மார்க்சிய மந்திரக் குகைகள்: வர்க்க வாள்: பட்டாக்கத்தி பைரவன் …3

III

இங்கே இதுவரைக்கும் திரு. கேசவனின் அடிப்படையான ஆய்வுச் சட்டகத்தை மறுக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன். அதோடுகூட தலித் அரசியலை அவர் அரசியலற்ற முறையில் அணுகியிருப்பதையும் காட்ட முயற்சி செய்திருக்கிறேன். தனிக் கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்டு இருக்கிற செய்திகளை தொடக்கூட இல்லை. அப்படிச் செய்வதைவிட இந்தக் கட்டுரைகளில் வெளிப்பட்டிருக்கிற அவருடைய ‘பார்வைகளை’ மட்டும் போகிற போக்கிலாவது பார்ப்பது அவசியமாகப்படுகிறது.

தாழ்த்தப்பட்டோர் இயக்கங்கள் என்ற கட்டுரையில், தலித் இயக்கங்களை அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் – அமைப்புகள் என்பதற்குள்ளாக சுருக்கிவிடுகிறார். இவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட அவர்களது இயக்கங்களை ‘மோதல்கள்’ பற்றிய தலைப்பில் எடுத்துக் கொண்டு விவாதிக்கிறார்.

அதோடு, இந்த இயக்கங்கள் தோற்றம் பெற்றதற்கான காரணமாக உற்பத்தி முறையில் (பொருளாதாரத்தில்) நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் என்பதாகவே குறிப்பிடுகிறார். காலனிய அரசு நிர்வாக இயந்திரத்தின் குறுக்கீடுகள், ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து அறியப்பட்ட அரசியல் கருத்துக்கள், நமது ‘மண்ணுக்கேயுரிய’ தனித்துவமான அரசியல், பண்பாடு, சித்தாந்தங்கள் (அவை பிற்போக்கானவையாகவே இருக்கட்டும்) இவை இந்த இயக்கங்களின் உருவாக்கத்தில் எந்த அளவுக்கு செல்வாக்கு செலுத்தின என்பது குறித்த தேடல் இல்லை.

அவருடைய பார்வையில் சமூகத்தில் மாற்றங்களை நிகழ்த்துவது பொருளாதாரம். இந்த மாற்றங்களினால் எதோ வகையில் பாதிக்கப்படுகிற, உண்மையில் இந்த மாற்றங்களையே நிகழ்த்துகிற மானுடர்கள் வெறுமனே பொருளாதாரம் ஆட்டுவிக்கிற ஜடங்கள். இந்தப் பொருளாதாரவாத பார்வைக்கு மாறாக, இயக்கங்களின் தோற்றம், செயல்ப்பாடுகளை இவற்றை தோற்றுவித்த நபர்களின் சமூகப் புரிதல்கள், இவற்றில் ஈர்க்கப்பட்ட மக்கள் (தலித்துகள்) இவற்றை எப்படிப் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பவை குறித்த தேடல்களும் தேவை.

சாதிய ‘மோதல்கள்’ பற்றிய கட்டுரையிலும்கூட இந்த ‘மோதல்கள்’ பொருளாதார மாற்றங்களால் உந்தப்பட்டவை என்பதாகவே விளக்குகிறார். இவை ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளில் புதிதாகத் தோன்றிய பொருளாதார ரீதியில் முன்னேறிய பிரிவினரின் நலன்கள் தொட்டு நிகழ்ந்தவை என்பதாகக் கூறுகிறார். இதனால், இவற்றில் பங்கு பெற்ற பொருளாதார ரீதியில் பிந்தங்கிய பிரிவினர், முன்னேறிய பிரிவினரின் நலன்களைப் புரிந்து கொள்ளாமல் ஏமாந்துபோன கேணைகள் என்றாகிறது.

ஆனால், ஒடுக்கப்படும் சாதிகளில் உள்ள இந்த இரு பிரிவினரும் பிற உயர் சாதியினரின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நிகழ்த்திய இந்த ‘மோதல்கள்’ சாதிய அதிகாரப் படிநிலை வரிசையை எதிர்த்த கலகங்கள். இவற்றில் பங்கு பெற்ற தலித்துகளின் இருபிரிவினரும் ஒரே தளத்திலான புரிதல்களோடும் நோக்கங்களோடும் இயங்கவில்லை. தெளிவாக வேறுபடுத்திவிட முடிகிற மாறுபட்ட நோக்கங்களோடும் புரிதல்களோடும் பலன்களையும் எதிர்பார்த்தே இணைகின்றனர், இயங்குகின்றனர். இது இவர்களுடைய சிந்தனைகளைப் பற்றிய ஆய்வில் தெரியவரும்.

மத அமைப்புகளும் தாழ்த்தப்பட்டோரும் என்ற கட்டுரையில் மதம் என்பது தலித்துகளை ‘உள் இழுப்பது, வெளித் தள்ளுவது’ என்று தன் விருப்பத்துக்கு ஆட்டிப் படைக்கும் ஆளும் வர்க்கத்தின் கருவி என்பதாக விளக்கியிருக்கிறார். இங்கும்கூட, தலித்துகள் ஆதிக்க சாதியினரை எப்படி எதிர் கொண்டார்கள் என்பது பற்றிய தேடல் இல்லை. அவர்கள் ‘ஆட்டுவிக்கப் படுபவர்களாகவே’ இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், கேசவன் சொல்வதற்கு நேர்மாறாக, தலித்துகள் உயிரோட்டமான, வாழ்கிற மனிதர்களாக, சமூக நிகழ்வுகளில் பங்கு பெற்றார்கள். அவர்களது சிந்தனை அல்லது “பொது அறிவு” சமய, சாதிய வழிப்பட்டவையாகவே அமைந்தன. ஆளும் சாதிகளின் சமயம் சாதியப் படிநிலை வரிசையில் ஆதிக்க சாதியை தெய்வமாக ஏற்றி, உச்சியில் வைத்ததென்றால், இவர்களை எதிர்த்த தலித்துகளின் கலகங்களில் இந்தப் படிநிலை வரிசை தலைகீழாக்கப்பட்டது. இது நடைமுறையில் சாத்தியமானதோ இல்லையோ, முதலில் சிந்தனையில் சாத்தியமானது. கலகங்கள் ஒடுக்கப்பட்ட பின்னரும், நீண்ட காலத்துக்கு இப்படியே இருந்தது. மறைமுகமாகவும் நுட்பமாகவும் வெளிப்பட்டது.

“இறையியலைப் பற்றிய விமர்சனம் அரசியல் விமர்சனம் ஆகும்” என்று மார்க்சின் எழுத்துக்களை கொட்டை கொட்டையாக மேற்கோள் காட்டத் தெரிகிற கேசவனுக்கு அதைச் செய்ய மட்டும் முடிவதில்லை. (இது மேற்கோள் மார்க்சியத்தை எதிர்ப்பவர்களின் விசேஷ கவனத்திற்கு).

மற்ற கட்டுரைகளில் காலனிய காலத்திய மாற்றங்களில் இருந்து தொடங்குபவர், இதில் திடுதிப்பென்று தேவாரத்தையும் திவ்வியப் பிரபந்தத்தையும் ‘கட்டுடைக்கத்’ தொடங்கிவிடுகிறார். ரொம்பவும் சிரமப்பட்டு இந்திய அளவிலான ஆரிய சமாஜத்தையும் அப்புறம் தமிழகத்திற்கு வந்து 19 – ஆம் நூற்றாண்டு வள்ளலாரையும் 20 -ஆம் நூற்றாண்டு சந்திர சேகரேந்திர சரசுவதியாரையும் காட்டமுடிகிறது.

ஆனால, 19 -ஆம் 20 -ஆம் நூற்றாண்டுகள் முழுக்க தலித் மக்களின் கலகங்கள் சாதிய மற்றும் சமய வடிவில் நிகழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. 1982 – ல் நிகழ்ந்த மண்டைக்காடு ‘கலவரம்’ வரைக்கும்கூட மத அடிப்படையில் எழுச்சிகள் நிகழ்ந்தன. மதம் என்பதை ஆளும் வர்க்கத்தின் கருவி என்ற சூத்திரமாக மட்டுமே பார்க்கும் கேசவனுக்கு இவையெல்லாம் இந்த தலைப்புக்குள் வர மறுத்துவிடுகின்றன. சாதிய மோதல்கள் என்ற தலைப்பில் இந்தப் போராட்டங்கள் சமய ‘வரம்புக்குள்’ இருந்ததாக போகிற போக்கில் சொல்லிப் போகிறார்.

எங்கல்ஸ் தமது “ஜெர்மனியில் விவசாயிகள் போர்” என்ற நூலில், மத அடிப்படையில் நிகழ்ந்த விவசாயிகளின் போராட்டத்தை வர்க்கப் போராட்டமாக, அரசியல் போராட்டமாக அலசுகிறார். கிறித்துவை மீட்பது, கிறித்துவத்தை தூய்மைப்படுத்துவது போன்ற கொள்கைகளுக்காக நிகழ்ந்த இந்தப் போராட்டங்களில் சோஷலிச (கற்பனாவாத) கொள்கைகளை கண்டு கொள்கிறார். பொருளாதாரக் காரணிகள் பற்றிய ஆய்வோடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. இவற்றில் பங்குபெற்ற வர்க்கங்களின் பிரதிநிதிகளின் சிந்தனையையும் பரிசீலித்திருக்கிறார். (அநாமதேயமானவர்களை, இங்கே குறித்துக் காட்டப்பட்டிருக்கிற, மார்க்சியர் என்று தம்மை அறிவித்துக்கொள்ளாத அறிவாளிகளை கேசவனைப் போன்ற உறுதியான மார்க்சியர்கள் எளிதில் புறக்கணித்துவிடக் கூடிய வாய்ப்பு கருதி எங்கல்ஸைப் பற்றிய இந்தக் குறிப்பைச் சேர்ப்பது தவிர்க்க இயலாததாகிவிட்டது).

மார்க்சியத்துக்காக உயிரையே விடத் தயாராக இருக்கிற திரு. கேசவன் “இறையியல் அமானுடமானது. பிரபஞ்சத்துக்கு அப்பாற்பட்டது மானுடத்துவ இறையியல் முயற்கொம்பு”, என்றெல்லாம் பட்டாக்கத்தி வீசுவதை கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு இதைப் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அப்படிச் செய்வார் என்று நம்புவோமாக.

கடைசியாக ஒன்று. “விமர்சனத்தின் அவசியமான தொனி வெறுப்பு. அதன் அவசியமான செயல்பாடு மறுப்பு” என்பதாக மார்க்ஸ் ஒரு இடத்தில் சொல்வார். மார்க்சியத்தையே ‘திரித்துப் புரட்டுவதாக’ குற்றச்சாட்டுகள் வந்தாலும் பரவாயில்லை என்று துணிந்து இதைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

இனி கொஞ்ச காலத்திற்கு, இப்படியெல்லாம் விஷயமே இல்லாமல் புத்தகங்கள் எழுதிக் குவிக்கப்படுகிற வரைக்கும் விமர்சனத்தின் தொனி மறுப்பாகவும் அதன் செயல்பாடு வெறுப்பைக் கக்குவதாகவும் இருக்கட்டும்.

குறிப்புகள்:

(7) இனிவரும் கருத்துக்கள் தற்போது பரவலாக அறியப்பட்டுவிட்ட Subaltern Studies குழுவினரின் கருத்துக்களின் செல்வாக்கில் அமைந்தவை என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

பின் குறிப்பு:

கட்டுரை எழுதப்பட்ட காலத்தில் நான் கொண்டிருந்த புரிதல்களின் அடிப்படையில், இங்கு தலித் தலைமை மட்டுமே சாத்தியம் என்று எழுதியிருந்தேன். இக்கருத்தில் மரபு வழிப்பட்ட மார்க்சிய மிச்சங்கள் இருப்பது இப்போது வாசிக்கும்போது புலப்படுகிறது. தலித் விடுதலை என்ற கருத்தமைவில் இன்றும் எனக்கு எந்த மாற்றமும் இல்லையெனினும் அதற்கான வழிகளில் நிறைய மீள்சிந்தனைகள் சேர்ந்துள்ளன. விரிவாகப் பேசப்பட வேண்டிய விஷயம் அது.

Advertisements

மார்க்சிய மந்திரக் குகைகள்: வர்க்க வாள்: பட்டாக்கத்தி பைரவன் … 2

இதற்கான பதில் இந்த பாட்டாளி வர்க்கங்கள் எதிர்கொண்ட முதலாளிய உற்பத்தி முறையில், உற்பத்தி உறவுகளில் கிடைக்கிறது. (2)

முதலாளிய உற்பத்தி முறையை மற்ற உற்பத்தி முறைகளில் இருந்து பிரித்துக் காட்டுவது அதில் மனித உழைப்பு – உழைப்புச் சக்தி ஒரு பண்டமாக இருக்கும் பண்புதான் என்பது இன்று ‘பொது அறிவா’கிவிட்ட ஒன்று. இங்கு கவனத்தில் கொண்டு வரப்பட வேண்டியது, மார்க்சின் கருத்தில் உழைப்புச் சக்தி பண்டமாக மாறுவதற்கு அதன் சொந்தக்காரனான உழைப்பாளி சுதந்திரமான தொழிலாளியாக இருக்க வேண்டும் என்பதே. இதை அவர் ஒரு முன்நிபந்தனையாகவே வைக்கிறார். இந்த சுதந்திரமான தொழிலாளி “சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்”, “சம (சட்ட) உரிமைகள்”, “சட்ட ஒப்பந்த உறவு” (legal contract) “குடிமகன்” என்ற கருத்தாக்கம், “தனி மனிதவாதம்” போன்ற முதலாளிய பண்பாட்டு மதிப்புகளில் வார்த்தெடுக்கப்பட்டவன் என்பதை மனதில் வைத்தே பேசுகிறார்.

சொல்லப்போனால், இந்த முதலாளிய பண்பாட்டு மதிப்புகள் முதலாளிய உற்பத்தி உறவுகளுக்குள்ளாகவே உறைந்திருக்கின்றன. முதலாளிய உற்பத்தியில் தொழிற்சாலைக்குள் “தொழில் ஒழுங்கு விதிகள்” (industrial discipline) உற்பத்தியை ஒழுங்கமைப்பதில் முக்கிய இடம் வகிப்பவை. இது குறித்து விவாதிக்கும்போது மார்க்ஸ், இதை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்துக் கொள்கிறார். முதலாவது, தொழில் நுட்ப ரீதியில் உழைப்புக் கருவிகளின் சீரான இயக்கத்திற்கு ஏற்ற வகையில் தொழிலாளி தன்னை – தன் உடல் இயக்கத்தை கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வது. இரண்டாவது, முதலாளிய உற்பத்தி முறையின் தனிச்சிறப்பான அம்சமான ‘மேற்பார்வையிடுதல்’. (3)

தொழிற்சாலைக்குள் மூலதனத்தின் விதிகள் தொழிலாளர்கள் மீது மேற்பார்வையாளர் (foreman அல்லது supervisor) செலுத்தும் அதிகாரத்தின் வழியாக செயல்படுகின்றன. இந்த அதிகாரத்தின் தனிச்சிறப்பு முதலாளிய உற்பத்தி முறையில் சுரண்டல் முற்றிலும் பொருளாதார வகைப்பட்டதாக இருப்பதைப் போலவே இதன் வழியாகக் கிடைக்கும் தண்டனைகளும் கூலியிலிருந்து கழித்துக் கொள்வது, அபராதம் விதிப்பது போன்ற முற்றிலும் பொருளாதார முறைகளினாலேயே நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதே. (4) இந்த முறைகளுக்குள் மேலே குறிப்பிட்ட முதலாளிய சட்ட உறவுகள், மதிப்புகள் உள்ளுறைந்து கிடப்பது தெரியும்.

ஆக, ஒரு குறிப்பிட்ட வகையிலான அதிகாரம் அதற்கு இசைவான பண்பாட்டால் அரண் செய்யப்படுகிறது. அதிகாரமும் தன் பங்குக்கு தனக்கு இசைவான பண்பாட்டை உற்பத்தி செய்து கொள்கிறது.

ஐரோப்பிய, குறிப்பாக இங்கிலாந்து பாட்டாளி வர்க்கம் விடுதலை பெற்றதாக, அதே நேரத்தில் முதலாளிய பண்பாட்டு மேலாண்மையின் கீழ் முதலாளிய உற்பத்தி உறவுகளை அதன் ‘தூய’ வடிவில் எதிர் கொண்டதால் ஒரு வர்க்கமாகத் தன்னை உணர்ந்து கொள்ளவும் அதாவது வர்க்க உணர்வு பெறவும் தன்னை ஒருங்கிணைத்துக் கொள்வதும் அதற்கு எளிதாக இருந்தது. அதனுடைய எதிர்ப்புகளும்கூட முதலாளிய வரம்புகளுக்கு உட்பட்ட, தொழிற்சங்கங்கள் வாயிலான எதிர்ப்புகளாகவும் பின்னர் பல்வேறு அரசியல் போராட்டங்களாகவும் இருந்தன.

நமது தமிழக / இந்தியச் சூழலுக்கு வருவோமானால், முதலாளியம் மேலிருந்து திணிக்கப்பட்டது ஒரு தனிக்கதை. அது பற்றி நிறையவே பேசப்பட்டு விட்டது. இப்போது, கவனத்தில் கொண்டு வரப்பட வேண்டியது நமது சூழலில் உருவான / உருவாக்கப்பட்ட முதலாளியத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் என்னவாக இருந்தன என்பதே.

முதலாவதாக, இங்கு சுதந்திரமான உழைப்பாளிகள் கிடைக்கவில்லை. முதலாளிய பண்பாட்டு மதிப்புகளில் வார்த்தெடுக்கப்பட்ட உழைப்பாளிகள், முதலாளிய உற்பத்தி முறைக்குள் நுழையத் தயாராக காத்துக்கிடக்கவில்லை. மாறாக, நிலப்பிரபுத்துவ சிதைவுகளினால் கிராமங்களில் இருந்து பெயர்ந்த, ஆனால் கிராமங்களோடு வைத்திருந்த தொடர்பை, ஆதிக்க / அடிமை உறவுகளை முற்றிலும் துண்டித்துக் கொண்டு விடாத உழைப்பாளிகள் சாதிய, மத, பிற பண்பாட்டு மதிப்புகளோடேயே முதலாளிய உற்பத்திக்குள் நுழைந்தனர். (5)

இரண்டாவது, இங்கு திணிக்கப்பட்ட முதலாளியம் தன்க்கே உரிய உற்பத்தி உறவுகளைக் கொண்டதாக அமையாமல் நிலப்பிரபுத்துவ ஆதிக்க உறவுகளுக்கு இயைந்த மாதிரியில் தகவமைத்துக் கொண்டது. ஒரு தொழிற்சாலைக்குள்ளாகவும்கூட அதிகாரம் சாதிய ஆதிக்க வழிப்பட்டதாகவே இருந்தது. (6)

இந்த முதலாளியத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சாதிய ஆதிக்க வழிப்பட்ட அதிகாரத்தை ‘தொழிலாளர்கள்’ தமது சாதிய, மத, பண்பாட்டு மதிப்புகளின் அடிப்படையிலேயே எதிர்கொண்டனர். அதனாலேயே அவர்களது எதிர்ப்புகளும்கூட சாதிய மத வடிவிலான எதிர்ப்புகளாகவே அமைந்தன. அவர்கள் சாதிய மத உணர்வுகளின் அடிப்படையிலேயே ஒன்று சேர முடிந்தது. ‘வர்க்கமாக’ இணைவது அநேக நேரங்களில் சாத்தியப்படவில்லை. ‘தூய’ வர்க்க உணர்வை சாத்தியப்படுத்தும் நிலைமைகள் கேசவனின் வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால், ‘பொருண்மை அடிப்படை’ இங்கு இல்லை.

வர்க்கம், வர்க்கப் போராட்டம் இவையெல்லாம் எல்லா சமுதாயங்களுக்கும் பொதுவானவைதான். நிலப்பிரபுத்துவம், முதலாளியம் இவையும்கூட எல்லா சமுதாயங்களும் எதிர்கொண்ட / எதிர்கொள்கிற பொதுவான சுரண்டல் முறைகள்தாம். என்றாலும், குறிப்பிட்ட சமுதாயங்களின் வரலாற்று வளர்ச்சியில் இவை குறிப்பான மாறுபட்ட வடிவங்களைக் கொள்கின்றன என்பதை மனங்கொள்ளாமல் பேசுவது மார்க்சியம் அல்ல. இந்த கருத்தாக்கங்களின் உருவாக்கத்தில், செயல்பாட்டில் வரலாற்று ரீதியான குறிப்பான பண்பாடுகளும் உற்பத்தி உறவுகளும் தீர்மானமான வினையாற்றுகின்றன என்பதையும் காண மறுக்கக் கூடாது.

ஆனால், நம்மவருக்கு இந்த வகையினங்கள் பொருளாதார வரையறைக்குள் இருக்கின்றன. அவருக்கு பொருளாதாரம் = ‘விஞ்ஞானம்’ என்பதால் கால, தேச, வர்த்தமானங்களை மீறி எல்லாவற்றுக்கும் பொருந்தும். இந்த ‘விஞ்ஞானப்பூர்வமான’ சட்டகத்துக்குள் வைத்தே சாதிச் சிக்கலை, தலித் விடுதலை குறித்த கேள்வியை அணுகியிருக்கிறார். இந்த அணுகுமுறை, தலித்துகள் எதிர்கொண்டிருக்கிற சிக்கல்களின் அரசியல் பரிமாணங்களை அவர் பார்வையிலிருந்து மறைத்துவிடுகிறது. அவர் தலித்துகளின் சிக்கல்களை வெறுமனே பண்பாட்டு சிக்கல்களாக, ‘சமத்துவ மறுப்பு, பொது உரிமை மறுப்பு, மனிதப் பண்பு மறுப்பு’ பிரச்சினைகளாக சுருக்கிவிடுகிறார். (அவருக்கு ‘வர்க்கச்’ சிக்கல்களுக்கு பொருளாதாரச் சிக்கல்கள் அடங்கிவிடும்)

மிக எளிமையான தீர்வுகளையும் தாராளமாக வைக்கிறார். இந்த உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான போராட்டங்களை நடத்தினால் போதும்; பொதுவில் சாதியப் பண்பாட்டு மதிப்புகள், நம்பிக்கைகள் இவற்றுக்கு எதிரான போராட்டங்களையும் கொஞ்சம் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

தானாக சாதிய முரண்பாடுகள் பின்னுக்குப் போய் ‘வர்க்க’ முரண்பாடுகள் முன்னுக்கு வந்துவிடும். இதன் போக்கில் தலித்துகள் தம்மீதான ஒடுக்குமுறைகளில் இருந்து விடுதலை பெற்றுவிட முடியும். அப்புறம் வர்க்கப் போராட்டத்தை ஜமாய்த்துவிடலாம்.

கேசவன் முன்மொழியும் கருத்துக்களின் தொடர்ச்சியாக நாம் இப்படியெல்லாம் வசதியான முடிவுகளுக்கு வந்துவிடலாம்.

அவர் சொல்கிறபடியே இருந்துவிட்டால் மகிழ்ச்சிதான். மயிரைப் பிடுங்கிக் கொள்கிற சிக்கல்கள் இல்லாமல் நிம்மதியாக வர்க்கப் போராட்டத்தை நடத்திவிடலாம்தான். ஆனால், நம் முன் இருக்கிற யதார்த்தம் சொல்லும் கதை வேறு, தலித்துகளின் சிக்கல்கள் வெறுமனே பண்பாட்டு மதிப்புகள், மனிதப் பண்பு மறுப்பு குறித்தவை அல்ல. அது அரசியல் சிக்கல். அதிகாரம் குறித்த சிக்கல்.

சாதியம் வெறுமனே பண்பாட்டு ‘எச்ச சொச்சமாக’ இருக்கவில்லை. அது நுண் அளவில் உற்பத்தியை ஒழுங்கமைக்கும் அதிகாரமாக இருக்கிறது. பரந்த அளவில் சாதியப் படிநிலை வழியமைந்த நிறுவன மயப்பபட்ட அரசு அதிகாரமாக அமைந்திருக்கிறது.

சாதிய நிலவுடைமை சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் தலித்துகள் மீதும் மற்ற ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகள் மீதும் அதிகாரம் செலுத்துவதாக இருக்கிறது. இந்த அதிகாரம் உற்பத்தியை ஒழுங்கமைக்கிறது. தலித்துகள் இதை மீறும்போது அவர்களின் உடல் மீதான வன்முறையாக செயல்படுகிறது. சாதியத்தை கருத்துருவமாக ‘வளப்படுத்தியும்’ பார்ப்பன மதமாக நிறுவனப்படுத்தியும், மரபு என்றும் இன்னும் பலவாறாக இந்த அதிகாரம் செயல்படுகிறது.

அதனால், சாதியை ஒழிப்பது என்பது இந்த அதிகாரத்தை ஒழிப்பதுதான். சாதிய அதிகாரத்தை எதிர்த்த போராட்டம் கேசவன் சொல்லும் பொருளிலான ‘வர்க்கப்’ போராட்டமல்ல. நேரடியான சாதிய ஆதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டம்தான். இந்த அதிகாரம் தாழ்த்தப்பட்டோரை ஒடுக்கி வைத்திருப்பதில் மையம் கொண்டிருப்பதால் இயல்பாகவே இந்த அதிகாரத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தை தாழ்த்தப்பட்டோரே முன்னெடுக்க முடியும். கேசவன் சொல்கிற பிற சாதிகளில் உள்ள சனநாயக சக்திகள் தாமாக முன்வந்து இவர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டு இணைந்து கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மாறாக ‘வர்க்கப்’ போராட்டம் நடாத்த வேண்டும் என்று சொல்வதெல்லாம் சுத்தப் பேத்தல். உண்மையில் இது வர்க்க (இந்திய / தமிழகப் பொருளில்) சமரசக் கொள்கையே.

அதோடு, முன்பு காட்டியது போல தமிழக / இந்திய முதலாளியத்திலும்கூட அதிகாரம் சாதிய வழிப்பட்டதாகவே இருக்கிறது. நவீன அரசு அதிகாரக் கட்டமைப்பும்கூட சாதியத்தை உள்வாங்கியதாகவே இருக்கிறது. அரசுக் கட்டமைப்பில் அதிகாரத்தின் உச்சங்கள் பார்ப்பனர்கள் கையிலும், அடுத்தடுத்த படிநிலைகளில் பிற உள் சாதியினரும் இருப்பது எல்லோரும் அறிந்ததே. இங்கும்கூட தாழ்த்தப்பட்டோரில் ஆகப் பெரும்பான்மையினர் அதிகாரத்திற்கு வெளியே ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகவே நிறுத்தப்பட்டு இருக்கின்றனர் என்பதும் எல்லோரும் அறிந்ததே.

‘எல்லோருக்கும்’ தெரிந்த இந்த அப்பட்டமான உண்மைகள் சாதிய ஒழிப்பு போராட்டமே இங்கு சாத்தியம் என்பதையும் அதை தாழ்த்தப்பட்டோரே முன்னெடுக்க முடியும் என்பதையும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கின்றன. ‘எல்லோருக்கும்’ தெரிகிற இந்த யதார்த்தம் கேசவனுக்கு மட்டும் (இன்னும் பல புர்ர்ர்ரட்சிகர’ மா – லெ கட்சிகளுக்கும், கட்சியினருக்கும்) பார்வையில் படாமல் போனது எப்படி என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. காரணம் இருக்கிறது. அவருக்கு லகான் மாட்டி இருக்கிறது. அது ‘விஞ்ஞானப் பூர்வமான’ லகான். ‘வர்க்கம் = பொருளாதாரவாத’ லகான்.

குறிப்புகள்:

(2) இனி இது தொடர்பான கருத்துக்கள் Dipesh Chakraborthy, Rethinking Working Class History: Bengal, 1890 – 1940 (Princeton University Press, 2000) என்ற நூலில் விரித்துச் சொல்லியிருக்கிற கருத்துக்களின் அடிப்படையில் அமைந்தவை. இந்த நூலில் இவர் வர்க்கம், வர்க்க உணர்வு இவை பற்றிய விளக்கங்களில் உள்ள பொருளாதார வாதத்தை மறுத்து அவற்றின் உருவாக்கத்தில் பண்பாட்டின் பங்கை வலியுறுத்துகிறார். இன்னும் ஆழமான தத்துவார்த்த கேள்விகளையும் விவாதிக்கிறார். இங்கு அவற்றைத் தொடாமல் விட்டிருக்கிறேன்.

திபேஷ் சக்ரவர்த்தியைப் பின்பற்றி உற்பத்தி உறவுகள் என்கிற பதத்தை அதன் அரசியல் அம்சத்துக்கு அழுத்தம் தந்து பயன்படுத்தி இருக்கிறேன். கேசவன் தமது நூலில் இதை பொருளாதார அர்த்தத்தில் கையாண்டிருக்கிறார் என்பது இங்கு குறித்துக் கொள்ளவேண்டியது.

(3) மார்க்சின் கருத்துக்களுக்கு, பார்க்க: Capital, Volume 1, pg: 167 – 69.

(4) முதலாளியத்திற்கு முற்பட்ட உற்பத்தி உறவுகளில் இந்த அதிகாரம் பொருளாதாரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட முறைகளில், உச்ச வெளிப்பாடாக, உழைப்பாளிகளின் உடல் மீதான வன்முறையாகச் செயல்படுகிறது. நமது சூழலில் சாதியத்தை இப்படிப் பார்க்கலாம்.

(5) முதன் முதலாக தொடங்கப்பட்ட தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்ய வந்த ‘தொழிலாளர்கள்’ அநேகமாக குறிப்பிட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தது, இதையொட்டி எழுந்த சிக்கல்கள் இவற்றை திபேஷ் சக்ரவர்த்தி விரிவாக விவாதிக்கிறார்.

(6) முதல் தொழிற்சாலைகள் தொடங்கி ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு கழிந்து விட்ட பிறகு, இன்றும்கூட அப்படியே இருக்கிறது என்று சொல்வதில் நியாயம் இல்லை. தற்காலத்திய நிலைமைகளை அறிய ஆய்வுகள் தேவை. ஆனால், சில தொழில்களில் (குறிப்பாக, தோல் தொடர்பான தொழில்கள் போன்றவை) நிர்வாகத் துறையில் தலித்துகள் நுழைய முடியாமல் இருப்பது, பெரும்பான்மையான தலித்துகள் தொழில்துறைக்கு வெளியே ‘தள்ளி’ வைக்கப்பட்டு இருப்பது, இவையெல்லாம் அதிகாரம் சாதிய வழிப்பட்டதாகவே இருப்பதை உறுதி செய்கின்றன.

(தொடரும் …)

மார்க்சிய மந்திரக் குகைகள்: வர்க்க வாள்: பட்டாக்கத்தி பைரவன்: கோ. கேசவனின் “சமூக விடுதலையும் தாழ்த்தப்பட்டோரும்” … 1

குறிப்பு: “நிறப்பிரிகை” இதழ் 8, 1996 – ல் வெளிவந்தது. இதை எழுதியது 1994 – ஆம் வருடம். “முன்றில்” கடைசி இதழுக்காக. கடைசி வரையில் இதழ் வெளிவராமலேயே போய்விட்டதால், அவர்களிடமிருந்து பெற்று “நிறப்பிரிகை“க்கு அனுப்பி வைத்தேன். அதன் பிறகே அவ்விதழைச் சேர்ந்தவர்களுடன் தொடர்பும் நேரடி உறவும். அதுவும் எந்தெந்த திசைகளிலோ நகர்ந்து கடைசியில் இதழே நின்றும் போய்விட்டது.

 

இக்கட்டுரை மார்க்சியம் மட்டுமே மனிதகுல விடுதலைக்கான ஒரே வழி என்ற மரபான மார்க்சியர்களின் வரட்டுத்தனத்திலிருந்து என்னை இறுதியாக முறித்துக் கொள்ள உதவியது. எனது வாசிப்பனுபவத்தை உரசிப் பார்த்துக் கொள்ளவும். “நிறப்பிரிகை” இதை வெளியிட ஒப்புக் கொண்டது நான் பயணித்துக் கொண்டிருந்த பாதையில் நம்பிக்கை அளித்தது.
கட்டுரை எழுதிய காலத்தில் இருந்த விவாத வேகம், தாக்குதல் போன்றவற்றிலிருந்து இப்போது வெகுதூரம் விலகி வந்திருக்கிறேன். மார்க்சியத்தைப் பற்றிய மிக மேலோட்டமான வாய்ச்சவடால் கட்டுரைகளை இங்கு பார்க்கும்போது இக்கட்டுரையில் உள்ள விவாத வேகம் எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்றே திருப்திப் பட்டுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
கட்டுரையை, இதற்கு முந்தைய, திராவிட இயக்கம் குறித்த கட்டுரையோடு இணைத்து வாசிப்பது வேறு சில தெளிவுகளுக்கும் உதவலாம்.

 

 

I

எந்தச் சிமிழுக்குள்ளும் அடங்கிவிட மாட்டேன் என்று அறிவித்துக் கொள்கிற ரகமில்லை திரு. கேசவன் என்பது ஊரறிந்த விஷயம். ஆனால் அவரது இந்த நூல் எந்த ‘இயலு’க்குள்ளும் அடங்க மறுக்கிறது. அதோடு, சம்பந்தா சம்பந்தமில்லாத இந்த ஏழு கட்டுரைகளையும் சேர்த்து வைத்துப் படிப்பது எப்படி என்பதும் பிடிபடவில்லை. ஆனால், மரபான மார்க்சிய வட்டாரங்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் விடுதலை பற்றிய கேள்வியை, பொதுவில் சாதிச் சிக்கலை கறாரான மார்க்சியப் பார்வையில் அணுகியிருப்பதாக அங்கீகாரம் பெற்றிருக்கிறது.

தாழ்த்தப்பட்டோர் விடுதலைக்கு வழி என்ன? வர்க்கப் போராட்டமா சாதியப்போராட்டமா? என்று கேள்வி எழுப்பி ஒற்றை வரியில் தீர்க்கமான பதிலைக் கேட்பவர்களுக்கு ‘ நடுநிலையான’ பதில் சொல்லப்பட்டிருப்பதாக புரட்சிகர வட்டாரங்களில் கிசுகிசு. மன்னிக்க, உரத்த குரலில் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

தாழ்த்தப்பட்டோரின் சாதிய / வர்க்கச் சிக்கல்களை மட்டுமில்லாமல் எல்லா சாதிகளிலும் உள்ள ஒடுக்கப்பட்டோரின் வர்க்கச் சிக்கல்களையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளும் அரசியலும் நடைமுறையும் தேவை (பக்: 264) என்ற தீர்ப்பைப் படிக்கும்போது இடது, வலது திரிபுகளை உதறிவிட்ட நடுநிலையான (centrist) மார்க்சிய நிலைப்பாடு என்பதாக சொல்லத் தோன்றுகிறது.

ஆனால், பழக்கப்பட்ட கண்களுக்கு இதில் புதிதாக எதுவும் இல்லை என்பது மேலோட்டமான முதல் பார்வையிலேயே தெரிந்து விடுகிறது. மரபான மார்க்சிய வட்டாரங்களில் பலகாலமாக பல்வேறு விதங்களில் பேசப்பட்டு வந்திருக்கிற விஷயங்களை நிறைய தகவல்களைத் திரட்டி ஆதாரங்களோடு ஆணித்தரமாக தலையில் (ஐயோ!) என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

அப்புறம் இதில் மார்க்சியம் கொஞ்சம்கூட இல்லை என்றும் துணிந்து சொல்லலாம். தற்போது பரவலாக விமர்சிக்கப்படுகிற “பொருளாதார” சகதியில் நூல் முழுக்க முழுக்க சிக்கிச் சீரழிந்திருக்கிறது என்று முத்திரையும் (கேசவனுடைய பாணியில்) குத்தலாம்.

ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளை, அவதூறுகளை அள்ளி வீசுவதாக யாரும் சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதற்காக என் தரப்பு நியாயங்களை கொஞ்சம் விரித்துச் சொல்ல வேண்டிய கடப்பாடு உடையவனாகிறேன். இதன் பொருட்டு, என் விருப்பத்தையும் மீறி, மேற்கோள் காட்டவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். மேற்கோள் மார்க்சியத்தையும் எல்லாவிதமான மேற்கோள்களையும் எதிர்ப்பவர்கள் மன்னிக்க.

II
நூல் முழுக்கவும் வர்க்கம், வர்க்க உணர்வு, வர்க்கப் போராட்டம் இவற்றுக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் அழுத்தம் படிப்பவர்களை புரட்சிகர உணர்வில் புல்லரிக்கச் செய்துவிடுகிறது. அரிப்பு அடங்கி கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வருபவர்களுக்கு இவை வெற்றுச் சொற்களாக உதிர்ந்து கிடப்பது ஒருவேளை புலப்படக்கூடும். காணக் கிடைக்காதவர்களின் பொருட்டு சிரமம் எடுத்து கிடைக்கச் செய்வது கடமையாகிவிடுகிறது.
வர்க்கப் போராட்டம் என்ற கருத்தாக்கம் மார்க்சியத்தின் அடிப்படையான கருத்தாக்கங்களில் ஒன்று என்பதால் அதிலிருந்தே தொடங்குவோம்.
மார்க்சைப் பொருத்தவரையில், ஒவ்வொரு அரசியல் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டமே. இதை லெனின் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகவே விளக்குகிறார். “வெறுமனே அரசியலைத் தழுவியதாக இருக்கிறது என்பதனால் அல்ல, மாறாக, அரசியலின் மிகவும் குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சத்தை – அரசு அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதை நோக்கியதாக இருப்பதால் மட்டுமே ஒரு வர்க்கப் போராட்டத்தை முழு வளர்ச்சி பெற்றதாக, “தேசம் தழுவியதாக” மார்க்சியம் அங்கீகரிக்கிறது” (1) என்கிறார்.
வர்க்கப் போரட்டத்தின் இலக்கணத்தை கேசவன் நூலில் எங்கும் விவாதிக்கவில்லை என்றாலும்கூட, மேலே உள்ள பொருளில் அதை ஒரு இடத்தில்கூட பயன்படுத்தவில்லை என்று தைரியமாகச் சொல்லலாம்.
இதற்குப் பதிலாக நூலில் வர்க்கச் சிக்கல்கள் x சாதியச் சிக்கல்கள் என்பதான ஒரு முரணை நிறுவியிருக்கிறார். இணையாக, பொருளாதார சமத்துவம் x சாதி சமத்துவம், பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் x பண்பாட்டுப் போராட்டங்கள் என்ற முரண்களும் வருகின்றன. ஆக, வர்க்கப் போராட்டங்கள் = பொருளாதாரப் போராட்டங்கள், சாதியப் போராட்டங்கள் = பண்பாட்டுப் போராட்டங்கள் என்பதாகவே கேசவன் பொருள்படுத்தி இருக்கிறார் என்பதை விளங்கிக் கொள்ள அதீத அறிவு உயிரியாக இருக்க வேண்டும் என்று கட்டாயமில்லை.
அடுத்ததாக வர்க்கம். பக்கம் 30 – 31 – ல் வர்க்கம் பற்றிய வரையறையைத் தந்திருக்கிறார். இந்த வரையறுப்பில் வர்க்கம் ஒரு பொருளாதார வகையினமாகக் கிடக்கிறது. ஆனால் மார்க்சின் கருத்தில் வர்க்கங்கள் பொருளாதார உறவுகளுடன் கூடவே வரலாற்று ரீதியிலான பண்பாட்டு, அரசியல் அதிகார உறவுகளில், உற்பத்தி உறவுகளில் தோன்றுபவை.
ஆனால் கேசவன், வர்க்கத்தை பொருளாதார வகையினமாக, வர்க்கப் போராட்டத்தை பொருளாதாரப் போராட்டமாக அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறார். இதிலிருந்து தொடங்கி, தொழிலாளர்களும் தலித்துகளும் பிற விவசாய வர்க்கங்களும் (பகுதி ஆதிக்க பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியினர்?) ‘வர்க்க’ உணர்வு பெறவும், ‘வர்க்கமாகத்’ திரளவும் தடையாக இருப்பது என்னவென்று தேடுகிறார். சாதிய ‘பண்பாட்டு’ மதிப்புகள் என்று கண்டுபிடிக்கிறார். இந்தச் சாதிய பண்பாட்டு மதிப்புகள் நிலவுடைமை உற்பத்தி முறையின் விளைவாகத் தோன்றியவை. ஆனால், முதலாளிய முறையிலான மாற்றங்களுக்குப் பிறகு, அவை சாதிகளில் உள்ள தனிப்பட்ட நபர்களைப் பாதித்து எல்லா சாதிகளிலும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஊடாகவும்கூட வர்க்கங்களைத் தோற்றுவித்துவிட்டதாகச் சொல்கிறார்.
ஆக, கடைசியாக, வர்க்கப் போராட்டத்தை ‘அடிப்படையானதாகவும் சாராம்சமானதாகவும்’ வைத்துக் கொண்டு, சாதிய பண்பாட்டு மதிப்புகளுக்கு எதிரான போராட்டங்களைச் சேர்த்து நடத்தினால் போதும் என்றாகிறது.
சாதியம் நமக்கு மட்டுமே வாய்த்துவிட்ட தொல்லை என்பதால் இப்படி எல்லாம் காரணம் காட்டி தப்பித்துக் கொள்வது எளிதாகி விடுகிறது. கேசவன் சொல்கிறபடிக்கு, சாதியம் வர்க்க ஒற்றுமைக்குத் தடையாக இருக்கும் நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாட்டு மதிப்பு என்பதாகவே இருக்கட்டும். உடனே அடுத்த கேள்வி எழுகிறது. சாதிய பண்பாட்டு மதிப்புகளை நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாட்டின் ஒரு குறிப்பான வடிவம் மட்டுமே என்பதாக ஒப்புக்கொண்டால், ஐரோப்பிய நாடுகளில் தொழிலாளி வர்க்கங்கள் நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாட்டு மதிப்புகளை மீறி ஒரு வர்க்கமாகத் திரளவும் வர்க்க உணர்வு பெறவும் முடிந்தபோது இங்கு மட்டும் அப்படி முடியாமல் போனது ஏன்?
(தொடரும் … )
பின் குறிப்புகள்:
(1) Lenin Collected Works, Volume 9, pg: 121 -122.
%d bloggers like this: