பரமார்த்த குரு

குறிப்பு: எழுதத் துவங்கியிருக்கும் ஒரு நாவல் முயற்சியிலிருந்து இப்பகுதி. 1980களின் இறுதி தொடங்கி, ஒரு இருபது வருடங்கள் தமிழ் “இலக்கியச் சீமை”யில் நிலவிய சில போக்குகள் பற்றிய சித்தரிப்பாக எழுத உத்தேசம்.

அவன் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

அப்போ பதினொன்னாவது படிச்சிட்டு இருந்தேன். ராமகிருஷ்ணா மிஷன்ல இருந்து ஒரு கட்டுரை போட்டி அறிவிச்சாங்க. சென்னையில இருந்த எல்லா பள்ளிக்கூட மாணவர்களுக்குமான போட்டி. பதினோராவது படிக்கிற மாணவர்களுக்கு மட்டும். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருடைய வாழ்க்கையைப் பத்தி ஒரு கட்டுரை எழுதணும்னு. அரை வருடப் பரீட்சை முடியுற நேரத்துல சொன்னாங்க.

எனக்கு ஏதாவது போட்டியில கலந்து ஜெயிக்கணும்னு ஆசை. பேச்சு போட்டியில பேசிப் பார்த்தேன். இப்பவும் போல அப்பவும் எனக்கு மேடைப் பேச்சு வரல்ல. ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துலயே விக்கித்து அப்படியே நின்னுடுவேன். பேச்சுப் போட்டியெல்லாம் எனக்கு சரிப்பட்டு வராதுன்னு புரிஞ்சிடுச்சு. சரி கட்டுரையாவது எழுதிப் பார்ப்போம்னு அந்த போட்டியில கலந்துக்க பேர குடுத்துட்டேன்.

பள்ளிக்கூடத்துக்கு பக்கத்துல இருந்த வட்டார நூலகத்துல ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போதிருந்தே உறுப்பினரா இருந்தேன். அங்க இருந்து ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருடைய வாழ்க்கை வரலாறு, ஆன்மீக உரைகள்னு ஒரு மூனு புஸ்தகத்தை எடுத்துக்கிட்டேன்.

ஒரு நாலஞ்சு நாள் உட்கார்ந்து ஏதோ எனக்கு வந்தத எழுதி அனுப்பி வச்சேன். ஒரு வாரம் வீட்டுல ஒரே பரமஹம்சர் புராணம். ஒருநாள் சாயந்தரம், விளையாட்டு முடிஞ்சு டிவியை பார்த்துட்டே சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன். சாப்பிட்டு முடிச்சு கைய கழுவிட்டு டிவி முன்னால திரும்பவும் உக்காந்தா… திரும்பவும் பசிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. டிவி சுவாரசியத்துல சட்டை செய்யாம பார்த்துட்டு இருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்துல வயிறு திகு திகுன்னு எறிய ஆரம்பிச்சிடுச்சு. பசி.

“அம்மா, சோத்த போடு,”ன்னு தட்ட எடுத்து வச்சு உட்காந்துட்டேன். அம்மா ஆச்சரியத்தோட சோத்த போடுறாங்க. “என்னடா, என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா, இன்னைக்கு இவ்ளோ சாப்பிடுற?”-ன்னு சொல்லிட்டே, சாப்பாட்டை போடுறாங்க. போட்ட சோத்த வழிச்சு சாப்டுட்டேன். திரும்பவும் பசி. “அம்மா, பசிக்குது,” என்று பார்த்தேன். “என்னடா ஆச்சு உனக்கு?” என்று சொல்லிட்டே அம்மா இருந்த சோத்த வழிச்சு வச்சாங்க. அதையும் வாரி அடிச்சு முழுங்கிட்டேன்.

திரும்பவும் பசி. “அம்மா, வயிறு எரியுது. பசிக்குது,” என்று முழித்தேன்.

அம்மாவுக்கு பதட்டமாயிடுச்சு. “இருடா,”ன்னு படக்குன்னு உலையை  வச்சு பத்து நிமிஷத்துல சோத்த வடிச்சிட்டாங்க. குழம்பு, ரசம் ,பதார்த்தம் எதுவும் இல்ல. மோரை ஊத்தி பிசைஞ்சு ஊட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

கொஞ்ச நேரத்துல நெஞ்சுக் குழி வரை சோறு முட்டிடுச்சு. ஆனா பசி அடங்கல. அதுக்கு மேல சாப்பிடவும் முடியல. அப்படியே வயித்தப் பிடிச்சிட்டு செவுத்துல சாஞ்சுட்டேன்.

அம்மா இப்ப இன்னும் பதட்டமாயிட்டாங்க. பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கூடிட்டாங்க. “என்னம்மா இது அதிசயமா இருக்கு,” என்று வாயைப் பிளந்துகொண்டு வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.

அப்பா இன்னும் வீடு வந்து சேரல. வீட்டு ஓனர் “இன்னா கூட்டம்,” என்றபடி ஆட்களை விலக்கிக்கொண்டு முன்னே வந்தார். “மஹாப்பா,”ன்னு குரலை உயர்த்தி அம்மா பதற்றத்தோடு நடந்ததை சொன்னாள். “சரி, ஏன் வேடிக்கை பார்த்துட்டு நிக்கறீங்க. டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டு போங்க,”ன்னு அதட்டினார் வீட்டு ஓனர்.

பரபரவென்று கிளம்பினாள் அம்மா. வயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டு சுவற்றில் சாய்ந்திருந்த என்னைக் கிளப்பினார்கள். “நடந்துடுவியா?” – வீட்டு ஓனர். தெரு முனைதான் க்ளினிக். ‘பக பக’வென்று விழித்தேன். அலாக்காக தூக்கி வாசலில் நிறுத்தி வைத்திருந்த டிவிஎஸ் 50 யில் என்னை உட்கார வைத்தார். “நீங்க பின்னால வாங்க,”ன்னு அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு வண்டியைக் கிளப்பினார்.

வேர்க்க விறுவிறுக்க க்ளினிக்குக்குள் நுழைந்தாள் அம்மா. ஒரு நாலு பேர்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வீட்டு ஓனர் வாசலில் யாரோடோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். “எம்மா, எம் பையனுக்கு என்னமோ ஆயிடுச்சும்மா, கொஞ்சம் அவசரமா காமிக்கணும்மா,” என்று உட்கார்ந்திருந்தவர்களிடம் கெஞ்சினாள். வயிற்றில் கை வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, கண்கள் சொருக உட்கார்ந்திருந்த என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார்கள். “சரி, கூட்டிட்டு போங்கம்மா,” என்றார் ஒரு முதியவர்.

உள்ளே இருந்து ஆள் வந்ததும், கைத்தாங்கலாக என்னை அணைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் அம்மா. அட்டெண்டர் கைக்கு என்னை மாற்றி உட்கார வைத்தார்கள். “டாக்டர், திடீர்னு பசி பசிங்குறான் டாக்டர். சமைச்சு வச்சது எல்லாத்தையும் சாப்டுட்டான். திரும்பவும் பசிக்குதுன்னான், சோறு வடிச்சு குடுத்தேன். திரும்பவும் சாப்பிட்டுட்டே இருந்தான். அப்புறம் சாப்பிட முடியாம, பசிக்குதுங்குறான்,” அழாதகுறையாக சொன்னாள் அம்மா.

டாக்டர் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. “ஒன்னுமில்ல. பயப்படாதீங்க,” என்றபடி அட்டெண்டரைப் பார்த்துக் கண் அசைத்தார். அவர் சட்டென்று ஊசி போடுவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய ஆரம்பித்தார்.

டாக்டர் என் கையைப் பிடித்து நாடியைப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன ஆச்சு? சாயந்தரம் என்ன செஞ்சீங்க?”

“விளையாடிட்டு இருந்தேன் டாக்டர்.”

“அப்புறம்?”

“பசிச்சுது, டிவி பார்த்துட்டே சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன்.”

“அப்புறம்?”

“ரொம்ப பசிக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.”

“வேற என்ன செய்வான் பையன்?” அம்மாவை பார்த்து கேட்டார்.

அம்மா என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தாள்.

“விளையாடுவான் டாக்டர். படிப்பான். நல்லா படிப்பான்”

“என்னவெல்லாம் படிப்பான்?”

“கண்டதை படிச்சிட்டிருப்பான் டாக்டர். கடையில மடிச்சு தர்ற பொட்டல பேப்பர கூட விடமாட்டான்.”

“இப்ப என்ன படிச்சிட்டிருந்தான்?

“பரமஹம்சர் பரமஹம்சர்னு எதையோ படிச்சிட்டு அதப் பத்தியே பேசிட்டிருந்தான் டாக்டர்.”

டாக்டரின் கண்கள் என்னை நோக்கிக் குவிந்தன.

“பரமஹம்சரைப் பத்தி என்ன படிச்ச சொல்லு.”

“அவரு காளி கிட்ட வரம் வாங்கினதப் பத்தி படிச்சேன் டாக்டர்.”

“ம்ம்ம், எப்படி வரம் வாங்குனார்?”

“விரதம் இருந்து வாங்கினார்.”

“என்ன விரதம்?”

“பத்து நாள் தூங்காம இருந்தார், பத்து நாள் சாப்பிடாம இருந்தார், பத்து நாள் தூங்கிட்டே இருந்தார், பத்து நாள் சாப்டுட்டே இருந்தார்.”

“ம்ம்ம்… காளி வரம் குடுத்துச்சா?”

“அவருக்கு சித்தி கிடைச்சுது டாக்டர்.”

“ம்ம்ம்….”

தயாராகியிருந்த ஊசியை நீட்டினார் அட்டெண்டர். நீட்டிய ஊசியை வாங்கி கையில் சொருகினார் டாக்டர்.

“ஒன்னுமில்ல, சரியாயிடும். கொஞ்ச நேரம் வெளியில உட்காருங்க,” என்றார்.

தலையாட்டி என்னை கைத்தாங்கலாக கூட்டி வந்து உட்கார வைத்தார்கள். ஒரு பத்து நிமிடங்கள் போயிருக்கும். மெல்ல பசி உணர்வு தணிய ஆரம்பித்தது.

“என்னடா, எப்படியிருக்கு?” அம்மா கேட்டாள்.

“ஒன்னும் தெரியலம்மா, பசிக்கல.”

“அம்மா, கருமாரியம்மா,” என்று மேலே பார்த்து கும்பிட்டாள்.

இரண்டு பேர் உள்ளே போய் வந்திருந்தார்கள்.

அட்டெண்டர் வெளியே வந்து எங்களை கூப்பிட்டார்.

“எப்படியிருக்கு?” கேட்டார் டாக்டர்.

“இப்ப பசி எடுக்கல டாக்டர்,” நான்.

“ம்ம்ம்… ஒன்னுமில்ல, பய எதையோ படிச்சிட்டு அதே நினைப்பா இருந்திருக்கான். தூங்கி எந்திரிச்சா சரியாயிடும்.”

என்னை வெளியே உட்கார வைத்துவிட்டு டாக்டருக்கு ஃபீஸை கொடுக்க உள்ளே போனார் அம்மா. வீட்டுக்கு நடக்க தெம்பு இருந்தது. வந்து படுத்ததுதான் தெரியும்.

மறுநள் காலை, பத்து மணிக்கு மேல் எழுந்து பல் தேய்க்க வெளியே வந்தால், வீட்டு ஓனர் என்னைப் பார்த்து தலையில் அடித்துக்கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். “இன்னா பாபு! உன்ன வச்சிட்டு உங்க அம்மா அப்பா இன்னா பாடு படப் போறாங்களோ!” சொல்லிவிட்டு டிவிஎஸ் 50 ஐ உதைத்து கிளம்பிவிட்டார். ஒன்றும் புரியாமல், குழாயடியில் பல்லை தேய்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குள் நுழைந்துவுடனேயே அம்மாவின் பிலாக்கணம் ஆரம்பித்துவிட்டது.

“கண்டதப் படிக்காதடா படிக்காதடான்னு எவ்ளோ தடவ சொல்றது. படிக்குற பய ஸ்கூல் புக்க மட்டும் படிக்காம, வேற எதையெல்லாமோ படிக்குறது! அந்த மூனு பொஸ்தகத்தையும் தீய வச்சு கொளுத்துங்க. அந்த டாக்டரு, தண்ணிய ஊசியா போட்டுட்டு, அம்பது ரூபாவ புடிங்கிட்டான். இதுக்கு ஒன்னுமில்ல, மனப் பிராந்தியாம்.”

உரத்தச் சிரிப்பு சொல்லிக் கொண்டிருந்ததைக் கலைத்தது.

பெட்டி தூக்கியும் ஞானசூன்யமும் கெக்கலித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“அந்த வயசிலயே பிராந்தியெல்லாம் குடிச்சிட்டியாடா மதி!” ஞானசூன்யம்.

“சின்ன வயசிலயே அவரு தீவிரமான வாசிப்பாளராம். அதச் சொல்றாரு,” பெட்டி தூக்கி.

“ப்செ,” என்று கையசைப்பில் இருவரையும் உதாசீனம் செய்தான் மதி.

ஞானசூன்யம் பீரை எடுத்து சாய்த்தான். உதட்டோரத்தில் வழிந்ததைத் துடைத்தான். பெட்டி தூக்கியின் சிங்கப் பல் கோரப்பல்லாக வெளியே துருத்த ஆரம்பித்திருந்தது. ஏளனம் எரிச்சலாக கருவிக்கொண்டிருந்தது.

பேராசிரியர் பரமார்த்த குரு, மூக்கின் நுனியில் சரிந்து நின்றிருந்த கண்ணாடிக்கு மேலாக மதியை உற்றுப் பார்த்தார்.  

“நான் கேட்ட கேள்விக்கும் இந்தக் கதைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

“நான் சொன்னது கதை இல்ல. வாழ்க்கை அனுபவம்.”

“உன் அனுபவத்தை ஒரு கதை மாதிரி தானே சொன்னே. எல்லா சொல்லாடல்களும் கதையாடல்கள்தாங்கிறது உனக்குத் தெரியாதா?”

“‘கதையாடல்களும் கற்பிதங்களும்’ புத்தகத்துல அதுக்கு நீங்க குடுத்த விளக்கம் இருக்கே சார்… ஒரு பய கிட்ட நெருங்க முடியாது.” பெட்டி தூக்கி.

“அது மிகை எளிமைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கம்,” இடைமறித்த பெட்டி தூக்கியை வெட்டி, கூர்மையான குரலில் அறைந்தான் மதி.

மதியின் சற்றே உயர்ந்த குரல், நிலவிய அமைதியில் கூர்வாளாய் பாய்ந்து விறைத்து நின்றது.

பரமார்த்த குருவின் முகத்தில் கருமை படரத் தொடங்கியது. ஈஸி சேரில் சாய்ந்திருந்த நிலையில் இருந்து வெருட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, மூக்கு நுனியில் நழுவி கீழே விழுந்துவிடுவது போலிருந்த கண்ணாடியை வெடுக்கென்று எடுத்து, வேகமாக மடித்து அருகில் இருந்த மேசையில் வைத்தார்.

“சாதாரண வாசகனும் எளிமையா புரிஞ்சுக்கணுங்கிறதுதான் என்னோட நோக்கம். மெத்தப் படித்த படிப்பாளிங்களுக்காக நான் எழுதல,” கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு செருமினார் பரமார்த்த குரு.

“புத்தகங்கள் வாசகர்கள் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பணும். கேள்விகளுக்கு விடை தேட மேலும் பல புத்தகங்களை தேடி வாசிக்கத் தூண்டணும். வாசகர்கள் நடமாடும் புத்தகங்களாகணும். புத்தகங்கள் புத்தகங்களோடு பேசவேண்டும்.” தலையைக் குனிந்து தரையை வெறித்தபடி பேசிய மதியின் குரல் தாழ்ந்து தணிந்திருந்தது.

“நான் எழுதுறது புத்தகங்களோடு பேசறதுக்காக இல்ல. வாசகர்களோட பேசுறதுக்காக.” பரமார்த்த குருவின் குரலில் படபடப்பு தொற்றியிருந்தது.

“நீங்க ஆரம்பத்துல எழுதுனது, கேள்விகளோட அலைஞ்சுட்டு இருந்த என்னை மாதிரியான ஆட்களுக்கு நிறைய தூண்டுதல் குடுத்துச்சு. நீங்க எழுதுனதுல பதில்கள் இல்லைன்னாலும் நாங்க மேற்கொண்டு தேடிப் படிச்சோம். ஆனா, இப்ப நீங்க எழுதறது எல்லாம் திருப்தி தர்ற பதில்களாவே இருக்கு. இப்போ நீங்க எழுதுறத வாசிக்கிறவங்க, புத்தகங்களை எடைக்கு போட்டுடறாங்க. ஆறு மாசத்துக்கு முன்ன நீங்க எழுதுன புத்தகம் ஒன்னு, பழைய புத்தகக் கடையில குப்பையோடு குப்பையா கிடந்தது.” கட்டை விரல் நகத்தால் தரையைச் சுரண்டிக்கொண்டு, குனிந்த தலையை நிமிர்த்தாமல் அதே தணிந்த குரலில் பேசினான் மதி.

“நான் எழுதுறது குப்பைங்கிறயா?” மேசையிலிருந்த புத்தகங்களை அள்ளி வீசி எறிந்தார் பரமார்த்த குரு. ஆவேசத்தில் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. பெட்டி தூக்கி மெதுவாக எழுந்து, அவரை ஆசுவாசப்படுத்த தோள்களைப் பிடித்தான். அவனை உதறித் தள்ளிவிட்டு விடுவிடுவென்று அறையிலிருந்து வெளியேறினார் பரமார்த்த குரு. 

பெட்டி தூக்கி மதியை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு அவரைப் பின் தொடர்ந்து மெதுவாக வெளியே சென்றான்.

“ஏன்டா இப்படி முகத்துல அடிச்ச மாதிரி பேசுற?” இன்னொரு மடக்கு பீரை விழுங்கிவிட்டு முகத்தில் வேதனையைப் படரவிட்டான் ஞான சூன்யம்.

ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்திருந்த பீர் பாட்டிலை எட்டி எடுத்து, கடகடவென்று விழுங்கினான் மதி.

“ஓத்தா, உன் திமிரு தாங்க முடியலடா. சார கூட்டிட்டு வர்றேன். கொஞ்ச நேரம் மூடிட்டு இரு.” படாரென்று அறைக் கதவை சாத்திவிட்டு அவனும் வெளியேறினான்.

மதி, சுவரில் சரிந்து சாய்ந்தான். எதிரில் இருந்த சுவர் அவனை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்து வந்து அழுத்தி அமிழ்த்த தொடங்கியது. இமைகளை மூடிய மதியின் விழிகளில் இருள் கவிந்தது.

ஞானசூன்யம் விறுவிறுவென்று படிகளில் இறங்கி வாசல் கதவைத் திறந்து தெருவின் இரு பக்கமும் பார்வையை வீசினான். “கோவமா கீழ போனாரு,” என்று குருவின் மனைவி சொன்னதைக் கேட்டு பதட்டமடைந்துவிட்டான். தெரு வெறிச்சோடியிருந்தது. மணி பன்னிரெண்டு இருக்கும். “எங்க போய் தொலைஞ்சாரு?” யோசித்துக்கொண்டே வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்து சாவியைச் சொருகினான். சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. பெட்டி தூக்கியின் சிரிப்பு போல இருந்தது. காதுகளைத் தீட்டிக்கொண்டு கேட்டான். அவன் சிரிப்புதான். எகத்தாளச் சிரிப்பு. பக்கத்துச் சந்திலிருந்து சிரிப்பு சிதறிக்கொண்டிருந்தது.

இறங்கி விறுவிறுவென்று நடந்தான். சந்து முக்கில் பரமார்த்த குரு தெருவில் உட்கார்ந்திருந்தார். பக்கத்தில் தெரு நாய் ஒன்று அவரை உரசி உட்கார்ந்திருந்தது. அதன் தலையை தடவிக் கொண்டிருந்தார் பரமார்த்த குரு. ஞானசூன்யம் சந்துக்குள் நுழைந்தவுடனே நாய் எழுந்து குலைக்க ஆரம்பித்தது. குரு அதன் தலையை வருடிக்கொடுத்து, “நம்ம பையன்,” என்று கொஞ்சினார். நாய் குரைப்பதை நிறுத்தி, நாக்கை தொங்கப் போட்டு மூச்சை இறைத்தது. பெட்டி தூக்கி சற்று தள்ளி நின்று முகத்தில் பரவசத்தைப் படரவிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். பரமார்த்த குரு நாய்களைப் பழக்குவதில் வல்லவர்.

“சார், என்ன சார்?” ஞானசூன்யம் திணறினான்.

“நாய் நன்றியுள்ள ஜென்மம்,” என்றார் குரு.

“ஆமா சார், அதுக்கு என்ன இப்ப?” என்று விழித்தான் ஞானசூன்யம்.

“ஒரு மயிரும் இல்ல,” சொல்லிவிட்டு பரமார்த்த குரு நாயை அருகில் இழுத்து வாஞ்சையோடு தடவ ஆரம்பித்தார்.

“சார், அந்த சில்லறைப் பயலை எல்லாம் பொருட்டா எடுக்காதீங்க சார். அவனுக்கு இன்னா தெரியும்? பெரிய மயிரு மாதிரி பேசுறான். பிள்ளக்காயப் பய. ஒதுக்கி விடுங்க சார். நாய்க்கு தேங்காய் கிடச்சா உருட்டிட்டே இருக்கும். அது மாதிரி சார் அவன்.” சொல்லி பெரிதாகச் சிரித்தான் பெட்டி தூக்கி.

“ஏய், உனக்கு அவனப் பத்தி இன்னா தெரியும்? மூடு,” என்று பெட்டி தூக்கியை பார்த்து முறைத்தான் ஞானசூன்யம்.

“நீ இன்னாத்துக்கு அவன தாங்குற? அவனுக்கு ஜால்ராவா நீ!” பெட்டி தூக்கி பெரிதாகச் சிர்த்தான்.

“ஜால்ராவும் இல்ல, மயிரும் இல்ல. நீ மூடு. சும்மா உசுப்பேத்திட்டு இருக்காத,” என்று அதட்டி பேராசிரியரை நோக்கி குனிந்தான் ஞானசூன்யம்.

“சார், எந்திரிங்க சார்,” என்றபடி அவர் தோள்களுக்குள் கையைக் கொடுத்து தூக்க முயற்சித்தான்.

உலுக்கிக்கொண்டு அவன் பிடியை உதறினார் பரமார்த்த குரு. நாய் பின்னே சென்று ஞானசூன்யத்தை பார்த்து உறுமி குரைக்க ஆரம்பித்தது. குரு இரண்டடி தவழ்ந்து நகர்ந்து சென்று நாயை நெருங்கி, அதன் தலையை வருடினார்.

“வா, இங்க வா,” என்று அழைத்து இழுத்து தூக்கி மடியில் கிடத்திக் கொண்டார். நாய் ஈனக்குரலில் முனகிக் கொஞ்சியது. அதன் மூக்கோடு தன் மூக்கை உரசினார் பரமார்த்த குரு. நெற்றியில் முத்தம் இட்டார். நாய் தலையைத் தூக்கி அவர் கன்னத்தை ஏகத்துக்கும் நக்கியது.

“நாய் மட்டும்தான் நன்றியுள்ளது.” பரவசத்தோடு நாயைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார் பரமர்த்த குரு. மூச்சுத் திணறியது போலத் திமிறி, விலகிச் சென்று நின்று, சாதுவாகக் குரைத்தது நாய். நெருங்கி வந்து அவர் முதுகை உரசியபடி வாலாட்டியது.

பெட்டி தூக்கி தன் வழக்கமான எகத்தாளச் சிரிப்பை பெரிதாக்கி கொக்கரித்தான்.

ஞானசூன்யம், முகத்தைச் சுழித்துக் கொண்டு “ஷிட் ஷிட்,” என்று உரக்கச் சொல்லி, கைகளை விரித்து உதறி வானத்தை அன்னாந்து பார்த்துவிட்டு, தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டான். இயலாமையில் அவனது வழக்கமான அனிச்சை செயல் அது.

“சார், அவனப் பத்தி உங்களுக்கு தெரியாதா?” குருவைப் பார்த்து தழுதழுத்தான் ஞானசூன்யம்.

“மண்டக் கனம் பிடிச்ச முட்டாப் பயல்.” உதட்டோரம் துருத்திக் கொண்டிருந்த கோரப் பல் இளிக்கச் சொன்னான் பெட்டி தூக்கி.

“முரட்டு நேர்மையோட முட்டுகிற பயல்.” பரமார்த்த குரு பெருமூச்சோடு சலித்து முனகினார்.

“சார், எந்திரிங்க சார். எதுவா இருந்தாலும் வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம்,” ஞானசூன்யம்.

பரமார்த்த குரு தரையில் கையை ஊன்றி எழ முயற்சித்து முடியாமல் திணறினார். ஞான சூன்யம் அருகில் சென்று கை கொடுத்து தூக்கினான். ஒட்டியிருந்த மண்ணை உதற பிட்டத்தைத் தட்டிக்கொண்டார் குரு. அவரை அணைத்துக்கொண்டு நடந்தான் ஞானசூன்யம். முறுவலித்தபடி பின் தொடர்ந்தான் பெட்டி தூக்கி. ஈனக்குரலில் கொஞ்சியபடி பின்னே வந்த நாய் வீட்டிற்குச் சற்று தொலைவில் நின்று குரைத்துவிட்டு சந்துக்குள் ஓடி மறைந்தது.

கதவைத் திறந்து கொண்டு மூவரும் உள்ளே நுழைந்ததும் மதி கவிந்திருந்த சுவரைத் உதறித் தள்ளிவிட்டு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“இன்னொரு அனுபவத்த சொல்லட்டுமா?” என்றான்.

குரு முறைத்துப் பார்த்தார்.

“டேய், நீ சும்மா இருக்க மாட்டியா?” ஞானசூன்யம் கடிந்துகொண்டான்.

குரு அமைதியாகச் சென்று ஈஸி சேரில் சரிந்தார்.

“பரவாயில்ல, சொல்லட்டும்,” என்று அமைதியான குரலில் சொன்னார்.

பெட்டி தூக்கி மதியை சட்டை செய்யாமல் அவருக்கு அருகில் சென்று தரையில் உட்கார்ந்தான். ஞானசூன்யம் மதிக்கு அருகில் சென்று உட்கார்ந்து, அயர்ச்சியை முகத்தில் படரவிட்டு அவனை வெறித்துப் பார்த்தான்.

மதி சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

“நாலாம் வகுப்பு படிச்சிட்டிருந்தப்ப நடந்தது. மூனாவது படிக்குற வரைக்கும் படிப்பு பெரிய சுமையா இல்ல. நாலாவதுல வீட்டுப் பாடங்கள் அதிகமாயிடுச்சு. விரல் ஒடியற மாதிரி கொடுக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. எனக்கு எப்பவுமே விளையாட்டுப் புத்தி. எந்த நேரமும் விளையாட்டே கதியா இருப்பேன். அதிலும் கோலி விளையாடுறதுன்னா சாப்பாட்ட கூட மறந்துடுவேன். வீட்டுப் பாடங்கள் அதிகமானதுனால விளையாடுற நேரம் குறைஞ்சுட்டே வந்தது. படிப்பு பெரும் சுமையா போச்சு. வீட்டுப் பாடங்களை செய்யாம தட்டிக் கழிக்க ஆரம்பிச்சேன். பள்ளிக்கூடத்துல அடி விழ ஆரம்பிச்சிடுச்சு. அடிக்குப் பயந்து, வயிற்று வலின்னு சொல்லி அடிக்கடி மட்டம் போட ஆரம்பிச்சேன்.

ஒரு நாள், அப்படிச் சொல்லி, பள்ளிக்கூடத்துக்கு போகாம படுத்துட்டேன்.  பயன் பாவம் என்றுஅம்மாவும் விட்டுவிட்டாள். தன் பாட்டுக்கு வேலையை செய்துகொண்டிருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில அக்கம் பக்கத்து பெண்கள் எதற்கோ கூப்பிட வெளியே சென்றுவிட்டாள். படிப்பு மீதான வெறுப்பு முற்றிப் படுத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு, அதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட வேண்டும் என்று வேகம் வந்துவிட்டது. எழுந்து நோட்டு புத்தகத்திலிருந்து ஒரு பக்கத்தைக் கிழித்து எழுத ஆரம்பித்தேன்.   

“அம்மா, எனக்குப் படிக்கப் பிடிக்கவில்லை. நான் வாழைக்காய் வண்டி இழுத்தாவது தங்கையை காப்பாற்றுவேன். என்னைக் கட்டாயப்படுத்தி பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பாதீங்க,” என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதினேன். அதை எப்படி அம்மாவிடம் கொடுப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தெருப் பையன்கள் கோலி விளையாட்டில் போடும் சத்தம் கேட்டது. பேப்பரை அப்படியே மடித்து வைத்துவிட்டு, சிட்டாகப் பறந்துவிட்டேன்.

எவ்வளவு நேரம் விளையாடியிருப்பேனோ தெரியாது. திடீரென்று அம்மாவின் உரத்த குரல் கேட்டது. என்னைத் தேடிக்கொண்டு தெருவுக்கு வந்துவிட்டாள். “வாடா இங்க,” என்று என்னை கூப்பிட்டு, தலை மயிரைக் கொத்தாகப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள். வீட்டை பெருக்கும்போது நான் எழுதி வைத்திருந்த காகிதத்துண்டு அவள் கண்ணில் பட்டிருக்கிறது. என்னமோ என்று பிரித்துப் படித்துவிட்டிருக்கிறாள். பாதி பெருக்கிய வீடு அப்படியே கிடந்தது. துடப்பத்தை எடுத்து விளாசத் துவங்கிவிட்டாள்.

“ஏன்டா, படிப்பு வேணாமா உனக்கு. வாழக்கா வண்டி இழுப்பியா?” என்று பெருங்குரலில் திட்டிக்கொண்டே துடப்பம் பிய்ந்துபோகும்வரை அடித்தாள். சரசரவென்று குளித்துவிட்டு, எனக்கும் ஆடை மாற்றிவிட்டு, பள்ளிக்கூடத்திற்கு இழுத்துப்போனாள்.

நேராக வகுப்பு ஆசிரியையிடம் கொண்டுபோய் நிறுத்தி நடந்ததைச் சொல்லி நான் எழுதிய காகிதத்தைக் காட்டினாள். ஆசிரியை மூக்கில் விரலை வைத்தாள். “இந்த வயசுல இதுக்கு இந்தப் புத்தியா?” என்று வியந்தாள். தலைமை ஆசிரியரிடம் இழுத்துப் போனார்கள். அவர் நாலு விளாசு விளாசினார். அவர் அறையில் முட்டி போட வைத்தார்கள். அம்மா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டு வீட்டிற்கு கிளம்பிவிட்டாள்.

ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேலாக முட்டிக்கால் போட்டுக் கிடந்தவனைக் கிளப்பி, “படிக்கப் பிடிக்காத பையன்” என்று ஒரு அட்டையிலும், “பொய் சொல்லும் பையன்” என்று இன்னொரு அட்டையிலும் எழுதி, கயிற்றில் கோர்த்து, ஒரு அட்டை முதுகுப் பக்கமும் இன்னொன்று நெஞ்சிலும் தொங்க, ஒவ்வொரு வகுப்பாக இழுத்துக் கொண்டுபோய் காட்டினார்கள். பள்ளிக்கூடமே சிரித்தது.

அம்மா இன்னும் அந்தக் கிறுக்கல் கடிதத்தைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாள்.”

முடித்தான் மதி.

குரு புன்முறுவலித்தார். அவர் முகத்தில் பரமதிருப்தி.

மற்றவர்களை மட்டம் தட்டுவதில் அவருக்கு ஒரு தனி ஆனந்தம். அதிலும் தானே கீழிறங்கி தாள் பணிந்து மண்டியிட்டுவிட்டால் அவருக்குப் பரமானந்தம். தெருநாயைப் பார்த்த அதே வாஞ்சையோடு மதியை பார்த்தார். “இங்க வா,” என்று அழைத்தார். மதி அசையவில்லை. எழுந்து அவனருகே சென்று தரையில் அமர்ந்தார். “நீ என் செல்லக் குட்டிடா,” என்று அவன் தலையை வருடத் தொடங்கினார். மதியிடமிருந்து ஒரு சிறு முனகல்கூட வெளிப்படவில்லை.

ஞானசூன்யம் ஆசுவாசப் பெருமூச்சு விட்டான்.

“சார், கதையெல்லாம் இத்தோட போதும். நான் பாடப்போறேன்,” என்று முகம் மலர்ந்து சிரித்தான்.

பரமார்த்த குரு அவனையும் இழுத்து தலையை கோதினார். “நீயும் என் செல்லக் குட்டிடா,” என்று பொங்கினார்.

அன்றைய இரவின் மிச்சம் பரமார்த்த குருவின் நேயர் விருப்பமாகக் கழிந்தது.

தலை(ப்பும்)யும் இல்லாமல் வாலும் (?) இல்லாமல் … 5

இறுதியாக, இவை எதுவும், நாவலில், எங்கோ ஒரு ‘ஆழத்தில்’ (deep structure) ஒளிந்திருக்கவில்லை. அனைத்தும் மேற்பரப்பிலேயே (surface) மிதக்கின்றன. ‘ஆழ்ந்த அடித்தளத்திற்குள் ஊடுருவிப் பிரவேசித்து உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பது’ என்ற நவீனத்துவ முற்கோள் இந்த நாவலின் வாசிப்பில் செல்லுபடியாகாது. பின்நவீனத்துவ முற்கோளாக சொல்லப்படும் மேற்பரப்பில் திளைப்பது என்பதற்கு நல்ல ஒரு உதாரணமாக, ஒரு நிகழ்த்துதலாகவும் அமைந்த நாவல் என்று சொல்லலாம்.

துப்பறியும் நாவலின் வடிவத்தை இதற்கு ஏற்றார்போல வளைத்திருக்கிறார் ஈக்கோ. Agatha Christie போன்றோர் இந்த வடிவத்தை, வெற்றிகரமாக, ஒரு வெகுஜன ஊடகமாகக் கைக்கொண்டபோதிலும், அவர்களது துப்பறியும் நாவல்களில், வாசகருக்குத் தெரியாத ஒரு உண்மை அல்லது தகவல் அல்லது இவற்றை அறிந்த ஒரு கதாபாத்திரம், வாசகரிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டு, நாவலின் இறுதியில் கொண்டுவரப்பட்டு விஷயங்கள் தெளிவாகும் உத்தியே ஆளப்படுகிறது. இதன் மூலம் வாசகரின் ‘உண்மையைத்’ தேடும் ஆர்வம் தூண்டப்பட்டு, இறுதி வரையில் வாசகரை இழுத்துச் சென்று, திருப்தியடைய வைக்கப்படுகிறார். திருப்தியடைந்து, பயன் தீர்ந்த பண்டமாக, மறுவாசிப்பைத் தூண்டாத, அடுத்த நாவலுக்குத் (பண்டத்திற்கு) தாவுகிற, சந்தைக் கலாச்சாரமாக, வாசிப்பு நடவடிக்கையை மாற்றிவிடுகிற வகையினமாக இவர்களிடத்தில் துப்பறியும் நாவல்கள் சிறைப்பட்டுக் கிடக்கின்றன.

ரோஜாவின் பெயரில், வாசகரிகமிருந்து மறைக்கப்பட்ட, ஆசிரியருக்கு மட்டுமே தெரிந்த தகவல்கள் என்று எதுவும் இருப்பதில்லை. கொலைகளைத் துப்பறியும் வில்லியமுக்குக் கிடைக்கும் தடயங்கள் அனைத்தும் வாசகர்களுக்கும் கிடைக்கின்றன. வெளிப்படையாகவே சிதறியிருக்கின்றன. ‘உண்மையைக்’ கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பை, துப்பறியும் பணியை ஏற்றிருக்கும் வில்லியம் (வாசகரும்) செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அவற்றுக்கிடையிலான உறவுகளைக் கண்டுபிடிப்பதுதான். ஆனால், அதற்கான சாத்தியங்களோ எண்ணற்றவையாக இருக்கின்றன. அட்சோ ஒரு சமயம் வியப்பதைப்போல, “தரவுகளையும் அறிவையும் ஒன்றுக்கொன்று ஏற்றார்போல சரிகட்டிவிடுவது என்ற பொருளில் உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பதில் வில்லியம் ஆர்வமே கொண்டிருக்கவில்லை என்ற மனப்பதிவு எனக்கு உண்டானது. அதற்கு நேரெதிராக, எவ்வளவு சாத்தியப்பாடுகள் சாத்தியம் என்று கற்பனை செய்வதில் அவர் திளைத்துக்கொண்டிருந்தார்.” (இந்த சாத்தியப்பாடுகளைப் பற்றிய கற்பனையில்தான் கதையை சுவாரசியமாக நகர்த்திக் கொண்டு போகிறார் ஈக்கோ). பொருந்தாத சாத்தியப்பாடுகளை கழித்துவிட்டுக் கொண்டே வந்து, இறுதியில் சரியாகப் பொருந்தக்கூடிய சாத்தியங்கள் என்று தோன்றுபவற்றில் சிலவற்றை ‘திறந்த மனதோடு’, அவை சுட்டும் வழிகளில் செல்லும்போது, அவற்றில் ஒன்று ‘உண்மையை’ நோக்கி, அல்லது கொலையாளியிடம் இட்டுச் சென்றுவிடும்.

ஆனால், விஷயங்கள் எப்போது இவ்வளவு எளிமையாக இருப்பதில்லை. எளிமையும்கூட செறிவுமிக்கதாக, ஏமாற்றும் எளிமையாக இருப்பதுண்டு.

எல்லாவற்றின் பின்னாலும் ஒளிந்திருக்கும் ‘இறுதி உண்மை’ ஒன்றைக் கண்டுவிட்டதாகக் கருதுபவர்கள் (நாவலில் வரும் ஜார்ஜைப் போன்றவர்கள்) வக்கிரம் மிக்க கொடூர மனம் படைத்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அந்த ‘உண்மையைத்’ தம்மைத் தவிர வேறு எவரும் அறிந்து கொண்டுவிடக்கூடாது என்று ஒளித்து வைக்கும் முயற்சிகளில் இறங்குபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் (ஜார்ஜ், அரிஸ்டாட்டிலின் நூலை யாரும் வாசித்துவிடாமல் தடுப்பதைப் போல). கொலையாளிகளாகவும் துணிந்துவிடுகிறார்கள்.

‘இறுதி உண்மையைக்’ கண்டுபிடிக்கும் துப்பறிவாளனுக்கும் (வாசகனுக்கும்) முன்னமே, கொலையாளி அதை வைத்திருக்கிறான். கொலையாளியைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டுமென்றால், துப்பறிவாளன் கொலையாளியின் நிலையில் இருந்து, அவன் எப்படிச் சிந்திப்பானோ அதேபோல சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். இருவருக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் மிகவும் மெல்லியது. துப்பறிவாளனோடு தன்னை அடையாளம் கண்டு, ‘உண்மை’யை அறியும் வேட்கையில் புத்தகத்தினுள் மூழ்கும் வாசகரது மனநிலையும் இதற்கு நெருக்கமானதுதான்.

வாசிக்கும் பழக்கம் என்பதே, எழுத்து என்பதே, அறிவை, நற்பண்பை வளர்க்கும், பண்பட்ட மனிதர்களை உருவாக்கும் என்ற பொதுப்புத்தி அபிப்பிராயங்களுக்கு மாறாக, ஒரு திரிந்த மனநிலை என்பதே ‘உண்மை’. தீமை (evil) யின் சரடு உள்ளூர இழையோடும் ஒரு நடவடிக்கை. உண்மையான கொலைகாரர்கள் வாசகர்கள்தான். (புத்தகம் சொல்லும் உண்மை என்ன அல்லது உணர்த்தும் நீதி என்ன என்ற விசாரணைக்குள் இறங்கும், அதைக் கண்டுவிட்டதாக உணரும் வாசகர்கள், ஜார்ஜைப் போன்ற கொடூரமான கொலைகாரர்கள்).

என்றாலும், தீமையின் இழையோடும் இந்தப் பழக்கத்தில் ஒரு இன்பமும் உண்டு. தீரத் தீரத் திகட்டாத இன்பம். புத்தகத்தை வாசித்து முடித்துவிட்டு, தூக்கியெறிந்துவிடும் பண்ட நுகர்ச்சி பண்பாட்டிலிருந்து விலகிய ஒரு இன்பம். ரோஜாவின் பெயர் தரும் அனுபவம், அத்தகைய ஒரு திரிந்த இன்பத்தில் திளைக்க வைக்கும் நிகழ்த்துதல். Reddit, reddit, reddit, reddit, reddit …

பின்குறிப்புகளாக:

1. நிகழ்த்துதல் என்பதற்கு ஒரு மிகை – எளிமையான உதாரணமாக, இங்கு சாபத்தூற்றல்கள், வசைச் சொற்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். சற்று விரிவான விளக்கத்திற்கு, கவிதாசரண் பிப்ரவரி – ஏப்ரல் 2003 இதழில் எழுதியிருக்கும் தத்துவம் – நடைமுறை – கலை: சில குறிப்புகள் என்ற கட்டுரையைப் பார்க்கலாம்.

2. Entertainment என்பதை களிப்பு என்று மொழியாக்கம் செய்திருப்பது, வெறுமனே பொழுதுபோக்கு என்ற அர்த்தம் வந்துவிட்டாமல், மகிழ்ச்சிகரமான நடவடிக்கை என்பதற்கு அழுத்தம் தர வேண்டியே. பெரும்பாலும் பொழுதுபோக்கு நடவடிக்கைகள் மகிழ்ச்சிகரமானவையே என்பதையும் மனதில் கொள்ளலாம்.

3. ஜான் பார்த் போன்றவர்களுடைய பின்நவீனத்துவ நாவல்கள், நவீனத்துவ நாவல்களைப் பற்றிய நையாண்டிப் போலிகளாக (parody) எழுதப்பட்டவை. இந்த நவீனத்துவ நாவல்கள் வெகுஜன வாசகர்களைச் சேராதவை என்ற அளவில், அவர்களது பின்நவீனத்துவ நாவல்களும் வெகுஜன வாசகர்களுக்குப் ‘புரியாதவையாக’, அவர்களைச் சென்று சேராமல், ‘தோல்வி’யடைந்தன என்று சொல்லலாம்.

4. அரிஸ்டாட்டில் தொடங்கி, பெர்க்ஸன் வரையிலான நீண்ட தத்துவ மரபில், சிரிப்பு குறித்த பார்வை aggressive instinct theory என்பதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. எளிமையாக விளக்குவதென்றால், நமது உடலில் ஒரு பூச்சி ஊர்ந்தால், சட்டென உணர்ந்து, அதை எடுத்து எறியும் இயல்பூக்க உணர்ச்சியை ஒத்ததாகவே விளக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ‘கிச்சு கிச்சு’ மூட்டும் மென்மையான உடற்பகுதிகளில் – அக்குள், வயிறு – விரல்களைக் கொண்டு கிச்சு கிச்சு மூட்டும்போது, வெடுக்கென்று விலகி, கிச்சு கிச்சு முட்டுபவரைத் தள்ளி, ‘பாதுகாத்துக்’ கொள்ளும் உடல் எதிர்வினையை நினைத்துப் பார்க்கலாம். Arthur Koestler சிரிப்பை இயல்பூக்கவுணர்ச்சியிலிருந்து (instinct) மனிதன் விடுபட்டதற்கான அடையாளமாக, luxury reflex என்று விளக்குகிற போதிலும்கூட, aggressive instinct theory – யையும் வழிமொழிகிறார்.

உடற்கூறியல் நோக்கிலும் , ethological நோக்கிலும் வைத்து, நல்லதொரு ஆய்வைச் செய்திருக்கும் Robert R. Provine என்பவர் இந்தக் கோட்பாட்டை விமர்சிக்கிற போதிலும், வேறு மாற்று நோக்கு எதையும் முன்வைக்க முடியாமல் திணறுகிறார். முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நோக்கிலிருந்து, எல்லைகளற்ற விளையாட்டாக வாழ்வை விளக்கும் James P. Carse என்பவரே மற்றவர்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கும் சிரிப்பு எல்லைகளற்ற (அதிகாரச் சுழலிலிருந்து விலகிய) விளையாட்டு என்று தத்துவார்த்த நோக்கில், விளக்குகிறார். (மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் சிரிப்பு, எல்லைக்குட்பட்ட – அதிகாரச் சுழலுக்குட்பட்ட – ஒரு விளையாட்டு என்பது இதிலிருந்து பெறப்படும்).

பல்வேறு அடித்தள மக்கட்பிரிவினரின் கேலிச் சிரிப்புகள், மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும், அதிகாரச் சுழலுக்குட்பட்ட சிரிப்பு என்பதை நினைத்துப் பார்க்கலாம். இத்தகைய கேலிகள். கேளிக்கை நிகழ்வுகள், திருவிழாக்கள், கொண்டாட்டங்களில் அதிகாரத் தகர்ப்பு என்பது தற்காலிகமானதே. கேளிக்கைகள் முடிந்ததும், அடித்தள மக்கள் மீண்டும் தமது வழமையான நிலைகளுக்குள் தள்ளப்பட்டு விடுவர். ஒருவேளை நிரந்தரமான தலைகீழ் மாற்றம் ஏதும் நிகழ்ந்துவிட்டாலும், அது மீண்டும் ஒரு எல்லைக்குட்பட்ட விளையாட்டை, அதிகாரச் சுழலை துவக்கி வைப்பதாகவே இருக்கும். ஆக, அடித்தள மக்களின் கேலிச்சிரிப்புகள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு மட்டுமே அவசியமானவை. இதோடு ஒப்பிட்டால், ஜென் பெளத்தக் கதைகளில் வரும் ஞானிகளின் சிரிப்பை, என்னவாகச் சொல்லலாம்?

5. Arthur Koestler தரும் சுவாரசியமான ஒரு குறிப்பு: பழைய ஏற்பாட்டில், சிரிப்பு குறித்து இருபத்தொன்பது இடங்களிலேயே பேசப்படுகிறது. இவற்றில் பதிமூன்று, இகழ்ச்சி, கேலி, வெறுப்போடு தொடர்புடையவை. இரண்டே இரண்டு மட்டுமே ‘மகிழ்ச்சி பொங்கும் மனநிலையோடு’ தொடர்புடையவை.

6. மற்ற மதங்களின் புனித/மறை நூல்களில் சிரிப்பு என்ன நோக்கில் அணுகப்பட்டிருக்கிறது? கண்ணன், அதாவது மகாபாரதக் கதைகளில் எப்போதும் கேலியும் கிண்டலுமாக, கள்ளச் சிரிப்போடு உலா வரும் கண்ணன், கீதோபதேசம் செய்யும்போது சிரித்தானா என்று கேட்டுப் பார்க்கலாம். பொதுவாக, நீதி உபதேசம் செய்யும்போது சிரிப்பின் வடிவம் என்னவாக இருக்கிறது என்றும் ‘விசாரணை’ செய்து பார்க்கலாம்.

7. இங்கு, பின்நவீனத்துவம் குறித்தோ, பின்நவீனத்துவ நாவல்கள் குறித்தோ, அல்லது ரோஜாவின் பெயர் நாவலையோ ‘முழுமையாக விளக்கிவிட’ முயற்சிக்கவில்லை. (அப்படி ஒரு முயற்சி சாத்தியம்தானா?) ஒரு ‘அரைவேக்காட்டுத்தனமான’ முயற்சி என்று சொல்லிக்கொள்ளவே விரும்புகிறேன். பின்நவீனத்துவ jargon – களை கூடுமான வரையில் தவிர்த்து, சாத்தியமான அளவில், எளிமையாக முயற்சித்திருப்பதற்குக் காரணம், சில குறைந்தபட்ச புரிதல்களை நோக்கி நகரும் விருப்பம் மட்டுமே. ‘எழுத்து எழுத்தை மட்டுமே எழுதிச் சென்று எழுத்தாய் விரியும்’, முன்பிரதித் தொகுப்பு, கதைப் பாட்டு என்றெல்லாம் உழட்டிக் கொண்டிருப்பதில் எனக்கு விருப்பங்கள் இல்லை.

“ஆழ்ந்த புரிதலுள்ளவன் தெளிவை விழைவான்; மந்தைகளுக்கு ஆழமானவனாகத் தோன்றவேண்டும் என்று விரும்புபவன் தெளிவின்மையை விழைவான்” (நீட்ஷே) என்பது எனது நீண்ட நாள் நம்பிக்கை.

பன்முகம் ஜனவரி – மார்ச் 2004.

இக்கட்டுரை ஆக்கத்திற்கு பயன்பட்ட நூல்களில் சில:

Barth, John. Further Fridays – Essays, Lectures and Other Non – Fiction: 1984 – 94, Little Brown & Company, Newyork, 1995.

Bennent, Andrew and Royle, Nicholas. An Introduction to Literature, Criticism and Theory – Key Critical Concepts, Prentice Hall / Harvester Wheatsheaf, London, 1995.

Cathy N. Davidson. Revolution and the Word – The Rise of the Novel in America, Oxford University Press, New York, 1986.

Collvini, Stefan. (Ed.) Interpretation and Over – Interpretation, Cambridge University Press, Cambridge, 1992.

Currie, Mark. (Ed.) Metafiction, Longman, London, 1995.

Fiedler, Leslie. What was Literature? Class Culture and Mass Society, Simon & Schuster, New York, 1982.

James P. Carse. Finite and Infinite Games – A Vision of Life as Play and Possibility, Ballantine Books, New York, 1986.

Josipovici, Gabriel. The World and the Book – A Study of Modern Fiction, Macmillan, 1971.

Josipovici, Gabriel. Writing and the Body, The Harvester Press, Sussex, 1982.

Kernan, Alvin. The Death of Literature, Yale University Press, New Haven & London, 1990.

Koestler, Arthur. The Act of Creation, Arkana / Penguin, London, 1964.

Kundera, Milan. The Art of the Novel, Trans. Linda Ashes, Faber and Faber, London, 1986.

Lenard J. Davis. Resisting Novels – Ideology and Fiction, Methuen, London, 1987.

Poirier, Richard. The Renewal of Literature – Emersonian Reflections, Random House, New York, 1987.

Robert R. Provine. Laughter – A Scientific Investigation, Faber and Faber, London, 2000.

தலை(ப்பும்)யும் இல்லாமல் வாலும் (?) இல்லாமல் … 4

மத்திய கால ஐரோப்பாவில், ஒரு துறவிகள் மடத்தில் நடக்கும் கொலைகளைப் பற்றிய விசாரணையாக, ‘தீவிர’ இலக்கியம் எப்போதும் வெறுப்புடன் ஒதுக்கி வைத்துவந்த துப்பறியும் நாவல் வடிவத்தில் எழுதப்பட்டது இந்நாவல் (ரோஜாவின் பெயர்). இந்த வடிவத்தின் தேர்வே, international best seller – ஆகவும், பரந்துபட்ட வெகுஜன வாசகர்களைச் சென்று சேரவும் காரணமாக அமைந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், இலக்கிய நவீனத்துவத்தின் மேட்டிமைத்தனத்திலிருந்து விலகி, ‘உயர்’ இலக்கியம்xவெகுஜன இலக்கியம் என்ற பாகுபாட்டை கேள்விக்குட்படுத்தும் நிகழ்த்துதலாகவும் இருந்தது. இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, எழுதுவது என்பதே, ஒரு களிப்பு நடவடிக்கை என்பதையும் ரபேலாசும், செர்வான்டசும் காட்டிய சிரிப்பின்/நகைச்சுவையின் மேன்மையை, ‘புனைவு உலகின் தர்க்கத்தை’, மறக்கபபட்ட எதிர் – நாவல் மரபின் சரடை முன்னிலைப்படுத்தும் நாவலாகவும் இருந்தது.

நாவலின் துவக்கத்திலேயே எழுத்தின் மீதான காதலில் இருந்தே, முழுக்க முழுக்க ஒரு களிப்பு நடவடிக்கையாகவே எழுதப்பட்டது என்று ‘நாவலாசிரியனின்’ முன்னுரையாக வரும் குறிப்பு சொல்லிவிடுகிறது. ஆனால் இந்த நாவலாசிரியர் ஈக்கோவும் அல்ல. பதினான்காம் நூற்றாண்டு கிறித்துவத் துறவியொருவர், தனது இளமைக் காலத்தில் நிகழ்ந்த சில ‘பயங்கரச்’ சம்பவங்களைப் பற்றி இலத்தீன் மொழியில் எழுதி வைத்ததை, ‘மூலத்திற்கு நேர்மையாக’ திரும்ப எழுதியிருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஃப்ரெஞ்சு பிரதியை வாசித்து அறியும் நாவலாசிரியர் ஒருவர், அதைத் தொலைத்துவிட்டு, பிறகு சில காலம கழித்து, மீண்டும் அந்தத் துறவியின் கையெழுத்துப் படிகளிலிருந்து விரிவான மேற்கோள்களைத் தருவதாக சொல்லிக் கொள்ளும் மற்றொரு நூலின் இத்தாலிய மொழிபெயர்ப்பை வாசிக்க நேர்ந்து, அதனால் உத்வேகம் பெற்று, ஃப்ரெஞ்சு பிரதியை வாசித்தபோது தான் எடுத்திருந்த குறிப்புகளையும் துணையாகக் கொண்டு, நமக்குத் தரும் சுவாரசியமான சம்பவங்களின் கோர்வையாக நாவலைத் தருகிறார் உம்பர்ட்டோ ஈக்கோ (அம்மாடி!). விஷயம் குழப்புவது அல்ல. எந்த ஒரு பிரதியும் பல்வேறு மேற்கோள்களால் நெய்யப்பட்டவை என்ற பின் – அமைப்பியல் முற்கோளை ஒரு சுவாரசியமான கதையாகவே சொல்வது. சற்றுப் பரிச்சயமான, இதற்கு முந்தைய உதாரணம் ஒன்றைச் சொல்வதென்றால், நபகோவின் லோலிடாவும் இதேபோலத் தொடங்கும் நாவல்தான்.

தொடர்ந்து, நாவலின் சம்பவங்களைச் சொல்லும் கதை சொல்லியான துறவி அட்சோ, தனது குரு வில்லியம், துறவிகள் மடத்தில் நடக்கும் கொலைகளைத் துப்பறிவதாக விரிகிறது. ஏழு நாட்களின் சம்பவங்களின் இறுதியில், கொலைகளுக்குக் காரணமாகத் தெரிய வருபவர், மடத்தின் மூத்த குருட்டுத் துறவி பர்கஸ் என்ற ஊரைச் சேர்ந்த ஜார்ஜ் (Jorge of Burgos). நகைச்சுவை இங்கிருந்தே தொடங்கிவிடுகிறது: போர்ஃகேவைக் (ஜார்ஜ் லூயி போர்ஃகே) குறிக்கும் வார்த்தை விளையாட்டாக; ஊறு செய்யும் நோக்கமற்ற நகைச்சுவை உணர்வுடன். அதேவேளை, இது வெறும் விளையாட்டுத்தனம் என்பதுடன் நின்றுவிடவில்லை. நாவலில் நடக்கும் கொலைகள் ஒரு புதிர்வட்டப்பாதையாக (labyrinth) கிறுகிறுக்க வைக்கும் மடத்தின் நூலகத்தைச் சுற்றி நிகழ்கின்றன. போர்ஃகேவின் புகழ்பெற்ற புதிர்வட்டப்பாதைகளுக்கு, அவர் தமது கதைகளின் ஊடாகக் காட்டிய புனைவு உலகிற்கு ஒரு சமர்ப்பணமாகவும் நாவலைக் கருதலாம். நாவலின் சம்பவங்களின் போக்கில் அட்சோ உணர்ந்து கொள்வதைப் போல: ” … புத்தகங்கள், புத்தகங்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன; ஏதோ அவை தமக்குள் தாமே பேசிக்கொள்வதைப் போல இருக்கிறது.”

களிப்பு நடவடிக்கை, புத்தகங்களைப் பற்றிய புத்தகம், மேற்கோள்களின் நெய்தல் என்பவற்றுக்கு அழுத்தம் தரும், புனைவு உலகத்தோடு மட்டுமே உறவு கொண்டுள்ள நாவல் என்றெல்லாம் சொல்வதால், வாழ்க்கை பற்றிய எந்தப் பார்வையும் அற்ற, அரசியலற்ற நாவல் என்ற குற்றச்சாட்டை சுமத்திவிடலாமா?

மத்தியகால வரலாற்றோடு சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளைப் பற்றிய சித்தரிப்பாக, சமகால நிகழ்வுகளிலிருந்து ‘தப்பித்துக் கொள்வதாக’ முதல் பார்வைக்குத் தோன்றினாலும், ஈக்கோவே இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் தெளிவாகச் சொன்னதைப்போல, இந்நாவல் சமகால ஐரோப்பாவின் அரசியல் வன்முறைகள், மத்தியகால ஐரோப்பாவில் நிகழ்ந்த மத மோதல்களில், ரோம கிறித்துவத் திருச்சபை, முரண் சமயக் கொள்கையாளர்கள் (heretics) மீது கட்டவிழ்த்துவிட்ட ஒடுக்குமுறைகளில்தான் வேர்கொண்டிருக்கின்றனவா என்பது குறித்த விசாரணையும்கூட. துறவிகளின் புனித ஆன்மாவிற்கும் சைத்தானின் கைப்பாவைகளான ‘தீயவர்கள், கலகக்காரர்களின் பாவக்கறை பற்றிய ஆன்மாக்களுக்கும்’ இடையிலான ஒரு சிறு நூலிழை அளவேயான இடைவெளியைப் பற்றிய சித்தரிப்புகள், இன்றைய அரசியல் சூழலில் அதிகார மையங்களின் இருப்பின் அவசியத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளும்கூட.

இதில் ‘சாதாரண’ மக்களின் இடம், “எதிர் தரப்பிற்கு தொந்தரவு விளைவிக்க உதவியாக இருந்தால் பயன்படுத்திக் கொண்டு, பயன் தீர்ந்ததும் பலியிட்டுவிடுவது” என்பதற்கு மேலாக வேறென்ன? நாவலில் வில்லியம் சொல்வதைப் போல, “சாதாரணர்களுக்கு ஒரு தனித்துவ உணர்வு உண்டு. ஆனால் அது மட்டுமே போதாது … ஆழ்ந்து சிந்திக்காத அவசர நடவடிக்கைகளில் அவர்கள் அதை அழித்து விடுகிறார்கள். என்னதான் செய்வது? அவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதா? அது மிகவும் சிரமமான அல்லது எளிமையான ஒரு தீர்வு … அறிவாளர்கள் செய்யவேண்டிய காரியம், சாதாரணர்களின் நடவடிக்கைகளில் உள்ளார்ந்திருக்கும் உண்மைகளுக்கு மேலும் கூடுதலான கருத்துத் தெளிவுகளைத் தருவது.”

நாவலின் ஆரம்பத்தில் வரும் ‘நாவலாசிரியனின்’ முன்னுரையில், நாவலென்பது அல்லது பொதுவாக புனைவு எழுத்து சமகாலப் பிரச்சினைகள் குறித்த அக்கறையோடு எழுதப்படவெண்டும், உலகை மாற்றியமைக்கும் அரசியல் கடப்பாடு கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை நிராகரித்து, கதை சொல்லலின் இன்பத்திற்காக மட்டுமே எழுதினால் போதும் என்று அறிவித்தாலும், வாழ்வு குறித்த ஒரு தனித்துவமான நோக்கை கதை சொல்லலின் ஊடாகவே (பிரகடனமாக, பிரச்சாரமாக, துருத்தலான கருத்தமைவாக அல்லாமல்) முன்மொழியவும் செய்கிறது: “புத்தகங்கள் நம்பப்படுவதற்காக எழுதப்படுபவை அல்ல. கேள்விகளைத் தூண்டுவதற்காகவே எழுதப்படுபவை. ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றிய விசாரணையில், அது என்ன சொல்ல வருகிறது என்றல்ல, எதைக் குறிப்பாலுணர்த்த முற்படுகிறது என்ற கேள்வியையே நாம் எழுப்பிப் பார்க்கவேண்டும்.”

ஆனால், “உண்மையான கற்றல் என்பது, கருத்தமைவுகளைத் தெரிந்து கொள்வதோடு திருப்தி கொண்டுவிடுவது அல்ல. கருத்தமைவுகள் வெறும் குறிகள் (signs) மட்டுமே. அதற்கு மாறாக, உண்மையான கற்றல், விஷயங்களை அவற்றுக்கேயுரிய, தனித்துவம் மிக்க உண்மையில் கண்டுணர்வதாக இருக்க வேண்டும்.”

ரோஜாவின் பெயர் குறிப்பாலுணர்த்தும், அதற்கேயுரிய தனித்துவ உண்மை என்ன? நாவலில் கொலையுண்டு போகும் துறவிகள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைத் தேடும் முயற்சியில் இறக்கிறார்கள் என்பது மெல்லத் தெரிய வருகிறது. அந்தப் புத்தகம், அரிஸ்டாட்டில் எழுதிய கவிதையியல் குறித்து (On Poetics). நூலின் முதல் பகுதி அவலச்சுவை (tragedy) குறித்தது. இரண்டாவது பகுதியாக நம்பப்படுவது நகைச்சுவை (comedy) குறித்தது. முதல் பகுதி மட்டுமே நம்மை வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. நாவலில் வரும் மடத்தின் நூலகத்தில், இரண்டாவது பகுதியும் சேர்த்த, அரிதான, கடைசிப் பிரதி ஒன்று இருக்கிறது. ஆக, நாவல், காணாமல் போனதாக நம்பப்படும் நகைச்சுவை குறித்த இரண்டாவது பகுதி, அதன் கடைசிப்படி எப்படி அழிந்துபோனது என்பது பற்றிய சுவாரசியமான கற்பனைக் கதையாக விரிவது.

நாவலின் ஆரம்பப் பகுதிகளிலிருந்தே, குருட்டுத் துறவி ஜார்ஜ், சிரிப்பை கடுமையாக வெறுப்பவனாக இருக்கிறான். இயேசு தன் வாழ்நாளில் சிரித்ததே இல்லை என்று வாதிடுகிறான். சிரிப்பவன், உடல் குலுங்கி, முகம் கோணி, குரங்கின் நிலைக்குத் தாழ்ந்து விடுகிறான் என்று இகழ்கிறான். சிரிப்பு என்பதே பலவீனம், சீரழிவு, மாம்சத்தின் அரிப்பு என்கிறான். சிரிப்பு, கீழான மக்களின், அடித்தள மக்களின், விவசாயிகளின் ஆயுதம். கூடிக் களித்துக் கொண்டாடி, எல்லாவற்றையும் கேலி செய்து, கவிழ்த்து, தரையில் உருண்டெழுந்து சிரிப்பவன் தன் மாம்ச உணர்ச்சிகளைத் திருப்தி செய்வதற்கு மேலாகச் சென்றுவிடுவதில்லை; அவனது ஆன்மா தூய்மை கொண்டுவிடுவதில்லை என்று வெறுக்கிறான்.

ஆனால் இதை விடவும் ஆபத்தானது, அரிஸ்டாட்டில் போன்ற ஒரு தத்துவவாதி சிரிப்பை, நகைச்சுவை என்ற தளத்திற்கு, அறிவாளர்களின், தத்துவவாதிகளின் புலத்திற்கு உயர்த்தி நகர்த்திச் சென்றுவிடும்போது, அது ஒரு கலையாகிவிடுகிறது என்று அஞ்சுகிறான். கலை என்ற தளத்தைச் சேர்ந்ததும், நிதானமிக்கதாகி விடுகிறது. சிரிப்பை கலையாக உணர்ந்து கொள்பவன் எதை நோக்கி சிரிக்கிறானோ அதை நம்புவதுமில்லை, வெறுப்பதுமில்லை. வெறுப்பின்றி தீமையை எதிர்கொள்ள முடியாது. தீமையை வெறுத்து ஒதுக்காமல், அழிக்காமல், நல்லது கிட்டாது. இறைவனைச் சேர்வதை நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாது. நகைச்சுவையை இந்த அளவில் உணர்பவன், அனுபவிப்பவனுக்கு, மறுமையைப் பற்றிய அச்சம் மறைந்து, இம்மையிலேயே இவ்வுலகிலேயே சொர்க்கம், இன்பம் கிட்டிவிடும். இன்பத்தை இவ்வுலகிலேயே காட்டும் ஒன்றைப் போன்ற பேரபாயம், துறவிகளுக்கு (எல்லாவிதமான துறவிகளுக்கும்) வேறு என்ன இருக்க முடியும்! அதனாலேயே அரிஸ்டாட்டிலின் நூலை, யாருக்கும் கிடைக்காமல் பாதுகாத்து வந்ததாகக் கூறுகிறான். இறுதியில், நூலகமும் மடமும் எரிந்து, நகைச்சுவை குறித்த பகுதியோடு இருந்த, அரிஸ்டாட்டிலின் நூலின் கடைசிப் பிரதி அழிந்துவிடுகிறது.

நாவலின் ஆரம்பகால எதிர் – பாரம்பரியத்திற்கு, ஒரு அற்புதமான கதைசொல்லலின் ஊடாக நம்மை இழுத்துச் சென்றுவிடுகிறார் ஈக்கோ. நாவல் முழுக்க மெல்லிய இழையாக ஊடுருவியிருக்கும் மென்மையான, காழ்ப்புணர்வற்ற நகைச்சுவையையும் வார்த்தை விளையாட்டுக்களையும் வாசித்துச் சுவைப்பதே சிறந்த அனுபவம்.

பன்முகம் ஜனவரி – மார்ச் 2004

(தொடரும் … )

தலை(ப்பும்)யும் இல்லாமல் வாலும் (?) இல்லாமல் … 3

விடுதலை என்பது கலைகளினூடாகவே சாத்தியம் என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில் ரொமான்டிசத்துடனான அதன் (பின்நவீனத்துவத்தின்) தொடர்ச்சியைக் காணலாம். ஆனால், ரொமான்டிசத்தைப் போல, வாழ்வின் அத்தனை சிக்கல்களுக்கும் தீர்வு ஏதோவொரு பிரபஞ்ச உண்மையில் இருக்கிறது, இலக்கியம் அதைச் சேர உதவுகிறது என்ற அர்த்தத்தில் அது முன்மொழியவில்லை. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், தொழில்நுட்பமும் அரசியலும் வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களையும் ஊடுருவி ஆட்கொண்டதற்கு எதிர்வினையாக, இவையிரண்டும் வாழ்வின் சிறு பகுதிகள் மட்டுமே என்பதை உணர்த்த முற்படுகிறது. மானுட வாழ்வும், மனிதனின் பகுத்தறிவும் எல்லைக்குட்பட்டது; வாழ்விற்கு இறுதி அர்த்தம், பிரபஞ்ச மறை உண்மை என்று ஏதும் இல்லை; அதனால், மற்றமையாக இருக்கும் புற உலகை (மற்றமையாக இருக்கும் மற்ற தன்னிலைகளையும் சேர்த்து) அப்படியே தழுவிக்கொள்வது என்ற பொருளில் ‘விடுதலை’யின் எல்லைகளை முன்மொழிகிறது. வாழ்வையும் கலையையும் இலக்குகள் அற்ற, எல்லையற்ற ஒரு விளையாட்டாக அனுபவிக்கச் சொல்கிறது.

எழுத்து என்பது வாழ்வின் பிரதிபலிப்போ, உண்மை குறித்த தேடலோ அல்ல, ஒரு கலை மட்டுமே, பரிசோதனை செய்து விளையாடிப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு கலை மட்டுமே என்பதை வலியுறுத்தும் புள்ளியில் நவீனத்துவத்தின் தொடர்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால், சிரமம் மிகுந்த ஒரு உயர் கலை என்ற வரையறுப்பிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு, செறிவு மிக்க, சாத்தியமான அளவிற்கு பரந்த வாசகர்களிடத்தில் சென்று சேரத்தக்க எளிமை கொண்டதாக, நாவலின் ஆரம்பகால (எதிர்) பாரம்பரியத்தின் முக்கியமான அம்சத்தை – நகைச்சுவையை மீளவும் எடுத்துக்கொண்டது. நாவல் பாரம்பரியத்தில் எழுந்த பல்வேறு வடிவங்களை மீண்டும் எழுதிப் பார்த்து, விளையாடி, நிகழ்த்திக் காட்டியது.

இங்கு நமது கவனத்திற்குரிய முக்கியமான ஒரு அம்சம், நாவலின் தோற்றக் காலத்திற்கும் பின்நவீனத்துவ நாவல்கள் எழுந்த காலகட்டத்திற்கும் இடையிலான சூழல் வேறுபாடு. நாவலின் தோற்றக் காலத்தில், வெகுஜன கலை/களிப்பு நடவடிக்கைகள் (கலைகள் எல்லாக் காலகட்டங்களிலும் களிப்பு நடவடிக்கைகளாகவே இருந்து வந்துள்ளன. அவற்றின் மிக முக்கியமான அம்சம் அது. இதை மறப்பதும் மறுப்பதும் மிக மோசமான எதேச்சதிகார மேட்டிமைத்தன்மைக்கே இட்டுச் செல்லும். அதே நேரத்தில், உற்பத்தி – நுகர்வு என்ற சுழலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுவிடுகிறபோதும், கலை, பண்டமாக, கலப்படப் பண்டங்களும், use and throw பண்டங்களும் சேர்ந்து சுழற்சிக்கு வந்துவிடும் உழைப்பு நடவடிக்கையாக, அதிகார அமைவுகளின் தூண்களில் ஒன்றாக சீரழிந்துவிடும் அபாயமும் இருக்கிறது. கலை நடவடிக்கை அடிப்படையில் ‘மனம் போன போக்கில்’, நிதானமாக, இன்பத்தோடு இயங்கும் ஒரு நடவடிக்கை. தமிழ்ச் சூழலில் எழுத்து இயக்கம் தற்சமயம், serious – high – brow art என்ற குறுகிய வக்கிர மனோபாவத்திலிருந்து இறங்கி, ஆனால் உதட்டளவில் அந்த அந்த ‘மந்திரத்தை’ உச்சரித்துக் கொண்டே, பண்ட உருவாக்கமாக, அதிலும் போலிப் பண்டங்களின் பெருக்கமாக சீரழிந்திருக்கிறது என்பதை எத்தனை பேர் ஒப்புக்கொள்ள முன்வருவார்கள்) pre – print ஊடகங்களாகவே இருந்தன. பின்நவீனத்துவ நாவல்கள் எழுந்த சென்ற நூற்றாண்டின் 60 – களில், வெகுஜன கலை நடவடிக்கைகள், post – print ஊடகங்கள் சார்ந்தவையாக, முக்கியமாக சினிமா மற்றும் தொலைக்காட்சி ஊடகம், பாப் – ராக் இசைக் கலாச்சாரமாக, தற்சமயம் இணைய தளம் அளவிற்கு விரிந்திருக்கின்றன.

பின்நவீனத்துவ நாவல்களாக சொல்லப்பட்டவை எழுதப்பட்ட அதே காலத்தில், நாவலின் மரணம் (death of the novel) என்ற பிரகடனமும் எழுந்தது. எலக்ட்ரானிக் ஊடகத்தின் எழுச்சியை மனதில் வைத்தே இந்த முழக்கம் முன்வைக்கப்பட்டது. பின்நவீனத்துவ நாவலாசிரியர்களாக முதன்முதலாக அடையாளம் காணப்பட்டவர்களான ஜான் பார்த், டொனால்ட் பார்த்தெல்மே, தாமஸ் பின்ச்சன், வில்லியம் காஸ் போன்றவர்களுடைய நாவல்கள் death – of – the – death – of – the – art – novel – art – novel என்றுகூட சொல்லப்பட்டன. இந்த எழுத்தாளர்களுடைய நாவல்கள் பலவும் விமர்சன ரீதியாக நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றபோதிலும், வணிக ரீதியாக பெரும் தோல்வியைச் சந்தித்தன. அதாவது, வாசகர்களை விரிவான அளவில் சேரத் தவறின (ஆனால், பின்நவீனத்துவ நாவல்களுக்கான முதல் முயற்சிகள் என்ற செல்வாக்கில் இன்று இவர்களுடைய வாசகர்தளம் இன்று பெருமளவு கூடியிருக்கிறது). இவர்கள் தமக்குள் ஒருவருக்கொருவர் வாசித்துக் கொள்ளவே எழுதிக் கொள்கின்றனர் என்றுகூட கேலிகள் எழுந்தன. ஒரு முரண் – நகையைப் போல, கிட்டத்தட்ட இதே காலத்தில் ஜான் பார்த், பின்நவீனத்துவ நாவல் பற்றிய இந்த வரையறையைத் தந்தார்:

“எனது ஆதர்ச பின்நவீனத்துவ நாவலாசிரியர், தனது இருபதாம் நூற்றாண்டு முன்னோர்களை வெறுமனே முற்றிலுமாக நிராகரிக்கவும் மாட்டார், அப்படியே பின்பற்றுபவராகவும் இருக்கமாட்டார். நமது நூற்றாண்டின் முதல் பாதியை முதுகில் சுமந்திருக்கமாட்டார், இடுப்பில் கட்டியிருப்பார் … ஜேம்ஸ் மிஷ்னர், இர்விங் வாலேஸ் போன்றோரின் பக்தர்களை – வெகுஜன ஊடகங்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட தற்குறிகளைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவேண்டாம் – சென்றடையவோ அவர்களை பரவசத்தில் ஆழ்த்தவோ அவரால் முடியாதிருக்கலாம். ஆனால் அவர், தாமஸ் மன் ஆரம்பகால கிறித்தவர்கள் என்று சொல்லும் உயர் கலையின் பக்தர்கள் என்ற வட்டத்தை தாண்டிச் செல்ல சிலபோதாவது முயற்சிப்பவராக இருக்கவேண்டும் … முன்னுதாரணமான பின்நவீனத்துவ நாவல், யதார்த்தம்xஅதீத கற்பனை, உருவம்xஉள்ளடக்கம், தூய இலக்கியம்xஅரசியல் சார்புள்ள இலக்கியம், உயர் இலக்கியம்xவெகுஜன கழிசடை இலக்கியம் என்ற சச்சரவுகளை ஏதோ ஒரு வழியில் மீறிச் செல்வதாக இருக்கும்.”

நாவல் மரபு, சற்றேனும் விரிந்த வாசகர் தளத்தைச் சேர்வது குறித்து மேலே பார்த்தவற்றோடு, இந்த வரையறுப்பு நெருங்கி வருவதை உணர்ந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், ‘துரதிர்ஷ்டவசமாகவோ’ என்னவோ, ஜான் பார்த்தோ மற்றவர்களோ (முக்கியமாக, அமெரிக்க நாவலாசிரியர்கள்) இதிலுள்ள இரண்டாவது அம்சத்தை நிறைவேற்ற முடியாமல் போனது. அதை முதன் முதலாக நிகழ்த்திக் காட்டியவர், மொழியியலாளராகவும் கலாச்சார விமர்சகராகவும் தத்துவவாதியாகவும் அறியப்பட்ட இத்தாலிய எழுத்தாளர் உம்பர்ட்டோ ஈக்கோ. அவரது முதல் நாவல், ரோஜாவின் பெயர் (The Name of the Rose).

பன்முகம் ஜனவரி – மார்ச் 2004

(தொடரும் … )

தலை(ப்பும்)யும் இல்லாமல் வாலும்(?) இல்லாமல் … 2

அதேபோன்று, எந்த ஒன்றும் சற்றுப் பழக்கமானதும், ஒரு மரபு உருவானதும், தேங்கிப் போவதும், ஆதிக்க அமைவின் பகுதியாகிப் போவதும் வெகுசீக்கிரத்திலேயே நிகழ்ந்து விடுவதைப் போலவே நாவலுக்கும் நிகழ்ந்தது. அதன் முதல் அடையாளமாக எழுந்ததே (பலராலும் முதல் நாவலாகக் கருதப்படும்) டானியல் டீஃபோவின் ராபின்சன் க்ரூசோ. இதன் தொடர்ச்சியாக எழுந்த எண்ணற்ற சாகச நாவல்கள் (romances) ஐரோப்பா முழுக்க ஒரு சுயமோகக் கலாச்சாரம் (culture of narcissism) உருவாகக் காரணமாக அமைந்தன. காலனியத்தின் இலக்கிய நகல்கள் – யதார்த்தவாத இலக்கியம் எழுந்தது. ஆனால், எப்போதும் போல, சில விதிவிலக்குகள், முதலிரண்டு நாவல்களின் ஆன்மத் துடிப்பில் வந்துகொண்டுதான் இருந்தன (Sterne, Fielding போன்றோருடைய எழுத்துக்கள்). தவிர்க்க முடியாமல் இவை, மைய நீரோட்டத்தின் பகுதியாக இருந்த நாவல்களைப் பற்றிய கேலியாக, ஒரு எதிர் – நாவல் பாரம்பரியமாக இன்று நமக்கு வந்து சேர்கின்றன.

ஐரோப்பிய வெகுஜன கலாச்சாரத்தை வடிவமைத்த யதார்த்தவாத இலக்கியத்திற்கு ஒரு வலுவான மறுப்பாக, இயக்கமாக முதலில் வடிவம் கொண்டது ரொமான்டிசிசம். முதலாளிய பண்பாட்டை மறு உற்பத்தி செய்த யதார்த்தவாதத்தை, அதன் வாசகர்களை, தட்டையான, சரிசமமான மந்தைக் கலாச்சாரத்தை வெறுத்து, வாழ்வை மீறிய ஒரு பிரபஞ்ச உண்மையைப் பற்றிய தேடலாகத் தன்னை அறிவித்துக்கொண்டு எழுந்தது. இதன் வெளிப்பாடாகவே, இந்தப் போக்கைச் சேந்தவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் கவிதையைத் தமது வடிவமாகத் தேர்வு செய்து கொண்டார்கள். தம்மை வார்த்தைகளை விழுங்கி வாழும் ‘மந்திரவாதிகளாகவே’ கருதிக் கொண்டார்கள்.

சொற்களும் அவற்றின் ஒலிக்குறிப்புகளும் தம்முள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ஏதோவொரு மந்திரத்தன்மையை வெளிக்கொண்டுவரும் ஆற்றல் கொண்ட ‘மேதைமை’யில் நம்பிக்கை வைத்தார்கள். வாழ்வின் கொடூரங்களிலிருந்து விடுபட, வாசகர்கள் தாம் தெளித்துத் தரும் வார்த்தைகளுக்கு அப்படியே கீழ்படிந்து கட்டுண்டுவிடவேண்டும். வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், ரொமான்டிச எழுத்தாளர்கள், எழுத்தை வாழ்வை மீறிய ஒரு பிரபஞ்ச உண்மையை வெளிப்படுத்த வல்லதாக, மதமாகவே கருதினர்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கடைசிக் கால் நூற்றாண்டில் ரொமான்டிசத்தின் இந்தக் கருத்தமைவுகள் இறுகி நசிந்து கொண்டிருந்த வேளையில், அவற்றின் இறுக்கத்திலிருந்து விடுபடும் முயற்சியாக எழுந்ததே இன்று நாம் நவீனத்துவ இலக்கியம் என்பது. நாவல் எழுத்தைக் கொண்டு செய்யப்படும் ஒரு கலை என்ற கருத்தமைவை நிலைநிறுத்தியது இலக்கிய நவீனத்துவம். இதில் தீர்மானகரமான வினையாற்றியவர் ஃஎன்றி ஜேம்ஸ். வாழ்வின் பிரதிபலிப்பாக எழுத்தை முன்வைத்த, வெகுஜன கலாச்சாரத்தின் பகுதியாகிவிட்டிருந்த யதார்த்தவாத இலக்கியத்தை மறுத்த வகையில் ரொமான்டிசத்தின் கூறை சுவீகரித்துக் கொண்டு, அதே நேரத்தில், எழுத்து, ஏதோவொரு பிரபஞ்ச உண்மையைப் பற்றிய தேடலும் அல்ல, வாழ்வைப் போலவே அதுவும் ஒரு விளையாட்டு, ஒரு கலை மட்டுமே என்று முன்மொழிந்த வகையில் அதனிடமிருந்து விலகியும் சென்றது. வெகுஜன யதார்த்தவாத இலக்கியத்தை வெறுத்த வகையில், ஒரு மேட்டிமைத் தன்மைக்குள்ளூம் சிக்கிக் கொண்டது. சிறந்த நாவல் கலை, சிறந்த எழுத்து என்பது, வாசகர்களுக்குத் தடைகளை முன்வைப்பதாக, சிரமம் தருவதாக இருக்கவேண்டும் என்ற வரையறையை உருவாக்கிக் கொண்டது. பரிசோதனை முயற்சிகளுக்கு மிகையான அழுத்தம் தந்தது. நாவல் (அல்லது எதிர் – நாவல்) பாரம்பரியத்தின் வெகுஜனத்தன்மையை, எளிமையான வாசிப்பைப் புறந்தள்ளியது.

பின்நவீனத்துவ இலக்கியம் என்று இன்று நாம் சொல்வது, ரொமான்டிசிசம், நவீனத்துவம் இரண்டின் தொடர்ச்சியாகவும், அதே நேரத்தில், எதிர் – நாவல் பாரம்பரியம் என்று சொல்லப்படும் ஒரு மரபிலிருந்து இவை விலகிச் சென்ற புள்ளிகளை மீளவும் புத்துயிர்ப்பு கொள்ளச் செய்யும் முயற்சியாகவும் எழுந்தது என்று சொல்லலாம்.

பன்முகம் ஜனவரி – மார்ச் 2004

(தொடரும் …)

தலை(ப்பும்)யும் இல்லாமல் வாலும்(?) இல்லாமல் … 1

ஒரு ஊர்ல ஒரு கோழிக்குஞ்சு இருந்துச்சாம். ஒரு நா அந்த கோழிக்குஞ்சு, தக்கு தக்குன்னு நடந்து, அந்த ஊர்ல இருந்த ஒரே ஒரு நூலகத்துக்குப் போச்சாம். நூலகருக்கு முன்னால போயி நின்னு, “போக்” (bok)ன்னுச்சாம். நூலகரும் ஒரு பொஸ்தகத்த (book) எடுத்து அதுக்கிட்ட குடுத்தாராம். அடுத்த நாளு, திரும்பவும் அந்த கோழிக்குஞ்சு, நூலகருகிட்ட போயி, “போக், போக்”ன்னுச்சாம். சரின்னு, நூலகரு ரெண்டு பொஸ்தகம் குடுத்து அனுப்பிச்சாராம். திரும்பவும் அடுத்த நாளு, கோழிக்குஞ்சு, அவர்ட்ட போயி, “போக், போக், போக்”ன்னுச்சாம். நூலகரும் மூனு பொஸ்தகம் எடுத்துக் குடுத்தாராம். இப்படியே அடுத்த நாளு, அதுக்கடுத்த நாளுன்னு கோழிக்குஞ்சு நாலு, அஞ்சுன்னு பொஸ்தகத்த வாங்கிக்கின்னு போச்சாம். அஞ்சாவது நாளு நூலகருக்கு, இந்த கோழிக்குஞ்சு பொஸ்தகத்த வச்சு என்னாதா பண்ணுதுன்னு பாக்கலாம்னு அதுக்கு பின்னாடியே மறஞ்சு மறஞ்சு போனாராம். கோழிக்குஞ்சு தெரு முக்கு வரைக்கும் தக்கு தக்குன்னு போயி, தெருவத் தாண்டி, ஒரு குறுக்குச் சந்துக்குள்ள நொழஞ்சி, ஒரு வீட்டுக்குள்ள போயி, ஒரு தோட்டத்துக்கூடா நடந்து, அதுக்கோடில இருந்த ஒரு சின்ன கொளத்துக்குக் குறுக்கால இருந்த ஒரு சின்ன பாலத்து மேலால நடந்து, கொளத்து நடுவால இருந்த ஒரு தவளகிட்ட போயி, பொஸ்தகத்தல்லாம் குடுத்துச்சாம். தவள “ட்ரீடிட், ட்ரீடிட், ட்ரீடிட், ட்ரீடிட், ட்ரீடிட்” (reddit – read it)ன்னுச்சாம்.

இந்த குட்டிக் கதையை வாசித்து, மனம் மலர்ந்து ஒரு சிறு புன்னகை பூக்கும் பக்குவம், தமிழ் சிற்றிதழ் உலகில் எத்தனை பேரிடம் இன்னமும் இருக்கிறது? மற்றவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் சிரிப்பல்ல, மற்றவர்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கும் சிரிப்பு?

கதை சொல்லல் என்பதே ஒரு சமூகக் குழுமம் (community) மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும் அனுபவம். அதிலும், நாவல் நகைச்சுவை உணர்வில் இருந்து பிறந்தது. இறைவனின் சிரிப்பின் எதிரொலியாகப் பிறந்தது என்பார் மிலன் குந்தேரா.

உலகின் முதல் நாவலான Gargantua and Pantagruel-லில் உறைந்துபோன சொற்களைப் பற்றிய ஒரு அத்தியாயம். சீசாவின் அசரீரியைத் (Oracle of the Bottle) தேடிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, நாவலின் நாயகர்களுள் ஒருவனான Pantagruel அவற்றைக் கண்டுபிடிக்கிறான். திடீரென்று போர்க்களத்தில் கேட்கும் சப்தங்கள் ஒலிக்க மற்ற நாயகனான Panurge அதிர்ந்து போகிறான். ஆனால், அந்த சப்தங்கள், அதற்கு முந்தைய வருடம் அதே இடத்தில் நிகழ்ந்த கடற்போரின்போது எழுந்தவை. காற்றில் கரைந்து போகும் முன்னமே, கொடும்பனியில் அங்கேயே உறைந்து விட்டிருக்கின்றன. இவர்கள் அங்கு வந்து சேரும் நேரத்தில், மிதமான வெப்பத்தில் பனி உருகி, மீண்டும் உயிர்பெற்று ஒலிக்கத் தொடங்குகின்றன. Pantagruel-ம் மற்றவர்களும் சில சொற்கள் மட்டும் இன்னமும் அப்படியே உறைந்திருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள். “என்றாலும் அவன், ஒன்றிரண்டு கைப்பிடிகள் அவற்றை அள்ளி தளத்தின்மீது வீசினான். அவற்றில் சில கூர்மையாகவும், சில இரத்தம் தோய்ந்தும் இருந்ததைப் பார்த்தேன் … சில பயங்கர வார்த்தைகளையும், பார்க்க அவ்வளவு நன்றாக இல்லாத சிலவற்றையும்கூட நாங்கள் பார்த்தோம்.”

இதில் நமது கவனத்திற்குரியது: பயங்கர வார்த்தைகள். ‘பயங்கர’ வார்த்தைகளைப் பொதுவாக நாம் மற்ற வார்த்தைகளைப் போலவே, அர்த்தமுள்ளவையாக அல்லது அர்த்தம் ஏற்றப்பட வேண்டியவையாகப் பார்க்கிறோம். உதாரணமாக, வசைச் சொற்கள் அல்லது சாபத்தூற்றல்கள். ஆனால், அது போன்ற வார்த்தைகளுக்கு, அந்தக் கண நேரத்திற்கு மேலாக அர்த்தங்கள் இருப்பதில்லை. நிகழ்த்துதல்கள் (Performances) என்று அவற்றைச் சொல்லலாம். (நாசமாய்ப் போக என்பதைப் போல).

நாவல் முழுக்க ரபேலாஸ் இதுபோன்ற வார்த்தை விளையாட்டுகளை நிகழ்த்திச் செல்வார். பல புதிய வார்த்தைகளை புனைந்து பரவவிட்டவர் அவர். அவற்றில் ஒன்று, இன்று ஏறக்குறைய மறைந்தே போய்விட்டது. அது வேறு ஒரு வகையான, ரபேலாஸ் வெறுத்த ‘பயங்கர’ வார்த்தை: agelaste. நகைச்சுவை உணர்வு அற்ற மனிதனை, சிரிக்கத் தெரியாத/முடியாத/விரும்பாத ஒருவனைக் குறிக்கும் சொல். ரபேலாஸ் அத்தகைய மனிதர்களை வெறுத்தார், பயந்தார். Agelaste – க்கள் தம்மை மிக மோசமாக எதிகொள்வதாக குறைபட்டுக்கொண்டார். எழுதுவதையே நிறுத்திக் கொண்டார்.

காலனிய அனுபவத்திற்குப் பிறகு தமிழ்ச் சமூகமே மூக்குறிஞ்சான் சமூகமாக மாறிவிட்டதோ என்று சிலபோது தோன்றுவதுண்டு. (பாசமலரிலிருந்து கிழக்குச் சீமையிலே வரை, இன்றைய தொலைக்காட்சி மெகாத் தொடர்கள், அவற்றை நகலெடுத்தது போன்று சமீபமாக வந்த, எதிர் எதிர் தரப்புகளிலிருந்தும் மூக்குறிஞ்சான்களின் பாராட்டுகளைப் பெற்ற “ரத்த உறவு”, சிற்றிதழ்கள் வழிவந்த இலக்கியத்தின் மூலவர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படும் புதுமைப் பித்தனின் எழுத்துக்களில் சிறந்தவையாக முன்வைக்கப்படும் தேர்வு – சுப்பையா பிள்ளையின் காதல்கள், செல்லம்மாள், சாப விமோசனம், ஒருநாள் கழிந்தது, மனித இயந்திரம், நினைவுப் பாதை (காஞ்சனை ஒரு விதிவிலக்கு; கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், கட்டிலை விட்டிறங்காத கதை, வேதாளம் சொன்ன கதை, காலனும் கிழவியும், மனக்குகை ஓவியங்கள் – ‘வக்கணைக்’ கதைகள்). நல்ல அட்வெஞ்சர் கதைகள் ஏன் எழுதப்பட முடியவில்லை, குழந்தை இலக்கியம் துளிர்க்ககூட முடியாமல் போவது ஏன், கார்ட்டூன்கள் ஏன் சாத்தியப்படவே இல்லை என்று கேட்டுப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில் பின் – நவீனத்துவ இலக்கியம் பேச ஆரம்பித்து விட்டோம் (அதிலும் குடுமிப்பிடி சண்டைகள்!)

நாவல் சிரிப்பில் பிறந்தது. அது மட்டுமல்ல, உலகின் முதல் வெகுஜன களிப்பு வடிவமும்கூட (mass enertainment form). அச்சு எந்திரத்தின் எழுச்சியோடுகூட ஒட்டிப் பிறந்ததே நாவல். Gargantua and Pantagruel – ம் Don Quixote – ம் மிகப் பரவலான அளவில் வாசகர்களைச் சேர்ந்தவை. (இதைச் சொல்லும்போது, அக்காலங்களில் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த மக்கட் தொகையின் வரம்புக்குள் வைத்து மட்டுமே கொள்ள வேண்டும்). எல்லா புதிய கண்டுபிடிப்புகளையும் போலவே நிலவும் அதிகார அமைவுகள் அஞ்சி நடுங்கிய வடிவமும்கூட. அதன் வாசகர்களாக இருந்தவர்கள் பெரும்பான்மையாக வாசகிகள். (இன்னொரு உதாரணம் சைக்கிள். அது கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, ஐரோப்பாவின் மேட்டுக் குடியினர், தமது பெண்கள் காதலர்களோடு ஓடிப் போக உதவும் கருவியாகக் கண்டு நடுங்கினார்கள்).

பன்முகம் ஜனவரி – மார்ச் 2004

(தொடரும் …)

%d bloggers like this: