ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 3

கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணை உரிமை (authority) எப்படிச் செயல்படுகிறது? தந்தை – மகன் உறவு ஒரு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு (தந்தை சொல்மிக்க மந்திரம் இல்லை). இவ்வுறவில், தந்தைக்கு மகனின் மீதான அதிகாரம் கேள்விக்கு இடமில்லாதது. மகன் தந்தைக்கு கீழ்ப்பட்டவர். அவர் சொல்படி நடக்கக் கடமைப்பட்டவர். (தற்காலத்தில், பெற்றோர் – பிள்ளைகள் உறவு ஜனநாயகப் பூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும் என்ற புரிதல் உருவாகியிருப்பது இத்தகைய ஆணை உரிமைகள் சிதைவுற்றதன் விளைவு).

அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் மேல் நிலையில் இருப்பவரின் ஆணையை, அவருக்குக் கீழிருப்பவர்கள் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் ”சிரமேற்கொண்டு” செய்துமுடிக்க வேண்டும். ஆணை உரிமை இயங்கும் விதம் இப்படியாகத்தான். ஆண்டான் – அடிமைச் சமூக அமைவுகள், நிலவுடைமைச் சமூகங்கள் பெரும்பாலானவற்றில் நிலவிய அரசதிகார முறை என்றும் சொல்லலாம்.

தந்தை – மகன், குடும்பத் தலைவன் – குடும்ப உறுப்பினர்கள், ஆசிரியன் – மாணவன், பூசாரி – பக்தன், எஜமான் – அடிமை எனப் பலநிலைகளில் கேள்விக்கு இடமின்றி செயல்படுவதே ஆணை உரிமை. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு சமூகம் மற்றும் அரசமைப்பை  (authoritarian state) பொதுவில் ஒரு பிரமிட் வடிவில் உருவகிக்கலாம். இந்தப் பிரமிட்டின் உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவருக்கு அடுத்தடுத்த நிலைகளில் இருப்பவர்களின் ஊடாக, அதிகாரம் கீழ்நோக்கி பாய்கிறது.

என்றாலும், உச்சியில் அமர்ந்திருப்பவர், தமது விருப்பப்படி அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகச் செலுத்தவும் இயலாது. அவ்வாறு ஒரு தனிநபரின்  தன்னிச்சையான ஆணை அதிகாரம் செயல்படும் அமைப்பு எதேச்சதிகார (dictatorship) அமைப்பு. ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு அரசமைப்பிலோ உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் நபருக்கும் மேலாக, அவரும் பின்பற்ற வேண்டிய நில நியதிகள் – சட்டத் தொகுப்பு, மரபுத் தொடர்ச்சி, கடவுளரின் ஆசி போன்ற ஒன்று இருக்கும். பிரமிட்டிற்கு மேலாக அந்தரத்தில் சுழலும் ஒரு ஒளிவட்டம் என்று உருவகிக்கலாம்.

இக்கருத்தமைவுகள் குறித்து ஆழ்ந்த ஆய்வுகளைச் செய்துள்ள ஹான்னா ஆரெண்ட் (Hannah Arendt) என்ற அரசியல் தத்துவவியலாளர், ரோமானிய அரசமைப்பை இவ்வாறானதொரு பிரமிட்டாக உருவகிப்பார். ரோமானிய அரசமைவில் பிரமிட்டுக்கு மேலாகச் சுழன்ற அந்த ஒளிவட்டம், ரோமானிய அரசை நிறுவியவர்கள் உருவாக்கிய மரபின் தொகுப்பாகக் கொள்ளப்பட்டது. தமிழக / இந்திய அரசமைவுகளில் அந்த ஒளிவட்டம் வர்ணாசிரம தர்மமாக இருந்தது எனலாம்.

(தொடர்புடைய கருத்துக்களை மிகச் சுருக்கமாக What is Authority? என்ற கட்டுரையிலும், On Violence மற்றும் On Revolution ஆகிய இரு நூல்களிலும் ஆரெண்ட் விளக்கியிருக்கிறார். மேலும் விரிவான புரிதலை விழைவோர், அவருடைய The Origins of Totalitarianism என்ற நூலை வாசிக்கலாம்).

நிலவுடமைச் சமூகங்களின் வீழ்ச்சியோடு, ஆணை உரிமையின் அடிப்படையில் அமைந்த அரசமைவுகளும் சமூகத்தின் பல்வேறு மட்டங்களிலும் நிலவிய ஆணை உரிமை அடிப்படையிலான உறவுகளும் படிப்படியாகச் சிதைவுற்றன. நவீன ஜனநாயக அரசுகளின் தோற்றத்தோடு, அதிகாரவர்க்க அரசு / அரசமைவு (bureaucratic state) எழுகிறது.

நவீன ஜனநாயக அரசமைவின் நான்கு தூண்களாகச் சொல்லப்படும் நாடாளுமன்றம், நீதித்துறை, அதிகாரவர்க்கம், பத்திரிகைத் துறை இந்த அரசமைவின் அதிகார எல்லைகளைப் பரஸ்பரம் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் பொறியமைவாகக் (checks and balances) கொள்ளப்படுகின்றன. என்றாலும், நவீன ஜனநாயக அரசின் ஆட்சிமுறை அடிப்படையில் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையே (bureaucratic governance).

இத்தகைய ஆட்சிமுறையில், அரச அதிகாரம் அருவமாகிவிடுகிறது. அதிகாரம் எந்த ஒரு மையத்திலும் குவிந்திருக்காமல், பரவலாகிவிடுகிறது. யாரும் எதற்கும் பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழிக்கலாம், இன்னொருவரை கைகாட்டலாம், அலையவிடலாம். எந்த ஒரு அரசு அலுவலகத்திற்குச் சென்றாலும் ஒரு இடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு அலைக்கழிக்கப்படுவதை அன்றாட வாழ்வில் நாம் அனுபவிப்பது அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் இத்தகைய உள்ளார்ந்த இயல்பினாலேயே.

09.07.16 இரவு விலாசினியை போலீசார் அலைக்கழித்ததும் அதிகார வர்க்க ஆட்சிமுறையின் இந்த “இயல்பான” உள்ளார்ந்த இயங்குமுறையே. இது எங்கள் சரகத்தின் விசாரணை எல்லைக்குட்பட்டு வராது. கிண்டி போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போங்கள் என்று அலையவிட்டிருக்கிறார்கள். இன்ஸ்பெக்டர் இல்லை, காலை வாருங்கள் என்று கூறியும் அலைக்கழித்திருக்கலாம். வேறு பல காரணங்களையும் சொல்லியிருக்கலாம். பொறுப்பேற்காமல் தட்டிக் கழித்திருக்கலாம். அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை செயல்படும் விதம் அதுதான். அவ்வாறாக இல்லாமல் போயிருந்தால்தான் ஆச்சரியம்.

விலாசினி மறுநாள் வளசரவாக்கம் காவல் நிலையத்திற்குப் போயிருந்தாலும் அவரை அலையத்தான் விட்டிருப்பார்கள். தொழில்முறையான ஒரு வக்கீலை வைத்து தொடர்ந்து அழுத்தம் தந்திருந்தால் ஒருவேளை வழக்குப் பதிவு செய்திருப்பார்கள். வழக்குப் பதிவு செய்திருந்தால், டிரைவரும் நமக்கேன் பிரச்சினை, பிழைப்புக்கு அலையவே தனக்கு நேரம் போதவில்லை என்று மன்னிப்பு கேட்டிருக்கலாம். அல்லது, அவரும் ஒரு வக்கீலை வைத்து வழக்கை எதிர்கொண்டிருக்கலாம். விஷயம் அடுத்து கோர்ட்டுக்கு போயிருக்கும். அங்கு நாற்பது வாய்தா வாங்கி அலைக்கழித்திருப்பார்கள்.

இதுதான் ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் – அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் நடைமுறை. ஜனநாயகத்தை ஏற்றுக்கொண்ட, இந்த ஆட்சிமுறையை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் எல்லோரும் இதற்கு உட்பட்டுதான் நடக்க வேண்டும். யாரும் விதிவிலக்கில்லை.

இத்தகைய அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையில் நீதி / நியாயம் இவ்வாறு தள்ளிப்போடப்படுவதைக் கண்டு வெகுண்டெழுபவர்கள், மக்களைத் திரட்டி போராடலாம், அவர்களை அரசியல் மயப்படுத்தலாம், இந்த அதிகார வர்க்கப் பொறிமுறைகளை எவ்வாறு கட்டுக்குள் கொண்டுவருவது, அல்லது முற்றிலும் புதிய முறையில் மாற்றியமைப்பது என்பது குறித்துச் சிந்திக்கலாம், செயல்படலாம்.

ஜனநாயக அரசமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறையின் லேபிரெந்திற்குள் நுழைந்து, அலைந்து திரிந்து நீதியைப் பெறுவது அல்லது, அரசியல் விழிப்புணர்வூட்டும், இயக்கமாக்கும், எழுத்தாக்கும், சிந்திக்கும், சிந்தித்துச் செயல்படவைக்கும் நீண்ட நெடும்பாதையையோ விலாசினி தேர்வு செய்யவில்லை. மாறாக, கோடம்பாக்கத்து இயக்குனர்களில் சிலர் தொடர்ந்து காட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்நியன் போலவும் ஜென்டில்மேன் போலவும் குறுக்கு வழியில் பாய்ந்திருக்கிறார்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும் ”கிரிமினல்களையும் பொறுக்கிகளையும்” வேட்டையாடிப் பழிவாங்குவதைப் போலத்தான் விலாசினியும் டாக்சி டிரைவரை “கிரிமினல்” என்றும் “பொறுக்கி” என்றும் சாடி, வேட்டையாடிப் பழிவாங்கியிருக்கிறார் என்று சொன்னால் மிகையில்லை.

விலாசினி சொன்ன திகில் கதையை “உண்மையாக”வே எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும், தனக்கு நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியிருந்தால், பின்பற்ற வேண்டிய நெறிகளின்படி அவர் மறுநாளே காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று புகார் கொடுத்து விஷயத்தை நகர்த்திச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் நடந்து முடிந்திருப்பது என்னவோ, காவல்துறையினர் இவரது வீடு தேடிச்சென்று புகாரை எழுதி / கேட்டு வாங்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள். தலைகீழாக நின்றிருந்தாலும், குட்டிக்கரணம் போட்டிருந்தாலும் ஓலா டாக்சி டிரைவரால் இப்படிச் செய்திருக்க முடியுமா?

ஜனநாயக ஆட்சிமுறையின் பொறிமுறைகளை, நிர்வாக எந்திரங்களை, அதன் ஊழியர்களைத், தமது ”உயர்ந்த பிறப்பு அந்தஸ்த்தால்” கிட்டும் ஆணை உரிமையைக் கொண்டு வளைப்பது சமத்துவத்திற்கும் சமத்துவமான நீதிக்கும் எதிரானது. விலாசினி செய்திருப்பது அத்தகைய அநீதியைத்தான்.

அந்நியனும் ஜென்டில்மேனும், விலாசினி போன்ற ஜென்டில் வுமன்களும் பிறரை இவ்வாறு வேட்டையாடும் மனநிலை எதிலிருந்து பிறக்கிறது?

1950 ஆம் ஆண்டு, ஜூன் 7 அன்று, ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன் என்ற “ஜென்டில் வுமன்” சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு ஒன்றைத் தொடுத்தார். தான் 1934 ஆம் ஆண்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி. ஏ (இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல்) முடித்திருப்பதாகவும், தனது குடும்பச்சூழல் காரணமாக படிப்பைத் தொடர முடியாதிருந்ததாகவும், தற்போது (அதாவது 16 ஆண்டுகள் கழித்து) சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியில் படிப்பைத் தொடர விரும்பி விசாரித்ததில், 1921 ஆம் ஆண்டு பிறப்பிக்கப்பட்ட வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின்படி, பிராமணர்களுக்கு இரண்டு இடங்களே ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதால், தான் பிராமண சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண் என்பதால் தனக்குக் கல்லூரியில் சேர இடம் கிடைக்காது என்பதை உணர்ந்து அவ்வழக்கைத் தொடுத்திருப்பதாகவும் தனது மனுவில் தெரிவித்திருந்தார். ஆகையால், புதிதாக இயற்றப்பட்ட இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் தனி மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் வலியுறுத்தும் பிரிவுகளின்படி, “writ of mandamus” (கீழ்நிலை அரசு அலுவலருக்குத் தமது கடமையை நிறைவேற்றுமாறு அல்லது தன்னிச்சையாகச் செய்த தவறைத் திருத்துமாறு ஆணை பிறப்பித்தல் – A (writ of) mandamus is an order from a court to an inferior government official ordering the government official to properly fulfil their duties or correct an abuse of discretion) உத்தரவிடும்படியும்  விண்ணப்பித்துக் கொண்டார்.

வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு மேல்முறையீட்டிற்குச் சென்றபோது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள், ஸ்ரீமதி சம்பகம் துரைராஜன், மருத்துவக் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பிக்கவே இல்லை என்பதை அறிந்து தமது அதிர்ச்சியையும் அதிருப்தியையும் தீர்ப்பில் பதிவு செய்தனர். என்றாலும், சாதிரீதியான இடஒதுக்கீட்டை வழங்கும் வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கும் தனிமனித உரிமைகளுக்கு எதிராக இருப்பதால் அதை ரத்து செய்தும் உத்தரவிட்டனர்.

இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் பிரசித்தி பெற்ற இவ்வழக்குதான் இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் முதல் திருத்தம் செய்யப்படக் காரணமாக அமைந்தது என்பதைப் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடும்.

என்றாலும், இவ்வழக்கில், ஸ்ரீமதி சண்பகம் துரைராஜனுக்காக வாதாடிய, அந்நாட்களில் பிரசித்தி பெற்ற வழக்குரைஞராக அறியப்பட்டிருந்த அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர் வைத்த வாதங்கள் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவ்வழக்கில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பைக் வாசிக்கையில் இந்த வாதங்களில் ஓடிய முக்கியச் சரடு ஒன்று புலப்படுகிறது.

சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுவதென்றால், அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அமெரிக்காவின் கறுப்பு இனத்தவர்கள் அங்குள்ள கல்வி நிலையங்களில் அனுபவித்த இன ஒதுக்கல்கள் பாகுபாடுகளுக்கு இணையாக, தமிழகத்தில் பிராமணர்கள் சாதி ரீதியிலான பாகுபாட்டால் கல்வி நிலையங்களில் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள் என்ற வாதத்தை முன்வைத்திருப்பது தெரியவருகிறது.

50 ஆண்டுகள் கழித்து தமிழ் இலக்கியத்தின் ஜாம்பவான்களில் ஒருவராக அறியப்படும் அசோகமித்திரன், தமிழகப் பிராமணர்கள் யூதர்கள் அனுபவித்தது போன்ற ஒடுக்குமுறையை அனுபவித்துள்ளார்கள் என்று புலம்பினார்.

இப்போது ஜென்டில் வுமனோ, ஒரு ”கிரிமினல்” டாக்சி டிரைவரால் தனக்கு ஏற்பட்ட பயங்கர அனுபவத்தைப் பற்றி திகில் கதை எழுதுகிறார். ஆனால், அந்தப் “பயங்கர” டிரைவரோ அன்றாடம் 14 மணி நேரம் வேலை செய்து, ஒரு நாளுக்கு ரூ. 500 சம்பாதிக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி.

சமூகத்தின் மிக உயர் நிலைகளில் இருந்த / இருக்கும், அதன் சாதகமான பலாபலன்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்த / அனுபவிக்கும் சம்பகம் துரைராஜன், அவருக்காக வாதாடிய அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யர், அசோகமித்திரன், ஜென்டில் வுமன் விலாசினி ஆகிய நால்வரும் இத்தனை ஆண்டுகள் இடைவெளியிலும் இத்தனை தலைமுறை இடைவெளிகளுக்குப் பின்னரும், சொல்லி வைத்தார்போல, தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களோடு ஒப்பிட்டும், பாதிப்பிற்கு ஆளானவர்களாகவும் கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள்.

ஜனநாயக ஆட்சியமைப்பின் அதிகாரவர்க்க ஆட்சிமுறை அவர்களுக்கிருந்த ஆணை உரிமையை, முன்போலச் சுதந்திரமாக அனுபவிப்பதற்கு எப்போதும் இடம் கொடுப்பதில்லை என்பதுதான் இம்மனநிலைக்கான ஆதார ஊற்று. ஜனநாயக ஆட்சிமுறை திறந்து விடும் பொது வெளியில் சமூகத்தின் பல்வேறு பிரிவினரும் இவர்களது ஆணை உரிமையை ஏற்றுக் கொள்ளாமல் இயங்குவதே தம்மைப் பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகவும் பிறரை ஒடுக்குமுறையாளர்களாகவும் victim X oppressor உறவைத் தலைகீழாக இவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளக் காரணமாக இருக்கிறது.

தாம் அனுபவித்து வந்த ஆணை உரிமை தளர்ந்து போகும்போதெல்லாம் சம்பகம் துரைராஜனைப் போன்றவர்களும் விலாசினியைப் போன்றவர்களும் தம்மை ஒடுக்கப்பட்டவர்களாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளும் பரிதாபமும் நிகழ்கிறது.

இனிய முகங்களும் “பயங்கரமான” முகங்களாகக் காட்சி தர ஆரம்பித்து விடுகின்றன. சாதாரணக் கை அசைவும் ஆயுதம் எடுக்கிறதோ  என்று பதற வைத்துவிடுகிறது. தன் பாட்டுக்கு காரை ஓட்டிச் சென்றாலும், பின் தொடர்ந்து வருவதாக மனம் கற்பனை செய்துகொள்கிறது.

விஷயம் இப்படியாக இருக்க, விலாசினி “பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில் கல்லெறியும்” திருப்பணியைச் செய்துவிட்டதாகத் திருப்திப்பட்டுக் கொள்வதெல்லாம் வேடிக்கையானது.

அவர் எறிந்த கல்பட்டு பாற்கடல் பரந்தாமன் புரண்டு படுத்துவிடவில்லை. பிரளயம் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. கல்கி அவதாரம் எடுத்து இக்கலியுகத்தில் அவதரித்துவிடவும் இல்லை.

மாறாக, மவுண்ட் ரோடு மகாவிஷ்ணுவின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்து தமது திருப்பாதக் கமலங்களால் உலகை அளந்து கொண்டிருக்கும் வாமனர்களே விழித்துக் கொண்டார்கள். தமது விரல்களை அசைத்து, கூலித் தொழிலாளியான ஒரு கால்டாக்சி டிரைவரை நசுக்கியிருக்கிறார்கள். விலாசினியும் அவர்களோடு ஊக்கமாக ஒத்துழைத்திருக்கிறார்.

பொது வெளி என்பது பல போராட்டங்கள், கருத்து மோதல்களின் ஊடாக, பல பிரிவு மக்களும் சந்திக்கும் ஒரு வெளியாக படிப்படியாக, உருவெடுப்பது. இவரைப் போன்றவர்களுக்கு பொது வெளியே ”கிரிமினல்கள்” உலவும் ஆபத்து நிறைந்த வெளியாக தோன்றுகிறது. அவ்வாறு கருதத் துணிவதற்கான காரணத்தையும் பார்த்துவிட வேண்டும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470873612 

பாகம் – 1

பாகம் – 2 

இறுதிப் பகுதி

Advertisements

ஆயிரம் லைக்குகள் வாங்கிய அபூர்வ விலாசினியும் மாடு மேய்த்துப் படித்தவர் கிரிமினலாக்கப்பட்ட கதையும் – 2

ஓலா டாக்சி டிரைவர் மீது வைத்தக் குற்றச்சாட்டில் முழு உண்மையில்லை என்று மாமல்லன் எழுதியதும் விலாசினியின் குற்றச்சாட்டின் நம்பகத்தன்மை குறித்த சந்தேகம் எழுந்தது. அதற்கு நேரடியாகப் பதில் அளிக்க முன்வராத விலாசினி, 26.07.16 அன்று தன் முகநூல் பக்கத்தில், ”எனக்கு உதவ முன்வந்த ஊடக நண்பர்களிடம் ஒன்றைத் திரும்பக் கூறிக்கொள்கிறேன். எக்காலத்திலும் தவறான/பொய்யான ஒரு குற்றச்சாட்டை ஆதரிப்பதாகக் கருதவேண்டாம். உங்களிடம் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உண்மை, உண்மை மட்டுமே. இதை மீண்டும் உங்களிடம் இப்பொது வெளியில் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்” என்று எழுதினார்.

ஆனால், அவர் கூறியது முழு உண்மைதானா?  ”உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறு இல்லை,” தானா?

09.07.16 இரவு நடந்த சம்பவத்தை, இரண்டு நாட்கள் கழித்து, 11.07.16 மாலை முகநூலில் முதல்முறையாக எழுதியப் பதிவில் இப்படி ஆரம்பிக்கிறார் விலாசினி: “இரண்டு தினங்கள் முன்பு திருவான்மியூரிலிருந்து வளசரவாக்கம் வருவதற்கு (தனியாக) ஓலா கேப் கார்த்திக் பதிவுசெய்து கொடுத்தான். நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்.”

இதைப் படிப்பவர்கள், விலாசினி, இரவில் தனியாக கால்டாக்சியில் பயணித்தார் என்று மட்டுமல்ல, தனியாக கால்டாக்சியில் ஏறினார் என்றே புரிந்துகொள்வார்கள். ஆனால், உண்மையான உண்மை என்ன?

விலாசினி அவர் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பருடைய தாயாருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதால், அவரைப் பார்க்கவே வளசரவாக்கத்தில் இருந்து திருவான்மியூர் சென்றிருக்கிறார். இதை விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவர், விலாசினியிடமே கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு பதிவு செய்திருக்கிறார்.

உடல்நிலை சரியில்லாதவரை பார்த்துவிட்டு, இரவு 8.30 மணிக்கு மேலாக விலாசினி வளரசரவாக்கத்தில் உள்ள தன் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டிருக்கிறார். கால் டாக்சியை அவரைத் திருமணம் செய்ய இருக்கும் நண்பரே பதிவு செய்து கொடுக்கிறார். அவரே டாக்சியில் ஏற்றி வழி அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார்.

இந்தத் தகவலைத்தான் (உண்மையை) விலாசினி சாதுர்யமாகத் தன் ஆரம்ப வரிகளிலேயே மறைக்கிறார். தனியாகப் பயணம் செய்தது மட்டுமல்ல, தனியாக டாக்சியில் ஏறியதுபோன்ற பொருள் தொனிக்கவும் எழுதுகிறார். (டாக்சி டிரைவர் தனது பேட்டியில், விலாசினியை ஒருவர் காரில் ஏற்றிவிட்டதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்).

விலாசினி உள்ளது உள்ளபடி உண்மையைக் கூறவில்லை. அரை உண்மையை மட்டுமே சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். இப்படி, ஒரு உண்மையை ”அமுக்குவது” அடுத்த வரியில் ஒரு திகில் கதையை ஆரம்பிக்க அவருக்கு வசதியாக இருக்கிறது. அது, ”நல்லவேளையாக வீட்டிலிருந்து ஏறாமல், பக்கத்தில் ஒரு கடையிலிருந்து ஏறினேன்” – அதாவது, ஒரு “கிரிமினலுக்கு” வீட்டை அடையாளம் காட்டும் ஆபத்தைத் தன்னை அறியாமல் தவிர்த்தாராம்.

இரண்டாவது வரியில் ஆரம்பிக்கும் ”ஆபத்து” மூன்றாவது வரியில் வேகம் எடுக்கிறது. எப்படி? “கார் எடுத்த எடுப்பிலேயே படு வேகம்.” நான்காவது ஐந்தாவது வரிகளில், திகில் கதையின் பிரதான பாத்திரங்களின் உடல் – மன நிலை பற்றியச் சுருக்கமான விவரிப்பு: விலாசினிக்கு உடல்நலம் சரியில்லை; டிரைவரின் திமிர் (”உடல்நலம் சரியில்லையென்று மெதுவாகப் போகச் சொன்னேன். ட்ரைவர் காதில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை”). அதற்கு அடுத்த வரியில்தான் ஒரு பருண்மையான – திடமான உண்மைத் தகவலைச் சொல்கிறார் (மத்ய கைலாஷ் கடந்து கிண்டி மேம்பாலம் – ஐஐடி க்கு அருகில் இருக்கும் மேம்பாலத்தை கிண்டி மேம்பாலம் என்று தவறாகக் கூறியிருக்கிறார்).

“விலாசினி கார்த்திக்கை பார்க்க சென்றதே அவரின் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால்தான்” என்று விலாசினியிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டு அவருக்கு ஆதரவான வக்கீல் எழுதிய பிறகுதான், நான்காவது வரியில் தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று இவர் சொல்லியிருப்பது பொய்யோ மெய்யோ என்ற சந்தேகத்தை கிளப்பிவிடுகிறது (என்ன உடல்நிலை சரியில்லை? உடல்நிலை சரியில்லாதவர், ஏன் அவ்வளவு தூரம் பயணித்து இன்னொரு உடல் சுகமில்லாத நபரைப் பார்க்கப் போனார்? இன்னபிற).

ஆறாவது வரிக்குப் பிறகுதான் விலாசினி சொன்ன திகில் கதையின் மையக் கரு தொடங்குகிறது. அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திற்கு எதிரில் அரையிருட்டு, அரையிருட்டில் “ஷைன் அடித்த” பயங்கர (கருப்பு) முகம், இருக்கிறதோ இல்லையோ என்ற மயக்கத்துடன் தோன்றும் ஆயுதம், கார் சேஸ் இன்னபிற.

துயரம் என்னவென்றால், திகில் கதை ஆன்டி க்ளைமாக்ஸிலும், ஃப்ளாஷ் பேக்கிலும் முடிந்துபோனதுதான் (போலீசாரின் அலைக்கழிப்பும், இரவு பதினோரு மணிக்குப் பிறகு தோன்றும் எண்ண அலைக்கழிப்புகளும்).

இடையில், டிரைவருக்குத் தரவேண்டிய, பயணம் செய்த தூரத்திற்கான தொகையை ஏன் கொடுக்க மறுத்தார் என்ற கேள்வி மட்டும் விடையே கிடைக்காமல் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தின் எதிரில் நிலவிய இருட்டில் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.

விலாசினியின் இந்தப் பயங்கரமானத் திகில் கதையில் ”உள்ளது உள்ளபடியான உண்மை”க்குப் பதிலாக, வேறொரு உண்மை – ஒரு ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை” நிழலாடுகிறது. அந்த ”தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அவரது திகில் கதைக்கான நியாயப்பாடாக இருப்பது. திகில் கதை ஒரு உண்மைச் சம்பவம் போல தோன்றச் செய்வது.

“இந்த நாட்டில், ஒரு பெண், நடு இரவிலும் சுதந்திரமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் என்று நடமாட முடிகிறதோ, அன்றுதான் நாம் உண்மையானச் சுதந்திரத்தை அடைந்துவிட்டதாகச் சொல்ல முடியும்” என்ற காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”தான் அது.

உண்மையை எடுத்துச் சொல்லும் முறைகள் நான்கு உண்டு. தீர்க்கத் தரிசன உண்மை, தத்துவ உண்மை, கற்றலின் உண்மை, அதிகாரத்திற்கு எதிராக பேசப்படும் உண்மை  என்று அவற்றை விளக்குவார் ஃபூக்கோ.

(வாசிக்க: The Meaning and Evolution of the Word Parrhesia

The Courage of Truth )

தீர்க்கத் தரிசன உண்மை என்பது எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போகும் நிகழ்வுகளை சொல்வது. ஞானிகளும் சாமியாடிகளும் சொல்லும் உண்மை அது. தத்துவ உண்மை உலகின் இயல்பு, உலகில் காணும் பொருட்களின் இயல்பு, வாழ்க்கையின் பொருள் இன்னபிறவற்றைப் பற்றி பேசுவது. காலம் கடந்த – காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட உண்மைகளைப் பற்றி பேசும் உண்மை அது. கற்றலின் உண்மை, ஒரு குறிப்பிட்டத் துறையில் சிறந்த பயிற்சி பெற்றவர்கள், தமது துறைசார்ந்த மறுக்கப்பட முடியாத உண்மைகளை – அறிவை, அடுத்தத் தலைமுறையினருக்கு எடுத்து இயம்புவது, பயிற்றுவிப்பது. கடந்த காலத்தில் மனிதகுலம் கற்ற உண்மைகளை, கடந்தகால உண்மைகளைப் பேசுவது அது. ஞானி, தத்துவவாதி, ஆசிரியன் ஆகியவர்கள் பேசும் உண்மைகள் எனலாம். இந்த வகைப்பட்ட மூன்று உண்மைகளும் நிகழ் கால உண்மையைப் பற்றி பேசுவதில்லை என்பது இங்கே நமது கவனத்திற்கு உரியது.

”அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவது”தான் நிகழ்காலத்திற்கு உரிய உண்மை. இந்த உண்மை பேசும் முறை, உள்ளதை உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவது. இந்த உண்மையைப் பேசுபவர் அதிகாரத்தில் தனக்கு மேல் நிலையில் இருப்பவருக்கு உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறுவதாக இருப்பது: அரசன் – அரச ஆலோசகர், பெரும்பான்மை அரசியல் சமூகம் – சிறுபான்மையினரின் குரல், ஏன் இரண்டு நண்பர்களுக்கிடையிலும் கூட பேசப்படும் உண்மை.

இந்த உண்மையை எடுத்துக்கூறுவதால், அதைக் கூறுபவருக்கு ஆபத்து ஏற்படும் வாய்ப்பு அதன் தன்மையிலேயே அடங்கி இருக்கிறது. உண்மையை எடுத்துக்கூறுபவருக்கும் கேட்பவருக்கும் இடையிலான உறவே முறிந்துவிடும் ஆபத்தையும் உள்ளார்ந்த தன்மையாகக் கொண்டது. உண்மையைச் சகித்துக் கொள்ள இயலாத அரசன், ஆலோசகனை தூக்கில் போடலாம். பெரும்பான்மையினர் காணத் தவறும் உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால், சிறுபான்மைக் குரல் நசுக்கப்படலாம். நண்பன் காண மறுக்கும் நிதர்சனமானதொரு உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதால் நட்பே முறிந்து போகலாம். இத்தகைய உண்மையைக் கூறுவதற்கு, விளைபயன் குறித்து அச்சம் கொள்ளாதத் துணிச்சல் ஒருவருக்கு இருக்கவேண்டும். இதுதான் அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை எடுத்துக் கூறுவதன் தன்மை. நிகழ்காலத்திற்கே உரியது. விஷயங்களைத் திரிக்காமல், உள்ளது உள்ளபடி எடுத்துக் கூறும் உண்மை.

விலாசினி, டிரைவரைப் பற்றி சொன்ன திகில் நிறைந்த “உண்மைச் சம்பவத்திற்குத்” திரும்புவோம். சம்பவம் நிகழ்காலத்திற்கு உரியது.

ஆனால், விலாசினி யாரைப் பற்றி பேச முற்பட்டாரோ அவர் (ஓலா டாக்சி டிரைவர்) அதிகாரப் படிநிலையில் இவருக்கு மேலாக இருப்பவராக இல்லாமல் போனதுதான் விலாசினியின் துரதிர்ஷ்டம். டிரைவர், கால் டாக்சி ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கூலித் தொழிலாளி. விலாசினி திருமணத்திற்கு முன்னரே சொந்தமாகக் கார் வைத்திருந்தவர். திருமணத்திற்குப் பிறகு நான்கு சொகுசு கார்களை மாறி மாறி வைத்திருந்தவர் (விலாசினிக்கு ஆதரவாக முகநூலில் எழுதிய வக்கீல் விலாசினியிடமே கேட்டு அறிந்து சொன்ன மற்றொரு உண்மை இது). எஜமானியாக இருந்து பழக்கப்பட்டவர் விலாசினி. வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை புரிந்து பழக்கப்பட்டவர் கார் டிரைவர்.

அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவதில் உள்ள அடிப்படை நிபந்தனையே – பேசுபவர் அதிகாரப் படிநிலை வரிசையில் கீழிருப்பவராக இருத்தல் – இங்கு இல்லை.

அடுத்து, ”உண்மையைச்” சொன்னதால் விலாசினிக்கு ஆபத்து எதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. நிகழப்போவதும் இல்லை. மாறாக, டிரைவருக்குத்தான் ஆபத்து நேர்ந்தது. பாதிப்பும் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

விலாசினி ”உண்மையை” உள்ளபடியே சொல்லவும் இல்லை. தொடக்கத்தில் காட்டியுள்ளதைப்போல, அரை உண்மையிலிருந்தே தொடங்குகிறார். ஒரு முழு உண்மையை மறைத்திருக்கிறார். அவரது பின்னணியைப் பற்றிய பல உண்மைகளையும் சொல்லவில்லை (அவருக்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கிய வக்கீல் ஒருவரால் இந்தப் பின்னணி உண்மைகள் தெரிய வருகின்றன). ஒரு ”அபலைப் பெண்ணுக்கு” இரவில் நிகழ்ந்த பயங்கரமான அனுபவமாக ஒரு திகில் கதையையே சொல்லியிருக்கிறார். காந்தியின் “தீர்க்கத் தரிசன உண்மை”யின் நிழல், அவருடைய திகில் கதை எடுபட ஏதுவான பேக்-ட்ராப்பாக (டெக்னிக்கலாக சொல்வதென்றால் sub text ஆக) அமைந்துவிட்டது.

விலாசினியின் முகநூல் பதிவைக் கண்டதும் ஜனநாயக ஆட்சியின் நான்காவது தூண் துணுக்குற்றது. அதிகாரம் விழித்துக் கொண்டது. சாட்டையைச் சொடுக்கியது. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுதல் நிகழாமல், அதிகாரத்தின் தூண்களில் ஒன்று உரத்தக் குரலில் பேசத் தொடங்கியது. விலாசினி அதிகாரத்தின் தூண்களுக்குத் தன் நன்றிகளைத் தெரிவிக்கிறார்.

“பெண் வெறுப்பென்னும் மகா சமுத்திரத்தில்” அவரால் முடிந்த கல்லை எறிந்துவிட்டதாகத் திருப்தி கொள்கிறார். அப்புறம், குர்தீஷ் இனப் பெண்களின் போராட்டங்கள் பற்றிய புத்தகத்தை வாசித்துப் புல்லரித்துப் போகிறார். “குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தரப்பிலிருந்து தகுந்த முறையில், செய்த குற்றத்திற்கு வருந்தி, என்னை அணுகினால் உரையாடத் தயாராகவிருக்கிறேன்” என்று விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டு, எட்கர் ஆலன் போவின் திகில் கதைகளுக்குள் மூழ்கி விடுகிறார்.

அதிகாரத்தின் சாட்டை சீறி சிறைக்குப் போன ஓலா டாக்சி டிரைவரோ, தனக்குத் தெரிந்த ஒரே பிழைப்பையும் செய்ய முடியாமல், தினமும் தாம்பரத்திற்கு அடுத்துள்ள முடிச்சூரில் இருந்து, வளசரவாக்கம் S4 போலீஸ் ஸ்டேஷனிற்கு போய் கையெழுத்து போட்டுக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அதிகாரப் படிநிலையின் உச்சியில் இருப்பவர் தன்னை பாதிக்கப்பட்டவராகவும், அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே நிற்கும் டிரைவரை ஆணாதிக்கத்தின் பயங்கரமான வடிவமாகவும் சித்தரித்தது இத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் ஒருபோதும் உண்மையை உள்ளது உள்ளபடி பேசுவதில்லை. அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையை பேசுதல் என்ற கேள்வியே அவர்களிடத்தில் எழுவதும் இல்லை. அதிகாரப் படிநிலை வரிசைக்கு வெளியே இருப்பவர்களை ஒடுக்குபவர்களாகச் (oppressor) சித்தரித்து, உச்சியில் இருக்கும் தம்மை பாதிப்பிற்கு உள்ளானவர்களாகச் (victim) சித்தரிக்கும், பாத்திரப் படைப்பை தலைகீழாக மாற்றிக்காட்டும் வித்தையிலும் (role reversal) கைதேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். தமிழக/இந்தியச் சூழலில் காலாகாலமாக அதிகாரத்தின் பலாபலன்களை அனுபவித்து வந்தவர்களுக்கே உரிய விசேஷமான குணங்களில் இது ஒன்று.

சற்றே கூர்ந்து நோக்கினால், அவர்கள் அனுபவிக்க விரும்புவது அதிகாரத்தை (power) அல்ல. கேள்விக்கு இடமில்லாத ஆணையுரிமையையே (authority) என்பது புரிய வரும்.

(தொடரும் … )

https://minnambalam.com/k/1470614448

பாகம் – 1

பகுதி – 3

இறுதிப் பகுதி

%d bloggers like this: