பெரியார் வழிவந்தவர்கள் யார்?

12.03.03 அன்று பார்ப்பனப் பத்திரிகையான “இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்” நாளிதழில் பெரியாரின் பாரம்பரியத்தைக் கேள்விகேட்டு, “Questioning Periyar’s Legacy” என்ற தலைப்பில் கட்டுரை ஒன்று வெளியானது. பெரியாரைக் கேள்வி கேட்டு, ஒரு பார்ப்பனப் பத்திரிகையில் கட்டுரை ஒன்று வெளியானால், நிச்சயம் அதை யாராவது ஒரு பார்ப்பனர்தான் எழுதியிருப்பார் என்று பலரும் நினைக்க வாய்ப்புண்டு. ஆனால், அந்த எதிர்பார்ப்பில் மண்ணள்ளிப் போடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. காரணம், இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர், ‘தலித் சிந்தனையாளராக’ வலம் வந்துகொண்டிருக்கும் திருவாளர் ரவிக்குமார். இந்தக் கட்டுரையில், இவர் ‘தலித் வரலாற்றாசிரியராக’ அவதாரம் எடுத்திருக்கிறார் என்பது இன்னொரு விசேஷம்.

இந்த அவதாரத்தை இப்போது அவர் எடுத்திருப்பதற்கான காரணம் என்னவாக இருக்கலாம்? கட்டுரையைப் படிக்கும்போது தெரியவந்த நேரடிக் காரணம்: பெரியாரை உயர்த்திப் பிடிப்பதை இனி நிறுத்திக் கொள்ளவேண்டும் என்று மாயாவதிக்கு புத்தி சொல்வது. படித்து முடித்த பிறகு தோன்றிய மறைமுகக் காரணம்: தமிழ்ச் சூழலில் அவரது பொய்கள் அம்பலப்பட்டுப்போன பிறகு, தனது அதிகார – தரகு வேலையை, ‘இங்கிலீஷிற்கு’ மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்ட பரிதாபம்.

கட்டுரையை எடுத்துக்கொண்டால், சமீபமாக இவர் பெரியார் மீது வைத்துவரும் அதே அசட்டுத்தனமான பொய்க் குற்றச்சாட்டுகள், மேற்கோள் திரித்தல்கள் என்பதற்கு மேலாக புதிதாக எதுவும் இருக்கவில்லை. அவற்றுக்குப் பலமுனைகளிலிருந்து தெளிவான மறுப்புகள் – “தலித் முரசு” இதழ்கூட இவரது பொய்களை அம்பேத்கரைக் காட்டியே மறுத்துவிட்டது – சொல்லப்பட்டுவிட்டபோதிலும், இவருடைய குற்றச்சாட்டுகளில், அடிப்படையான ஒரு சரடை இப்போது கேள்வி கேட்க வேண்டியிருக்கிறது.

பெரியார் பாரம்பரியம், பெரியார் பாரம்பரியம் என்று ரவிக்குமார் தொடர்ந்து சொல்லி வருவது யாரை? அவர்கள் உண்மையில் அத்தகையவர்கள்தானா? அடிப்படை அறிவு நாணயம் கொஞ்சம்கூட இல்லாமல், யார் என்ன சொன்னால் எனக்கென்னெ என்ற தொனியில், தி.மு.க.-வையும் கொஞ்சமாக அ.தி.மு.க.-வையும் மட்டுமே பெரியார் பாரம்பரியமாக ரவிக்குமார் சொல்லிவருவதை யோசித்து பார்த்தால் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. வீரமணி தலைமையிலான தி.க.-வைக்கூட அவர் இந்தப் ‘பாரம்பரியத்தில்’ சேர்ப்பதில்லை என்பதைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் நான் சொல்ல வருவது பிடிபடும்.

அதிகார அரசியல் + துட்டு சேர்ப்பது என்ற ‘இலட்சியங்களோடு’ செயல்பட்டு வருபவர்களை மட்டுமே இவர் பெரியார் பாரம்பரியம் என்கிறார். வீரமணியாருக்கு நேரடி அதிகாரப் பங்கு இல்லை என்பதோடு இதைத் தொடர்புபடுத்திப் பாருங்கள். “ஜெயித்தால் அண்ணா வழி, தோற்றால் பெரியார் வழி” என்று பொன்மொழி உதிர்த்த திருவாளர் கருணாநிதியின் தி.மு.க.தான் இவரது இலக்கு. ஏன்?

“உனது நண்பனைப் பற்றிச் சொல், உன்னைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்” என்பார்கள். “நீ யாரை எதிரியாக வரித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று சொல், உன்னைப் பற்றிச் சொல்கிறேன்” என்பதும்கூட ஒருவகையில் சரியாக இருக்கும். ரவிக்குமாரின் இன்றைய இலக்குகள், துட்டு + அதிகாரம். அதை வைத்திருப்பவர்களை அவர் எதிர்க்கிறார், அதாவது பங்கு கேட்கிறார். அவ்வளவுதான்.

தி.மு.க. -வை பெரியாரின் பாரம்பரியத்தில் வந்தவர்களாக முதலில் பார்த்து பயந்தவர்கள் பார்ப்பனர்கள். அதன் பிறகே, தேவை வரும்போது மட்டுமே, தி.மு.க.வும் அ.தி.மு.க.வும் தம்மை பெரியாரின் வாரிசுகள் என்று வாய்ச்சவடால் விட்டுக்கொண்டன என்பதெல்லாம் நன்கு தெரிந்த கதைகள். இப்போது ரவிக்குமார், பார்ப்பனர்களின் அதே ‘திருவாய்மொழியை’ திரும்பச் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார். அதாவது, பார்ப்பனர்களின் செல்லப் பிள்ளையாக ஆகிவிட்டிருக்கிறார். இன்று, அகில இந்திய அளவிலும் சரி, தமிழ் நாட்டிலும் சரி, உருவாகியிருக்கும் பார்ப்பனர் மற்றும் தலித்துகளின் (ஒரு பிரிவினர்) கூட்டின் வெளிப்பாடாகத்தான், பெரியார் மீது, ‘பெரியார் பாரம்பரியத்தின்’ (தி,மு,க,வின்) மீதான இந்தத் தாக்குதல்கள் கிளம்பியிருக்கின்றன என்று சொல்லலாம்.

தி.மு.க.வை பெரியார் தமது வாரிசு என்று என்றுமே சொன்னதில்லை. அதன் தோற்றம் முதலே தி.மு.க.வையும் அதன் தலைமையில் இருந்தவர்களையும் “கண்ணீர்த் துளிகள்” என்று விமர்சித்து, பொருட்படுத்தாமல் தமது வழியில் செயல்பட்டு வந்தார் என்பது வரலாற்று உண்மை. தி.மு.க. ஆட்சியைப் பிடித்த பிறகு, பெரியாருடன் அவர்களுக்கு ஓரளவு இணக்கம் உருவானது என்றாலும்கூட, சமரசம் எதுவும் உருவாகிவிடவில்லை. அவர்களுடைய மேடைகளிலேயே அவர்களை விமர்சிக்கவும் அவர் எப்போதும் தயங்கியதும் இல்லை. திரு. கருணாநிதி முதலமைச்சராக இருந்தபோது, அவருடைய மேடையிலேயே, அவரிடமிருந்தே ஒலிபெருக்கியைப் பிடுங்கி மறுத்துப் பேசியதெல்லாம் மறுக்க முடியாத சாட்சியங்கள்.

வீரமணியின் தி.க.வையும் பெரியார் பாரம்பரியம் என்று சொல்ல முடியாது. பெரியாரின் பாரம்பரியம் இதுதான் என்று தெளிவான, நேரான ஒரு கோட்டைப் போட்டுச் சொல்லிவிடவும் முடியாது. ஆனால், அவருக்குப்பின், அவருடைய வழியில் நேர்மையாகச் செல்ல முயன்றவர்கள் என்று சிலரைச் சுட்டிக் காட்டலாம்.

முதல் உதாரணம், திரு. வெ. ஆனைமுத்து. மிகக் கடுமையாக உழைத்து, அவர் கொண்டு வந்த “பெரியார் சிந்தனைகள்” தொகுப்புகள் இல்லையென்றால், இன்றைக்கு ரவிக்குமார் எடுத்ததற்கெல்லாம் மேற்கோள்களைக் காட்டி, திரித்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கக்கூட முடியாது.

வீரமணியின் தி.க.விலும், அதிருப்தியுற்று, வெளியேறி, தனித்துச் செயல்பட்டவர்கள் ஏராளம். அப்படி, 80 – களில் தி.க.வில் இருந்து வெளியேறியவர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய வாசகர் வட்டம் “பெரியார் மையம்”. 90 – களில் உருவானது “பெரியார் திராவிடர் கழகம்”.

ரவிக்குமார் பங்குபெற்ற “நிறப்பிரிகை” இதழ்கூட பெரியார் குறித்து தீவிரமான ஒரு மறுவாசிப்பைத் தொடங்கி வைத்தது. பெரியார் பாரம்பரியம் என்று பேசினால், இப்படி இவர்களைத்தான், அங்கும் இங்குமாக சில கோடுகளைப் போட்டுக் காட்ட முடியும். ஆனால் ரவிக்குமாருக்கு இதெல்லாம் இனிமேல் கண்ணில்படாது. குறிப்பாக, “நிறப்பிரிகை”யின் மறுவாசிப்பில் அவரது பாத்திரம். “பெரியாரை பிற்படுத்தப்பட்டோரின் பிரதிநிதி என்று சொல்ல முடியாது” என்று இவரே எழுதியதை இன்று நினைவுபடுத்தினால் அவருக்கு கேட்கவே கேட்காது.

காரணத்தை இன்னொருமுறை சொல்லியே ஆகவேண்டியிருக்கிறது. சுயலாபம், அதிகார வெறி, துட்டு பண்ணுவது என்பதைத் தவிர வேறில்லை.

இது பெரியாருக்குச் செய்யும் துரோகமில்லை. தலித்துகளுக்குச் செய்யும் துரோகம்.

கவிதாசரண் மே – ஜூன் 2003

குறிப்பு:
இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழில் ரவிக்குமார் எழுதிய கட்டுரைக்கு மறுப்பாக Misrepresenting Periyar and his Legacy என்று தலைப்பிட்டு எழுதி அனுப்பியிருந்தேன். எதிர்பார்த்ததுபோல பிரசுரிக்கவில்லை. அப்போது சென்னையில் அப்பத்திரிகையின் எடிட்டராக இருந்த திருவாளர் டி. என் கோபாலன் எனக்கு சற்று அறிமுகமானவர். கட்டுரையிலிருந்து ஒரு பத்தியை கடிதமாக வெளியிடமுடியும் என்றார். மறுத்துவிட்டேன். சில நாட்கள் கழித்து, நடுப்பக்கக் கட்டுரைகளுக்கு தில்லியில் ஒரு பெண்ணே பொறுப்பு என்பது எனது பத்திரிகையாள நண்பர் மூலமாகத் தெரிய வந்தது. அந்தத் தகவலைக் கூட பார்ப்பனர்கள் தாமாக முன்வந்தோ அல்லது அவசியம் நேரும் போதோகூட எவருக்கும் தெரிவிப்பதில்லை. அறிவைக் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது மட்டுமல்ல, தகவல் பரவலையும்கூட தமது கட்டுக்குள் வைத்திருப்பதில் மிகுந்த கவனமாக இருப்பவர்கள் அவர்கள்.

அரசியல், பெரியார் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »
%d bloggers like this: