பரமார்த்த குரு

குறிப்பு: எழுதத் துவங்கியிருக்கும் ஒரு நாவல் முயற்சியிலிருந்து இப்பகுதி. 1980களின் இறுதி தொடங்கி, ஒரு இருபது வருடங்கள் தமிழ் “இலக்கியச் சீமை”யில் நிலவிய சில போக்குகள் பற்றிய சித்தரிப்பாக எழுத உத்தேசம்.

அவன் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

அப்போ பதினொன்னாவது படிச்சிட்டு இருந்தேன். ராமகிருஷ்ணா மிஷன்ல இருந்து ஒரு கட்டுரை போட்டி அறிவிச்சாங்க. சென்னையில இருந்த எல்லா பள்ளிக்கூட மாணவர்களுக்குமான போட்டி. பதினோராவது படிக்கிற மாணவர்களுக்கு மட்டும். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருடைய வாழ்க்கையைப் பத்தி ஒரு கட்டுரை எழுதணும்னு. அரை வருடப் பரீட்சை முடியுற நேரத்துல சொன்னாங்க.

எனக்கு ஏதாவது போட்டியில கலந்து ஜெயிக்கணும்னு ஆசை. பேச்சு போட்டியில பேசிப் பார்த்தேன். இப்பவும் போல அப்பவும் எனக்கு மேடைப் பேச்சு வரல்ல. ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துலயே விக்கித்து அப்படியே நின்னுடுவேன். பேச்சுப் போட்டியெல்லாம் எனக்கு சரிப்பட்டு வராதுன்னு புரிஞ்சிடுச்சு. சரி கட்டுரையாவது எழுதிப் பார்ப்போம்னு அந்த போட்டியில கலந்துக்க பேர குடுத்துட்டேன்.

பள்ளிக்கூடத்துக்கு பக்கத்துல இருந்த வட்டார நூலகத்துல ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போதிருந்தே உறுப்பினரா இருந்தேன். அங்க இருந்து ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருடைய வாழ்க்கை வரலாறு, ஆன்மீக உரைகள்னு ஒரு மூனு புஸ்தகத்தை எடுத்துக்கிட்டேன்.

ஒரு நாலஞ்சு நாள் உட்கார்ந்து ஏதோ எனக்கு வந்தத எழுதி அனுப்பி வச்சேன். ஒரு வாரம் வீட்டுல ஒரே பரமஹம்சர் புராணம். ஒருநாள் சாயந்தரம், விளையாட்டு முடிஞ்சு டிவியை பார்த்துட்டே சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன். சாப்பிட்டு முடிச்சு கைய கழுவிட்டு டிவி முன்னால திரும்பவும் உக்காந்தா… திரும்பவும் பசிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. டிவி சுவாரசியத்துல சட்டை செய்யாம பார்த்துட்டு இருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்துல வயிறு திகு திகுன்னு எறிய ஆரம்பிச்சிடுச்சு. பசி.

“அம்மா, சோத்த போடு,”ன்னு தட்ட எடுத்து வச்சு உட்காந்துட்டேன். அம்மா ஆச்சரியத்தோட சோத்த போடுறாங்க. “என்னடா, என்னைக்கும் இல்லாத திருநாளா, இன்னைக்கு இவ்ளோ சாப்பிடுற?”-ன்னு சொல்லிட்டே, சாப்பாட்டை போடுறாங்க. போட்ட சோத்த வழிச்சு சாப்டுட்டேன். திரும்பவும் பசி. “அம்மா, பசிக்குது,” என்று பார்த்தேன். “என்னடா ஆச்சு உனக்கு?” என்று சொல்லிட்டே அம்மா இருந்த சோத்த வழிச்சு வச்சாங்க. அதையும் வாரி அடிச்சு முழுங்கிட்டேன்.

திரும்பவும் பசி. “அம்மா, வயிறு எரியுது. பசிக்குது,” என்று முழித்தேன்.

அம்மாவுக்கு பதட்டமாயிடுச்சு. “இருடா,”ன்னு படக்குன்னு உலையை  வச்சு பத்து நிமிஷத்துல சோத்த வடிச்சிட்டாங்க. குழம்பு, ரசம் ,பதார்த்தம் எதுவும் இல்ல. மோரை ஊத்தி பிசைஞ்சு ஊட்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.

கொஞ்ச நேரத்துல நெஞ்சுக் குழி வரை சோறு முட்டிடுச்சு. ஆனா பசி அடங்கல. அதுக்கு மேல சாப்பிடவும் முடியல. அப்படியே வயித்தப் பிடிச்சிட்டு செவுத்துல சாஞ்சுட்டேன்.

அம்மா இப்ப இன்னும் பதட்டமாயிட்டாங்க. பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க கூடிட்டாங்க. “என்னம்மா இது அதிசயமா இருக்கு,” என்று வாயைப் பிளந்துகொண்டு வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.

அப்பா இன்னும் வீடு வந்து சேரல. வீட்டு ஓனர் “இன்னா கூட்டம்,” என்றபடி ஆட்களை விலக்கிக்கொண்டு முன்னே வந்தார். “மஹாப்பா,”ன்னு குரலை உயர்த்தி அம்மா பதற்றத்தோடு நடந்ததை சொன்னாள். “சரி, ஏன் வேடிக்கை பார்த்துட்டு நிக்கறீங்க. டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டு போங்க,”ன்னு அதட்டினார் வீட்டு ஓனர்.

பரபரவென்று கிளம்பினாள் அம்மா. வயிற்றைப் பிசைந்துகொண்டு சுவற்றில் சாய்ந்திருந்த என்னைக் கிளப்பினார்கள். “நடந்துடுவியா?” – வீட்டு ஓனர். தெரு முனைதான் க்ளினிக். ‘பக பக’வென்று விழித்தேன். அலாக்காக தூக்கி வாசலில் நிறுத்தி வைத்திருந்த டிவிஎஸ் 50 யில் என்னை உட்கார வைத்தார். “நீங்க பின்னால வாங்க,”ன்னு அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு வண்டியைக் கிளப்பினார்.

வேர்க்க விறுவிறுக்க க்ளினிக்குக்குள் நுழைந்தாள் அம்மா. ஒரு நாலு பேர்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். வீட்டு ஓனர் வாசலில் யாரோடோ பேசிக் கொண்டிருந்தார். “எம்மா, எம் பையனுக்கு என்னமோ ஆயிடுச்சும்மா, கொஞ்சம் அவசரமா காமிக்கணும்மா,” என்று உட்கார்ந்திருந்தவர்களிடம் கெஞ்சினாள். வயிற்றில் கை வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, கண்கள் சொருக உட்கார்ந்திருந்த என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார்கள். “சரி, கூட்டிட்டு போங்கம்மா,” என்றார் ஒரு முதியவர்.

உள்ளே இருந்து ஆள் வந்ததும், கைத்தாங்கலாக என்னை அணைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் அம்மா. அட்டெண்டர் கைக்கு என்னை மாற்றி உட்கார வைத்தார்கள். “டாக்டர், திடீர்னு பசி பசிங்குறான் டாக்டர். சமைச்சு வச்சது எல்லாத்தையும் சாப்டுட்டான். திரும்பவும் பசிக்குதுன்னான், சோறு வடிச்சு குடுத்தேன். திரும்பவும் சாப்பிட்டுட்டே இருந்தான். அப்புறம் சாப்பிட முடியாம, பசிக்குதுங்குறான்,” அழாதகுறையாக சொன்னாள் அம்மா.

டாக்டர் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. “ஒன்னுமில்ல. பயப்படாதீங்க,” என்றபடி அட்டெண்டரைப் பார்த்துக் கண் அசைத்தார். அவர் சட்டென்று ஊசி போடுவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய ஆரம்பித்தார்.

டாக்டர் என் கையைப் பிடித்து நாடியைப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன ஆச்சு? சாயந்தரம் என்ன செஞ்சீங்க?”

“விளையாடிட்டு இருந்தேன் டாக்டர்.”

“அப்புறம்?”

“பசிச்சுது, டிவி பார்த்துட்டே சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன்.”

“அப்புறம்?”

“ரொம்ப பசிக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.”

“வேற என்ன செய்வான் பையன்?” அம்மாவை பார்த்து கேட்டார்.

அம்மா என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தாள்.

“விளையாடுவான் டாக்டர். படிப்பான். நல்லா படிப்பான்”

“என்னவெல்லாம் படிப்பான்?”

“கண்டதை படிச்சிட்டிருப்பான் டாக்டர். கடையில மடிச்சு தர்ற பொட்டல பேப்பர கூட விடமாட்டான்.”

“இப்ப என்ன படிச்சிட்டிருந்தான்?

“பரமஹம்சர் பரமஹம்சர்னு எதையோ படிச்சிட்டு அதப் பத்தியே பேசிட்டிருந்தான் டாக்டர்.”

டாக்டரின் கண்கள் என்னை நோக்கிக் குவிந்தன.

“பரமஹம்சரைப் பத்தி என்ன படிச்ச சொல்லு.”

“அவரு காளி கிட்ட வரம் வாங்கினதப் பத்தி படிச்சேன் டாக்டர்.”

“ம்ம்ம், எப்படி வரம் வாங்குனார்?”

“விரதம் இருந்து வாங்கினார்.”

“என்ன விரதம்?”

“பத்து நாள் தூங்காம இருந்தார், பத்து நாள் சாப்பிடாம இருந்தார், பத்து நாள் தூங்கிட்டே இருந்தார், பத்து நாள் சாப்டுட்டே இருந்தார்.”

“ம்ம்ம்… காளி வரம் குடுத்துச்சா?”

“அவருக்கு சித்தி கிடைச்சுது டாக்டர்.”

“ம்ம்ம்….”

தயாராகியிருந்த ஊசியை நீட்டினார் அட்டெண்டர். நீட்டிய ஊசியை வாங்கி கையில் சொருகினார் டாக்டர்.

“ஒன்னுமில்ல, சரியாயிடும். கொஞ்ச நேரம் வெளியில உட்காருங்க,” என்றார்.

தலையாட்டி என்னை கைத்தாங்கலாக கூட்டி வந்து உட்கார வைத்தார்கள். ஒரு பத்து நிமிடங்கள் போயிருக்கும். மெல்ல பசி உணர்வு தணிய ஆரம்பித்தது.

“என்னடா, எப்படியிருக்கு?” அம்மா கேட்டாள்.

“ஒன்னும் தெரியலம்மா, பசிக்கல.”

“அம்மா, கருமாரியம்மா,” என்று மேலே பார்த்து கும்பிட்டாள்.

இரண்டு பேர் உள்ளே போய் வந்திருந்தார்கள்.

அட்டெண்டர் வெளியே வந்து எங்களை கூப்பிட்டார்.

“எப்படியிருக்கு?” கேட்டார் டாக்டர்.

“இப்ப பசி எடுக்கல டாக்டர்,” நான்.

“ம்ம்ம்… ஒன்னுமில்ல, பய எதையோ படிச்சிட்டு அதே நினைப்பா இருந்திருக்கான். தூங்கி எந்திரிச்சா சரியாயிடும்.”

என்னை வெளியே உட்கார வைத்துவிட்டு டாக்டருக்கு ஃபீஸை கொடுக்க உள்ளே போனார் அம்மா. வீட்டுக்கு நடக்க தெம்பு இருந்தது. வந்து படுத்ததுதான் தெரியும்.

மறுநள் காலை, பத்து மணிக்கு மேல் எழுந்து பல் தேய்க்க வெளியே வந்தால், வீட்டு ஓனர் என்னைப் பார்த்து தலையில் அடித்துக்கொண்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். “இன்னா பாபு! உன்ன வச்சிட்டு உங்க அம்மா அப்பா இன்னா பாடு படப் போறாங்களோ!” சொல்லிவிட்டு டிவிஎஸ் 50 ஐ உதைத்து கிளம்பிவிட்டார். ஒன்றும் புரியாமல், குழாயடியில் பல்லை தேய்த்துவிட்டு, வீட்டுக்குள் நுழைந்துவுடனேயே அம்மாவின் பிலாக்கணம் ஆரம்பித்துவிட்டது.

“கண்டதப் படிக்காதடா படிக்காதடான்னு எவ்ளோ தடவ சொல்றது. படிக்குற பய ஸ்கூல் புக்க மட்டும் படிக்காம, வேற எதையெல்லாமோ படிக்குறது! அந்த மூனு பொஸ்தகத்தையும் தீய வச்சு கொளுத்துங்க. அந்த டாக்டரு, தண்ணிய ஊசியா போட்டுட்டு, அம்பது ரூபாவ புடிங்கிட்டான். இதுக்கு ஒன்னுமில்ல, மனப் பிராந்தியாம்.”

உரத்தச் சிரிப்பு சொல்லிக் கொண்டிருந்ததைக் கலைத்தது.

பெட்டி தூக்கியும் ஞானசூன்யமும் கெக்கலித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“அந்த வயசிலயே பிராந்தியெல்லாம் குடிச்சிட்டியாடா மதி!” ஞானசூன்யம்.

“சின்ன வயசிலயே அவரு தீவிரமான வாசிப்பாளராம். அதச் சொல்றாரு,” பெட்டி தூக்கி.

“ப்செ,” என்று கையசைப்பில் இருவரையும் உதாசீனம் செய்தான் மதி.

ஞானசூன்யம் பீரை எடுத்து சாய்த்தான். உதட்டோரத்தில் வழிந்ததைத் துடைத்தான். பெட்டி தூக்கியின் சிங்கப் பல் கோரப்பல்லாக வெளியே துருத்த ஆரம்பித்திருந்தது. ஏளனம் எரிச்சலாக கருவிக்கொண்டிருந்தது.

பேராசிரியர் பரமார்த்த குரு, மூக்கின் நுனியில் சரிந்து நின்றிருந்த கண்ணாடிக்கு மேலாக மதியை உற்றுப் பார்த்தார்.  

“நான் கேட்ட கேள்விக்கும் இந்தக் கதைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

“நான் சொன்னது கதை இல்ல. வாழ்க்கை அனுபவம்.”

“உன் அனுபவத்தை ஒரு கதை மாதிரி தானே சொன்னே. எல்லா சொல்லாடல்களும் கதையாடல்கள்தாங்கிறது உனக்குத் தெரியாதா?”

“‘கதையாடல்களும் கற்பிதங்களும்’ புத்தகத்துல அதுக்கு நீங்க குடுத்த விளக்கம் இருக்கே சார்… ஒரு பய கிட்ட நெருங்க முடியாது.” பெட்டி தூக்கி.

“அது மிகை எளிமைப்படுத்தப்பட்ட விளக்கம்,” இடைமறித்த பெட்டி தூக்கியை வெட்டி, கூர்மையான குரலில் அறைந்தான் மதி.

மதியின் சற்றே உயர்ந்த குரல், நிலவிய அமைதியில் கூர்வாளாய் பாய்ந்து விறைத்து நின்றது.

பரமார்த்த குருவின் முகத்தில் கருமை படரத் தொடங்கியது. ஈஸி சேரில் சாய்ந்திருந்த நிலையில் இருந்து வெருட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, மூக்கு நுனியில் நழுவி கீழே விழுந்துவிடுவது போலிருந்த கண்ணாடியை வெடுக்கென்று எடுத்து, வேகமாக மடித்து அருகில் இருந்த மேசையில் வைத்தார்.

“சாதாரண வாசகனும் எளிமையா புரிஞ்சுக்கணுங்கிறதுதான் என்னோட நோக்கம். மெத்தப் படித்த படிப்பாளிங்களுக்காக நான் எழுதல,” கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு செருமினார் பரமார்த்த குரு.

“புத்தகங்கள் வாசகர்கள் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பணும். கேள்விகளுக்கு விடை தேட மேலும் பல புத்தகங்களை தேடி வாசிக்கத் தூண்டணும். வாசகர்கள் நடமாடும் புத்தகங்களாகணும். புத்தகங்கள் புத்தகங்களோடு பேசவேண்டும்.” தலையைக் குனிந்து தரையை வெறித்தபடி பேசிய மதியின் குரல் தாழ்ந்து தணிந்திருந்தது.

“நான் எழுதுறது புத்தகங்களோடு பேசறதுக்காக இல்ல. வாசகர்களோட பேசுறதுக்காக.” பரமார்த்த குருவின் குரலில் படபடப்பு தொற்றியிருந்தது.

“நீங்க ஆரம்பத்துல எழுதுனது, கேள்விகளோட அலைஞ்சுட்டு இருந்த என்னை மாதிரியான ஆட்களுக்கு நிறைய தூண்டுதல் குடுத்துச்சு. நீங்க எழுதுனதுல பதில்கள் இல்லைன்னாலும் நாங்க மேற்கொண்டு தேடிப் படிச்சோம். ஆனா, இப்ப நீங்க எழுதறது எல்லாம் திருப்தி தர்ற பதில்களாவே இருக்கு. இப்போ நீங்க எழுதுறத வாசிக்கிறவங்க, புத்தகங்களை எடைக்கு போட்டுடறாங்க. ஆறு மாசத்துக்கு முன்ன நீங்க எழுதுன புத்தகம் ஒன்னு, பழைய புத்தகக் கடையில குப்பையோடு குப்பையா கிடந்தது.” கட்டை விரல் நகத்தால் தரையைச் சுரண்டிக்கொண்டு, குனிந்த தலையை நிமிர்த்தாமல் அதே தணிந்த குரலில் பேசினான் மதி.

“நான் எழுதுறது குப்பைங்கிறயா?” மேசையிலிருந்த புத்தகங்களை அள்ளி வீசி எறிந்தார் பரமார்த்த குரு. ஆவேசத்தில் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. பெட்டி தூக்கி மெதுவாக எழுந்து, அவரை ஆசுவாசப்படுத்த தோள்களைப் பிடித்தான். அவனை உதறித் தள்ளிவிட்டு விடுவிடுவென்று அறையிலிருந்து வெளியேறினார் பரமார்த்த குரு. 

பெட்டி தூக்கி மதியை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு அவரைப் பின் தொடர்ந்து மெதுவாக வெளியே சென்றான்.

“ஏன்டா இப்படி முகத்துல அடிச்ச மாதிரி பேசுற?” இன்னொரு மடக்கு பீரை விழுங்கிவிட்டு முகத்தில் வேதனையைப் படரவிட்டான் ஞான சூன்யம்.

ஓரமாக ஒதுக்கி வைத்திருந்த பீர் பாட்டிலை எட்டி எடுத்து, கடகடவென்று விழுங்கினான் மதி.

“ஓத்தா, உன் திமிரு தாங்க முடியலடா. சார கூட்டிட்டு வர்றேன். கொஞ்ச நேரம் மூடிட்டு இரு.” படாரென்று அறைக் கதவை சாத்திவிட்டு அவனும் வெளியேறினான்.

மதி, சுவரில் சரிந்து சாய்ந்தான். எதிரில் இருந்த சுவர் அவனை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்து வந்து அழுத்தி அமிழ்த்த தொடங்கியது. இமைகளை மூடிய மதியின் விழிகளில் இருள் கவிந்தது.

ஞானசூன்யம் விறுவிறுவென்று படிகளில் இறங்கி வாசல் கதவைத் திறந்து தெருவின் இரு பக்கமும் பார்வையை வீசினான். “கோவமா கீழ போனாரு,” என்று குருவின் மனைவி சொன்னதைக் கேட்டு பதட்டமடைந்துவிட்டான். தெரு வெறிச்சோடியிருந்தது. மணி பன்னிரெண்டு இருக்கும். “எங்க போய் தொலைஞ்சாரு?” யோசித்துக்கொண்டே வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்து சாவியைச் சொருகினான். சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. பெட்டி தூக்கியின் சிரிப்பு போல இருந்தது. காதுகளைத் தீட்டிக்கொண்டு கேட்டான். அவன் சிரிப்புதான். எகத்தாளச் சிரிப்பு. பக்கத்துச் சந்திலிருந்து சிரிப்பு சிதறிக்கொண்டிருந்தது.

இறங்கி விறுவிறுவென்று நடந்தான். சந்து முக்கில் பரமார்த்த குரு தெருவில் உட்கார்ந்திருந்தார். பக்கத்தில் தெரு நாய் ஒன்று அவரை உரசி உட்கார்ந்திருந்தது. அதன் தலையை தடவிக் கொண்டிருந்தார் பரமார்த்த குரு. ஞானசூன்யம் சந்துக்குள் நுழைந்தவுடனே நாய் எழுந்து குலைக்க ஆரம்பித்தது. குரு அதன் தலையை வருடிக்கொடுத்து, “நம்ம பையன்,” என்று கொஞ்சினார். நாய் குரைப்பதை நிறுத்தி, நாக்கை தொங்கப் போட்டு மூச்சை இறைத்தது. பெட்டி தூக்கி சற்று தள்ளி நின்று முகத்தில் பரவசத்தைப் படரவிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். பரமார்த்த குரு நாய்களைப் பழக்குவதில் வல்லவர்.

“சார், என்ன சார்?” ஞானசூன்யம் திணறினான்.

“நாய் நன்றியுள்ள ஜென்மம்,” என்றார் குரு.

“ஆமா சார், அதுக்கு என்ன இப்ப?” என்று விழித்தான் ஞானசூன்யம்.

“ஒரு மயிரும் இல்ல,” சொல்லிவிட்டு பரமார்த்த குரு நாயை அருகில் இழுத்து வாஞ்சையோடு தடவ ஆரம்பித்தார்.

“சார், அந்த சில்லறைப் பயலை எல்லாம் பொருட்டா எடுக்காதீங்க சார். அவனுக்கு இன்னா தெரியும்? பெரிய மயிரு மாதிரி பேசுறான். பிள்ளக்காயப் பய. ஒதுக்கி விடுங்க சார். நாய்க்கு தேங்காய் கிடச்சா உருட்டிட்டே இருக்கும். அது மாதிரி சார் அவன்.” சொல்லி பெரிதாகச் சிரித்தான் பெட்டி தூக்கி.

“ஏய், உனக்கு அவனப் பத்தி இன்னா தெரியும்? மூடு,” என்று பெட்டி தூக்கியை பார்த்து முறைத்தான் ஞானசூன்யம்.

“நீ இன்னாத்துக்கு அவன தாங்குற? அவனுக்கு ஜால்ராவா நீ!” பெட்டி தூக்கி பெரிதாகச் சிர்த்தான்.

“ஜால்ராவும் இல்ல, மயிரும் இல்ல. நீ மூடு. சும்மா உசுப்பேத்திட்டு இருக்காத,” என்று அதட்டி பேராசிரியரை நோக்கி குனிந்தான் ஞானசூன்யம்.

“சார், எந்திரிங்க சார்,” என்றபடி அவர் தோள்களுக்குள் கையைக் கொடுத்து தூக்க முயற்சித்தான்.

உலுக்கிக்கொண்டு அவன் பிடியை உதறினார் பரமார்த்த குரு. நாய் பின்னே சென்று ஞானசூன்யத்தை பார்த்து உறுமி குரைக்க ஆரம்பித்தது. குரு இரண்டடி தவழ்ந்து நகர்ந்து சென்று நாயை நெருங்கி, அதன் தலையை வருடினார்.

“வா, இங்க வா,” என்று அழைத்து இழுத்து தூக்கி மடியில் கிடத்திக் கொண்டார். நாய் ஈனக்குரலில் முனகிக் கொஞ்சியது. அதன் மூக்கோடு தன் மூக்கை உரசினார் பரமார்த்த குரு. நெற்றியில் முத்தம் இட்டார். நாய் தலையைத் தூக்கி அவர் கன்னத்தை ஏகத்துக்கும் நக்கியது.

“நாய் மட்டும்தான் நன்றியுள்ளது.” பரவசத்தோடு நாயைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார் பரமர்த்த குரு. மூச்சுத் திணறியது போலத் திமிறி, விலகிச் சென்று நின்று, சாதுவாகக் குரைத்தது நாய். நெருங்கி வந்து அவர் முதுகை உரசியபடி வாலாட்டியது.

பெட்டி தூக்கி தன் வழக்கமான எகத்தாளச் சிரிப்பை பெரிதாக்கி கொக்கரித்தான்.

ஞானசூன்யம், முகத்தைச் சுழித்துக் கொண்டு “ஷிட் ஷிட்,” என்று உரக்கச் சொல்லி, கைகளை விரித்து உதறி வானத்தை அன்னாந்து பார்த்துவிட்டு, தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டான். இயலாமையில் அவனது வழக்கமான அனிச்சை செயல் அது.

“சார், அவனப் பத்தி உங்களுக்கு தெரியாதா?” குருவைப் பார்த்து தழுதழுத்தான் ஞானசூன்யம்.

“மண்டக் கனம் பிடிச்ச முட்டாப் பயல்.” உதட்டோரம் துருத்திக் கொண்டிருந்த கோரப் பல் இளிக்கச் சொன்னான் பெட்டி தூக்கி.

“முரட்டு நேர்மையோட முட்டுகிற பயல்.” பரமார்த்த குரு பெருமூச்சோடு சலித்து முனகினார்.

“சார், எந்திரிங்க சார். எதுவா இருந்தாலும் வீட்டுக்கு போய் பேசிக்கலாம்,” ஞானசூன்யம்.

பரமார்த்த குரு தரையில் கையை ஊன்றி எழ முயற்சித்து முடியாமல் திணறினார். ஞான சூன்யம் அருகில் சென்று கை கொடுத்து தூக்கினான். ஒட்டியிருந்த மண்ணை உதற பிட்டத்தைத் தட்டிக்கொண்டார் குரு. அவரை அணைத்துக்கொண்டு நடந்தான் ஞானசூன்யம். முறுவலித்தபடி பின் தொடர்ந்தான் பெட்டி தூக்கி. ஈனக்குரலில் கொஞ்சியபடி பின்னே வந்த நாய் வீட்டிற்குச் சற்று தொலைவில் நின்று குரைத்துவிட்டு சந்துக்குள் ஓடி மறைந்தது.

கதவைத் திறந்து கொண்டு மூவரும் உள்ளே நுழைந்ததும் மதி கவிந்திருந்த சுவரைத் உதறித் தள்ளிவிட்டு நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

“இன்னொரு அனுபவத்த சொல்லட்டுமா?” என்றான்.

குரு முறைத்துப் பார்த்தார்.

“டேய், நீ சும்மா இருக்க மாட்டியா?” ஞானசூன்யம் கடிந்துகொண்டான்.

குரு அமைதியாகச் சென்று ஈஸி சேரில் சரிந்தார்.

“பரவாயில்ல, சொல்லட்டும்,” என்று அமைதியான குரலில் சொன்னார்.

பெட்டி தூக்கி மதியை சட்டை செய்யாமல் அவருக்கு அருகில் சென்று தரையில் உட்கார்ந்தான். ஞானசூன்யம் மதிக்கு அருகில் சென்று உட்கார்ந்து, அயர்ச்சியை முகத்தில் படரவிட்டு அவனை வெறித்துப் பார்த்தான்.

மதி சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

“நாலாம் வகுப்பு படிச்சிட்டிருந்தப்ப நடந்தது. மூனாவது படிக்குற வரைக்கும் படிப்பு பெரிய சுமையா இல்ல. நாலாவதுல வீட்டுப் பாடங்கள் அதிகமாயிடுச்சு. விரல் ஒடியற மாதிரி கொடுக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. எனக்கு எப்பவுமே விளையாட்டுப் புத்தி. எந்த நேரமும் விளையாட்டே கதியா இருப்பேன். அதிலும் கோலி விளையாடுறதுன்னா சாப்பாட்ட கூட மறந்துடுவேன். வீட்டுப் பாடங்கள் அதிகமானதுனால விளையாடுற நேரம் குறைஞ்சுட்டே வந்தது. படிப்பு பெரும் சுமையா போச்சு. வீட்டுப் பாடங்களை செய்யாம தட்டிக் கழிக்க ஆரம்பிச்சேன். பள்ளிக்கூடத்துல அடி விழ ஆரம்பிச்சிடுச்சு. அடிக்குப் பயந்து, வயிற்று வலின்னு சொல்லி அடிக்கடி மட்டம் போட ஆரம்பிச்சேன்.

ஒரு நாள், அப்படிச் சொல்லி, பள்ளிக்கூடத்துக்கு போகாம படுத்துட்டேன்.  பயன் பாவம் என்றுஅம்மாவும் விட்டுவிட்டாள். தன் பாட்டுக்கு வேலையை செய்துகொண்டிருந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில அக்கம் பக்கத்து பெண்கள் எதற்கோ கூப்பிட வெளியே சென்றுவிட்டாள். படிப்பு மீதான வெறுப்பு முற்றிப் படுத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு, அதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட வேண்டும் என்று வேகம் வந்துவிட்டது. எழுந்து நோட்டு புத்தகத்திலிருந்து ஒரு பக்கத்தைக் கிழித்து எழுத ஆரம்பித்தேன்.   

“அம்மா, எனக்குப் படிக்கப் பிடிக்கவில்லை. நான் வாழைக்காய் வண்டி இழுத்தாவது தங்கையை காப்பாற்றுவேன். என்னைக் கட்டாயப்படுத்தி பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பாதீங்க,” என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதினேன். அதை எப்படி அம்மாவிடம் கொடுப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தெருப் பையன்கள் கோலி விளையாட்டில் போடும் சத்தம் கேட்டது. பேப்பரை அப்படியே மடித்து வைத்துவிட்டு, சிட்டாகப் பறந்துவிட்டேன்.

எவ்வளவு நேரம் விளையாடியிருப்பேனோ தெரியாது. திடீரென்று அம்மாவின் உரத்த குரல் கேட்டது. என்னைத் தேடிக்கொண்டு தெருவுக்கு வந்துவிட்டாள். “வாடா இங்க,” என்று என்னை கூப்பிட்டு, தலை மயிரைக் கொத்தாகப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள். வீட்டை பெருக்கும்போது நான் எழுதி வைத்திருந்த காகிதத்துண்டு அவள் கண்ணில் பட்டிருக்கிறது. என்னமோ என்று பிரித்துப் படித்துவிட்டிருக்கிறாள். பாதி பெருக்கிய வீடு அப்படியே கிடந்தது. துடப்பத்தை எடுத்து விளாசத் துவங்கிவிட்டாள்.

“ஏன்டா, படிப்பு வேணாமா உனக்கு. வாழக்கா வண்டி இழுப்பியா?” என்று பெருங்குரலில் திட்டிக்கொண்டே துடப்பம் பிய்ந்துபோகும்வரை அடித்தாள். சரசரவென்று குளித்துவிட்டு, எனக்கும் ஆடை மாற்றிவிட்டு, பள்ளிக்கூடத்திற்கு இழுத்துப்போனாள்.

நேராக வகுப்பு ஆசிரியையிடம் கொண்டுபோய் நிறுத்தி நடந்ததைச் சொல்லி நான் எழுதிய காகிதத்தைக் காட்டினாள். ஆசிரியை மூக்கில் விரலை வைத்தாள். “இந்த வயசுல இதுக்கு இந்தப் புத்தியா?” என்று வியந்தாள். தலைமை ஆசிரியரிடம் இழுத்துப் போனார்கள். அவர் நாலு விளாசு விளாசினார். அவர் அறையில் முட்டி போட வைத்தார்கள். அம்மா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டு வீட்டிற்கு கிளம்பிவிட்டாள்.

ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேலாக முட்டிக்கால் போட்டுக் கிடந்தவனைக் கிளப்பி, “படிக்கப் பிடிக்காத பையன்” என்று ஒரு அட்டையிலும், “பொய் சொல்லும் பையன்” என்று இன்னொரு அட்டையிலும் எழுதி, கயிற்றில் கோர்த்து, ஒரு அட்டை முதுகுப் பக்கமும் இன்னொன்று நெஞ்சிலும் தொங்க, ஒவ்வொரு வகுப்பாக இழுத்துக் கொண்டுபோய் காட்டினார்கள். பள்ளிக்கூடமே சிரித்தது.

அம்மா இன்னும் அந்தக் கிறுக்கல் கடிதத்தைப் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறாள்.”

முடித்தான் மதி.

குரு புன்முறுவலித்தார். அவர் முகத்தில் பரமதிருப்தி.

மற்றவர்களை மட்டம் தட்டுவதில் அவருக்கு ஒரு தனி ஆனந்தம். அதிலும் தானே கீழிறங்கி தாள் பணிந்து மண்டியிட்டுவிட்டால் அவருக்குப் பரமானந்தம். தெருநாயைப் பார்த்த அதே வாஞ்சையோடு மதியை பார்த்தார். “இங்க வா,” என்று அழைத்தார். மதி அசையவில்லை. எழுந்து அவனருகே சென்று தரையில் அமர்ந்தார். “நீ என் செல்லக் குட்டிடா,” என்று அவன் தலையை வருடத் தொடங்கினார். மதியிடமிருந்து ஒரு சிறு முனகல்கூட வெளிப்படவில்லை.

ஞானசூன்யம் ஆசுவாசப் பெருமூச்சு விட்டான்.

“சார், கதையெல்லாம் இத்தோட போதும். நான் பாடப்போறேன்,” என்று முகம் மலர்ந்து சிரித்தான்.

பரமார்த்த குரு அவனையும் இழுத்து தலையை கோதினார். “நீயும் என் செல்லக் குட்டிடா,” என்று பொங்கினார்.

அன்றைய இரவின் மிச்சம் பரமார்த்த குருவின் நேயர் விருப்பமாகக் கழிந்தது.

உணர்ச்சியற்ற அரசியலும் உணர்ச்சி வியாபாரமும்

”இந்தியாவின் மனசாட்சி” என்று இரண்டு பக்கத்திற்கு மார்க்கண்டேய கட்ஜுவைப் பற்றி தகவல் தொகுப்பு “கட்டுரை” ஒன்றை எழுதிவிட்டு, மனச்சான்றே இல்லாமல் “இனி இலங்கை?” என்று மற்றுமொரு கட்டுரையை எழுதும் துணிச்சல் ஆனந்த விகடன் இதழில் பணிபுரியும் பாரதி தம்பிக்கு வாய்த்திருப்பதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதும் இல்லை.

மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட இந்தப் “பத்திரிகையாளர்” எழுதியிருக்கும் இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பிலேயே மனசாட்சி இல்லை.

கடந்த வாரம் பாராளுமன்றத்தில் நடைபெற்ற விவாதத்தில், காங்கிரசைத் தவிர்த்த அனைத்து கட்சிகளுமே பாலச்சந்திரன் கொலைக்கு எதிராக ஓரணியில் திரண்டு நின்று, இலங்கை அரசாங்கத்தின் மீது சர்வதேச விசாரணையை இந்தியா வலியுறுத்த வேண்டும் என்றும், இலங்கையில் நிகழ்ந்தேறியிருப்பது போர்க்குற்றம் மட்டுமல்ல இனப்படுகொலை என்றும், தனி ஈழத்திற்கான பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியும் பேசியது இந்தப் “பத்திரிகையாளரின்” கவனத்திற்கு வரவில்லை.

”இனி ஈழம்?” என்ற கேள்வியை அவரால் எழுப்ப முடியவில்லை. “இனி இலங்கை?” என எழுப்புகிறார். பரமார்த்த குருவின் மடத்தில் உருப்போடப்படும் ”ஒன்றுபட்ட இலங்கை” என்ற வாய்ப்பாட்டையே தீர்வாக அருளுகிறார்.

மனச்சான்றே இல்லாமல் தீர்மானகரமான கருத்துக்களை தெளித்து எழுத இவரைப் போன்ற மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டவர்களால் தாராளமாக முடியும் என்பதற்குச் சிறந்த சான்றாக இருக்கிறது அக்கட்டுரை.

”கொலைகளையும் சடலங்களையும் சலனமற்றுப் பார்க்க இலங்கைப் போர் நம்மைப் பயிற்று விட்டிருக்கிறது. நாம் நிறைய பிணங்களைப் பார்த்து விட்டோம்!” என்று தொடங்குகிறது கட்டுரை.

யார் அந்த “நாம்”?!

பச்சிளம் குழந்தைகளும், வயது முதிர்ந்தவர்களும், பெண்களும் ஆண்களும் கொத்துக் கொத்தாய் செத்து மடிந்து, எங்கு காணினும் பிணக்குவியலாய் இருக்க, உடலும் உள்ளமும் சிதைந்து உயிர் வாழ்வதற்கான அர்த்தம் இழந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஈழ மக்களின் துயரங்களை யூ டியூபில் பார்த்து பழக்கப்பட்டுவிட்ட ”பத்திரிகையாளர்” பாரதி தம்பியும் அவரது சகாக்களுமே அந்த “நாம்”. அக்காட்சிகளைக் காண மனம் பொறாது, காண அச்சப்பட்டு, காண்பதைத் தவிர்த்து, மன உளைச்சலில் உழன்ற எண்ணற்றவர்கள் இந்த “நாம்” – இல் அடங்கமாட்டார்கள். அத்துயரங்களை அனுபவித்து, கடந்து, உயிரையும் உடலையும் காத்துக்கொள்ள அன்றாடம் எண்ணற்ற துன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஈழத்தில் வாழும் மக்கள் அந்த “நாம்” – இல் சேரமாட்டார்கள்.

ஈழ மக்களின் சொல்லான்னாத் துயரங்களை யூ ட்யூப்பில் பார்த்துப் பழக்கப்பட்டு விட்ட பாரதி தம்பி தொடர்ந்து எழுதுகிறார், “ஆனால், இப்போது வெளியாகியிருக்கும் அந்தப் பாலகனின் புகைப்படங்கள் அத்தனை கோரமானது இல்லை…. அந்த முகத்தில் உறைந்திருக்கும் குழந்தைமையே உலகை உலுக்கியிருக்கிறது”.

சடலங்களையும், சிதைந்த மார்பகங்களையும், பிதுங்கிய குடல்களையும், இன்னும் பலவற்றையும் யூ ட்யூப்பில் பார்த்துப் பார்த்து பழகிவிட்டதால், “அந்தப் பாலகனின் புகைப்படங்கள் கோரமானது இல்லை” என்பதால், பாரதி தம்பியின் மனசாட்சியை உலுக்கப் போதுமானதாக இல்லை என்பதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதும் இல்லை. உலகை உலுக்கியிருக்கும் அக்குழந்தையின் புகைப்படம் பாரதி தம்பி மற்றும் அவரது சகாக்களின் உள்ளத்தைத் தொட்டிருக்காது என்பதிலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதும் இல்லைதான்.

மேற்கத்திய நாடுகள் திடீரென்று இப்போது இலங்கை ஒரு போர்க் குற்றம் புரிந்த நாடு என்று பதறுகின்றன, தமிழர் ஆதரவு அரசியல் சக்திகள் இந்த ஆதரவை இலங்கைக்கு எதிராகத் திருப்பும் முயற்சிகளில் ஈடுபடுகின்றன, இலங்கையில் சீனாவின் செல்வாக்கு அதிகமாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காக அமெரிக்கா அதன் தலையில் செல்லமாகக் குட்டி வைக்க நினைக்கிறது, இலங்கையோ எதற்கும் அசைந்து கொடுக்காமல் இருக்கின்றது என்று உலகத்திற்கே தெரிந்த விடயங்களை ”அக்கு வேறு ஆணி வேறாக” ”ஆராய்ச்சி” செய்து கண்டுபிடித்தது போன்ற தொனியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் கட்டுரையில் பாரதி தம்பி இறுதியாக என்ன தீர்வைத்தான் சொல்கிறார்?

பரமார்த்த குருவின் மடத்தில் ஒப்புவிக்கப்படும் வாய்ப்பாட்டைத்தான் தீர்வாகச் சொல்கிறார்: ”நமக்கான நீதியை யாரேனும் பெற்றுத் தருவார்கள் என நம்பிருக்காமல், இலங்கையின் ஒடுக்கப்படும் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து போராட வேண்டும்” என்ற தீர்ப்பையே வழங்குகிறார்.

தமிழர் – இஸ்லாமிர் பகுதிகளில் 5 நபர்களுக்கு ஒருவர் என்ற வீதத்தில் இராணுவத்தினர் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை. சிங்கள மக்களோ இனவெறியில் திளைத்து ராஜபக்சேவுக்கு முழுமையான ஆதரவு நிலையில். நீதித்துறை தலையாட்டிகளால் நிரப்பப்பட்டுவிட்டது. பாராளுமன்றம் ஏற்கனவே அப்படித்தான் இருக்கிறது. இலங்கை அரசை விமர்சித்து விரலை அசைத்தாலும் – அது சிங்களவராக இருந்தாலும் – ”காணாமல் போகும்” பயங்கரம். மூச்சு விடவும் முக்கவும் முனகவுமே அனுமதி பெறவேண்டும் என்ற நிலையில் இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில் “ஒடுக்கப்படும் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து போராட வேண்டும்” என்று புத்திமதி சொல்பவர் எவ்வளவு பெரிய அறிஞராக இருக்க வேண்டும்!

இறுதியாக, மடத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, மண்டபத்தில் எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பாட்டை நாக்கு குழறாமல் கச்சிதமாக ஒப்புவித்து கட்டுரையை முடிக்கவும் அவர் தவறவில்லை. அது என்ன?

“மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பி நியாயம் பெறுவதற்கு இலங்கையையும் இந்தியாவையும் நியாயவான்கள் ஆட்சி செய்யவில்லை” என்பதே அது. அதாவது, பாலச்சந்திரன் புகைப்படத்தை வைத்து பல தரப்பினரும் உணர்ச்சி அரசியல் செய்கிறார்களாம். அது உதவாதாம்.

ஆனால், ஆனந்த விகடன் பத்திரிகை மட்டும் “ஒரு குழந்தைதானே செத்துப் போச்சு. இதற்கே இவ்வளவு பதறுகிறீர்களே! நாங்கள் எத்தனைப் பிணங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். பழக்கப்பட்டு இருக்கிறோம்” என்று தனது ”பத்திரிகையாளர்” எழுதும் கட்டுரையை வெளியிட்டு, ”உணர்ச்சி அரசியல் உதவாது” என்று சூசகமாக அவர் சொல்லும் புத்திமதியையும் உபதேசித்துவிட்டு, அதே மூச்சில், பாலச்சந்திரன் படத்தை அட்டையில் போட்டு, கட்டுரைக்கு சம்பந்தமே இல்லாமல் “அய்யோ … தமிழா!” என்று பதறும் முழக்கத்தையும் பக்கத்தில் போட்டு உணர்ச்சி வியாபாரம் செய்யும் உரிமையை எடுத்துக் கொள்ளுமாம்!

அய்யோ! பரிதாபத்திற்குரிய தமிழகமே! இதுபோன்ற உணர்ச்சியற்ற  பத்திரிகையாளர்களிடம் இருந்தும், உணர்ச்சிகளை வைத்து வியாபாரம் செய்யும் பத்திரிகைகளிடம் இருந்தும் உன்னைக் காப்பாற்ற வழியே இல்லையா?

பின்குறிப்பாக:

தமிழ்த் தேசியம் குறித்து எழுதப்புகும்போது மட்டும் “உணர்ச்சி அரசியல்” செய்கிறார்கள் தேசியவாதிகள் என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டை வைப்பது பரமார்த்த குருவின் வழமைகளில் ஒன்றாகிவிட்டது. உணர்ச்சி அரசியலில் மூழ்கி தர்க்கப்பூர்வமான, அறிவார்த்தமான, நடைமுறைக்கு உகந்த அரசியலை அவர்கள் செய்யத் தவறுகிறார்கள் என்பது இதன் உட்கிடை.

பின் நவீனத்துவம் குறித்து கோனார் நோட்ஸ் போடுகையில் பேசிய ”தர்க்கத்தின் வன்முறை” அவருக்கு ஏனோ நினைவுக்கு வருவதும் இல்லை. அது கிடக்கட்டும்.

இந்த “உணர்ச்சிவயப்படாது” என்பதைச் சற்றே நீட்டித்தால், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, இதையும் சற்றே நீட்டித்தால், உணர்ச்சிகளைத் துறந்து, மீண்டும் இதைச் சற்று நீட்டித்தால், உணர்ச்சியற்று அரசியலில் ஈடுபடுவது என்பது என்ன?

அறிவியல் பூர்வமான – தர்க்கப்பூர்வமான – நடைமுறைக்கு உகந்த அரசியல் என்பதாக அல்லாமல் அது வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்?

இதற்கும் பிஸ்மார்க் மற்றும் நாஜிக்கள் வலியுறுத்திய Real Politik என்பதற்கும் என்ன உறவு?

இக்கேள்விகள் குறித்து நேரமும் சந்தர்ப்பமும் வாய்க்கும்போது விரிவாக எழுத முயற்சிக்கிறேன்.

பரமார்த்த குருவும் பரம சீடர்களும் அல்லது கள்ளத் தீர்க்கதரிசியும் பரிசுத்த ஆவிகளும் (அ, மா & Co)

அறிமுகமாக:

இக்கட்டுரையை எழுதி ஏழு வருடங்கள் முடியப் போகிறது. கணையாழி அக்டோபர் 2002 இதழில் அ. மார்க்ஸ் கடமை அறியோம் தொழில் அறியோம் என்று தலைப்பிட்டு (இதே தலைப்பில் வந்துள்ள அவரது தொகுப்பு நூல் ஒன்றில் முதல் கட்டுரையாகவும் வந்திருக்கிறது) கட்டுரையொன்று எழுதினார். அடுத்து நவம்பர் இதழிலும் சில நண்பர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு விளக்கமளிப்பதாகச் சொல்லி சில குறிப்புகளையும் எழுதினார். இந்த இரண்டிற்கும் மறுப்பாகவே இதை எழுத நேர்ந்தது.

கட்டுரையை வாசித்த கணையாழி ஆசிரியர் ம. ராசேந்திரன், அ. மார்க்சை பகைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை; அதனால் வெளியிட இயலவில்லை என்று நண்பர் யுகபாரதி மூலம் தகவல் தெரிவித்தார். சரியென்று கவிதாசரண் இதழுக்குக் கொடுத்தேன். அவரும் இப்போது அ. மார்க்சை விமர்சிக்க இயலாது என்று சங்கடத்துடன் வெளியிட மறுத்துவிட்டார். அதன் பிறகு சில வருடங்கள் கழித்து, புது எழுத்து இதழின் ஆசிரியர் ஏதாவது கட்டுரையைக் கொடுங்கள் என்று தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது இதை அனுப்பி வைத்தேன். பதில் பேச்சே இல்லாமல் ஆள் மறைந்துவிட்டார்.

அதிகாரத்திற்கு எதிராக உண்மையைப் பேசுவோம் என்று வீரமுழக்கம் செய்துகொண்டிருந்தவரிடம் குவிந்திருந்த அதிகாரம் இப்படியாக இருந்தது. சலித்து கோப்பில் புதைத்து வைத்துவிட்டேன். தற்சமயம் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் யார் பொய்யன்? என்ற தர்ம யுத்தத்தில் அ. மாவின் சிஷ்ய கோடிகள் அ. மாவுக்காக வாங்கும் வக்காலத்து இதை மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டுவரவே தூசி தட்டி எடுத்து அனுப்பி வைக்கிறேன்.

அ. மார்க்சின் கட்டுரையில் கண்ட கடுமையான பிழைகள் இதை எழுதத் தூண்டியது ஒரு காரணம். மற்றொரு முக்கிய காரணத்தையும் சொல்ல வேண்டும்.

அச்சமயம் அடையாளம் பதிப்பகத்தின் சாதிக்குடன் இங்கு பேசப்பட்டிருக்கும் பால் லஃபார்க் – பாப் ப்ளாக் இருவரது கட்டுரைகளையும் மொழிபெயர்த்து நூலாக வெளியிட ஒப்பந்தமாகியிருந்தது (உழைப்பை ஒழிப்போம் என்ற தலைப்பில் வெளிவந்தும் இருக்கிறது). அது எனது முதல் நூலாக்க முயற்சி. இந்த இரண்டு கட்டுரைகளையும் அதற்கு ஓராண்டிற்கு முன்பே இணையத்திலிருந்து தரவிறக்கம் செய்து வைத்திருந்தேன். ப்ரிண்ட் அவுட் கூட எடுக்க முடியாதிருந்த நிலையில் பாப் ப்ளாக்கின் கட்டுரையை அப்படியே கணிணியில் பார்த்து எழுதி வைத்திருந்தேன். லஃபார்க்கின் கட்டுரையை ஒப்பந்தமான கையோடு சாதிக் ப்ரிண்ட் அவுட் எடுத்துக் கொடுத்தார்.

அ. மார்க்சுடனான பல அனுபவங்களுக்குப் பிறகு (அவருடன் தொடர்பை முறித்துக் கொண்டிருந்த நிலையில்) மொழியாக்கம் செய்து முடிக்கும் வரையில் இது குறித்து அவரிடம் தெரிவிக்கக் கூடாது என்று சாதிக்கிடம் கேட்டுக் கொண்டும் இருந்தேன்.
ஆனால், சாதிக் அதை மீறி நேராக இரண்டு கட்டுரைகளையும் அவரிடம் கொண்டு சேர்ப்பித்தார். இரண்டையும் படித்துவிட்டு அடுத்த மாதமே அ. மார்க்சின் அறிமுகக் கட்டுரை. இது மொழியாக்கமாக வர இருப்பது பற்றியோ எவர் மூலம் அவர் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது என்பது பற்றியோ ஒரு குறிப்பும் கிடையாது.

இதில் அடுத்த கட்ட மோசடி என்னவென்றால் நூலாக வந்தபோது இக்கட்டுரை இணையத்தில் எங்கெல்லாம் கிடைக்கும் என்பது பற்றிய தகவல்களையும் தந்திரமாக சேர்த்துவிட்டிருந்தார் (கணையாழி கட்டுரையில் அந்தக் குறிப்புகள் கிடையாது. சரிபார்க்க விரும்புவோர் பார்த்துக் கொள்ளலாம்). ஏதோ அறிவுத் தாகத்தில் தானே தேடி எடுத்து வாசித்து எழுதியது போலத் தோற்றம் தருவதற்காக.

தமிழுக்கு ஒரு புதிய சிந்தனையை முதன் முதலாக அறிமுகப்படுத்தியவர் என்று பட்டப் பெயர் வாங்கும் முனைப்பு இருந்தவருக்கு அவ்விரு கட்டுரைகளின் கருத்துக்களை பிழையின்றி சொல்லும் முனைப்பு கூட இருக்கவில்லை. பிற சிந்தனைகளின் வெளிச்சத்தில் அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் – தேடல் இல்லை. இன்னொரு நபர் இது தொடர்பாக வேலை செய்துகொண்டிருப்பது குறித்தோ, அது அவர் வழியாக வந்ததை acknowledge செய்ய வேண்டும் என்ற குறைந்தபட்ச நேர்மையோ கூட இல்லாது சுயமோகத்தில் அவர் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம் அது.

இன்று அந்தச் சுயமோகம் எஸ் எம் எஸ் படித்து கட்டுரை எழுதும் அளவிற்கு முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறது. தொலைபேசியில் நண்பர் ஒருவர் சொன்ன தகவலைக் கேட்டு ஒரு மோசமான கட்டுரை வந்ததாக அறிந்தேன் என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு அதை வாசிக்க சிறு முயற்சியும் எடுக்காமல், புறங்கையால் அதைச் சாடிவிட்டுச் செல்லும் அளவிற்கு முன்னேற்றம் கண்டிருக்கிறது. இந்த வளர்ச்சியைப் பாராட்டும் விதமாக இக்கட்டுரையின் தலைப்பை கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பான காதை என்று மாற்றும் யோசனையும் வந்தது. கடைசி நேரத்தில் அந்த ஆவலை அடக்கிக் கொண்டேன். இதை எழுதிய சந்தர்ப்பத்தில் வைத்த தலைப்பு Dyslexia. சிலபகுதிகளை மேலும் தெளிவுபடுத்தியும் விரிவாக்கியும் எழுதியிருக்கிறேன்.

நன்றிகள்.

****************************************

இடுக்கமான வாசல் வழியாய் உட்பிரவேசியுங்கள்; கேட்டுக்குப் போகிற வாசல் விரிவும், வழி விசாலமுமாயிருக்கிறது; அதின் வழியாய்ப் பிரவேசிக்கிறவர்கள் அநேகர்.
ஜீவனுக்குப் போகிற வாசல் இடுக்கமும், வழி நெருக்கமுமாயிருக்கிறது; அதைக் கண்டுபிடிக்கிறவர்கள் சிலர்.

கள்ளத் தீர்க்கதரிசிகளுக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; அவர்கள் ஆட்டுத்தோலைப் போர்த்துக்கொண்டு உங்களிடத்தில் வருவார்கள்: உள்ளத்திலோ அவர்கள் பட்சிக்கிற ஓநாய்கள்.

பரிசுத்த வேதாகமம், மத்தேயு 7: 13, 14, 15.


   கணையாழி அக்டோபர் 2002 இதழில் கடமை அறியோம் தொழில் அறியோம், என்ற அ. மார்க்சின் கட்டுரையைத் தங்கள் உதவி ஆசிரியர் யுகபாரதியின் அறையில் வைத்தே வாசிக்க நேர்ந்தது. அன்றைக்கு முந்தைய இரவு ஏகத்தண்ணி. நல்ல மழை. காலை எழுந்ததிலிருந்தே லேசாகத் தலைவலி இருந்தது. தலையைப் பிடித்துக்கொண்டே கட்டுரையை சிரமப்பட்டு படித்து முடித்தேன். யுகபாரதியின் அறைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்ற நண்பன் தய். கந்தசாமி, அந்தக் கட்டுரையைப் படித்ததால்தான் எனக்குத் தலைவலி என்று கிண்டலடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். நான் ஒரு பதிலும் சொல்லவில்லை.

பிற்பாடு, நவம்பர் 2002 இதழிலும் அக்கட்டுரை குறித்து எழுந்த கேள்விகளுக்கு விளக்கமளிக்கும் முகமாக அ. மார்க்ஸ் எழுதியிருந்த குறிப்பை வாசிக்க நேர்ந்தது. அன்றைக்கு முந்தைய இரவு மழையும் இல்லை, தண்ணியும் இல்லை. ஆனால், திடீரென்று லேசான தலைவலி பிடித்துக் கொண்டுவிட்டது. தய். கந்தசாமியின் கூற்று உண்மைதானோ என்ற சந்தேகமும் தொற்றிக்கொண்டு விட்டது.

இதுபோன்ற கஷ்டகாலங்களில் மேம்போக்காக புரட்டுவதற்காகவே வைத்திருக்கிற பரிசுத்த வேதாகமத்தை எடுத்துப் புரட்டினால் சில பக்கங்களுக்குள்ளாகவே உன் சிரசின்பேரிலும் சத்தியம் பண்ணவேண்டாம், அதின் ஒரு மயிரையாவது வெண்மையாக்கவும் கறுப்பாக்கவும் உன்னால் கூடாதே, (மத்தேயு 5:36) என்ற வசனம்தானா அகப்படவேண்டும்! மூடிவிட்டு சிரசை தரையில் கிடத்திவிட்டேன்.

இது சாதாரண தலைவலியல்ல. அசாதாரண நபரின் பேரால் விளைந்தது. அதற்குரிய முறையில் மருந்து அவசியம் என்பதாலேயே இந்த ‘சுய வைத்தியம்’.
சாதாரண மார்க்சியர்களின் எதிர்ப்பைக் கருத்தில் கொண்டு அசாதாரணமான மார்க்ஸ் எழுதிய கட்டுரையையும் குறிப்பையும் வாசித்தபோது, முதலில் என் கண்களுக்கு அகப்பட்டது வழக்கம்போல பிழைகள் (அந்த ஏழரைநாட்டு சனியன் இன்னமும் என்னை விட்டுத் தொலைத்தபாடில்லை). முக்கியமான பிழைகள் சிலவற்றை, முதலில் காட்டிவிடுகிறேன்.

1) 1) அமார்க்ஸ் மேற்கோள் காட்டியிருக்கும் பைபிள் வசனங்கள் (வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள் …) மத்தேயு, அதிகாரம் 7, வசனங்கள் 27, 29 என்று குறித்திருக்கிறார். தவறு. அவை மத்தேயு, அதிகாரம் 6 – ல் 26, 28, 29 – ல் வருபவை.*1

கேள்விகள்: அசாதாரணமான மார்க்சிஸ்ட் மேற்கோள் காட்டினால், பைபிள் வசனங்கள் வரிசை மாறிவிடுமா? என்னதான் எல்லாவற்றையும் போட்டு உடைத்தாலும் இப்படியா உடைப்பது? எதை உடைத்தாலும் அசட்டையாக உடைக்கலாகுமா? அய்யா, என்னதான் அர்த்தங்கள் தமது ஆதார மூலங்களிலிருந்து அறுந்து, அந்தரத்திலே மிதந்து கொண்டிருக்கிற பின் நவீனத்துவ யுகத்திலே பிரவேசித்துவிட்டதாகப் புளகாங்கிதப் பட்டுக்கொண்டாலும் இப்படி நம்பர்களைத் தப்புத் தப்பாக சொல்வது விளங்குமா?

2) 2) நவம்பர் 2002 இதழில் எழுதியிருந்த குறிப்பில், “Abolition of Work” என்பதே ஒழுங்கவிழ்ப்புச் (anarchist) சிந்தனை என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பாப் ப்ளாக் தமது The Abolition of Work (அ. மா – வின் குறிப்பில் ‘The’ மிஸ் ஆகிவிட்டிருக்கிறது)*2 என்ற கட்டுரையின் முதல் பக்கத்திலேயே, உழைப்பைப் போற்றும் காரணத்தாலேயே எல்லா பழைய கருத்தியல்களையும் போலவே ஒழுங்கவிழ்ப்புச் சிந்தனையின் பெரும்பாலான போக்குகளும் பிற்போக்கானவை என்று தெளிவாகவே குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பழைய ஒழுங்கவிழ்ப்புச் சிந்தனைப் போக்குகளோடு அவர் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. அவை ரொம்பவும் சீரியஸானவை என்று பல கட்டுரைகளில் குறிப்பிட்டும் இருக்கிறார். அ. மா – வின் குறிப்பில் இந்த வித்தியாசங்கள் அழிந்துபட்டிருக்கின்றன. ப்ச்செ …

3) சாதாரணமாக … சாரி, வழக்கமாக, மரபு மார்க்சியர்கள் அதாவது orthodox marxists என்றுதான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சாதாரண மார்க்சியர்கள்*3 அதாவது ordinary marxists என்ற பதத்தையே இப்போதுதான் கேள்விப்படுகிறேன். தமிழுக்கு ஒரு புது கலைச்சொல்லை வழங்கியமைக்காக அவருக்கு, அசாதாரணமான மார்க்ஸ் அவர்களுக்கு தமிழ் அறிவுலகம் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

4) பால் லஃபார்க்கின் பிரசுரத்தின் தலைப்பு The Right to be Lazy. இதை தமிழில் literal – ஆக எழுதினால், சோம்பேறித்தனமாக இருப்பதற்கான உரிமை என்று வரும். அப்படி எழுதுவதில் ஏதோ ஒரு நெருடல் இருப்பதால் சோம்பேறிகளாயிருப்பதற்கான உரிமை என்று எழுதலாம். சோம்பேறியாக என்று ஒருமையில் எழுதுவது (அ. மா அப்படியாக எழுதியிருக்கிறார்) மொழியாக்கத்தில் அடிப்படைத் தவறு – கச்சாவாக எழுதினாலும்கூட.
நிற்க. Attention! கொஞ்சம் சீரியஸாவோம்.

சமீபகாலமாக, அசாதாரண மார்க்ஸ் … மீண்டும் மன்னிக்க, அ. மார்க்ஸ் உதிர்த்து வரும் பெயர்களில் ஒன்று நீட்ஷே. (இது 2004 வாக்கில். தற்சமயம் அவரது சொற்பட்டியலில் இருந்து நீட்ஷே மறைந்துவிட்டார். கடவுளின் மரணத்தை அறிவித்தவனுக்கே இந்தக் கதி!) நீட்ஷே master morality, slave morality என்று குறிப்பிட்டு எழுதியவற்றை ஆண்டான் அறம், அடிமை அறம் என்றும், இதில் ஆண்டான் அறம் என்பது ஆண்டைகளின் அறம் என்றும் அவர் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார்.

இதன் தொடர்ச்சியாக, கணையாழி கட்டுரையில் அவர் எழுதியிருப்பவை:
அடிமைகளுக்கான அறங்களை வகுத்தளிக்கும் பொறுப்பை ஆண்டான்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர்.

உழைப்பு, கடமை, ஒழுங்கு, அச்சம், இச்சை மறுப்பு, திருப்தி, பொறுமை, சிக்கனம், பணிவு, அடக்கம் … முதலியன பேரற மதிப்பீடுகளாக உருவாகின்றன. இவை பொது அறங்களல்ல, அடிமை அறங்கள்.

ஆண்டான்களின் அறங்கள் இதற்கு நேரெதிரானவை.

அவை என்னவென்று அவர் விளக்காமல், ஆண்டான்கள் ஓய்வையும், கேளிக்கைகளையும் ஒதுக்குவதில்லை; அதேசமயம் அவற்றுக்கு எதிராக உபதேசம் புரியாமலும் இருந்ததில்லை என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுகிறார் அ. மார்க்ஸ். தொடர்ந்து, இந்த உபதேசங்களின் குள்ளநரித்தனம் தெரியாமல், இதிலுள்ள வில்லங்கங்கள் புரியாமல் அடிமைகளும் இந்த அறங்களை தமக்கானவையாக ஏற்றுக் கொண்டது அல்லது ஏற்றுக்கொள்ள வைத்தது என்பதுதான் ஆண்டைகளின் வெற்றி, என்று ஒரு சபாஷும் போட்டு விடுகிறார்.

ஆக, மேற்சொன்ன மதிப்பீடுகள் (உழைப்பு, கடமை, இத்யாதி) ஆண்டைகளால் உருவாக்கப்பட்டு, அடிமைகள் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளதால், இனி அடிமைகள் அவற்றைத் தூக்கி எறிந்துவிடவேண்டும். Problem solved! புரட்சி ஓங்குக!

அ. மார்க்ஸ் நீட்ஷேவின் செறிவை மட்டுமல்ல, பிரச்சினைகளின் சிக்கலான தன்மையையும் ஒரு இம்மியளவுகூட புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கு மேற்காட்டிய அவரது புரிதல்கள் சான்று.

முதலாவதாக, ஆண்டான் அறம் என்று நீட்ஷே சொல்வது வீரம், நிமிர்ந்த நடை, நேர்கொண்ட பார்வை, வெளிப்படைத் தன்மை, கொடை, நட்பு, தற்பெருமை பேசாமை (தன்னடக்கம் வேறு) போன்ற பண்புகள். இவை ஆண்டான் அறத்தில் நல்லவை – உயர்ந்த பண்புகள்.

வீண்பெருமை பேசுவது, இச்சகம் பேசுவது, பயன் கருதி மட்டுமே எந்தச் செயலிலும் இறங்குவது, பொய் பேசுவது, அலைபாயும் (திருட்டுப்) பார்வை, கோழைத்தனம் போன்ற பண்புகள் ஆண்டான் அறத்தில் அடிமைகளுடைய பண்புகள் – இவை இழிவானவை.
ஆண்டான் அறத்தில் நல்லவை X கெட்டவை அல்லது உயர்ந்தவை X இழிவானவை, good X bad என்ற கருத்தாக்கமே உண்டு. தீமை – evil என்ற கருத்தாக்கம் கிடையாது.

ஆண்டான் அறத்தில் ஆண்டான்கள் முதலில் நல்லதை – உயர்வானதை வரையறுக்கின்றனர். தாம் மேலோர், உயர்குடியில் பிறந்தோர் என்பதாலேயே தமது செயல்களும் பண்புகளும் மேலானவை என்பது அவர்கள் நோக்கு. அதாவது, தமது செயல்கள் நல்லவை என்பதால் தாம் நல்லவர் என்று அவர்கள் கருதுவதில்லை. வேறுவகையில் சொல்வதென்றால், ஆண்டான் அறம் உள்முகமாக நோக்குவதிலிருந்து தொடங்குகிறது. அதன் பிறகே வெளியே நோக்குகிறது – கீழோர் என்போரை வரையறுக்கிறது.

ஆண்டான் அறத்தைப் பொருத்தவரையில், கீழோர் என்போர் இழிசனர், நலிந்தோர், உயர்குடியில் பிறக்கும் பேறுபெறாத நற்பேறற்றோர். பொய் பேசுபவர்கள் என்பதால் பொருட்படுத்தக்கூட தகுதியற்றவர்கள்; வெறுக்கத்தக்கவர்கள். அவர்களை ஒடுக்குவதில் பெரிய இன்பங்கள் இல்லை. இரக்கம் (இது அடிமைகளின் பண்பு) காட்டுவதும் இல்லை. மாறாக, பரிவு மட்டுமே கொள்கிறது. தன்னிடம் குவிந்துள்ள அபரிதமான ஆற்றலைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது.

இவற்றைக் கருத்தில் கொண்டால், master morality என்பதை ஆண்டான் அறம் என்பதைவிட மேலோர் அறம் என்று விளக்குவதே சரியாக இருக்கும். ஆண்டான்கள் = ஆண்டைகள், அதனால் ஆண்டான் அறம் என்பது ஆண்டைகள் அறம் என்று விளக்குவது அடிப்படையிலேயே மிகவும் மோசமான பிழை (சொற்குற்றமல்ல பொருட்குற்றம்).

நீட்ஷே குறிப்பிடும் ஆண்டான்கள் ஆண்டைகள் அல்லர். ஆண்டைகள், தமிழ்ச் சமூகச் சூழலில், ஆதிக்க சாதி நிலவுடைமையாளர்களைக் குறிக்கும். நீட்ஷேவின் ஆண்டான்கள் பண்டைய கிரேக்கச் சூழலில், (எதீனிய ஜனநாயக நகரக் குடியரசுகளுக்கும் முற்பட்ட காலத்திய) ஆதிக்கத்தில் இருந்த பிரிவினரைக் குறிப்பது. அதற்கும், பிற்காலத்திய ஐரோப்பிய நிலவுடைமைச் சமூகத்தில் உருவான நிலச்சுவாந்தார்களுக்கும்கூட சம்பந்தம் இல்லை. (சாதாரண மார்க்சியர்களுக்கும் இந்த விஷயம் பாலபாடம். நமது அசாதாரண மார்க்சிற்கு இது பிடிபடாமல் போனது ஏன்?) நீட்ஷேவின் பார்வையில், பண்டைய கிரேக்கப் பண்பாட்டின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, இத்தகைய மேலோர் அறம் வீழ்ந்து அடிமை அறம் தலைதூக்கியது. (இந்நோக்கை ஹெகலின் dialectics of master and slave குறித்த கருத்தமைவோடு ஒப்பிட்டு நோக்கியும், அந்நோக்கிலிருந்து ஹெகல் மேற்கத்திய வரலாற்று வளர்ச்சியை விளக்கிச் செல்வதையும் விளங்கிக்கொள்வது மேலும் செறிவான புரிதல்களுக்கு உதவும்).

அடிமை அறமோ தீமையை வரையறுப்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது. அதாவது, தன்னிலிருந்து தொடங்காமல், தனது பார்வையை வெளியே இருப்பதன்மீது செலுத்தி, தீயதை முதலில் வரையறுக்கிறது. ஆற்றல் உள்ளது அத்தனையும், வலுவானது அத்தனையும், இதன் தொடர்ச்சியாக அதிகாரம் அத்தனையும் அதற்குத் தீமையானது. 

அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டு ஒடுங்கிய வாழ்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு குழு, தனது உயிர் வாழ்வைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக, தனது பாதுகாப்பிற்காக, அண்டை வீட்டுக்காரனை நேசிப்பது, ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறுகன்னத்தைக் காட்டுவது, அன்பு, பொறுமை, கடும் உழைப்பு, தன்னடக்கம், ரகசியம் காப்பது போன்ற பண்புகளை வளர்த்துக் கொள்கிறது. விடுதலைக்காக ஏங்குகிறது. இவ்வுலக வாழ்க்கையில் அது கைக்கெட்டாத தொலைவில் இருப்பதால், மறுமையில் சொர்க்கத்தைத் தேடுகிறது. கொள்கையை – கோட்பாட்டை உருவாக்குகிறது. தனது இயலாமையை உள்முகமாக செலுத்திச் செலுத்தி வன்மத்தை (resentment) வளர்த்துக் கொள்கிறது. குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆட்படுகிறது. நீதியைத் தேடுகிறது. பழிவாங்கத் துடிக்கிறது. (அடிமை அறத்தில் நீதி என்பது பழிவாங்குதல் – justice as revenge; மேலோர் அறத்தில் நீதி என்பது நியாயமாக நடந்துகொள்ளல் – justice as fairness). தண்டனையைக் கண்டுபிடிக்கிறது. வன்மம் இதன் அடிப்படையான பண்பு.

அதன் பிறகு நல்லவர்களைத் தேடுகிறது. இதில் வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால், அடிமை அறத்தில் நல்லவர்கள் என்போர் எளிதில் ஏமாறக் கூடியவர்கள் – அசடுகள். எங்கெல்லாம் அடிமை அறவியல் தலைதூக்குகிறதோ, அங்கெல்லாம், அந்த மொழிகளிலெல்லாம், பண்பாடுகளி எல்லாம், நல்லவர்கள் என்பதற்கு ஏமாளிகள் என்ற பொருளும் சேர்ந்து கொண்டுவிடுகிறது. அடிமை அறத்திலேயே முதன்முதலாக நன்மை X தீமை good X evil என்ற கருத்தாக்கம் உருவாகிறது. 

அ. மார்க்ஸ் எழுதுவதுபோல, அடிமைகளின் அறத்தை ஆண்டான்கள் உருவாக்கித் தருவதில்லை. அப்படி உருவாக்கவும் இயலாது. அடிமைகளே ஆண்டான்களின் அறத்தைத் தழுவிக் கொள்ளுங்கள் என்றெல்லாம் நீட்ஷே முழங்கவுமில்லை. அடிமை அறம் அவர்களிடத்திருந்தே எழுவது. அடிமை அறத்தை ஆண்டான்கள் உருவாக்கித் தந்தார்கள் என்று சொல்வது, அப்போது அடிமைகள் வெண்ணெய் வெட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சொல்வதற்கு ஒப்பானது. இதில் அடிமைகளின் historical agency காலியாகிவிடுகிறது.

தமிழில் விளிம்புநிலை ஆய்வுகளை அறிமுகம் செய்வதில் முன்நின்றவர்களில் ஒருவரான அ. மார்க்ஸ் இவ்விடத்தில் அதைக் கோட்டைவிடுவது இங்கு கவனத்திற்குரியது. அவரது வாசிப்பில் எந்தத் தொடர்ச்சியும், ஒவ்வொரு வாசிப்பிலும் தமது முந்தைய வாசிப்புகளை பரிசீலனை செய்துகொள்ளும் வழக்கமோ, தமது சுயத்தையோ வாழ்வையோ கேள்விக்குட்படுத்திக் கொள்ளும் மனநிலையோ அவரிடத்தில் இல்லை என்பதற்கான சான்றும். அதற்கு மீண்டும் இறுதியில் வருவோம். நீட்ஷேவின் கருத்தமைவுகளுக்குத் திரும்புவோம். 

மூன்றாவதாக ஒரு அறத்தையும் விளக்குவார் நீட்ஷே – அது மதகுருமார் அறம் (priest morality). மேலோர் – போர்க்குணம் வாய்ந்த உயர்குடி மரபினரில் இருந்து பிரிந்த மதகுருமார், அவர்களுடன் முரண்பட்டு, எதிராகத் திரும்பி, ஒரு அறத்தை உருவாக்குகின்றனர். ஒரு கட்டத்தில் மெல்லச் சரிந்து வீழ்ந்துபட்ட மேலோர் அறத்திற்கு மாற்றாக (மேலோர் அறவியலின் பண்புகளைக் கணக்கில் கொண்டால் அவர்கள் வீழ்ந்தே ஆகவேண்டும்; வரலாறு நெடுக இதுவே நிகழ்ந்திருக்கிறது) அடிமைகளை அரவணைத்துக் கொண்டு, அவர்களது அறங்கள், பண்புகள் மேலோங்கிய ஒரு அறவியலை, சாராம்சத்தில் அடிமை அறவியலை ஆதிக்கத்தில் வைக்கின்றனர். (நீட்ஷே உதாரணமாகக் காட்டுவது பண்டைய யூதப் பண்பாட்டை. பண்டைய கிரேக்கப் பண்பாடு அங்ஙனம் சிதைவுக்குள்ளானதையும், ரோமப் பண்பாடு கிறித்தவ அடிமை அறவியலால் வீழ்த்தப்பட்டதையும் வரலாற்று ரீதியாக விளங்கிக் கொள்ள ஹெகலின் முன்குறிப்பிட்ட நோக்கு உதவியாக இருக்கும்).*4

பண்டைய கிரேக்க நாகரீகத்தின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து எழுந்த கிறித்தவத்தின் எழுச்சியும் பரவலும், உலகெங்கும் அடிமை அறவியல் மேலோங்குவதற்கு வழிவகுத்துவிட்டது என்றும், மேலோர் அறவியல் ஆங்காங்கே சில பண்பாடுகளில் துளிர்விட்டதையும், இன்றைய உலகில், மேலோர் அறம் – அடிமை அறம் இரண்டும் கலந்த நிலைகளிலேயே தனிமனிதர்களும் குழுமப் பண்பாடுகளும் உருவாக முடியும் என்றும் நீட்ஷே தரும் விளக்கங்கள் செறிவானவை. இங்கு, நமது அசாதாரணமான மார்க்ஸ் இந்தச் சிக்கல்கள் செறிவுகள் குறித்த எந்த அக்கறையும் இன்றி நீட்ஷேவின் சிந்தனைகளை எந்த அளவுக்கு மலினப்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவும் அளவில், அக்கருத்தமைவுகளை சாத்தியமான எல்லைக்குட்பட்டு, செறிவு குறைந்துவிடாமல், எளிமையாக விளக்க முயற்சித்திருக்கிறேன். 

அங்ஙனமின்றி அசாதாரணமான மார்க்ஸ் செய்திருப்பது போன்று ஒரு குத்துமதிப்பாக குத்திவிட்டுச் சென்று விடுவதில் என்ன பெரியகுடிமுழுகிவிடப் போகிறது என்ற கேள்வியும் இருக்கிறது. 

அடிமை அறவியல் குறித்த தெளிவான புரிதலின்றி அந்நோக்கிலிருந்து தலித் அரசியல் மற்றும் பிற ஒடுக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவினரின் விடுதலைக்கான கருத்தமைவுகளையும் அரசியல் வழிமுறைகளையும் நடைமுறைகளையும் வளர்த்தெடுக்க முனைந்தோமானால், அந்நோக்கு வன்மம், நீதியைப் பழிவாங்கலாக வரித்துக் கொள்ளல் என்ற திசையில் பயணிக்க வேண்டியிருக்கும். இதுவரையிலான விடுதலை அரசியல் முயற்சிகளின் நகர்வுகள் அங்ஙனமே நிகழ்ந்திருக்கின்றன. மார்க்சியம் உட்பட.

அடிமை அறவியல் நோக்கில் விடுதலை அரசியல் முயற்சிகள் சிக்கியிருப்பது ஒரு விஷச் சுழல் போன்றது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கட் பிரிவினர், நீதி மறுக்கப்பட்டோர், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்து போராடுவதும், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியதும் நீதியைப் பழிவாங்கலாகக் கைக்கொள்வது மற்ற பிரிவினரை ஒடுக்கத் தொடங்குவது என்பதாக இந்த விஷச் சுழல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும். கடந்த இரண்டு மூன்று நூற்றாண்டுகளின் வரலாற்று நிகழ்வுகளை ஆழக் கற்றோர் இதை விளங்கிக் கொள்ள முடியும். இதன் பொருட்டே அடிமை அறவியல், அதன் வெளிப்பாடுகள் குறித்த கூர்ந்த புரிதல்கள், இந்த விஷச் சுழலில் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளவும், தற்காலச் சூழல் குறித்த தெளிவுகளுடன் புதிய நோக்குகளில் முன்னகரவும் மிகுந்த அவசியம். 

ஆனால், எல்லாவற்றையும் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டு அடுத்தடுத்து நகர்ந்துவிடும் அசாதாரணர்களுக்கு இவை எல்லாம் ‘பிசாத்து’ என்ற அளவில்தானே இருக்க முடியும்! சரி சற்று இலகுவாவோம். Stand – at – ease! 

அசாதாரணரின் கட்டுரையிலும் அதற்கு அவரே கொடுத்துக் கொண்ட விளக்கக் குறிப்பிலும் தென்பட்ட பிற வேடிக்கைகள். 

இரும்புப் பொறிகளின் இடத்தில் சிலிக்கான் சில்லுகள் என்று சர்வசாதாரணமாக சொல்லிச் சென்றுவிடுகிறார். மன்னிக்க. கார்பனை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆற்றல் – உற்பத்தி – அதிகாரம் இவற்றிற்கு மாற்றாக/இணையாக உருவெடுத்திருப்பவையே சிலிக்கான் சில்லுகள். 

வேலையை ஒழிப்பது என்பதன் பொருள், வேலையின் கட்டாயத் தன்மையிலிருந்து விடுபடுவது. Creation – Re – creation ஆக்குவது, என்கிறார் சாதாரணமாக.
பிரச்சினையின் மையமே உழைப்பு நடவடிக்கை ஒரு creative act – ஆக இருக்கவில்லை என்பதே. பண்டைய கிரேக்கத்திலேயே புரிந்துகொள்ளப்பட்ட பிரச்சினை இது. கிரேக்கத் தத்துவவாதிகள் doing, making என்று இரு வேறு விதமான நடவடிக்கைகள் குறித்துப் பேசுவார்கள். Making என்பது ஒரு விளைபொருளை இலக்காகக் கொண்டு ஒரு செயலை ஆற்றுவது. உழைப்பு அத்தகையது என்பதாலேயே கிரேக்கர்கள் அதை வெறுக்கவும் செய்தார்கள். 

Doing என்பது ஒரு செயலைச் செய்வதில் கிட்டும் இன்பத்திற்காகவே செய்வது. ஒரு புல்லாங்குழலை வாசிக்கும்போது கிட்டும் இன்பத்திற்காகவே அது நிகழ்த்தப்படுகிறது. வாசித்து முடித்ததும் கிட்டும் ஏதோ ஒரு பொருளுக்காக அல்ல (வாசித்து முடித்ததும் ஏதும் இருப்பதில்லை). கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளின் நோக்கில் அரசியல் நடவடிக்கை என்பதே அத்தகையதே.*5 

பால் லஃபார்க் பாப் ப்ளாக் இருவரது கருத்தமைவுகளை நீட்ஷே -கிரேக்கத் தத்துவவாதிகளின் சிந்தனைகளின் பின்புலத்தில் வைத்துப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது உழைப்பை – அரசியலை, ஒரு கலை நடவடிக்கை போன்று – ஒரு புல்லாங்குழலை வாசிப்பதைக் போன்ற இனிய அனுபவமாக மாற்றுவதற்கான வழிகளை கற்பனை செய்யவும் அதற்குரிய நடைமுறைத் திசைகளைக் காட்டவும் உதவியாக இருக்கும். ஆனால், அசாதாரண மார்க்சிற்கு இதையெல்லாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள எங்கே நேரம் இருக்கிறது. அவருக்கு அரசியல் என்பது வேலைக்குப் போவது போல – மாடு மாதிரி உழைப்பது போல. (அனைத்தும் தழுவிய கறாரான ஒரு தத்துவ அமைப்பு தனது என்று ஹெகல் சொல்லிக் கொண்டதையும், அதற்காக அவர் மாடு போல உழைத்ததையும் வைத்து நீட்ஷே அவரை “philosophical laborer” என்று கேலி செய்வான்). 

பாப் ப்ளாக் இத்தனை செறிவுகளோடு உழைப்பை ஒழிப்போம் என்ற கருதுகோளை முன்மொழியவில்லை என்ற போதிலும், உழைப்பை விளையாட்டாக மாற்ற வேண்டும், வாழ்வையே கலைமயமாக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் முன்மொழியும்போது இந்த அர்த்தங்களுக்கு நெருங்கியே வருகிறார். அதேபோன்று, விளையாட்டு குறித்த அவருடைய விளக்கங்களிலும் சில பிரச்சினைகள் உண்டு. ஆனால், நமது அசாதாரணருக்கு இவை குறித்தெல்லாம் எந்தக் கேள்விகளும் இல்லை. பாப் ப்ளாக்கின் ஒரு கட்டுரையைப் படித்தோமா, தமிழில் ஒரு அறிமுகக் கட்டுரை எழுதினோமா அடுத்த வேலையைப் பார்க்கப் போவோமா என்பதே அவரது மும்முரம். உழைப்பை ஒழிப்பது குறித்து தமிழில் முதன் முதல் எழுதிய அசாதாரணர் (முதல் முதல் தமிழவன் அன்று அவரே ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கேலி செய்தது நினைவுக்கு வருகிறது) என்று வரலாறு நாளை நினைவு கூறுமல்லவா! 

லூயி போனபார்ட்டின் பதினெட்டாம் புருமேர் என்ற நூலில் காரல் மார்க்ஸ் எழுதிய புகழ்பெற்ற குறிப்பு நினைவுக்கு வருகிறது: Hegel remarks somewhere that all great world – historic facts and personages appear, so to speak, twice. He forgot to add: the first time as tragedy, the second time as farce. வரலாற்றில் தன் பெயரைப் பொன் எழுத்துக்களால் பொறிக்கும் பித்துப் பிடித்துவிட்ட நமது அசாதாரணருக்கு இது இச்சந்தர்ப்பத்தில் சாலப் பொருந்தும். ஆனால், அதற்கும் அவர் புளகாங்கிதம் அடைவார். என்ன இருந்தாலும் என்னை காரல் மார்க்சோடு ஒப்பிட்டுதானே பேசுகிறார்கள் என்று! 

இதுபோல, கருத்துக்களின் செறிவை, உயிர்ச் சக்தியை உறிஞ்சிவிட்டு, மேலோட்டமாக நமது அசாதாரண மார்க்ஸ் எழுதிக் குவித்திருப்பதற்கு நிறைய உதாரணங்களைச் சொல்ல முடியும். அவரது எழுத்துக்கள் பெரும்பாலானவற்றில் இத்தன்மை இருப்பதைக் காட்ட முடியும். காரணங்கள் என்னவாக இருக்கலாம்? 

இதயத்திலிருந்து, உயிரிலிருந்து, இரத்தத்திலிருந்து அவரது எழுத்துக்கள் வருவதில்லை. ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் வாசித்ததை மேலோட்டமாக அப்படியே தொகுத்து வைத்துவிட்டு, மீண்டும் வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில் வாசித்ததை வேறொரு இடத்தில் தொகுத்து வைத்துச் சென்றுவிடும் நடைமுறையையே அவரது எழுத்துக்கள் காட்டுகின்றன. தமது சொந்த உடலை, உயிரை, ஆற்றலைப் பற்றிய கேள்விகளில் இருந்து – அவற்றுக்கும் புறத்தே நிலவும் பிரச்சினைகளுக்கும் இடையிலான உறவு என்ன என்ற கேள்வியில் இருந்து பிரச்சினைப்பாடுகளின் மீது கவனத்தைக் குவித்து எழும் வாசிப்பு, தேடல், முந்தைய வாசிப்புகளை எப்போதும் கேள்விக்குட்படுத்தும் … மீண்டும் வாசிக்கத் தூண்டும். 

ஆனால், நமது அசாதாரணமான மார்க்சிடம் வெளிப்படுவது? பிரச்சினைகளின் மீது அக்கறை கொண்டிருப்பது போன்ற பாவனை தொனித்தாலும் அவை அத்தகையவையன்று என்பதற்கு இதுவரை தந்த விளக்கங்கள் போதுமானவைதாமா? 

ஏதோ, என்னவோ! இதற்கெல்லாம் சம்பந்தமில்லாத ஒரு குறிப்பைச் சேர்த்துவிட்டு இதை முடித்துக் கொள்ளத் தோன்றுகிறது. 

அச்சு எந்திரம் ஐரோப்பாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, புத்தகங்கள் பரவலான புழக்கத்திற்கு வருவதற்கு முன்பாக, வாசிக்கும் பழக்கம் மிகவும் அரிதானதாகவே இருந்தது என்பதைப் பலரும் அறிந்திருக்கக்கூடும். அக்காலங்களில் வாசிப்பு என்பதே வாய் விட்டு உரக்க வாசிப்பதாக இருந்ததையும் பலரும் ஊகித்திருக்கலாம். அக்காலங்களில், உதடுகள் அசையாமல், தனிமையில், மௌன வாசிப்பு செய்வது என்பதே மிகவும் அரிதான, விதிவிலக்கான செயல்பாடாக இருந்திருக்கிறது. *6 

மௌன வாசிப்பு என்பதே கடந்த இருநூறு முந்நூறு ஆண்டுகளில் தோன்றி வளர்ந்த ஒரு வழக்கம். மரபணு ஆராய்ச்சியாளர்களில் ஒரு தரப்பினர், இப்பண்பாட்டு பரவலின் விளைவாக நமது மரபணுக்கூறில் ஒரு சிறு மாறுதல் நிகழ்ந்திருக்கிறது என்றுகூட முன்மொழிந்திருக்கிறார்கள். அக்கூற்று எந்த அளவிற்கு சரியானது என்பது உறுதி செய்யப்படவில்லை. என்றாலும், dyslexia – அதாவது, வாசிப்பது, எழுதுவது, பேசுவதில் சிரமம் உள்ளவர்களுக்கு மரபணுக்கூறில் ஏதோ கோளாறு இருக்கிறது என்பது மட்டும் உறுதியான ஒரு ஆய்வு முடிவு. 

ஆக, வாசிக்கும் பழக்கம் என்பதே மனிதகுலம் அடைந்திருக்கும் ஆக்கப்பூர்வமான உச்சத்தைக் காட்டும் ஒரு செயல்பாடு. அதை, அதன் சாத்தியமான அதிகபட்ச வீச்சில் பிரயோகிப்பது அனைவருக்கும் சாத்தியமில்லை என்பதாகவே எடுத்துக் கொண்டாலும், ‘அறிவு ஜீவிகளாக’ தம்மை முன்னிறுத்திக் கொள்வதில் முனைப்பு காட்டுபவர்களுக்காவது அது அவசியமான கடமை அல்லவா?
நன்றி: கீற்று
குறிப்புகள்: 

*1 மத்தேயு, அதிகாரம் 7, வசனங்கள் 27, 29 என்று கணையாழி இதழில் வந்தது அச்சுப் பிழை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் அ. மார்க்ஸ். அதை அப்படியாகவே எடுத்துக் கொள்ள விரும்பினாலும், நூலாக வந்தபின்னும் பிழை தொடர்ந்திருப்பதை என்னவாகப் புரிந்துகொள்வது என்று தெரியவில்லை. 

தமது நூலில் அ. மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டிருக்கும் வசனங்கள் பின்வருமாறு:

வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள்
அவை விதைப்பதுமில்லை
அறுப்பதுமில்லை,
களஞ்சியத்தில் சேர்த்து வைப்பதுமில்லை …
காட்டு மலர்ச் செடிகள் எப்படி
வளர்கின்றன எனக் கவனியுங்கள்.
அவை உழைப்பதுமில்லை, நூற்பதுமில்லை.
ஆனால் சாலமோன் தனது
மேன்மையான நாட்களில்கூட அவற்றைப்
போல (உடை)
அணிந்திருந்த்தில்லை
என்பன ஏசுவின் சொற்கள் (மத். 6 – 26 -29). 

இது அ. மார்க்சின் நூலில் பக்கங்கள் 11 -12 – இருப்பது. பைபிளின் புதிய பதிப்பிலிருந்து மேற்கோள்காட்டியிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. 

என்னிடம் இருப்பது பழம் பதிப்பு. பழைய பதிப்போ புதியதோ பைபிள் வசனங்கள் வரிசை மாற முடியாது. ஆகையால், பழைய பதிப்பில் இருந்து அதே பகுதி (மத்தேயு 6: 26, 27, 28, 29): 

ஆகாயத்துப் பட்சிகளைக் கவனித்துப்பாருங்கள்; அவைகள் விதைக்கிறதுமில்லை, அறுக்கிறதுமில்லை, களஞ்சியங்களில் சேர்த்துவைக்கிறதுமில்லை; அவைகளையும் உங்கள் பரமபிதா பிழைப்பூட்டுகிறார்; அவைகளைப்பார்க்கிலும் நீங்கள் விசேஷித்தவர்கள் அல்லவா? (26)

கவலைப்படுகிறதினாலே உங்களில் எவன் தன் சரீர அளவோடு ஒரு முழத்தைக் கூட்டுவான்? (27) 

உடைக்காகவும் நீங்கள் கவலைப்படுகிறதென்ன? காட்டுப் புஷ்பங்கள் எப்படி வளருகிறதென்று கவனித்துப் பாருங்கள்; அவைகள் உழைக்கிறதுமில்லை, நூற்கிறதுமில்லை; (28)

என்றாலும், சாலொமோன் முதலாய் தன் சர்வ மகிமையிலும் அவைகளில் ஒன்றைப்போலாகிலும் உடுத்தியிருந்த்தில்லை என்று, உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். (29) 

அ. மார்க்ஸ் எடுத்தாண்டிருப்பதில் 27 – ஆவது வசனம் இல்லை. ஆனால், 26 – 29 வசனங்கள் என்று குறிப்பிட மட்டும் செய்வார். யார் இதையெல்லாம் புரட்டிப் பார்த்து வாசிக்கப் போகிறார்கள் என்ற அசட்டைத்தனம். சிஷ்யப்பிள்ளைகளுக்கு இப்படி உளறுவது அசாதாரண பைபிள் ஆகிவிடும். நாலு இடத்தில் இதை மேற்கோள் காட்டி வாயடிக்க அது போதுமே. 

*2 நூலிலும் ‘The’ மிஸ்ஸிங். மீண்டும் அச்சுப் பிழைதானோ? அல்லது கட்டுரையை அந்த லட்சணத்தில் படித்திருப்பாரோ? இவர்தான் ஒரு தகவல் பிழையை வைத்துக் கொண்டு (அதுவும் நான் அதை ஒப்புக்கொண்ட பின்னும், மேற்கொண்டு சரியான தகவலைப் பெற்றுக் கொடுத்த பின்னும்) அக்கட்டுரையை வாசிக்காமலேயே மோசமான கட்டுரை என்று சொல்பவர்! 

*3 சனாதன மார்க்சியர்கள் என்று தான் எழுதியது இப்படி அச்சுப் பிழையாகிவிட்டது என்று நேரில் சந்திக்க நேர்ந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அ. மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டார். என்றாலும், வார்த்தையின் சுவை கருதி தொடர்ந்திருக்கிறேன். 

*4 இந்தியச் சூழலுக்கும் இது பொருந்தி வருவதை உணரலாம். டாக்டர். அம்பேத்கர் தமது “Who were the Shudras?” (இங்கு வாசிக்கலாம்) என்ற நூலில் பார்ப்பனர்களுக்கும் சத்திரியர்களுக்கும் நிகழ்ந்த போராட்டத்தில், பார்ப்பனர்களால் வெற்றி கொள்ளப்பட்ட ஒரு பிரிவு சத்திரியர்களே சூத்திரர்களாக்கப்பட்டனர் என்று விவரித்துச் செல்வார். வலுவான வரலாற்று ஆதாரங்களுடன் இக்கருத்தை இதுவரையிலும் நிரூபிக்க இயலவில்லையெனினும், மிகுந்த ஏற்புடைய கருத்தாக்கமே. கட்டுரைக்கு பொருத்தமுள்ள புள்ளியாக வடஇந்தியச் சூழலில் நீட்ஷே குறிப்பிடும் மதகுருமார் X போர்க்குணம் மிக்க உயர்குடியினர் இருதரப்புக்கிடையில் நிகழ்ந்த மோதலின் உதாரணமாக இதைக் காணலாம். தமிழகச் சூழலில் சங்ககாலப் பண்பாட்டில் – குறிப்பாக, கடையெழு வள்ளல்கள் பற்றிய குறிப்புகள் மேலோர் அறத்தின் வெளிப்பாடுகளை உணர்த்துவதாகக் கொள்ளமுடியும். 

*5 சற்றே விரிவான விளக்கங்களுக்கு வாசிக்க தத்துவம் – நடைமுறை – கலை: சில குறிப்புகள் 

*6 இது தொடர்பாக வாசிக்க வேண்டிய அருமையான நூல், Alberto Manguel என்பார் எழுதிய A History of Reading. British Council Library மற்றும் MIDS நூலகம் இரண்டிலும் இருக்கிறது. பல வருடங்களுக்கு முன்பாக வாசித்தது. நூலாசிரியர் கண்பார்வை இழந்திருந்த போர்ஹே – வுக்கு தமது இளவயதில் புத்தகங்களை வாசித்துக் காட்டியவர் என்பது இதில் மற்றொரு சுவாரசியம்.

விமர்சனம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »
%d bloggers like this: