனர் என்பது தெளிவு.

பொதுவுடைமையர்கள் போல ஒரு கறாரன (விஞ்ஞான கம்யூனிசம்) சட்டகத்தை திராவிட இயக்கம் வைத்திருக்கவில்லையெனினும் சமூகத்தை தனிநபர்களின் இணைவாகக் கற்பிக்கிற, பாவிக்கிற ஐரோப்பிய முதலாளிய அரசியல் தத்துவச் சட்டகத்திலிருந்து விலகி இருப்பது இவர்களுக்கிடையிலான எல்லா வித்தியாசங்களையும் சொல்கிறது.

திராவிட இயக்கம் அனைத்தும் தழுவிய தத்துவச் சட்டகம் எதையும் உருவாக்கிக் கொள்ளாததை அதன் பலமான புள்ளியாகவே கொள்ளலாம். இங்கு மிகவும் அவசியமானது இல்லையென்றாலும் அண்ணாவின் சுவையான மொழியில் இதைப் பற்றி பார்த்துவிடுவது பெரிய தவறாகிவிடாது:

“திராவிட நாடு திராவிடருக்கே என்பது பெரியாரின் சிந்தனையில் பதிந்த சித்திரம்! அது பிரச்சாரம் எனும் ஓவியக்காரனால் தீட்டப்பட்டு, நாட்டு மக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஓவியக்காரன் ஒழுங்குபட, உயர்வுபட சித்திரத்தை தீட்டாமலிருக்கக்கூடும். அவனுக்கு வண்ண ஜாலங்கள் தெரியாத காரணத்தால். ஓவியக்காரனின் திறமைக் குறைவினால் சித்திரத்திலே சில குறை காணப்படலாம். அவைகளைக் கண்டு சித்திரத்தை அளந்து விடாதீர்கள். திறமையுள்ள ஓவியக்காரன் தீட்டினால் எப்படி இருக்கும் என்பது பற்றிச் சிந்தியுங்கள்; அதற்குச் சட்டங்கள் அமைத்துக் கண்ணாடியிட்டு, மனமாளிகையிலே அதனை மாட்டிவைத்தாலன்றோ மதிப்பு அதிகரிக்கும் என்று கூறுகின்றனர் சிலர். தீட்டிய ஓவியத்திற்குச் சட்டமிடட்டும், கண்ணாடி அமைக்கட்டும், அக்காரியமும் ஓவியக்காரன் ஏன் செய்யவில்லை என்று குறை கூறாதீர்கள், அவன் அறியான் அந்த வேலையை. அந்த வேலையிலே மனதைச் செலுத்தினால், சித்திரம் தீட்டுவதிலே கவனம் குறையும். சட்டம் அமைத்துக் காட்டுங்கள், விருப்பமான, பொருத்தமான, வேலைப்பாடுமிகுந்த, கண்கவரும் வனப்பாடுடைய, சட்டங்களை அந்தச் சித்திரக்காரனுக்கு அமைத்துக் காட்டுங்கள். எந்த விதமான சட்டம் அமைப்பினும் எமக்கு விருப்பமே; ஆனால் ஒரு வேண்டுகோள். சட்டம் அமைக்கும் ஆர்வத்திலே சித்திரத்தை மறைத்துவிடாதீர்கள்!” (எது உமக்கு இடம் ? – C. N.A. திராவிட நாடு, மலர்:3 இதழ்: 36)

சட்டகத்தைக் கட்டமைப்பது என்ன, சட்டம் கட்டுவதில்கூட தனக்கு அக்கறையில்லை என்று சொல்கிறவர் சித்திரம் தீட்டாமல் இருந்துவிடவில்லை.

மொழிவழி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து எழுந்த எல்லை மீட்புப் போராட்டங்களில் – குறிப்பாக தலைநகர் மீட்புப் போராட்டத்தில் – திராவிடர் கழகம் ‘தமிழக விடுதலைக்கு’ துரோகம் செய்துவிட்டது; ஆந்திரர்களின், கேரளர்களின் ஆதிக்கத்திற்கு துணைபோகிறது என்ற குற்றச்சாட்டை காங்கிரஸ்காரர்கள் கடுமையாக வைத்தபோது அவர்களுக்கு திராவிடர் கழகத்தின் நிலையை விளக்கி அண்ணா எழுதுகிறார்:

“நாம் கோருவது, புது அரசுமுறை – வெறும் சர்வே செய்து எல்லைக்கல் நாட்டுவது அல்ல.

நமது இலட்சியம், மொழியால் மட்டுமல்ல இனத்தால், அதாவது தனியான வாழ்க்கை முறையினால் சித்தரிக்கப்படும் நாடு ஆகும்.

திராவிட நாடு – தனியாக வேண்டும் – தனி அரசாக வேண்டும் என்று நாம் கூறுகிறோம் … இந்தப் பிரச்சினை முதலில் நாம் தமிழ்நாடு தமிழருக்கே (அழுத்தம் அண்ணாவுடையது) என்றுதான் துவங்கினோம்.

தமிழர் என்பதை விளக்கி, தமிழரசு என்பதை விளக்கிக் கொண்டிருக்கையில், இடையே எழுப்பிய சந்தேகங்கள், கேள்விகள் ஆகியவற்றை கவனித்து, அதற்கேற்றவாறு திட்டத்தைத் திருத்தி அமைத்து திராவிடநாடு திராவிடர்க்கே என்று கூறலானோம்.

தமிழர், தமிழ்நாடு, தமிழ்நாடு தமிழர்க்கே என்று நாம் கூறிவந்தபோது தமிழர் என்றால், தனி இனம், ஆரியத்தின் கலப்புக்கு முன்பு உயர்ந்த பண்புகளுடன் வாழ்ந்த இனம் என்பதை வலியுறுத்தி வந்தோம்.

தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்கிற உரிமை முழக்கத்தை அன்பழைப்பாக்கியபோது, அது திராவிடநாடு திராவிடர்க்கே என்று வளர்ந்தது.

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது மூலநோக்கத்தை.

அந்த மூலநோக்கத்தை ஏற்றுக் கொள்ள ஆந்திரமும் கேரளமும் இசைந்தால் திராவிட நாடு எனும் அளவுக்கு தரணி விரிந்திரிருக்கும்.

அவர்கள் இசையாவிட்டால், தமிழகம் என்ற அளவோடு இருக்கும் – ஆனால் அதுதான் முக்கியம் – அளவு குறைந்து இருப்பினும், மூலநோக்கம் முறியாது – தனி அரசுரிமை இருக்கும்.” [பாகப் பிரிவினை (தலையங்கம்) திராவிட நாடு இதழ்: 50 29.04.47 மலர்: 5].

[தமிழ்நாடு என்று இதுகாறும் பேசியும், எழுதியும் வருவதெல்லாம் தமிழ்நாடு என்பதற்கு திராவிடநாடு என்ற பொருளோடுயில்லாமல், தமிழ்மொழிப் பிரினையைக் கொண்ட கருத்தில் அல்ல (அழுத்தம் எனது) என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.]

[தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் முதலிய மொழிகளைத்தாய் மொழியாகப் பேசிவந்த மக்களையே மிகுதியாகக் கொண்ட நாடுகள் – இது திராவிடம் என்று சொல்லப்படுவது யாவரும் அறிந்ததேயாகும். அந்தத் திராவிடம் என்பது பெரிதும் சென்னை மாகாணமாகவே இருக்கிறதுடன் மற்றும் சிறிது சென்னை மாகாணத்தைத் தொட்ட சுற்றுப்புற நாடாகவும் இருக்கிறது. இந்த விஸ்தீரணத்திற்குட்பட்ட முஸ்லிம்களும், கிறிஸ்தவர்களும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் தங்களை ஆரியர் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பார்ப்பனர் அல்லாத மற்ற இந்துக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் எல்லாரும் திராவிடர்கள் என்ற தலைப்பின் கீழ்தான் வருவார்கள்.]

[ … இன்று நாட்டில் ஒற்றுமைகெட்டு நலம்குன்றி இழிநிலையில் இருப்பதற்கு காரணம், இந்நாட்டு மக்களுக்குத் தாங்கள் ஒரே சோதரர் என்ற உணர்ச்சியில்லாததேயாகும். இதற்கு முக்கியக்காரணம், தமிழர்கள் அல்லது திராவிடர்கள் பிறவியில் உயர்வு தாழ்வு கொள்கை இல்லாதவர்களாயிருப்பதும், திராவிடத்தில் புகுந்து குடியேறி ஆதிக்கம் கொண்ட ஆரியர் பிறவியில் உயர்வு தாழ்வு என்பதையே அடிப்படைக்கொள்கையாகக்கொண்ட சமய சமூகத்தவராயிருப்பதும் ஆகும்.]

[சுதந்திரத் தமிழ்நாடு – குடிஅரசு- 26.11.1939 -ஈ.வெ.ரா]

[ … திராவிடர் என்ற பெயரையும் திராவிடநாடு தனி சுதந்திரநாடாக வேண்டுமென்பதையும், நாம் குறிச்சொல்லாகவும், இலட்சியத்திட்டச் சொல்லாகவும் கொண்டாகவேண்டும்.]

(திராவிடர் கழகம் பெயர் ஏன்? சேலம் செவ்வாய்பேட்டையில் 29.01.1944-ல் சொற்பொழிவு-குடி அரசு 29.01.1944)

(நன்றி: தமிழச்சி, http://thamilachi.blogspot.com/)

(முதல் பாகத்தில் குறிப்பிட்டது போன்று பெரியாரின் கருத்துக்களை பகர அடைப்புக் குறிகளுக்குள் இணைத்திருக்கிறேன். )

எனது குறுக்கீடுகளைச் செய்வதற்கு முன்னதாக அண்ணாவை இன்னும் கொஞ்சம் பேசவிட்டு விடுவது உதவியாக இருக்கும். ‘மூலநோக்கத்தை’ அவர் தெளிவுபடுத்துகிற சில இடங்களைப் பார்க்கலாம்.

பின்குறிப்புகள்:

(4) பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற ஆங்கிலோ – சாக்ஸன் நாடுகளில் ப்ரொட்டஸ்டன்ட் மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்கள் ஏற்றி வைத்தும், ஃப்ரான்ஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளில் கத்தோலிக்க மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்கள் ஏற்றி வைத்தும் குடிமைப் பண்பாடுகள் கட்டமைக்கப்பட்டது எடுப்பாகத் தெரியும் உதாரணங்கள். நமது சூழலில் இந்துமத, பார்ப்பனிய, சைவ – வெள்ளாள மதிப்பீடுகள், ஒழுக்கங்களை மையமாக வைத்தே இந்தியத் தேசம், தமிழ்த் தேசம் போன்றவை கட்டமைக்கப்பட்டன/படுகின்றன என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தவை.

(5) குடிமைச் சமுதாயம், குடிமைப் பண்பாடுகள் இவற்றைச் சுற்றி கட்டியெழுப்பப்பட்ட தேசம் என்கிற அரசியல் சமூகம், முதலாளிய அரசுக்கு நியாயப்பாடுகள் வழங்கிய அரசியல் தத்துவங்கள் அனைத்தும் ஆண்-மைய மதிப்பீடுகளை வைத்தே கட்டமைக்கப்பட்டதை இன்று பெண்ணியவாதிகள் விரிவான விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துகிறார்கள். இந்த ஆண்-மைய முதலாளிய அரசியல் தத்துவத்தின் செல்வாக்கிலிருந்து கார்ல் மார்க்ஸ் உட்பட மார்க்சிய எழுத்துக்கள் விடுபட்டுவிடவில்லை. இது குறித்தும் இன்னும் வேறுபல நோக்குகளிலிருந்தும் நமது சூழலில் விரிவாக பேசப்பட வேண்டும்.

(6) மேற்கத்திய சமூகங்களில் ஏற்கனவே தங்களை சரிசமமான, சுதந்திரமான, தனிநபர்களாக கருதிக்கொள்கிற, நடந்து கொள்கிற குடிமைப் பண்பாடுகள் கட்டப்பட்டுவிட்டதொரு சூழலில் முதலாளிxதொழிலாளி என்ற வர்க்கங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டன. நமது சூழலில் சரிசமமான, சுதந்திரமான, தனிநபர்களாக கருதிக்கொண்டு, நடக்கக்கூடிய குடிமைப் பண்பாடு, பொது வெளி மிகக் குறுகிய வெளியாகவே இருக்கக்கூடிய நிலையில் (மேற்கத்திய சமூகங்களைப் போன்ற குடிமைப் பண்பாடுகள், பொது வெளி இங்கு எப்போதாவது திருப்திகரமாக கட்டமைக்கப்பட்டதா என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருக்கட்டும்) சாதியப் படிநிலை வரிசைப்படியே மனிதர்களை இழிவானவர்களாகவும் ‘உயர்’வானவர்களாகவும் கருதவும் நடத்தவும் செய்கிற ஒரு பண்பாட்டுச் சூழலில் வர்க்கச் சொல்லாடல் எந்திரத்தனமாக பிரயோகிக்கப்படுவது குறித்துக் கொள்ளப்படவேண்டும்.

(தொடரும் … )

%d bloggers like this: