மலங்கழித்தலும் குப்பை கொட்டுதலும் சமூக நோய்க்குறிகளும் ஒரு அனந்தரங்கம் பிள்ளை நாட்குறிப்பும்

ஏழாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்த வயதில், ராமநாதபுரத்தை சேர்ந்த ஒரு முஸ்லீம் குடும்பத்தினர் எங்கள் வீட்டாருக்கு நெருங்கிய பழக்கம். அக்காலத்திலேயே அவர்கள் ட்ராவல் ஏஜன்ஸி நடத்தி வந்தார்கள். மலேசிய போக்குவரத்து அவர்களுக்கு சர்வசகஜம்.
சிறுவர்கள் நாங்கள் விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் யாராவது “காற்று பிரித்தால்” மற்றவர்கள் சிரிப்பது வழக்கம். அப்போது அவர்கள் வீட்டுச் சிறுவர்கள் “மலேசியாவில எல்லாம் பொது இடத்தில் ஏப்பம் விட்டால்தான் சிரிப்பார்கள்,” என்று பிரஸ்தாபிப்பார்கள். எங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்.
ஒரு மனிதனின் ஆரோக்கியம் அவனது கழிவுப் பழக்கத்தில்/கழிவுப் போக்கில் சட்டென்று தெளிவாகிவிடும் என்பது வெள்ளிடை. மலச்சிக்கல் என்றாலும் பேதி என்றாலும் வாந்தி என்றாலும் அதிக ஏப்பம் என்றாலும் உடல் ஆரோக்கியக் குறைவுதான். குறிப்பாக செரிமானக் கோளாறு என்பது வெள்ளிடை.
தனி மனிதர்களின் கழிவுப் பழக்கம்/போக்கு அவர்களது உடல் ஆரோக்கியதைச் சுட்டுவதைப் போலவே, ஒரு சமூகத்தின் கழிவுப் பழக்கங்களும்/ போக்குகளும் அச்சமூகத்தின் ஆரோக்கியத்தைச் சுட்டும் குறியீடுகள்தாம்.
அனந்தரங்கம் பிள்ளை நாட்குறிப்புகளின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழாக்கமாக வெளிவந்த நூலை ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு வாசித்துக்கொண்டிருக்கையில் இது தொடர்பான விடயம் ஒன்றை கவனிக்க நேர்ந்தது.
வயல் வெளி வரப்புகளில்/காடுகளில் அல்லது எந்தவொரு பொது இடத்திலும் மலங்கழிப்போரைக் கண்டால் அவர்களைப் பிடித்து வந்து கொடுப்போருக்கு சன்மானமும், அவ்வாறு மலம் கழித்தோருக்கு அபராதமும் விதித்து புதுவையின் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் பிறப்பித்த உத்தரவு ஒன்றைப் பற்றி அனந்தரங்கம் பிள்ளை தனது நாட்குறிப்புகள் சிலவற்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
ஊரெல்லாம் அந்த உத்தரவைப் பற்றி அங்கலாய்ப்பாக இருந்ததையும், சிலர் வரப்புகளில் மலம் கழித்தோரைப் பிடித்துக் கொடுத்து சன்மானம் வாங்கிச் சென்றதையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
இதை வாசித்த உடன் History of Shit என்ற நூலில் வாசித்தவொரு விடயம் சட்டென்று நினைவிற்கு வந்தது. கிட்டத்தட்ட அதே காலப்பகுதியில் – 18 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் – பாரிஸ் நகரில், வீட்டுக் குப்பைகளை வீதியில் கொட்டுவோருக்கும் பொது இடங்களில் மலம் கழிப்போருக்கும் கடுமையான அபராதங்கள் விதிக்கும் சட்டம் இயற்றப்பட்டதையும், தற்போது மத்திய வர்க்கத்தினர் மோகிக்கும் western toilet மாதிரிகள் வடிவமைக்கப்பட்டதையும் அந்நூலின் ஒரு அத்தியாயத்தில் விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.
கழிக்கும் பழக்கத்தை பொது இடங்களில் இருந்து அகற்றி வீட்டிற்குள் தனியிடத்திற்கும் தனிமைக்கும் தள்ளிய இந்நகர்வு, மேற்கத்திய பண்பாட்டுச் சகிப்பின்மையின் முக்கிய வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று. இதன் மற்றொரு முக்கிய அம்சம், கண்காணிப்பை சுய தணிக்கையாக, சுய வெளிப்பாட்டுத் தணிக்கையாக ஆக்கிவிடுவது.
சிறுவனாக இருக்கையில் என் தாய்மாமன் ஒருவர், அவர் சிறுவனாக இருக்கையில் பொதுவெளியில் மலங்கழிக்கச் செல்லும் பழக்கம் பற்றி சொன்ன சுவாரசியமானதொரு விஷயம் இவ்விடத்தில் நினைவிற்கு வருகிறது.
மலம் கழிக்க புதர் பகுதிகளுக்கு – இது சென்னையில் – செல்லும் சிறுவர்கள், உட்காருவதற்கு முன்பக, “ஊசியா? நூலா?” என்று கேட்பார்களாம். ஊசி என்றால், அருகருகாக அமர்வார்களாம். நூல் என்றால் சற்றுத் தள்ளி அமர்வார்களாம். மலம் கழிப்பதிலும் விளையாட்டும் பேச்சும் அரட்டையும் இருந்த காலமது போலிருக்கிறது.
அனந்தரங்கம் பிள்ளை குறித்திருக்கும் விடயத்திற்குத் திரும்புவோம். ஃப்ரான்சில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த பண்பாட்டு மாற்றத்தை – கழிக்கும் பழக்கத்தை பொதுவெளிகளில் இருந்து தனிவெளிக்கு நகர்த்திய மாற்றத்தை – அதே காலப்பகுதியில், தமது ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்த புதுவையிலும் திணிக்க முற்பட்டிருக்கிறார் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் என்பது புலனாகிறது. பொது வெளியை கண்காணிப்பிற்கும் கட்டுப்பாட்டிற்கும் உரியதாக மாற்றும் ஐரோப்பிய பார்வை இங்கும் விரிந்திருக்கிறது.
பொது வெளியில் கண்காணிப்பையும் தனி வெளியில் சுய தணிக்கையையும் அரசாளுகை நுட்பங்களாக ஐரோப்பிய ஆளும் வர்க்கத்தினர் தமது நாடுகளில் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், அவற்றை தமது ஆளுகைக்கு உட்பட்ட காலனியப் பிரதேசங்களில் திணித்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கான பல எடுத்துக்காட்டுகளில் இதுவும் ஒன்று.

மலங்கழிப்பதை தனி வெளிக்கு ஒதுக்கியதிலும் ஐரோப்பிய அறிவு தனி மனித உடலுக்கு கேட்டையே உருவாக்கியிருக்கிறது. தற்போதைய மோஸ்தராக இருக்கும் western toilet உடலுக்கு கேட்டைத் தரும் வடிவம் என்பதை உடல்நல மருத்துவர்களில் சொற்ப எண்ணிக்கையினர் உணரத் தலைப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

 

 

மலம் கழிக்க குத்துக்காலிட்டு உட்காரும் வழக்கமே ஆரோக்கியமானது. அந்நிலையில் அமர்ந்து மலம் கழிக்கும்போது ஏற்படும் மேல்நோக்கிய சிறு அழுத்தத்தால் குடலில் இருக்கும் மலம் முற்றாக வெளியேறுகிறது. நாற்காலியில் அமரும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் western toilet ல் அமர்ந்து மலங்கழிக்கையில், மலம் வெளியேறுவதற்கு அவசியமான மேல் நோக்கிய சிறு அழுத்தம் உருவாவதில்லை. ஆகையால், குடலில் மலக் கழிவுகள்/கழிவுத் துணுக்குகள் தேங்குவதும், நாட்பட்ட இக்கழிவுத் துணுக்குகளினால் அவசியமற்ற நோய்கள் உருவாவதையும் மருத்துவ உலகம் புரிந்துகொள்ளத் தலைப்பட்டிருக்கிறது.

 

உடலுக்கு கேட்டை விளைவிக்கும் இவ்வடிவத்தை ஐரோப்பிய அறிவு ஏன் உருவாக்கியது?

 

எல்லாம் வசதிக்காகத்தான். குத்துக்காலிட்டு உட்காருவதில் உள்ள சிரமத்தைக்கூடக் குறைத்து, வசதியாக – சாவகாசமாக உட்கார்ந்து மலங்கழிக்க ஏற்பாடு செய்து, மானுடர்களின் வாழ்வை இலகுவாக்கத்தான். இதுவரை கண்டிராத பொன்னுலகத்திற்குள் மானுட குலத்தைத் தள்ளத்தான்.

 

ஆனால், இம்மேற்கத்திய அறிவு உருவாக்கியிருப்பதோ நரகங்களான நகரங்களை.

 

காடுகளிலும் கம்மாய் கரைகளிகளிலும் வரப்புகளிலும் இயற்கையின் மறுசுழற்சிக்கு ஆட்பட்டிருக்க வேண்டிய மனித மலத்தை, பாதாளச் சாக்கடைகளில் தேங்கச் செய்து பெரும் நச்சுக் கழிவை (toxic waste) உருவாக்கியருப்பதும், நீர் நிலைகளிலும் ஆறுகளிலும் கடலிலும் கொண்டு தள்ளி இயற்கை நிலைகளை மாசுபடுத்தியிருப்பதும்தான் மேற்கத்திய நாகரீகமும் அறிவும் நகர மாதிரிகளும் நமக்கு அளித்திருக்கும் நரகங்கள்.

 

மேற்கத்திய நரக நகர மாதிரி வர்ணாஸ்ர “தர்மமும்” சாதி வெறியும் தழைத்தோங்கும் ஒரு சமூகத்தில் திணிக்கப்பட்டதன் விளைவு, நச்சுக் கழிவாகத் தேங்கிய மனித மலத்தை, மனிதர்களைக் கொண்டே அப்புறப்படுத்தச் செய்யும் குரூரம். சக மனிதர்கள் இக்குரூரத்திற்கு ஆட்படுவதைக் கண்டும் காணாமல் செல்லும் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் குரூரம்.
இக்குரூரத்தின் மற்றுமொரு வெளிப்பாடுதான் “தீபாவளி” என்ற பெயரில் பட்டாசுகளைக் கொளுத்தி சுவாசிக்கும் காற்றையும் மாசுபடுத்தி, அவசியமற்ற பெரும் நச்சுக் குப்பையைக் கழித்து “கொண்டாடும்” குரூரம்.

 

ஒரு தனிமனிதர் கழிக்கும் மலம்/குப்பை அவரது உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறதா அல்லது நோயுற்றிருக்கிறதா என்பதை வெள்ளிடையாகச் சுட்டும் குறியீடாக இருப்பதைப் போலவே, ஒரு சமூகம் எத்தகைய குப்பையைக் கழிக்கிறது, அதை எவ்வளவு அக்கறையாக/அசட்டையாகக் கழித்துத் தள்ளுகிறது என்பவை அச்சமூகம் ஆரோக்கியமானதா அல்லது நோய்க்கூறு பீடித்த ஒன்றா என்பதை சுட்டும் குறியீடுகள்.

 

தீபாவாளி என்ற பெயரில் தனிப்பட்ட உடல் நலம், பிறர் நலம், சுற்றுச் சூழல், தம் குழந்தைகளின் நலம், கழித்துத் தள்ளிய குப்பையை யார் அகற்றுவார் – அவர் படும் துன்பம் என்ன என்பவை குறித்தெல்லாம் கிஞ்சித்தும் அக்கறையற்று பெரும் அளவில் கழித்துத் தள்ளும் நச்சுக் கழிவு, இச்சமூகம் நாட்பட்ட நோய் பீடித்த குரூரமானதொரு சமூகம் என்பதை பட்டவர்த்தனமாக காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

அன்பின் – கருணையின் கண்களை அகலத் திறந்து காண்போர் எஞ்சி இருக்கின்றார்களா?

சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: . Leave a Comment »
%d bloggers like this: