ஸ்கீம் மந்திரகாளி

அண்மைய காவிரி உரிமை போராட்டங்களில் “ஸ்கீம்“ என்ற ஒரு வார்த்தை ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் ஆவேசத்தையும் மத்திய அரசுக்கு எதிராகக் கிளறிவிட்டது. உச்சநீதிமன்றம் விதித்திருந்த காலக்கெடுவின் இறுதியில் “ஸ்கீம்“ என்பதை விளக்குமாறு மத்திய அரசு மனு அளித்ததாக வெளியான செய்திகளைத் தொடர்ந்து தமிழகம் கொதிநிலையை அடைந்தது.

கர்நாடக மாநில தேர்தல்களை மனதில் வைத்து மத்திய அரசு செய்யும் காலம் தாழ்த்தும் நாடகம் என்று இது சரியாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது என்றாலும், உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய அரசு தாக்கல் செய்த மனுவின் உள்ளடக்கம் முழுமையாக கவனத்தில் கொள்ளப்படவில்லை. “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கத்தின் பின்னணியும் உரிய கவனத்தைப் பெறவில்லை. இவற்றின்பால் கவனத்தைக் குவிப்பது காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைப்பதற்கான முன்னெடுப்புகளுக்கு உதவக்கூடும்.

மத்திய அரசு 1956 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டம் (Inter-State Water Disputes Act) மட்டுமே நதிநீர் பங்கீட்டு பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான சட்ட வழியாக உள்ளது. இச்சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது, அதில் “ஸ்கீம்“ என்ற கருத்தாக்கம் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை.

1979 ஆம் ஆண்டு நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் இறுதித் தீர்ப்பையொட்டி, 1980 ஆம் ஆண்டு இச்சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு, புதிதாக பிரிவு 6 (A) சேர்க்கப்பட் ட து. 2007 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட காவிரி நதிநீர் ஆணையத் தீர்ப்பு இப்பிரிவின் பின்னணியை தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது:

“நர்மதா நதிநீர் ஆணையம் 1979 இல் வழங்கிய தீர்ப்பிற்குப் பிறகு, நாடாளுமன்றம் மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தில் 1980 ஆம் ஆண்டு சட்டத் திருத்தம் 45 மூலம் பிரிவு 6 – A ஐ புகுத்தியது. இச்சட்டத் திருத்தத்தின் நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்கள் குறித்த கூற்று அறிக்கை, நர்மதா நதிநீர் ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இச்சட்டத்தில் பிரிவு 6 – A ஐ அறிமுகப்படுத்துவதற்கான காரணமாக அமைந்தது என்று குறிப்பிடுகிறது.“  (காவிரி ஆணையத் தீர்ப்பு, தொகுதி V பக்கம் 222).

முரண்பட்ட நலன்களுடைய மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினைகளில் ஆணையத்தின் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பின்னரும், அத்தீர்ப்பைச் செயல்படுத்துவதில் மாநிலங்கள் மீண்டும் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டே இச்சட்டப் பிரிவு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

இச்சட்டப் பிரிவின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

“பிரிவு 6. மத்திய அரசாங்கம் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை அரசிதழில் அலுவல்பூர்வமாக வெளியிடவேண்டும்.  ஆணையத்தின் தீர்ப்பு இறுதியானது என்பதோடு, பிரச்சினையில் தொடர்புடைய அனைத்து தரப்பினரையும் கட்டுப்படுத்துவதும், அவர்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டியதும் ஆகும்.

6 A . (1) பிரிவு 6 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிபந்தனைகளுக்கு குந்தகம் விளைவிக்காத வகையில், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை நடைமுறைக்கு கொண்டுவர அவசியமான அனைத்து அம்சங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு திட்டம் (ஸ்கீம்) அல்லது திட்டங்களை வடிவமைத்து, மத்திய அரசாங்கம், அரசிதழில் வெளியிடலாம்.

(2) உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டத்தின் கீழ் (அ) ஆணையத்தின் தீர்ப்பு அல்லது வழிகாட்டல்களை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அதிகார அமைப்பு எதுவொன்றும் (கமிட்டி அல்லது வேறு வகையான அமைப்பாக வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று) நிறுவ வழிவகுக்கப்படலாம்.”

மேலும், உட்பிரிவு (7) இத்திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வரும் நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரில், இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களைச் செய்துகொள்ளலாம் என்கிறது.

இவையல்லாது, 2002 ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட சட்டத்திருத்தம் 14 இன்படி, மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினை சட்டத்தில் மேலும் ஒரு திருத்தம் செய்யப்பட்டது. இதன்படி உட்பிரிவு 6(2) பின்வருமாறு திருத்தப்பட்டது:

“உட்பிரிவு (1) இன் கீழ் ஆணையத்தின் தீர்ப்பை மத்திய அரசாங்கம் அரசிதழில் வெளியிட்ட பிறகு, அது உச்சநீதிமன்றத்தின் உத்தரவு அல்லது தீர்ப்பாணைக்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையதாக கொள்ளப்படவேண்டும்.“

இவற்றின் சாராம்சம்:

  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பிற்குப் பின்னரும், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் முரண்பட்ட நலன்களைக் கொண்ட மாநிலங்கள் முரண்டு பிடிக்கலாம் என்பதால், அத்தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் மத்திய அரசாங்கத்திடம் கையளிக்கப்பட்டுள்ளது.
  • மத்திய அரசாங்கம், ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவர, ஒரு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைத்து, அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும்.
  • அத்திட்டமானது ஆணையத்தின் தீர்ப்பை செயலுக்கு கொண்டுவரக்கூடிய அமைப்பு, அதன் அதிகார எல்லைகள், நிர்வாகம், பரிசீலனைக் கமிட்டி இன்னபிறவற்றை வகுக்கவேண்டும்.
  • அவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டம் அரசிதழில் வெளியிடப்பட்ட பிறகு, மத்திய அரசாங்கம் அதை நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் வைத்து, அவசியமான திருத்தங்களை செய்யலாம்.
  • ஆணையத்தின் தீர்ப்பு உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பிற்கு நிகரான அதிகார வலிமையுடையது.

இத்தகைய அதிகார வலிமையுள்ள ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாற்றங்களை செய்து உச்சநீதிமன்றம் தனது “இறுதியிலும் இறுதியான” தீர்ப்பை வழங்கியது.

ஆறு வாரங்களுக்குள் ஸ்கீமை வடிவமைக்கும்படி உத்தரவிட்ட உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு பிப்ரவரி 12 அன்று வழங்கப்பட்டது. ஆனால், மத்திய அரசு திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைக்கவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் அதற்கான வரைவறிக்கையைத் தயாரிக்கும் முயற்சியோ செய்யவில்லை. அமைச்சரவை அளவில் ஆலோசனை எதுவும் நடைபெற்றதாகவும் தெரியவில்லை.

மாறாக, மார்ச் 9 அன்று – ஏறத்தாழ 3 வாரங்கள் கழிந்த நிலையில், மத்திய அரசின் நீர்வளத் துறை அமைச்சகத்தின் செயலர் திரு. யு. பி. சிங் அவர்களின் தலைமையில், தமிழகம், கர்னாடகம், கேரளம், புதுவை ஆகிய நான்கு மாநில தலைமை மற்றும் முதன்மை செயலர்களின் கலந்தாலோசனைக் கூட்டம் புதுதில்லியில் நடத்தப்பட்டது.

இக்கூட்டத்தில் நான்கு மாநிலப் பிரதிநிதிகளும் ஸ்கீம் அமைக்க ஒப்புக்கொண்ட போதிலும் அது குறித்து மாறுபட்ட கருத்துக்களைத் தெரிவித்துள்ளனர். மார்ச் 19 அன்று எழுத்து வடிவிலும் சமர்ப்பித்துள்ளனர்.

இவ்வாறு ஸ்கீம் அமைப்பதில் மாநிலங்களுக்கிடையே மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுவதையும், மத்திய அரசு தானே ஸ்கீமை வடிவமைத்தால், மாநில அரசுகள் மீண்டும் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்ற காரணத்தைக் காட்டியும், காவிரி ஆணையத்தின் தீர்ப்பில் சில மாறுதல்களை செய்துகொள்ளலாமா என்று கேட்டும் மார்ச் 31 அன்று மத்திய அரசு மனுவை சமர்ப்பித்தது.

இவ்விடத்தில் 2002 ஆம் ஆண்டு பிரிவு 6(2) இல் செய்யப்பட்ட மற்றொரு திருத்தம் குறித்து உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு வலியுறுத்திக் குறிப்பிட்டுள்ள புள்ளி மிகுந்த கவனத்திற்குரியது.

மத்திய அரசின் தரப்பை முன்வைத்த சொலிசிடர் ஜெனரல் திரு. ரஞ்சித் குமாரின் வாதத்தை மறுத்து, மத்திய மாநில உறவுகள் குறித்த சர்காரியா கமிஷன் அறிக்கையின் (1980) பரிந்துரையை சுட்டிக் காட்டி, “ஆணையத்தால் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பிற்கு எந்தவொரு மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருக்கவும், அதன் வழிகாட்டுதல்களின் படி நடக்கச் செய்யவும் உரிய வலிமையைத் தரும் பொருட்டே பிரிவு 6(2) இல் அவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது. திட்டத்தை (ஸ்கீம்) வடிவமைப்பதன் நோக்கமே தீர்ப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதுதான்,“ (பக்கம்: 456 – 7), என்று உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு தெள்ளத் தெளிவாக விளக்கியுள்ளது.

இந்த விளக்கத்தையும் மீறி முரண்பட்ட நலன்களையுடைய மாநிலங்களின் பிரதிநிதிகளைக் கூட்டி, மீண்டும் கலந்தாலோசிப்பது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை கேலிக்குரியதாக்குவது என்பதல்லாமல் வேறு என்ன?

இதைக் காட்சிலும் வேடிக்கையான மற்றொரு விஷயத்தையும் மத்திய அரசு சத்தமில்லாமல் செய்திருக்கிறது.

2017 மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில், மத்திய நீர்வளத் துறை அமைச்சர் உமா பாரதி 1956 மாநிலங்களுக்கிடையிலான நதிநீர் பிரச்சினைகள் சட்டத்தை மீண்டும் திருத்தம் செய்யும் மசோதா ஒன்றை தாக்கல் செய்தார். அத்திருத்த மசோதாவை ஆய்வு செய்ய நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அமைக்கப்பட்டு, அதன் பரிந்துரைகள் ஆகஸ்டு 2017 இல் நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளன.

நீண்ட காலமாக தீர்க்கப்படாதிருக்கும் நதிநீர் பிரச்சினைகளை விரைவில் தீர்க்கும் பொருட்டு, இச்சட்டத் திருத்தம் முன்மொழியப்படுவதாக கூறப்பட்டது. இதன்படி, ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டுள்ள நதிநீர் ஆணையங்களின் தீர்ப்புகளில் எவ்வித மாற்றமும் செய்ய இயலாது.  தற்போது நடப்பில் உள்ள நதிநீர் ஆணையங்கள் கலைக்கப்பட்டு, ஒரு மத்திய ஆணையத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்படும். அந்த ஆணையத்தின் தீர்ப்பே இறுதியானது. அதன் தீர்ப்பை அரசிதழில் வெளியிடவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. ஸ்கீம் என்ற வார்த்தைக்கே அதில் இடமும் இல்லை.

நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற கூட்டத் தொடரில் இச்சட்டத் திருத்தத்தின் மீது நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அளித்துள்ள பரிந்துரைகள் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தால், காவிரி நதிநீர் பங்கீட்டுப் பிரச்சினை ஒரு தீர்க்கமான முடிவிற்கு வந்திருக்கும்.

அல்லது, உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பின்படி ஸ்கீமை வகுத்து நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றியிருந்தாலும் பிரச்சினை தீர்ந்திருக்கும்.

இரண்டில் ஒன்றையும் செய்யாமல், தமிழக ஆளும் கட்சியின் மூலம் நாடாளுமன்றத்தை முடக்கி, தனது அரசின் மீது கொண்டுவரப்பட இருந்த நம்பிக்கையில்லா தீர்மானத்தை வரவொடாமல் செய்ததோடு, கர்னாடக தேர்தலுக்கு அவகாசமும் எடுத்துக்கொண்டதுதான் மோடியின் தந்திர அரசியல் நகர்வு.

குடிமக்களின் தலைபோகும் பிரச்சினைகளைக் காட்டிலும், அரசியல் லாப – நஷ்டக் கணக்குகளே முக்கியம் என்ற அணுகுமுறையில் காங்கிரசிற்கும் பாஜகவிற்கும் வித்தியாசம் இல்லை என்பதையே இது மக்களுக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது.

நன்றி: தமிழ் இந்து

Advertisements

சொப்பன சுந்தரியும் நியூயார்க் ப்ளாசா ஹோட்டலும் பவர் ஆஃப் அட்டர்னியும்

டொனால்ட் ட்ரம்ப் யாரென்று கேட்டால் அமெரிக்க ஜனாதிபதி என்று பள்ளிக்கூடக் குழந்தைகள்கூட சொல்லிவிடுவார்கள்.  பிரகாஷ் ஸ்வாமி யாரென்று கேட்டால், நமது மூத்த அரசியல்வாதிகளுக்குக்கூடத் தெரியுமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஆனால், பாருங்கள், டொனால்ட் ட்ரம்ப்பிற்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது. கொஞ்சம் தூரத்துச் சம்பந்தம்தான். டொனால்ட் ட்ரம்போடு சேர்ந்து எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படத்தை, தனது முகநூல் பக்கத்தில் பிரகாஷ் ஸ்வாமி பெருமையோடு வெளியிட்டுக் கொள்ளும் அளவிற்கு தூரத்துச் சம்பந்தம்.

டொனால்ட் ட்ரம்போடு சம்பந்தப்படுத்திப் பேசும் அளவிற்கு, ஊர் பேர் தெரியாத இந்த பிரகாஷ் ஸ்வாமி யார்? இந்தக் கேள்வி அவ்வளவு முக்கியமானதா என்ன?

Prakash Swamy with Narendra Modi

சகாரா குழுமத்தின் நிதி மோசடிகள் குறித்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்று வரும் வழக்கு 17-04-2017 அன்று விசாரணைக்கு வந்தபோது, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் திரு. தீபக் மிஸ்ரா, திரு. ரஞ்சன் கோகாய், திரு. சிக்ரி ஆகியோர், சகாரா குழும நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய் சட்டத்துடன் விளையாட முனைந்தால் கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று விடுத்த எச்சரிக்கை பரவலான கவனத்தைப் பெற்றது.

ஆனால், அந்நீதிமன்ற அமர்வில், நீதிபதிகள் விடுத்த மற்றொரு கடும் எச்சரிக்கை தகுந்த கவனத்தைப் பெறத் தவறியிருக்கிறது. சென்னையைச் சேர்ந்த பிரகாஷ் ஸ்வாமி என்பவர் மீது இந்திய அரசு அவசர சிகப்பு எச்சரிக்கை (Red corner notice) விடுக்கவேண்டும் என்றும், அவர் நாட்டை விட்டு வெளியேறாமல் இருப்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுமாறு இந்திய வெளியுறவுத் துறைக்கு அரசு வழக்குரைஞர் அறிவுறுத்த வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் விதித்த உத்தரவே அக்கடும் எச்சரிக்கை.

மேலும், பிரகாஷ் ஸ்வாமி, தனது கடவுச் சீட்டை, சென்னை சாஸ்திரி பவனில் ஏப்ரல் 18 ற்குள் ஒப்படைக்கவேண்டும் என்றும், ஏப்ரல் 27 அன்று வழக்கு மறு விசாரணைக்கு வரும்போது, பிரகாஷ் ஸ்வாமி நீதிமன்றத்தில் நேரில் ஆஜராகவேண்டும் என்றும், அவரது வருகையை உறுதிசெய்யுமாறு தொடர்புடைய காவல்துறை கண்காணிப்பாளருக்கு அறிவுறுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் உத்தரவு பிறப்பித்தனர்.

இக்கடும் எச்சரிக்கைகளுக்கும் மேலாக, பிரகாஷ் ஸ்வாமி, அபராதத் தொகையாக 10 கோடி ரூபாயை செபி சஹாரா மீட்பு நிதிக் கணக்கில் 10 நாட்களுக்குள் கட்டவேண்டும் என்றும், அவ்வாறு கட்டத் தவறினால் அவர் மீது பிணையில் வர இயலாத கைது உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படும் என்றும் நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர்.

சகாரா குழும நிதி மோசடி வழக்கில், ஒரு தொடர்பும் இல்லாத பிரகாஷ் ஸ்வாமி என்பவர் மீது நீதிபதிகள் இவ்வளவு கடுமையைக் காட்டவேண்டிய அவசியம் ஏன் எழுந்தது என்பதே இங்கு சுவாரசியமான விஷயம். அதன் பொருட்டு அவ்வழக்கின் சில முக்கிய கட்டங்களை மீளக் காணவேண்டும்.

2010 ஆம் ஆண்டு 24,000 கோடி நிதி மோசடி தொடர்பாக, சகாரா குழுமத்திற்கு எதிராக வழக்கு தொடரப்பட்டது. சகாரா குழுமத்திடம் இருந்து திரும்பப் பெற வேண்டிய நிதி, வட்டி சேர்ந்து 40,000 கோடியாக உயர்ந்துள்ளது என்று 2015 மார்ச்சில் உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்தது. இவ்வழக்கில் மார்ச் 2014 இல் கைது செய்யப்பட்ட அக்குழுவின் நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய், தில்லி திகார் சிறையில் இரண்டு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்துவிட்டு, மே 2016 இல் நன்னடத்தைப் பிணையில் (parole) வெளிவந்தார்.

நவம்பர் 28, 2016 விசாரணை அமர்வில், ரூபாய் 600 கோடியை செபி சஹாரா மீட்பு நிதிக் கணக்கில் சுப்ரதா ராய் செலுத்தினால் நன்னடத்தைப் பிணை நீட்டிக்கப்படும் என்று உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்ததைத் தொடர்ந்து, ரூபாய் 280 கோடியை முதல் தவணையாகக் கட்டுவதாக சுப்ரதா ராயின் தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதன்படி, அத்தொகைக்கான வங்கிக் காசோலைகள் 06-02-2017 அன்று நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அவ்வமர்வில், சகாரா குழுமத்தின் சொத்துக்களை ஏலத்தில் விற்று, மோசடி செய்யப்பட்ட நிதியை மீட்பது என்ற முடிவையும் நீதிமன்றம் அறிவித்தது. அதன் பொருட்டு, ஏலத்திற்கு விடத் தகுதியான சொத்துக்களின் பட்டியலை 27 பிப்ரவரி 2017 ற்குள் சமர்ப்பிக்குமாறும் உத்தரவிட்டது.

பிப்ரவரி 28, 2017 விசாரணை அமர்வில், ஏலத்திற்கு விடத் தகுதியான சொத்துக்களின் விவரப் பட்டியல் நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அவ்வமர்வில்தான் பிரகாஷ் ஸ்வாமி தானாகத் தலையைக் கொடுக்கிறார்.

பிரகாஷ் ஸ்வாமியின் தரப்பில் ஆஜரான பி. ஸ்ரீராம் என்ற வழக்குரைஞர், அமெரிக்காவின் டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த MG Capital Holdings LLC என்ற சர்வதேச ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனம் ஒன்று, நியூயார்க் நகரில் அமைந்துள்ள புகழ் பெற்ற ப்ளாசா ஹோட்டலில் சகாரா நிறுவனத்திற்கு உள்ள பங்குகளை, 550 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களைக் கொடுத்து (ஏறத்தாழ ரூபாய் 3500 கோடி) வாங்க விருப்பம் தெரிவித்திருப்பதாகக் கூறி நீதிமன்றத்திடம் உறுதிமொழிப் பத்திரத்தைச் (affidavit) சமர்ப்பிக்கிறார்.

அதற்குப் பதிலுரைக்கும் முகமாக, நீதிபதிகள், நடப்பில் இருப்பது போன்ற வழக்குகளில் அத்தகைய ஆச்சரியப்படும்படியான விஷயங்கள் திடீரென்று தோன்றுவது எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்றும், வழக்குரைஞர் சமர்ப்பித்திருப்பது பாதகமற்றதாக தோன்றினாலும் அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்றும் கருத்து தெரிவித்தனர். அத்துடன், ஏப்ரல் 17, 2017 ற்குள் நீதிமன்றப் பதிவாளரிடம் ரூபாய் 750 கோடி வைப்புத் தொகையாகக் (deposit) கட்டினால் மட்டுமே அனுமதி அளிக்கப்படும் என்றும் நிபந்தனை விதித்தனர். மேலும், வாங்க விருப்பம் தெரிவித்துள்ள நிறுவனம் குறித்தத் தகவல்களைச் சமர்ப்பிக்குமாறும் உத்தரவு பிறப்பித்தனர்.

கடந்த திங்கட்கிழமை ஏப்ரல் 17 அன்று வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தபோது, பிரகாஷ் ஸ்வாமி சார்பாக ஆஜரான வழக்குரைஞர் பி. ஸ்ரீராம், விஷயத்தை நன்கு பரிசீலித்த பிறகு, பரிவர்த்தனையைத் தொடர்வதில் சிரமம் இருப்பதாக அந்நிறுவனம் (MG Capital Holdings LLC) கருதுவதாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். அதாவது, அந்நிறுவனம், ப்ளாசா ஹோட்டலை வாங்க விருப்பம் தெரிவித்திருந்ததில் இருந்து பின்வாங்குவதாக நீதிமன்றத்திற்குத் தெரிவித்திருக்கிறார்.

பிப்ரவரி 28 அமர்வில் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியபடி ரூபாய் 750 கோடியை வைப்புத் தொகையாகக் கட்டுவதில் இருந்தும் நிறுவனம் பின்வாங்கியிருக்கிறது. நிறுவனம் குறித்த தகவல்கள் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை என்றும் ஊகிக்க முடிகிறது. பிப்ரவரி 28 அமர்வில் இவ்விடயம் நீதிமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது தெரியவந்தபோதே, அவ்வளவு பெரிய தொகையைக் கொடுத்து ஹோட்டலை வாங்க முன்வந்த “அதிகம் அறியப்படாத நிறுவனம்“ குறித்து பத்திரிகைகள் பலவும் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தியிருந்தன. வணிக நிறுவனங்கள் குறித்த தகவல்களைப் பட்டியலிடும் எந்த இணையதளத்திலும் அந்நிறுவனம் குறித்த தகவல்கள் காணப்படவில்லை என்பதுவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இதில், அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் உள்ள, பிரச்னைக்குரிய ப்ளாசா ஹோட்டல் குறித்த தகவல்கள் சுவாரசியத்தை மேலும் கூட்டுகின்றன.

உலகின் மிகப் பிரசித்திபெற்ற ஆடம்பர ஹோட்டல்களில் ஒன்றான ப்ளாசா ஹோட்டலின் உரிமையாளர்களாக இருந்தவர்கள் யார் எவர் என்பதே இங்கு கவனத்திற்குரியது. 1907 ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்ட இந்த ஹோட்டல் நியூயார்க் நகரின் அடையாளச் சின்னங்களில் ஒன்றாக 1969 ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டது. உலகின் பெரும் பணக்காரர்களும், சினிமா நட்சத்திரங்களும் தமது அந்தஸ்தின் அடையாளச் சின்னமாகக் கருதும் ஹோட்டல்களில் பிரதானமான ஒன்றாகத் கருதப்படுகிறது.

தற்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப், இந்த ஹோட்டலை 1988 ஆம் ஆண்டு தனக்கு உரிமையானதாக ஆக்கிக் கொண்டார். ஹோட்டலின் உரிமை விஷயம் சற்று சிக்கலானது. பங்குகளின் சதவீதம் வழி தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்று எளிமையாகக் கூறலாம். டொனால்ட் ட்ரம்ப் 51 % பங்குகளை ஏலத்தில் எடுத்து பிரதான உரிமையாளர் அந்தஸ்த்தை அடைந்தார். “நான் வாங்கியிருப்பது ஒரு கட்டிடத்தை அல்ல. ஒரு மாபெரும் கலைப் படைப்பை வாங்கியிருக்கிறேன் – மோனோ லிஸா –வை,” என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு அது அவருக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. (டொனால்ட் ட்ரம்பின் கலை ரசனை அவ்வளவு மட்டமானதாக இருக்க, அவருக்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கும் இடையிலான “தூரத்துச் சம்பந்தம்” இந்தப் புள்ளியில் தொடங்கி முற்றுப் பெற்றுவிடுகிறது).

ஹோட்டல் லாபகரமாக நடைபெற்ற போதிலும், அதன் மீதிருந்த கடன் சுமைகளை அடைக்கமுடியாத காரணத்தினால், 1995 ஆம் ஆண்டு, சவுதி அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெரும் பணக்காரரான இளவரசர் அல் – வாலீத் பின் தலால் என்பவரின் கைகளுக்கு மாறியது. இவர் ஹோட்டலின் 80 % பங்குகளைக் கைப்பற்றினார். 2004 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஹோட்டலின் பெருவாரியான பங்குகள் இஸ்ரேலிய எல் அத் ப்ராப்பர்டீஸ் என்ற நிறுவனத்தின் கைகளுக்கு மாறின. இறுதியாக, 2012 ஆம் ஆண்டு, ஹோட்டலின் 75 % பங்குகளை வாங்கியது சகாரா குழும நிறுவனம். மோசடி வழக்கில் சிக்கிய பின்னர், அதில் இருந்து மீள்வதற்காகவே அந்த 75 % பங்குகளை விற்க முன்வந்திருக்கிறார் சகார குழும நிறுவனரும் உரிமையாளருமான சுப்ரதா ராய்.

ஹோட்டலின் கடன் பத்திரங்கள் கைமாறியது சிக்கலான ஒரு தனிச் சரடு. சுருக்கமாக, டொனால்ட் ட்ரம்ப் ஹோட்டலை வாங்கியபோது, கடன் பத்திரங்கள் சிட்டி பாங்க் குழுமத்தின் வசம் சென்றன. அதன் பிறகு, ஜப்பானிய வங்கிகளின் குழுமத்திற்கு கைமாறின. அடுத்து பாங்க் ஆஃப் சைனா. தற்போது கடன் பத்திரங்கள் பிரட்டனின் பெரும் பணக்காரர்கள் வரிசையில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் ரியூபென் சகோதரர்கள் (Reuben Brothers) கைவசம் இருக்கின்றன.

தலையைக் கிறுகிறுக்க வைக்கும், சிக்கலான, சர்வதேச நிதி மூலதனமும் சர்வதேசப் பெரும் பணக்காரர்களும் புரளும் இந்த ஹோட்டல் விவகாரத்தில், எங்கோ ஒரு மூலையில், ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளராக இருக்கும் பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கு எப்படி தொடர்பு உருவானது என்பதுதான் ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமான விஷயம். ஊர் பேர் தெரியாத, நிர்வாகிகள் யாரென்றே தெரியாத MG Capital Holdings LLC என்ற நிறுவனம் 3500 கோடி பெறுமானமுள்ள சகாரா குழுமத்தின் 75 % பங்குகளை வாங்க முன்வந்தது எப்படி என்பது கேள்வி. இக்காரியத்தை செய்துதர பிரகாஷ் ஸ்வாமிக்கு Power of Attorney – முழு அங்கீகாரத்தையும் அதிகாரத்தையும் அந்நிறுவனம் எக்காரணம் பொருட்டு, எவ்வகையான தொடர்புகளின் பொருட்டு அளித்திருக்கிறது (17-04-2017 உச்சநீதிமன்ற நடவடிக்கைக் குறிப்புகளில் – Record of Proceedings – இருந்தே இவ்விவரம் தெரியவருகிறது) என்பதுதான் மிகப் பெரிய மர்ம முடிச்சு.

பிரகாஷ் ஸ்வாமியின் பின்புலத்தையும் சற்று பார்த்துவிடுவது அவசியம். 1980 களின் இறுதிகளில் பத்திரிகையாளராக இவர் பணிபுரியத் தொடங்கியது “தி இந்து” நாளிதழில். அதன் பிறகு “இந்தியா டுடே” ஆங்கில இதழின் நிருபராகச் சிலகாலம் பணியாற்றியிருக்கிறார். இந்தியா டுடே நிருபராக இருந்த காலத்தில் சென்னை பிரஸ் க்ளப்பின் தலைவராகவும் இருந்திருக்கிறார். அடுத்து ஜூனியர் விகடனில் சில காலம். அதன் பிறகு, அமெரிக்காவிற்கு சென்று, நியூயார்க்கில் தங்கியிருந்து, ஐநா சபையின் நிருபர்(?) என்று அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

மேலும், “அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கம்” என்ற “லெட்டர் பேட்” தன்னார்வ நிறுவனம் ஒன்றைப் பதிவு செய்து கொண்டும் இருக்கிறார். இதன் சார்பில், 2016 ஆம் ஆண்டு, சுப்பிரமணிய சுவாமிக்கு “தமிழ் ரத்னா” என்ற விருதை வழங்கியிருக்கிறார். அண்மையில், ஐநாவிற்கான இந்திய நிரந்தரத் தூதரின் அலுவலகத்தில் நடைபெற்ற நடன நிகழ்ச்சிக்கு, நடிகர் ரஜினிகாந்தின் மூத்த மகளும், நடிகர் தனுஷின் மனைவியுமான ஐஸ்வர்யாவை இந்த “லெட்டர் பேட்” தன்னார்வக் குழுவின் மூலமாக அமெரிக்காவிற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்ததும் இவரேதான்.

நரேந்திர மோடி பிரதமராகப் பதவியேற்றுக் கொண்டவுடன், செப்டம்பர் 2014 இல் அவரை நியூயார்க் நகரின் மேடிசன் சதுக்கத்தில் உரையாற்ற அழைக்க ஏற்பாடு செய்த குழுவின் உறுப்பினராகச் செயல்பட்டதையும் அவரது பத்திரிகைப் பணிகளையும் பாராட்டி, சென்னை ரோட்டரி சங்கம் இவருக்கு “வாழ்நாள் சாதனையாளர்” விருதை வழங்கியிருக்கிறது. நரேந்திர மோடியுடன் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களை தனது முகநூல் மற்றும் ட்விட்டர் பக்கங்களில் பெருமையோடு வெளியிட்டும் இருக்கிறார் பிரகாஷ் ஸ்வாமி (நீதிமன்ற எச்சரிக்கைக்குப் பிறகு 18-04-2017 காலை வரை முகநூலில் பதிவுகள் இட்டு வந்தவர், அன்று மதியம் முதல் தனது முகநூல் கணக்கை மூடிவைத்துள்ளார்). 2016 சட்டமன்ற தேர்தலில், சென்னையில் பாஜக விற்கு ஆதரவாக தீவிரமாக பிரச்சாரம் செய்தார் என்று மைலாபூர் டைம்ஸ் செய்திக் குறிப்பு ஒன்றும் தெரிவிக்கிறது. இவற்றிலிருந்து, இவர் தீவிரமான பிஜேபி ஆதரவாளர் என்று தெரிகிறது.

எழும் கேள்விகள் மிகவும் முக்கியமானவை. ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளர் – நிருபர், 3500 கோடி மதிப்புள்ள ஒரு சொத்தை வாங்க முன்வரும் விவரங்கள் அறியப்படாத ஒரு நிறுவனத்தின் சார்பாக Power of Attorney அளிக்கப்பட்டது ஏன்? எதற்காக அவ்வாறு நியமிக்கப் பெற்றார்? சர்வதேச ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களும், நிதி மூலதனமும், உலகின் பெரும் பணக்காரர்களும் போட்டியிடும், பல்லாயிரம் கோடிகள் புரளும் ஒரு விவகாரத்தில், ஒரு சாதாரணப் பத்திரிகையாளர், பெரும் நிதியை அளிக்க முன்வரும் ஒரு நிறுவனத்தோடு தொடர்பு கொண்டிருப்பது எப்படி சாத்தியமானது?

இக்கேள்விகளை உச்சநீதிமன்றமே தானாக முன்வந்து விசாரிக்க  (suo moto) முகாந்திரங்கள் உள்ளனவா என்பதை சட்ட வல்லுனர்கள்தான் விளக்க வேண்டும். உச்சநீதிமன்றம் முன்வராதபட்சத்தில், இவற்றை வேறு தரப்பினர் எவரேனும், பொதுநல வழக்காக விசாரிக்க கோர முடியுமா என்பதையும் சட்ட வல்லுனர்களே விளக்க வேண்டும்.

தொடர்புடைய பதிவு: ஐஸ்வர்யா ஐநா நல்லெண்ணத் தூதர்தானா?

%d bloggers like this: