ஒரு மொட்டைக் கதைக்கு எழுதிய தட்டைத் திரைக்கதை

ஒரு பெரிய பட்ஜெட் படத்தை பாதியில் தொங்கலில் விட்டு, இயக்குனர் ஆவதற்கான பிரயத்தனத்தில் இருக்கும் ஒருவரின் பொருட்டு எழுதித் தந்த திரைக்கதை இது. இதுவும் தொங்கலுக்குப் போய் ஒரு வருடம் ஆகப்போகிறது.

சூப்பர் மேன், ஸ்பைடர் மேன், ஜேம்ஸ் பாண்ட், எம்ஜிஆர் படங்களில் இருந்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பல காட்சிகளோடு, மேஜிக்கும் பீரியட் பேக் ட்ராப்பும் கலந்து அவர் சொன்ன ஒரு துப்பறியும் கதையைத் தட்டி மெருகேற்றி எழுதியது.

அவர் சொன்ன கதையில் இருந்த ஒரு பெரிய ஓட்டையைச் சுட்டிக்காட்டி மாற்ற விழைந்தபோது, மனுசர் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவே இல்லை. கதை அமைப்பும் தெரியாமல், திரைக்கதையும் தெரியாமல், காமிரா காட்சி அமைப்புகளும் தெரியாமல் தொழில்நுட்பம் மட்டுமே தெரிந்துவைத்துக்கொண்டு இயக்குனர்களாகிவிடும் இத்தகையோரால்தான், புதிய திசைகளில் நகரும் முயற்சிகள் அவ்வப்போது எழுந்தபோதும், தமிழ் சினிமா விழுந்த குட்டையிலேயே இன்னமும் ஊறித் திளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

திரைக்கதையில் இருந்து சில காட்சிகள். கதைக் கருவுக்கு அப்பாற்பட்டு என் கற்பனையில் விரிந்தவை.

 

காட்சி 1:

இரட்டை வட்டத்தின் நடுவில் தங்க முலாம் பூசப்பட்டுத் தகதகக்கும் செப்புத் தகட்டில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்  மலையாள எழுத்துகள், குறியீடுகள் மீது குவிந்திருக்கும் கேமரா மெல்ல மேலெழுகிறது.

இரு வட்டங்களுக்கு இடையில் அடைத்து வைக்கப்பட்ட கண்ணாடிக் குடுவைகள், ஊதுபத்திக் குச்சிகள் சொருகி வைக்கப்பட்ட சிறு மண் குடுவைகள்.

காமிரா அவற்றை ஒருமுறை சுற்றிச் சுழல்கிறது.

சொருகிவைக்கப்பட்ட ஊதுபத்திக் குச்சிகள் கொண்ட ஒரு சிறு மண்குடுவையில் இருந்து எழும் புகையில் நிலை கொள்கிறது.

மெல்ல வலப்புறமாகச் சுழன்று அடைத்த குடுவையைக் காட்டுகிறது.

நன்றாக அடைக்கப்பட்ட ஒரு கண்ணாடிக் குடுவைக்குள், தேள், பூரான், அரணை, சிறுபாம்பு, விஷ வண்டு ஐந்தும் அடைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

தேள் குடுவையை அடைத்திருக்கும் `கார்க்`கில் தலைகீழாக நின்று தனது கொடுக்கைத் தயாராக வைத்திருக்கிறது.

விஷப் பூச்சிகள் குடுவையின் அடிப்பாகத்தில் தாக்கும் நிலையில் தயாராக இருக்கின்றன. விஷ வண்டு ரீங்கரித்துப் பறந்துபடி இருக்கிறது.

ஒன்றை ஒன்று தாக்கிக்கொள்கின்றன.

நான்கும் இறந்த பிறகு மெல்ல கீழே இறங்கும் தேள், அவற்றின் உடலில் தனது கொடுக்கை செலுத்தி உறிஞ்சுகிறது.

தங்க நிறத்தில் ஜொலிக்கிறது.

 

காட்சி 2:

தங்க நிறத்தில் ஜொலிக்கும் தேளின் கொடுக்கில் இருந்து, zoom out ஆகும் காமிரா, கண்கள் சொருகிய நிலையில் அதைக் கண்டு களித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நபரின் கண்களில் குவிந்து அவரைக் காட்டுகிறது.

30 வயதை ஒத்த இளைஞர் ஒருவர், அலங்கரிக்கப்பட்ட நாற்காலி ஒன்றில்,போதையில் கண்கள் சொருகிய நிலையில் கை – கால்களைத் தளர்த்தி பரத்தி அமர்ந்திருக்கிறார். தான் கண்ட காட்சியைக் கண்டு எக்களித்துச் சிரிக்கிறார்.

‘குத்து! குத்து!’ என்று தனது வலது காது மடலை மடக்கிக் காட்டுகிறார்.

தேளின் உருவம் பொறித்த சூடான இரும்பு முத்திரையைக் கொண்ட நீண்ட கம்பி ஒன்று அவரது காது மடலை நோக்கி நகர்ந்து செல்கிறது.

ஒரு கை அமர்ந்திருக்கும் நபருக்குப் பின்னால் இருந்து அவரது காது மடலை மடக்குகிறது.

இரும்பு முத்திரை அவரது காது மடலுக்குப் பின்னே பதிந்து புகை எழுகிறது.

அந்த இளைஞர் வீறிட்டு அலறி எழுந்து இரட்டை வட்டத்தைச் சுற்றி ஓடுகிறார். தடுமாறி கீழே விழுகிறார். மூச்சிரைத்து வீழ்ந்து கிடக்கிறார்.

தங்க நிறத்தில் தகதகக்கும் தேள் அடைத்த குடுவைக்குள் இருந்து தங்க நிற ஜுவாலை கொண்ட புகைச் சுழல் எழுந்து, அவரை நோக்கிச் செல்கிறது.

அவரது காது மடலின் பின்னே பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் தேள் முத்திரைக்குள் புகுகிறது.

சில நொடிகள் ஜொலிக்கிறது.

அவர் கண்கள் காண்பதெல்லாம் தங்கமாக ஜொலிக்கின்றன.

“தங்கம் தங்கம்” என்று இளைஞர் மகிழ்ச்சியில் கொந்தளித்துச் சிரிக்கிறார்.

சில நொடிகளில் காதுமடலின் பின்னே ஜொலிக்கும் நிறங்கள் பலவாக மாறி இறுதியில் பச்சை நிறமாக மாறுகிறது.

இளைஞர் கதறத் தொடங்குகிறார்.

கதறிக் கதறி கைகால்கள் வலிப்பு வந்து போல் இழுத்துத சரிந்து இறக்கிறார்.

அவரது காது மடலின் நுனி மட்டும் நீலமாக மாறுகிறது.

காமிரா இரட்டை வளையத்தை விறுவிறுவென்று வேகமாகச் சுழல்கிறது.

கைகளை அகல விரித்து முதுகைக் காட்டி நிற்கும் ஒரு உருவத்தின் மீது குவிகிறது.

 

காட்சி 3:

டைட்டில்ஸ்

மலையாள மாந்தரீகப் பாரம்பரியத்தை காட்சி ரூபமாக விளக்கியபடி டைட்டில்ஸ்.

 

காட்சி 7:

பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பத்திரிகை அலுவலகம்.

டைப்ரைட்டர்கள் படபடக்கும் ஓசை.

அவற்றினூடாக நாயகன் நடந்து வருகிறார்.

காமிரா அவர் தோள்பட்டையூடாகப் பயணிக்கிறது.

தோள் உயர அளவில், கண்ணாடி பொருத்தப்பட்டிருக்கும் கதவினூடாக பார்த்து, கதவை லேசாகத் திறந்து, “மே ஐ கம் இன் சார்?” என்கிறது நாயகன் குரல்.

“யெஸ்” என்று கண்டிப்பான குரல் காமிராவிற்கு முதுகை காட்டியிருக்கும் நாற்காலியின் பின்னிருந்து கேட்கிறது.

கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைகிறார் நாயகன்.

“ஐ ஆம் ________; ___________________ ஃப்ரம் மெட்ராஸ்.”

“வெல்… யூ ஆர் 3 மினிட்ஸ் இயர்லி.”

“யெஸ் சார். நான் எப்பவுமே இருக்கவேண்டிய இடத்தில 3 நிமிஷத்துக்கு முன்னாடியே இருப்பேன்.”

பத்திரிகை எடிட்டர் (தேங்காய் சீனிவாசன் பாணியில்): “குட்! குட்! உன்னோட முழு ப்ரொஃபைலும் வந்திடுச்சு. 3 நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி ஸ்பாட்டுல நிப்ப, 3 நிமிஷத்துக்குள்ள தேவையான தகவலை சேகரிச்சிடுவ, 3 நிமிஷத்துக்குள்ள தேவையான பேட்டிய எடுத்துடுவ… கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?”

நாயகன்: (அப்பாவித் தனமாக) “இன்னும் இல்லைங்க சார்.”

எடிட்டர்: (முறைத்துப் பார்க்கிறார்) “குட் குட். யூ ஆர் லக்கி. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு… தினம் 3 மணி நேரம் பொண்டாட்டி பேச்சை கேட்கணும்… ராத்திரி ஒரு மணிநேரம். யங்க் கய். உனக்கு இதெல்லாம் புரியாது. காதல் கீதல்… ?”

நாயகன்: (அசடுவழிந்தபடி) “நோ… நத்திங் சார்.”

எடிட்டர்: “வெரி குட். வெரி குட். காதலுக்கு ஒரு நாளைக்கு 12 மணி நேரம். யூ ஆர் லக்கி. காதல் இல்ல. கல்யாணம் இல்ல. சோ, ஒரு நாளைக்கு 14.00 மணி நேரம் பத்திரிகைக்காக நீ வேலை செய்யுற. குட். உனக்கு க்வார்டர்ஸ் எல்லாம் ஒதுக்கியாச்சு. தங்கிக்கலாம். சமையல்காரன், பியூன், அட்டெண்டர் எல்லாம் இருப்பாங்க. (முறைத்து) நோ வுமன். பெண் வாசனையே இருக்கக்கூடாது. அண்டர்ஸ்டுட்!” (முறைக்கிறார்)

நாயகன்: “யெஸ் சார்!”

எடிட்டர்: “வேலை கெட்டுடும் மேன்! வேலை கெட்டுடும்!” (உதட்டை பிதுக்கியபடி மேல் நோக்கி வெறிக்கிறார்).

பழங்காலத்து கறுப்பு டெலிஃபோன் மணி அடிக்கிறது.

டெலிஃபோனை முறைக்கிறார்.

தயங்கி எடுக்கிறார்.

மறுமுனையில் ஒரு பெண் குரல் கீச்சிட்டுக் கத்துகிறது.

எடிட்டர்: (டெலிஃபோனின் வாய் பகுதியை மூடி)” லைஃப் இஸ் எ நான்சென்ஸ். வைஃப் இஸ் எ நியூசென்ஸ்! டோண்ட் கெட் இண்டு எனி வுமன் இன் திஸ் ஐலேண்ட்!”

 

காட்சி 18:

நிகழ்ச்சி தொடங்குவதற்கு முன்பாக மாஜிக் நிபுணர் சிறிய உரையாற்றுகிறார்.

மாஜிக் நிபுணர்: “இந்தப் பத்து நாட்கள் நடந்த மேஜிக் ஷோ – வுடைய கடைசி நாள் இன்று. இன்னைக்கு இதுவரை எந்த மெஜிஷியனும் செய்யாத சில மேஜிக் காட்சிகளை செஞ்சு காட்டப் போறேன். அதை பார்க்கிறதுக்காக, சில முக்கியமான விஐபி -க்கள் இங்க வந்திருக்காங்க. அவங்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த நன்றி. என் மேஜிக் ஷோவை தொடர்ந்து ஒருவாரமா சிலர் தினம் வந்து பாத்துட்டு இருக்காங்க. அவங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

(காமிரா சட்டென்று இன்ஸ்பெக்டர் மீது குவிகிறது. அவர் சங்கடத்திலும் எரிச்சலிலும் நெளிகிறார்).

இந்த உலகத்துல பலமானதுதான் வாழும்னு பலபேர் நினைக்கிறாங்க. ஆனால், பலம் இல்லாததுதான் தாக்குப் பிடிச்சு வாழும்னு நான் நினைக்கிறேன். அதுதான் இன்னைக்கான மேஜிக் ஷோ. பார்த்து ரசிச்சு பாராட்டுங்க, சந்தோஷப்படுங்க.”

கூட்டத்தினர் கரகோஷம்.

மேடையின் இருபுறமிருந்து நுழையும் உதவியாளர்கள், ஒரு பக்கம் கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட முயல் ஒன்றைக் கொண்டுவந்து வைக்கிறார்கள். மறுபக்கம் கண்ணாடிக்கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட மலைப் பாம்பு ஒன்றை வைக்கிறார்கள்.

இரண்டு கூண்டுகளையும் இணைக்கும் ஒரு நீண்ட கண்ணாடிக் கூண்டை இருவர் சுமந்து வந்து இரண்டுக்கும் இடையே பத்திரமாக வைக்கிறார்கள்.

உதவியாளர்கள் அனைவரும் மேடையின் ஓரத்திற்கு போய் நிற்கிறார்கள்.

மேஜிக் நிபுணர்: “இப்போ, இந்த இரண்டு கூண்டுகளோட கதவுகளைத் திறக்கப் போறேன். முயலை மலைப் பாம்பு முழுங்கிடுமா? இல்ல, முயல் தப்பிச்சுக்குமா? நீங்களே பாருங்க.”

சொல்லிவிட்டு கையை உயர்த்துகிறார்.

இரண்டு கூண்டுகளின் கதவுகளும் பெருத்த பின்னணி ஓசையில் திறக்கின்றன.

முயல் மிரட்சி கொள்கிறது. மலைப் பாம்பு மெதுவாக அசைகிறது. நாக்கை நீட்டி முகர்ந்து முயல் இருக்கும் கூண்டை நோக்கி மெதுவாக அசைந்து முன்னேறுகிறது.

மலைப் பாம்பு முயல் இருக்கும் கூண்டை நெருங்குகிறது. முயல் மேலும் மிரட்சியடைகிறது.

மாஜிக் நிபுணர் தனது கைகளை தேய்த்து காற்றில் ஊதுகிறார்.

(கூட்டத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நாயகன், மேஜிக் நிபுணரின் கைகளைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறான்)

தகதகக்கும் வெள்ளி நிறப் புகை காற்றில் மிதந்து கண்ணாடிக்  கூண்டிற்குள் ஊடுருவிப் புகுந்து முயலின் உடலுக்குள் பாய்கிறது.

முயலின் கண்கள் சிவக்கின்றன. முயல் சிலிர்த்து விறைத்து நிற்கிறது.

மலைப் பாம்பு அதை நெருங்கியவுடன் சடாரென்று, முயல் கீரிப்பாம்பாக உருமாறுகிறது.

சீறிப்பாய்ந்து மலைப் பாம்புடன் சண்டையிடுகிறது.

சில நிமிடங்களில் மலைப் பாம்பு ரத்த வெள்ளத்தில் மிதக்கிறது.

கீரிப்பிள்ளை மெதுவாக மீண்டும் முயலாக மாறுகிறது. முயல், இறந்து கிடக்கும் மலைப்பாம்பிற்கு அருகில் இருந்து தூர ஓடி நின்று மிரட்சியோடு பார்க்கிறது.

அரங்கத்தில் இருக்கும் கூட்டத்தினர் இக்காட்சியை பார்த்து அதிர்ச்சியில் அமைதியாக இருக்கின்றனர்.

மாஜிக் நிபுணர் மேடையின் மையத்திற்கு வருகிறார்.

மாஜிக் நிபுணர்: (பார்வையாளர்களை நோக்கி) “பலமானது ஜெயிக்குமா? பலவீனமானது ஜெயிக்குமா?” என்று கேள்வி தொடுக்கிறார்.

கூட்டத்தினர்: “பலவீனமானதே ஜெயிக்கும்” என்று கூச்சலிடுகின்றனர்.

மாஜிக் நிபுணர் குரூரமாகப் புன்னகைப்பது க்ளோஸ் அப்பில்.

விஐபி காலரியில் இருப்பவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்திருப்பது மிட் – க்ளோஸ் அப்பில்.

சுதாரித்துக் கொண்டு அவர்களும் கைதட்டுகிறார்கள்.

காமிரா மேடையை நோக்கித் திரும்புகிறது.

 

காட்சி 19:

மாஜிக் நிபுணர் மேடையின் நடுவே வந்து குனிந்து கரகோஷத்தை ஆமோதித்து ஏற்றுக் கொள்கிறார். பின்னணியில், உதவியாளர்கள், கூண்டுகளை மேடையை விட்டு அகற்றுகிறார்கள்.

மாஜிக் நிபுணர்: “மேலும் சில அற்புத காட்சிகளைக் கண்டு மகிழுங்கள்,” என்று சொல்லி மேடையின் நடுப் பகுதியில் பின்னே நகர்ந்து செல்கிறார். உதவியாளர்கள் வேறு கூண்டுகளை கொண்டு வந்து வைக்கிறார்கள்.

 

காட்சி 20:

பாடல் காட்சி. பாடல் காட்சியினூடாக, பல்வேறு மேஜிக் காட்சிகள் நிகழ்த்திக் காட்டப்படுகின்றன.

பெரிய மீனை சிறிய மீன் விழுங்குவது, பாம்பைத் தவளை விழுங்குவது, புறா பருந்தாக மாறி சண்டையிடுவது போன்ற காட்சிகள் பாடலின் ஊடாகக் காட்டப்படுகின்றன.

பாடலின் முடிவில் மாஜிக் நிபுணர், பார்வையாளர்களின் கரகோஷத்தை ஏற்றுக்கொண்டு குனிந்து மேடையில் இருந்து மறைகிறார்.

 

காட்சி 22:

ஒரு நாளிதழ் உதறப்பட்டு விரிக்கப்படுகிறது.

விரியும் பேப்பரில் உள்ள நியூஸ் ஐட்டங்களின் மீது குவியும் கேமிரா.

“தினப் பருந்து” – எழுத்துக்கள். பாம்பைத் தன் அலகில் கவ்வியிருக்கும் பருந்தின் உருவம் – லோகோ.

“உண்மை உங்கள் கைகளில்” என்ற டேக் லைன்.

பேப்பரைப் பிடித்திருக்கும் கை பேப்பரை உதறுகிறது.

தலைப்புச் செய்தியாக “மேஜிக் மன்னன் ____________”.

காணாமல் போன செட்டியார் மகன் பற்றிய விளம்பரம்.

பேப்பரை வேகமாக மடித்து வைக்கும் கைகள்.

கோட் சூட்டில் கம்பீரமாக உட்கார்ந்திருக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் சலிப்போடு பேசுகிறார்: “என்னய்யா இது காலங்காத்தால! அந்த செட்டியார் சும்மான்னு இருக்கமாட்டானா?”

டெலிஃபோன் மணி அலறுகிறது.

தயங்கி எடுக்கிறார் இன்ஸ்பெக்டர்.

அடுத்த முனையில் குரலொன்று கோபமாக பேசுகிறது.

“எஸ் சார்! எஸ் சார்!” என்று பதற்றத்தோடும் பணிவோடும் இன்ஸ்பெக்டர்.

டெலிஃபோன் ரிசீவரை வைத்துவிட்டு, ஏட்டை நோக்கி,

இன்ஸ்பெக்டர்: “க்ரைம் சீனே இல்லாம, க்ரைம எப்படிய்யா கண்டுபிடிக்கிறது? என் பையன் காணாம போகல, கொன்னுட்டாங்க கொன்னுட்டாங்கன்னு அந்தக் கிழம் அலறுதுய்யா” என்று எரிச்சலோடு சலித்துக்கொள்கிறார்.

ஏட்டு: “சார்! கடைசியா அவர் பையன் இருந்த இடத்தை போய் அலசிடலாம் சார். காணாம போனாலுஞ்சரி, கொலை செஞ்சிருந்தாலும் சரி, அதுதானே சார், க்ரைம் சீன்!” என்கிறார்.

இன்ஸ்பெக்டர்: (ஏட்டை பெருமித்தோடு பார்த்து) “பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணக்கும். என்னோட கூடவே இருந்து நீயும் என்னை மாதிரியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேய்யா! கமான்!” என்று சொல்லி, ஏட்டை தோளில் தட்டிக் கொடுத்து, இருவரும் கிளம்புகின்றனர்.

 

காட்சி 30:

செட்டியார் மகன் பங்களாவின் தோட்டத்தின் பின்புறமாக வரும் நாயகனும் நாயகியும் பின்பக்க வேலியை அகற்றி உள்ளே நுழைகிறார்கள். தோட்டத்தில் ஒரு மரத்தில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஏணியை எடுத்து வந்து, ஒரு ஜன்னலுக்குக் கீழே வைத்து அதன் மீதேறி ஜன்னலை சிறு கொடுக்கியின் மூலம் திறக்கிறான் நாயகன். அறைக்கு உள்ளே இறங்கி நாயகியை மேலே ஏறி வர சைகை செய்கிறான். நாயகியும் ஏணியின் மேலேறி ஜன்னல் வழியாக  தாழ்வான அறைக்குள் குதிக்கிறாள்.

மங்கலான வெளிச்சம் படர்ந்த படுக்கை அறை. “இங்கே ஒன்னும் இல்லை, நான் ஏற்கனவே அலசிட்டேன்,” என்று மெதுவாகச் சொல்லி, பின் தொடர்ந்து வருமாறு அவளுக்குச் சைகை செய்து கதவருகே சென்று மெல்லத் திறந்து பார்க்கிறான். படுக்கை அறைக்கு வெளியே பரந்த ஹால். ஒரு வேலையாள், எதிர்ப்புறச் சுவற்றில் இருக்கும் பெரிய புகைப்படம் ஒன்றைத் துடைத்துவிட்டு, துண்டை உதறிவிட்டு, ஹாலை விட்டு வெளியேறி கதவைச் மூடுகிறான்.

எதிர்ப்புற அறை பூசை அறை என்று தோற்றத்திலேயே தெரிகிறது. நாயகன் கதவை மேலும் சற்று அகலத் திறந்து யாரும் இல்லை என்று உறுதி செய்துகொண்டு, கதவைத் திறந்துகொண்டு பூசை அறையை நோக்கிச் செல்கிறான். நாயகி பின் தொடர்கிறாள்.

பூசை அறையின் கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கிறது. திரும்பிவிடலாமா என்ற யோசனையுடன் நாயகன் தயங்கி நிற்கிறான். சற்றென்று விறைப்பாகி, கதவில் காதை வைத்து உற்றுக் கேட்கிறான். நாயகி புரியாமல் விழித்தபடி அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஏதோ சொல்ல முற்படுகிறாள். வாய் மீது விரலை வைத்து பேசாதே என்று எச்சரிக்கிறான்.

யோசித்தபடி அவளை நெருங்கி “பூனை” என்று காதில் கிசுகிசுக்கிறான்.

நாயகி புரியாமல் மேலும் கீழும் பார்த்து, எங்கே என்று சைகையில் கேட்கிறாள்.

கதவைக் காட்டி, “பூட்டிய அறைக்குள்ள பூனை,” என்று கிசுகிசுக்கிறான்.

“அதுக்கென்ன?” என்று புரியாமல் கேட்கிறாள்.

“பூனை சமையலைறைக்குள்தான் சாமான்களை உருட்டும்,” நாயகன்.

“ஆமால்ல,” ஆச்சரியப்பட்டபடி நாயகி, “தெரியாம மாட்டிட்டு இருக்கும் பாவம். கதவ திறந்து விட்டு காப்பாத்திடலாமா?” என்று கொஞ்சும் தொனியில் கேட்கிறாள்.

“நாம பூனைய காப்பாத்தவா வந்திருக்கோம்?” என்று சொல்லி முறைக்கிறான் நாயகன். “பூசை அறைக்குள்ள பூனை ஏன் போனது?” என்று சில நொடிகள் யோசித்தபடி, ஒரு முடிவிற்கு வந்தவனாக, தனது சட்டையின் உள் பாக்கெட்டிற்குள் கையை விட்டு, பளபளக்கும் சிறிய கம்பி ஒன்றை எடுக்கிறான்.  அதன் மேல் பாகத்தை அழுத்தி இழுத்தவுடன் அது மேலும் சற்று நீண்டு முனையில் இருபக்கமும் சிறு கம்பிகள் வெளிப்படுகின்றன.

அக்கம்பியை கவனமாக பூட்டின் சாவித் துவாரத்திற்குள் நுழைத்துத் திருப்புகிறான். காமிரா பூட்டிற்குள் ஜூம் ஆகி, உள்ளே சென்ற கம்பி திருகித் திருகி, பூட்டின் லீவரைத் தள்ளித் திறப்பதை காட்டுகிறது. பூட்டு திறக்கும் லேசான க்ளிக் சத்தம்.

பூட்டின் உள்ளிருந்து காமிரா ஜூம் அவுட்.

பூட்டில் இருந்து கம்பியை எடுக்காமல், தாழ்ப்பாளில் இருந்து லாவகமாக பூட்டை எடுத்து கதவைத் திறக்கிறான் நாயகன்.

மியாவ் என்ற சத்தம் சன்னமாக கேட்கிறது.

மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து கொண்டு இருவரும் உள்ளே நுழைகிறார்கள். விஸ்தாரமான பூசை அறை முழுக்க, சாமிப் படங்களும் பூசை சாமான்களும் நிறைந்திருக்கின்றன. அறையின் எதிர் முனையில் சில விக்கிரகங்களும் அவற்றின் பாதங்களுக்கடியில் பூசைப் பொருட்களும் இருக்கின்றன. காமிரா ஒருமுறை அறையை சுற்றிச் சுழன்று, எதிர்ப்புறம் இடது மூலையில் பதுங்கி நின்று அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் பூனையின் மீது குவிகிறது.

அதைக் கண்டதும் நாயகி, “அச்சோ, பாவம் குட்டி,” என்று கொஞ்சும் தொனியில் அதை நோக்கி கையை நீட்டி வரச் சொல்கிறாள். தயங்கி மிரட்சியுடன் பார்க்கும் பூனை சரேலெனப் பாய்ந்து, அவர்களைத் தாண்டி லேசாகத் திறந்திருக்கும் கதவு இடுக்கின் வழியாக வெளியே ஓடிவிடுகிறது.

ஓடும் பாய்ச்சலில் ஒரு வெங்கலச் சொம்பு அதன் கால்பட்டு உருள்கிறது.

அதன் எதிர்பாராத பாய்ச்சலில் பயந்து பின்னே சாய்ந்து விழ இருக்கும் நாயகியை சட்டென்று தாங்கிப் பிடிக்கிறான் நாயகன். அலற முற்படும் அவள் வாயை அழுத்தி சத்தம் வெளிப்படாமல் தடுக்கிறான்.

அதே சமயம், உருண்டோடும் வெங்கலச் சொம்பு மேலும் உருளாமல் தன் காலால் தடுக்கிறான். அது இருந்த இடத்தில் உருண்டபோது ஏற்பட்ட சத்தத்தையும் தன் அருகில் உருளும்போது ஏற்பட்ட சத்தத்தையும் நொடிப் பொழுதில் கூர்ந்து கவனிக்கிறான்.

தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் நாயகியை நேராக நிற்கச் செய்கிறான். அவள் தன் கலைந்த ஆடையைச் சரி செய்து கொண்டு வெட்கப்பட்டு ஒதுங்கி நின்று கதவை இறுகச் சாத்துகிறாள்.

அவளைப் பொருட்படுத்தாத நாயகன், அந்த வெங்கலச் சொம்பை கையில் எடுத்து, தான் நின்ற இடத்தில் லேசாகத் தட்டி அதன் ஒலியைக் கவனித்து, பூனை நின்றிருந்த சுவர் மூலைக்கு அருகாகச் சென்று அங்கும் தட்டி ஒலியைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். தரையின் ஒலிக்கு மாறாக மரத்தின் ஒலி ஏற்படுவதை கவனிக்கிறான்.

எழுந்து நின்று சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான். சட்டென்று திரும்பி விக்கிரகங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கூர்ந்து பார்க்கிறான். விக்கிரகங்களின் பாதங்களுக்கிடையில் பதிக்கப்பட்டிருக்கும் வழுவழுப்பான மணிகளை நோக்கி அவன் பார்வை குவிகிறது. நெருங்கிச் சென்று அவற்றை உற்றுப் பார்க்கிறான். தங்க நிறத்தில் ஜொலிக்கும் கல்லை யோசித்தபடி அழுத்துகிறான். அது உள்ளே அழுந்துகிறது. மரம் கிறீச்சிடும் ஓசை மெலிதாகக் கேட்கிறது. பூனை அமர்ந்திருந்த இடத்தில் தரையில் பதிக்கப்பட்ட மரக் கதவு உள்புறமாகத் திறக்கிறது. இருட்டில் கீழே செல்லும் மரப்படிக்கட்டுகள் தெரிகின்றன.

சட்டைப் பையில் இருக்கும் பேனைவை எடுத்து அழுத்துகிறான். அதன் முனையில் இருந்து கூர்மையான டார்ச் ஒளி வீசுகிறது. ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாயகியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு டார்ச் லைட் ஒளியில் படிக்கட்டுகளில் இருவரும் கீழே இறங்குகிறார்கள். படிகளின் இறுதியில் பக்கவாட்டுச் சுவரின் மீது டார்ச் ஒலியைப் பாய்ச்சும் நாயகன், அங்கு ஸ்விட்சுகள் இருப்பதைக் கண்டுகொள்கிறான். ஒவ்வொரு ஸ்விட்சாக போடப் போட வலப்பக்கம் ஒரு பெரிய ஹாலில் ஒவ்வொரு விளக்காக எரியத் தொடங்குகிறது.

வலப்பக்க சுவரெங்கும் அலமாரிகளில் கண்ணாடிப் பெட்டிகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. நாயகன் அதை நோக்கி நகர, பின் தொடரும் நாயகி பயத்தோடு நாயகனின் தோளைப் பற்றிக் கொள்கிறாள். இடப்புறமாகத் திரும்பும் நாயகன் இடப்புறச் சுவற்றின் கீழ் குள்ளமான ஒரு பயங்கர உருவச் சிலை இருப்பதைக் காண்கிறான் (குட்டிச் சாத்தான்). அதன் கீழே பூசை நடந்திருப்பதற்கான அடையாளங்கள் தென்படுகின்றன. சீராக அடுக்கி வைக்கப்பட்ட சிறு மண் பாண்டங்கள், வேர்கள், தகடுகள், வெள்ளை மாவில் எழுதப்பட்ட புரியாத குறியீடுகள்.

நாயகன் வலப்புறச் சுவற்றின் அலமாரிகளில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கண்ணாடிக் கூண்டுகளைப் பார்வையிடுகிறான். ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு விஷப் பூச்சி, சிறு விலங்கு மிரட்சியோடு கூண்டின் மூலையில் ஒதுங்கியிருக்கின்றன. சில இவர்களைக் கண்டதும் கூண்டிற்குள் அலைபாய்கின்றன. வரிசையாக அவற்றைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டுவருகிறார்கள். வரிசையின் இறுதியில் ஒரு கண்ணாடிக் கூண்டு லேசாக ஒளிர்வதைக் கவனிக்கிறார்கள். அதை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். பிற கூண்டுகளை விட கனமான – கடினமான கண்ணாடியால் ஆன கூண்டு. அதற்குள் தங்க நிறம் ஜொலிக்கிறது. நெருங்கிச் செல்கிறார்கள்.

சரேலென கண்ணாடிக் கூண்டின் முன்புறம் தகதகக்கும் தேள் ஒன்று சீறிப்பாய்ந்து தன் கொடுக்கால் கண்ணாடியில் கொட்டுகிறது. அதன் கொடுக்கு தங்க நிறத்தில் ஜொலிக்கிறது.

நாயகன், தன் உள்பாக்கெட்டில் இருந்து எடுக்கும் சிறு கேமராவைக் கொண்டு அதைப் படம் பிடிக்கிறான். ஃப்ளாஷ் லைட் ஒளியில் தேள் மேலும் சீறுகிறது. இருவரும் பின்னே நகர்ந்து அதை உற்றுப் பார்க்கிறார்கள்.

நாயகன், “இங்க இருக்கிறது நல்லதில்ல” என்று சொல்லி அவசர அவசரமாக, அந்த கண்ணாடிக் கூண்டுகளையும், பூசை நடந்த இடம், அகோரமான சிலை அனைத்தையும் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு, நாயகியை அழைத்துக்கொண்டு, மாடிப்படியை நோக்கிச் சென்று விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு இருவரும் மேலே ஏறுகிறார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால், தேளின் தங்க ஒளி மங்கி மறைகிறது.

மேலேறி, பூசை அறைக்குள் வந்து ரகசியக் கதவை மூடி, பூசை அறைக் கதவையும் பூட்டிவிட்டு, மீண்டும் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து சற்று நின்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறார்கள்.

“சரி கிளம்பு” என்று சொல்லி நாயகியின் கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு ஜன்னலை நோக்கி விரைந்து செல்கிறான். ஜன்னலை இருவரும் நெருங்கும்போது, அவர்களுக்குப் பின்னால், கதவு தாழிடப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.

அறையின் கதவைத் தாழிட்டு ஒரு மர்ம உருவம் அவர்களை வெறித்துப் பார்த்து நிற்கிறது.

அவ்வுருவம் நாயகனை தாக்கத் தொடங்குகிறது. பூட்டிய அறைக்குள் இருவருக்கும் லாவகமான சண்டைக் காட்சி. நாயகன் அந்த மர்ம உருவத்தைக் காயப்படுத்திவிட, அது இவர்கள் வந்த ஜன்னல் வழியாக தாவிக் குதித்துத் தப்பிச் சென்றுவிடுகிறது. நாயகி உடன் இருப்பதால் அதைப் பின் தொடராமல், விட்டுவிடுகிறான். இருவரும் ஏணியின் மூலம் கீழே இறங்கிச் செல்கிறார்கள்.

 

காட்சி 34:

காலை 8 மணியளவுப் பொழுது. மலைப்பாங்கான காட்டிற்குள் நாயகி முன்னே நடக்க, நாயகன் பின் தொடர்ந்து செல்கிறான். பசுமையான செடி கொடிகளை விலக்கி நடந்தபடி செல்பவர்கள் முன்னால், சட்டென்று சிறு பாறைகள் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு சிறிய வெட்டவெளி விரிகிறது. அதற்கு அப்பால் படர்ந்திருக்கும் பசுமையான செடிகொடிகளும் நெருக்கமான மரங்களும்.

மலைச் சரிவின் இடப்பக்கம், பெரும் பள்ளத்தாக்கு. அதன் விளிம்பில் ஆளுயர பத்ரகாளிச் சிலை. அதன் முன்னே பூசை செய்து பல மாதங்கள் ஆனதற்கான அடையாளங்கள். அம்மன் சிலைக்கு நேரெதிரே மலைச்சுவற்றுக்கு முன்பாக பலிபீடம் போல தோற்றம் தரும் ஒரு பாறை. அதில் பிணைத்துக் கட்டுவதற்கு ஏற்றபடி பாறையில் புதைக்கப்பட்ட சிறு கம்பி வளைவுகள். மேற்புறத்தில் பாறையில் புதைந்திருக்கும் மற்றொரு சிறு கம்பி வளைவு.

அம்மனை பயத்துடன் கும்பிட்டு நாயகனை நோக்கித் திரும்பும் நாயகி, “அந்தப் பாறை மேலதான் அவன் கிடந்தான். கை கால் ரெண்டும் விரிச்சு, தலை மட்டும் தொங்கிக் கிடந்துச்சு,” என்கிறாள்.

நாயகன் அதைக் கற்பனை செய்து பார்க்கிறான்.

“இங்க வர்றதுக்கு நாம வந்த இந்த ஒத்தையடிப் பாதை ஒன்னுதான் வழியா?” என்று கேட்கிறான்.

“எனக்கு தெரிஞ்சு இது ஒன்னுதான் வழி. அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்குதுன்னு தெரியாது,” என்று எதிர்ப்பக்க வெளியைக் காட்டி உதட்டைப் பிதுக்குகிறாள்.

“இங்க வந்து சேர்றதுக்கு சரியா ஒன்றரை மணிநேரம் ஆச்சு. வண்டிய கீழ நிறுத்திட்டு, இந்த ஒத்தையடி பாதையில ஏறி வர்றதுக்கு 15 நிமிஷம்” என்று சொன்னபடி தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்கிறான்.

“நீ அந்த உடம்பை கீழ இழுத்துட்டு போக எவ்வளவு நேரமாச்சுன்னு தோராயமா சொல்லமுடியுமா,” என்று கேட்கிறான்.

“ஒரு அரைமணி நேரம் ஆயிருக்கும்,” நாயகி.

“நீ பொணத்த கீழே இழுத்துட்டு போனபோது, அது உரசி இந்த செடியெல்லாம் அந்தப் பக்கமா சாஞ்சிருக்கு. பொணத்தை மேலே இழுத்து வந்ததுக்கான தடயம் எதுவும் இல்லை. நாலைந்து பேர் தூக்கி வந்திருக்கவும் முடியாது. நிறைய பேர் நடந்து வந்திருந்தா, பாதையோரப் புல் நசுங்கியிருக்கும். அப்படி எதுவும் இல்லை. அதனால, ஒரு நல்ல பலசாலியான ஆள்தான் அவ்வளவு கணமான பொணத்தை தூக்கி வந்திருக்கனும்,” என்று விவரிக்கிறான். (அவன் விவரிப்பது மங்கலான காட்சி ரூபமாக காட்டப்படுகிறது).

“உடம்புல ஏதாச்சும் காயம் இருந்துச்சா?” நாயகியைக் கேட்கிறான்.

“வலது கை நாடி நரம்பை அறுத்திருக்காங்க. ஆனா, நான் எடுத்தப்ப ரத்தம் எதுவும் கசிஞ்சு இல்ல. அதனால…” என்று யோசித்தபடி இழுக்கிறாள்.

கட்டப்பட்ட கம்பிகளுக்கருகில் சென்று இரத்தம் கசிந்த அடையாளம் ஏதும் இருக்கிறதா என்று உற்று நோக்கும் நாயகன், அங்கிருந்தபடியே அவளை நோக்கித் திரும்பி, “ஒருத்தர் இறந்த 15 நிமிஷத்துல அவர் உடம்புல இருக்குற ரத்தம் உறைஞ்சு போயிடும். அதனால, அவரை இங்க பலிகொடுத்துட்டாங்கன்னு காட்டுறதுக்காக செத்த பல மணிநேரத்துக்குப் பிறகு மணிக்கட்டை கீறி காயம் ஏற்படுத்தியிருக்காங்க.

நாம இங்க மேல ஏறி வர்றதுக்கே ஒன்றரை மணிநேரம் ஆச்சு. செத்துப்போன ஒரு ஆளை தூக்கிட்டு வர்றதுக்கு இன்னும் அதிக நேரம் ஆகியிருக்கும்.

ஒன்னு அவர் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கனும் இல்லைன்னா எதிர்பாராம செத்திருக்கனும். ஏற்கனவே இறந்துபோனவரை காட்டுவாசிங்க பலிகொடுத்துட்டாங்கன்னு திசைதிருப்பறதுக்காக, இங்க வந்து பலிகொடுத்த மாதிரி கட்டி வச்சு மணிக்கட்ட அறுத்திருக்காங்க,” என்று சொல்லி புன்னகைக்கிறான்.

நாயகி, அவனை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்து, “உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தெரியும்?” என்று சொல்லி சிரிக்கிறாள்.

“எனக்கு உன்னைத் தெரியும், என்னைத் தெரியும், அந்த சாமியத் தெரியும். ஆனால், இந்த சாமிய கும்பிடுறவங்க யாரு? அவங்க எங்க இருக்காங்க, என்ன செய்யறாங்க, இந்தச் சிலைய எதுக்காக இங்க வச்சிருக்காங்க, எப்ப பூசை செய்வாங்க, அதெல்லாம் தெரியாது. உனக்குத் தெரிஞ்சா சொல்லேன்,” என்று கேட்கிறான்.

 

காட்சி 57:

விஞ்ஞானி: இந்த போதை மருந்து கடத்தல்ல இரண்டு விஷயம் இருக்கு. ஒன்னு, ஏகப்பட்ட பணம். அதுவும் இந்த போதை மருந்தோட தரம் – பல வெளிநாடுகளுக்கு இங்க இருந்து கடத்தப்படுற அளவுக்கு தரமானது. இதற்கு அடிமையானவங்க அதில இருந்து மீளவே முடியாது. ஆனால், உடம்பையும் ரொம்ப பாதிச்சிடாது. நீண்ட காலம் இதை அனுபவிக்கலாம். உலகத்தோடு பெரும் பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு பெரிய ஆபத்தில்லாத சொர்க்க சுகம் தரும் பொருள் இது.

ஆனால், இங்க நடந்துட்டு இருக்கறது, வெறும் போதை மருந்துக் கடத்தல் மட்டுமில்ல. (நாயகனை ஏறிட்டுப் பார்த்து) மாஜிக் நிபுணர் கைகள்ல இருந்த மருந்த லாவகமா தேய்ச்சு நீ எடுத்து அனுப்புனத, நான் இப்ப இருக்கிற எல்லா அப் டு டேட் கெமிக்கல் பரிசோதனையும் செஞ்சு பார்த்துட்டேன். அது எந்த கெமிக்கல் அனாலிஸசுக்கும் அகப்படல்ல. அதுல விஷக் கலவை எதுவும் இல்ல.

எனக்கு நம்பிக்கை இல்லைன்னாலும் அது சாதாரணமான கெமிக்கல் இல்ல. ஆல்கெமியால உருவாக்கப்பட்டது. ஒரு உலோகத்தை இன்னொரு உலோகமா மாத்துறத ஆல்கெமின்னு சொல்வாங்க.

பித்தளைய தங்கமா மாத்துறதா சொல்வாங்க. கண்ணாடிக் கல்லை வைரக் கல்லாக மாத்துறதா சொல்வாங்க. சில இடங்கள்ல இதுக்காக நரபலி கொடுக்குற வழக்கமும் இருந்திருக்கு. அது விஞ்ஞானம் வளர்றதுக்கு முன்னாடி மந்திரவாதிகள் மக்களை ஏமாத்துறதுக்காக செய்யப்பட்ட ஒரு கண் கட்டி வித்தை, மூட நம்பிக்கையை மூலதனமா கொண்ட ஏமாற்று வித்தை.

ஆனா, நீ அனுப்புன சாம்பிளை அனாலிஸிஸ் செஞ்சு பார்த்த பிறகு அது உண்மையா இருக்குமோன்னு எனக்கே சந்தேகமா இருக்கு. ஒரு விஞ்ஞானிக்கு விஞ்ஞானமே மூடநம்பிக்கையாகிடக்கூடாது இல்லையா (புன்னகைக்கிறார்).

இந்தக் காலத்திலயும் இதை ப்ராக்டிஸ் செய்யறாங்கன்னா, அவங்க சாதரணமான ஆட்களா இருக்க முடியாது.

அவங்க வேற ஏதோ சக்திய எதிர்பார்த்துதான் இந்த மாந்திரீகத்தை எல்லாம் செய்யறாங்க. (நாயகனை பார்த்து) இங்க மலைவாழ் மக்கள் தோட்டங்கள்ல கொத்தடிமைகளா வேலை பாக்குறாங்கன்னு சொன்ன இல்லையா? ஒரு வேளை அவங்களை இந்த மாந்திரீகங்களால பயமுறுத்தி அடிமையாகவே வச்சிருக்கறதுக்காக இருக்கலாம். சொல்றது என்னோட வேலை. கண்டுபிடிக்கிறது உன்னோட வேலை. (சிரிக்கிறார்)

நாயகன்: “நான் அனுப்புன தகவல்களை வச்சே இவ்வளவு ஊகம் செஞ்சிருக்கீங்க,” என்று சொல்லி சிரிக்கிறான். “இங்க இருக்கிற தோட்டங்கள் பிரிட்டிஷ்காரங்க ஆரம்பிச்சுது. நாடு விடுதலை ஆன பிறகு படிப்படியா அவங்க இங்க இருக்குற பெரிய பணக்காரர்களுக்கு வித்துட்டு போய்ட்டாங்க. அதுல பலபேர் இந்த ஊரை சேர்ந்தவங்களே இல்லை. சிலர் வட இந்தியாவை சேர்ந்த பெரிய கம்பெனிக்காரங்க. சிலர் கேரளாவுல பெரிய முதலாளிகள். அவங்களுக்கு தேவை சீப் லேபர். அதுவும் கூலியே இல்லாத அடிமைகள் என்றால் கொள்ளை லாபம். ஆரம்பத்துல இந்தப் பகுதியில காலம் காலமா வாழ்ந்து வந்த மலை வாழ் மக்களை நிறைய சம்பளம் தர்றோம்னு சொல்லி வேலைக்கு வச்சி, அவங்களோட தேவைகளுக்கு கடனை அள்ளிக் கொடுத்து படிப்படியா கொத்தடிமைகளா ஆக்கி வச்சிருக்காங்க. சுதந்திரமா வாழ்ந்து பழக்கப்பட்ட மக்கள் என்றைக்காவது தங்களுக்கு எதிரா திரும்பிடுவாங்க என்ற எச்சரிக்கையிலதான், அவங்க கும்பிட்டு இருந்த கடவுளையே பயங்கரமான மந்திர சக்தி வாய்ந்த – ரத்த பலி கேட்குற கொடூரமான சாமியா மாத்தி, மாந்தீரகங்களை செஞ்சு அவங்களை பயமுறுத்தி அடிமைகளாவே வச்சிருக்காங்க (நாயகன் விவரிக்க, தொடர்பான காட்சிகள் வேகமாக காட்டப்படுகின்றன).

அதுல எதிர்பாராம செத்தவர் தான் செட்டியாரின் மகன். அவருக்கு போதை மருந்து பழக்கத்தை உண்டாக்கி, மாந்திரீகத்தை செஞ்சு காட்டி அதையும் நம்ப வச்சிருக்காங்க. தொட்டதையெல்லாம் தங்கமா மாற்றக்கூடிய சக்திய அவருக்கு தர்றதா சொல்லி பூஜை நடத்தியிருக்காங்க. அதுல அந்த சக்தி அவரையே கொன்னுருக்கு.

விஞ்ஞானி: மலையாள மாந்திரீகத்தோட விசேஷமே அதுதான். ஒன்னு அது மிகப் பெரிய சக்திய தரும். கொஞ்சம் கோளாறு நடந்துச்சுன்னா, ஆசைப்பட்ட ஆளையே பலிவாங்கிடும்.

செட்டியாரின் மகன், பூஜையில பேராசையில் ஏதோ தப்பு செஞ்சிருக்கார். அதனாலதான் அவரை அந்த மாந்திரீக சக்தி பலிவாங்கியிருக்கு (ஆரம்பக் காட்சியில் செட்டியாரின் மகன், முத்திரை குத்திய வலி தாங்காமல ஓடும்போது பூசைச் சட்டி ஒன்றைத் தன் காலால் இடறிவிட்ட காட்சி பின்னணியில்).

அவனைத் தொட்டாலே பாவம். விஷம். அந்த மாந்திரீகத்தின் விஷம் யாரைத் தொட்டாலும் விடாது.

(இதைக் கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே வரும் நாயகி, பயந்து மயங்கி விழுகிறாள்).:

 

காட்சி 62:

நாயகன்: “எப்படி முடியும்?” என்று கேட்டு விஞ்ஞானியை பார்க்கிறான். “அஞ்ஞானத்தை விஞ்ஞானம் வெல்ல முடியும். விஞ்ஞானம் விஞ்ஞானத்தை வெல்ல முடியும். ஆனால், இது மாந்திரீகம். அதிலும் பயங்கரமான மலையாள மாந்திரீகம். அதை எப்படி ஜெயிக்க முடியும்?” என்று கேட்கிறான்.

விஞ்ஞானி: “மந்திரத்தை தந்திரத்தால் வெல்ல முடியும்,” என்று சொல்லி சிரிக்கிறார். “வர்ற மேஜிக் ஷோ வுல மேஜிக் நிபுணன் செய்யப் போறதா எதை அறிவிச்சிருக்கான்னு சொன்னே?” என்று கேட்கிறார்.

நாயகன்: “ஒரு கண்ணாடிக் கூண்டில் தோன்றி, எதிர் முனையில் இருக்கும் இன்னொரு கண்ணாடிக் கூண்டில் தோன்றப் போவதாக அறிவிச்சிருக்கான்.”

விஞ்ஞானி: “அவனுடைய பிரமாதமான மந்திரம், ஒரு மிருகத்தை இன்னொரு மிருகமாக மாற்றிக் காட்டுவது. அதை எந்த மந்திரத்தால செஞ்சு காட்டுறான்னு தெரியல்ல. அவன், ஆட்டை மாடா மாத்திக் காட்டலாம். காக்கையை புறாவாக மாற்றலாம். அவனேகூட இன்னொரு ஆளா மாறிக்காட்டலாம். ஆனா ஒன்னு, அவனே அவனா மாறமுடியுமா? அது அவன் மாந்திரீகத்தாலேயே முடியாது,” என்று சொல்லி சிரிக்கிறார்.

நாயகன்: அப்படீன்னா… அவனைப் போல இன்னொரு ஆள் இருக்கான்… இல்லை வரவழைப்பான்… அப்படீன்னு சொல்றீங்க.

விஞ்ஞானி: அதுதான். இந்த விஷயத்தில அவன் செய்யப்போறது மந்திரம் இல்ல. வழக்கமான மேஜிக் ட்ரிக். அதுல அவன நாம ஈஸியா கையும் களவுமா புடிச்சிடலாம். நமக்கு தெரியவேண்டியதெல்லாம், அவன் அந்த இன்னொரு ஆளை அந்த எதிர் கண்ணாடிக் கூண்டில எந்த வழியா வரவழைக்க போறான்கிறது மட்டும்தான். அவனை மடக்கிப் புடிச்சிடா நாளைக்கு நடக்கப் போற மேஜிக் ஷோவே மொத்தமா ஸ்பாயில் ஆயிடும். மேஜிக் ஷோ ஸ்பாயில் ஆச்சுன்னா அவனுக்கு இருக்கிற மரியாதை எல்லாம் தவிடு பொடியாயிடும். அவன் ஷோவிலயே அவன் கேவலப்பட்டு நிற்பான். அந்தக் கோபத்துல அவன் தாறுமாறா ஏதாச்சும் செய்வான். எதிராளிய நிதானம் இழக்கச் செய்வதுதான் நமது தந்திரம். இந்தத் தந்திரம் வேலை செஞ்சுதுன்னா, அவன் மந்திரத்தை நாம தோற்கடிச்சிடலாம்.

நாயகன்: ஒரு வரைபடத்தை மேசையின் விரித்து, “இதுதான் நாளைக்கு மேஜிக் ஷோ நடக்கப்போற கூடாரத்தோட ப்ளான்,” என்று சொல்லி விவரிக்கிறான். இருவரும் தீவிரமாக ஆலோசனை செய்கிறார்கள்.

Advertisements

எப்புறம்?

இந்தப்புறம் திரும்பியவனுக்கு

அந்தப்புரம் தெரிந்தது

அந்தப்புரம் தெரிந்தவனுக்கு

எந்தப்புறமும் தெரிந்ததில்லை

அந்தப்புறம் திரும்பியவனுக்கு

இந்தப்புறம் தெரிந்தது

இந்தப்புறம் தெரிந்தவனுக்கு

எந்தப்புறமும் தெரிந்தது

அப்புறமும் விரிந்தது.

04.08.18

கவிதை இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

தயிர்க்காரியும் தந்திரக்காரியும்

நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் சாபங்களில் ஒன்று கல்கியின் “பொன்னியின் செல்வன்”. வெகுஜன இலக்கியப் பிரச்சாரக் குழல்களால், தமிழின் ஆகச் சிறந்த படைப்பாக மீண்டும் மீண்டும் முன்னிறுத்தப்படும் ஆகப் பெரிய குப்பை. இதை நாடகமாகவோ திரைப்படமாகவோ ஆக்கிக்காட்டவேண்டும் என்ற அசட்டுக் கனா வெகுஜன சினிமாக் கலைஞர்களை நீண்ட காலமாக பீடித்திருக்கிறது. 

நல்ல காலமாக அக்கனா இன்றுவரை நிறைவேறாமலிருக்கிறது. காரணங்கள் பல உண்டென்றாலும் எனது அவதானிப்பில் இரண்டு முக்கியமானவை. முதலாவது, நாவலைத் திரைக்கதையாக மாற்றும் திறன் படைத்த திரைக்கதை ஆசிரியர்கள் நம்மிடையே இல்லை. இரண்டாவது, நாவலைத் திரைக்கதையாக மாற்றும்போது, நாவலில் இருந்து எதை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் எதைத் தவிர்க்கவேண்டும் என்ற புரிதல், நாடக – சினிமா இயக்குனர்களிடத்தில் இல்லை. 

பொன்னியின் செல்வன் “நாவலோ” கல்கியின் வழக்கமான “வச வச வச” என்று அவசியமற்ற அசட்டு இழுத்தடிப்புகள் பக்கத்திற்குப் பக்கம் நிரம்பிய குப்பை. வாரா வாரம் எதையாவது எழுதி, பக்கத்தை நிரப்பியாக வேண்டிய கட்டாயத்தின் பேரில் எழுதப்பட்ட தொடர் கழிவு.  இன்றைய தொலைக்காட்சி மெகா தொடர்களின் முன்னோடி என்று கூறினால் மிகையாகாது. இந்த அசட்டுத்தனத்தைத்தான் வெகுஜன வாசகர்களும் நாடக – சினிமா இயக்குனர்களும் “பிரம்மாண்டம்” என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது வேடிக்கை. 

இந்தக் குப்பையை தொலைக்காட்சி மெகா தொடராக்கும் கனாவும் சில தொலைக்காட்சி நிறுவனங்களிடத்தில் உண்டு. அதன் பாற்பட்டு மற்றொருவர் என்னை அணுகியதில், தொலைக்காட்சி தொடர் என்பதை மனதில் வைத்து, நான்கைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதித் தந்த முன்னோட்டப் பிரதி (pilot episode – ஆக) இது.  வழக்கம்போல கிடப்பில் போடப்பட்டது.

கல்கியின் “வச வச வச” கழிப்பில் ஏறத்தாழ 80 சதவீதத்தைக் கழித்துக் கட்டி, இரண்டு அத்தியாயங்களை ஒன்றாகச் சுருக்கி எழுதியது. ஒப்பிட்டு வாசித்துப் பார்க்கலாம். இதற்கு மேலாக இந்தக் குப்பையைப் பட்டை தீட்டுவது சாத்தியமே இல்லை. 

 

பொன்னியின் செல்வன்

பாகம் 1 அத்தியாயம் 33 – 34

தயிர்க்காரியும் தந்திரக்காரியும்

 

பாத்திரங்கள்: சின்னப் பழுவேட்டரையர், வந்தியத்தேவன், காவலர்கள், நந்தினி

இடம்: பழுவேட்டரையர்  விருந்தினர் மாளிகை வாசல், பழுவேட்டரையரின் தஞ்சாவுர் கோட்டை வீதிகள், நந்தினியின் லதா மண்டம்.

 

காட்சி 1 – விருந்தினர் மாளிகை வாசலில்

பாத்திரங்கள்: சிறிய பழுவேட்டரையர், வந்தியத்தேவன், படைவீரர்கள்.

சிறிய பழுவேட்டரையர் (வந்தியத்தேவனிடம்): இனி இங்கே உனக்கு எந்தவிதமான இடையூறுகளும் இராது. உனக்கு என்ன வேண்டுமோ, தாராளமாய்க் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளலாம்.

வந்தியத்தேவன்: நன்றி தளபதியாரே! இத்தஞ்சை நகரைச் சுற்றிப் பார்க்க ஆவலாய் இருக்கிறேன். பார்க்கலாம் அல்லவா?

சிறிய பழுவேட்டரையர்: தாராளமாக. (படை வீர்ர் இருவரைக் காட்டி) இவர்கள் இருவரும் உனக்கு எல்லா இடங்களையும் சுற்றிக் காட்டுவார்கள். கோட்டைக்கு வெளியில் மட்டும் போக வேண்டாம். மாலையில் கோட்டைக் கதவுகளை மூடிவிடுவார்கள். வெளியில் போய்விட்டால் திரும்ப இயலாது.

கூறிவிட்டு, இரண்டு வீரர்களுக்கும் கண்களால் எச்சரிக்கையாக இருக்கும்படி சமிக்ஞை செய்துவிட்டு மாளிகையின் ஒருபுறம் செல்கிறார். சிறிய பழுவேட்டரையரின் சமிக்ஞையை வந்தியத்தேவன் கவனித்துவிடுகிறான். புன்முறுவலித்துக்கொண்டே இரண்டு வீர்ர்களும் பின் தொடர மாளிகையை விட்டு வெளியேறுகிறான்.

  • dissolve –

காட்சி 2 – மாளிகைகளையும் பெரும் கடைவீதிகளையும் வேடிக்கை பார்த்தவாறு, இரண்டு வீரர்களிடமும் ”இது என்ன? அது என்ன?” என்று விசாரித்துக் கொண்டும், தப்பிக்க சந்தர்ப்பம் வாய்க்குமா என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு தஞ்சைக் கோட்டையின் உட்புறம் வந்தியத்தேவன் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் காட்சிகள்.

இறுதியாக, மூவரும் கோட்டை பிரதான வாயில் வீதியில் கடைகளை பார்வையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் காட்சி.

அப்போது அப்பிரதான வீதியில் ஐம்பது பேர் கொண்ட வீரர் கூட்டம் முரசும் பேரிகைகளும் முழங்க, ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டு, கடைகளில் உள்ள பொருட்களை அள்ளிக் கொண்டும் தள்ளிக் கொண்டும் கோட்டை வாசலை நோக்கி கும்பலாகச் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களைக் கண்டதும் தன்னைப் பின் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் இரண்டு வீரர்களிடம் இருந்தும் தப்பித்துவிடும் உபாயம் தோன்றவே வந்தியத்தேவனின் முகம் பிரகாசம் அடைகிறது.

அவர்களைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாதவனைப் போல பாவனை செய்து கொண்டு, இரண்டு வீரர்களையும் நோக்கித் திரும்பி,

வந்தியத்தேவன்: இது என்ன கூட்டம்?

வீரர்கள்: வேளக்காரப் படை!

வந்தியத்தேவன்: அப்படியென்றால்?

வீரர்கள்: அரசரின் சிறப்பு மெய்க்காவல் படையினர். அரசருக்காகத் தம் உயிரையும் விடத் துணிந்தவர்கள். தினமும் அரண்மனைக்குச் சென்று அரசரைத் தரிசித்துவிட்டு செல்வது இவர்களது கடமைகளில் ஒன்று. தளபதியாரின் அதிகாரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள். அரசரின் ஆணைக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டவர்கள். அந்தத் திமிர் இவர்களுக்கு நிறையவே உண்டு. (வெறுப்புடன்) உன்மத்தம் பிடித்துவிட்டால், வீதியில் இவர்களது கொட்டத்தைக் கேட்க ஆள் கிடையாது.

வந்தியத்தேவன்: (ஆச்சரியப்படுவதைப் போன்ற முகபாவத்துடன்) ஓ! இத்தகைய மகாபராக்கிரமசாலிகளின் பிரிவில் சேர்ந்து அரசருக்குப் பணியாற்றுவது பெரும் பேறாயிற்றே!

என்று கூறிக்கொண்டே அக்கும்பலோடு கும்பலாகக் கலந்து முண்டியடித்துக் கொண்டு முன்னே சென்று விடுகிறான். இரண்டு வீரர்களும் அவனைப் பின் தொடர முடியாது தவிக்கிறார்கள்.

வீரர் கூட்டம் வீதியில் முழக்கமிட்டுக் கொண்டும் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டும் முன்னே செல்ல, அக்கூட்டத்தில் ஒருவனாக வந்தியத்தேவனும் முழக்கமிட்டுக் கொண்டு கோட்டை வாசலை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறான். பின் தொடர்ந்து வரும் இரண்டு வீரர்களும் செய்வதறியாது விழித்துக் கொண்டே கூட்டத்தின் பின்னே வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்போது, வீதியில் எதிர்ப்புறமாக தயிர் விற்றுக் கொண்டு வரும் ஒரு பெண், வேளக்காரப் படையினரைக் கண்டதும் வீதியோரமாக ஒரு சந்து முனையில் ஒதுங்கி நிற்கிறாள்.

அவளைக் காணும் வேளக்கார வீரனொருவன் அவளை நோக்கிச் சென்று,

வேளக்கார வீரன்: ”அம்மா! தாகமாயிருக்கிறது! கொஞ்சம் தயிர் தருகிறாயா?” என்று குறும்பாகச் சீண்டுகிறான்.

தயிர்க்காரப் பெண்: (கோபமாக) ”தயிர் இல்லை. கன்னத்தில் இரண்டு அறை வேணுமானால் தருகிறேன்!” என்று சீறுகிறாள்.

அதைக் கேட்கும் இன்னொரு வேளக்கார வீரன், அவளை நோக்கி நெருங்கி, “ஓ! அதைத் தான் கொடுத்துவிட்டுப் போ!” என்று கூறியபடி, அவளது கரத்தைப் பிடிக்கச் செல்கிறான்.

பயந்துபோகும் அப்பெண், தயிர்க்கூடையை கீழேபோட்டுவிட்டு, கையை உதறிக்கொண்டு, சந்துக்குள் ஓடுகிறாள்.

வேளக்கார வீரர்கள் ஆர்ப்பரித்து சிரிக்கிறார்கள். நான்கைந்து வீரர்கள் ஆர்ப்பாட்டமாகச் சிரித்துக் கொண்டு அவளைத் துரத்திக் கொண்டு பின்னே ஓடுகிறார்கள்.

இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் வந்தியத்தேவன், அக்கூட்டத்தில் இருந்து சற்று தூரத்தில் நின்று தன்னைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு வீரர்களையும் கடைக்கண்ணால் கவனிக்கிறான். இந்தக் குழப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அவர்களது பார்வையில் இருந்து தப்பித்துவிட முடிவு செய்து, தயிர்க்காரியைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடிய வேளக்கார வீரர்களின் பின்னே “ஓ! பிடி! விடாதே!” என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே சந்துக்குள் நுழைந்து ஓடத்தொடங்குகிறான். கூட்டத்தின் பின்னே சற்றுத் தொலைவில் இருக்கும் இரண்டு வீரர்களும் செய்வதறியாது, பின் தொடர்ந்து செல்ல வழியில்லாது திகைத்து நிற்கிறார்கள்.

தயிர்க்காரியைத் துரத்திச் செல்லும் வீரர்களும் வந்தியத்தேவனும் இரண்டு மூன்று சந்துகள்வரை அவளைத் துரத்திச் செல்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு சந்திற்குள் நுழைந்ததும் தயிர்க்காரி மாயமாக மறைந்துவிடுகிறாள். வீரர்கள் சுற்றுமுற்றும் நோக்கி, அவளைக் காணாமல் சலித்து, சிரித்துக் கொண்டு திரும்பச் செல்கிறார்கள்.

வந்தியத்தேவன் அவர்களைத் தாண்டி, மற்றொரு சந்துக்குள் நுழைந்து ஓடத் தொடங்குகிறான். சிறிது தூரம் ஓடியதும், யாரும் தன்னைப் பின் தொடரவில்லை என்பதை உறுதி செய்துகொண்டு, நின்று, மெதுவாக நடக்கத் தொடங்குகிறான். இலக்கின்றி நடந்து கொண்டே இருக்கிறான். பொழுது சாயத் தொடங்குகிறது தன்னையும் அறியாமல் ஒரு முட்டுச் சந்தினுள் நுழைந்து, முட்டுச் சந்தின் சுவற்றின் மீது சாய்ந்து சரிந்து அமர்கிறான்.

இருள் கவிந்து, சந்திரன் மேலெழத் தொடங்குகிறது.

  • dissolve –

விண்மீன்கள் ஒளிரும் வானம். அரை நிலாவை மேகக் கூட்டம் ஒன்று கடந்து செல்கிறது.

சுவரில் சாய்ந்து உறங்கிவிட்ட வந்தியத்தேவன் திடும் என்று உறக்கம் கலைந்து அண்ணாந்து நோக்குகிறான்.

சுவருக்கு மேலிருந்து ஒரு மெல்லிய பெண் குரல் கேட்கிறது.

பெண் குரல்: ”ஏய்! தூங்கிவிட்டாயா? எத்தனை முறை கூப்பிடுவது? இதோ ஏணியை வைக்கிறேன். ஜாக்கிரதையாக ஏறிவா! என்று அழைக்கிறது.

வந்தியத்தேவன் முகத்தில் குழப்பம். என்றாலும், ”வீரர்கள் இல்லை; இப்போதைக்கு இங்கிருந்து அகன்றால் சரி” என்று நினைத்துக் கொண்டே ஏணியின் மேலேறிச் செல்கிறான்.

மேலேறிச் சென்று அப்பெண்ணின் முகத்தை உற்று நோக்குகிறான்.

பெண்: ”என்ன விழிக்கிறாய்! சீக்கிரம், ஏணியை இந்தப் பக்கம் வைத்துவிட்டு குதி!” என்று சொல்லிவிட்டு அப்பெண் சரசரவென்று மரக்கிளையில் இருந்து இறங்குகிறாள்.

வந்தியத்தேவன் ”இது யாருக்கு வைத்த ஏணியோ!” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டே அவள் கூறியவாறே செய்கிறான்.

மதிலுக்கு அப்பக்கம் ஒரு தோட்டம் விரிகிறது. சற்று தூரத்தில் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒரு மாளிகை இருப்பது தெரிந்தது.

அது யாருடைய மாளிகை என்று அவளிடம் கேட்க வாயைத் திறக்கிறான்.

அப்பெண் உஷ்! என்று அவனை எச்சரிக்கை செய்கிறாள்.

எச்சரிக்கை செய்துவிட்டு, மங்கலான நிலா வெளிச்சத்தில் ஒற்றையடிப் பாதையில் முன் செல்கிறாள். வந்தியத்தேவன் அமைதியாக அவளைப் பின் தொடர்ந்து செல்கிறான்.

சற்று தூரம் சென்றதும், ஒரு மரத்தினடியில் நின்று வந்தியத்தேவனை நோக்கித் திரும்புகிறாள். அக்கணம், காற்றின் அசைவில் மரக்கிளை அசைய நிலா வெளிச்சம் வந்தியத்தேவன் முகத்தில் படர்கிறது.

அப்பெண் சற்றே திகைத்து, சந்தேகத்துடன் அவனை உற்றுப் பார்க்கிறாள்.

வந்தியத்தேவன்: என்ன பார்க்கிறாய்?

பெண்: நீ நீதானா என்று பார்க்கிறேன்.

வந்தியத்தேவன்: நான் நான் இல்லாவிட்டால் வேறு யாராயிருப்பேன்? என்று முறுவலித்தான்.

பெண்: போன தடவை வந்திருந்தபோது பெரிய மீசை வைத்திருந்தாயே!

வந்தியத்தேவன்: என்னைப் போல சுவர் ஏறி குதித்து வருபவன் ஒரே வேஷத்தில் வர முடியுமா?

பெண்: முன்னைக்கு இளமையாய் தெரிகிறாயே?

வந்தியத்தேவன்: உற்சாகம் இருக்கையில் இளமை தானே வருகிறது!

பெண்: அப்படியென்ன உற்சாகம்?

வந்தியத்தேவன்: உங்கள் மகாராணியின் தயவு இருக்கும்போது உற்சாகத்துக்கு என்ன குறைவு?

பெண்: பரிகாசம் வேண்டாம். இன்றைக்கு எங்கள் எஜமானி இளைய ராணிதான். ஒருநாள் நிச்சயம் மகாராணி ஆவார்கள்!

வந்தியத்தேவன்: அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன்.

பெண்: ஏதேதேது! உன் மந்திர சக்தியால்தான் மகாராணி ஆனார்கள் என்று கூடச் சொல்வாய் போலிருக்கிறதே!

சொல்லிவிட்டு அப்பெண் அரண்மனையை நோக்கி மீண்டும் நடக்கத் தொடங்குகிறாள். முன்வாசலைத் தவிர்த்துவிட்டு, பின்புறவாசலையும் தவிர்த்துவிட்டு அம்மாளிகைக்கு அடுத்த தோட்டத்தினுள் நுழைந்தாள். அத்தோட்டத்தினுள் மங்கலான வெளிச்சத்துடன் ஒரு திறந்த வெளி மண்டம் விரிந்தது.

அப்பெண்ணைப் பின் தொடர்ந்து செல்லும் வந்தியத்தேவன் பின்வருமாறு தனக்குள் தீவிரமாக யோசிக்கிறான்: “இவள் சொல்லும் “இளையராணி” யார்? பழுவூர் இளையாரணியோ அல்லது மதுராந்தகத் தேவரை மணந்து கொண்ட சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மகளோ? யாராயிருந்தாலும், ஒரு மந்திரவாதியை எந்த “இளையராணி” ஏன் இப்படி இரகசியமாகச் சந்திக்க வேண்டும்? தான் மந்திரவாதி இல்லை என்பதை என்னைக் கண்டதும் கண்டு கொள்ளும் “இளையராணி”யை எப்படிச் சமாளிப்பது?

மண்டபத்தை நெருங்கியதும் வந்தியத்தேவனை வாசலில் நிற்கும்படி கண்ணால் சமிக்ஞை செய்துவிட்டு, உள்ளே நுழைந்து மறைந்துவிடுறாள்.

வாசலில் நின்ற வந்தியத்தேவன் வலப்புறம் நோக்குகிறான். வலப்புறம் ஒரு மாளிகை. அதனுள் பல விளக்குகள் எரியப் பிரகாசமாக தோற்றம் தருகிறது. இடப்புறம் நோக்குகிறான். அப்புறம் நிலா வெளிச்சத்தில் இருளடைந்த மாளிகை ஒன்று இருப்பதும் தெரிந்தது.

அப்போது உள்ளிருந்து ஒரு குரல், “வரச்சொல்!” என்று கேட்டது.

அக்குரலைக் கேட்டதும் வந்தியத்தேவனுக்குத் தலைசுற்றத் தொடங்கியது.

அதிர்ச்சியடைந்த முகத்துடன் வந்தியத்தேவன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொள்கிறான்: “சந்தேகமேயில்லை! இது பழுவூர் இளையராணிதான்!”

வேதாளம் சொல்ல மறந்த கதை

இதை அரைவாசி மட்டும் படிப்பவர்கள் ரத்தம் கக்கி சாவார்கள். ஆழ்ந்த அர்த்தம் தேடுபவர்கள் வாந்தியிலே போவார்கள். அரசியல் அர்த்தம் கண்டுபிடிப்பவர்கள் பேதியிலே போவார்கள். குறியியல் குறிப்புகள் காண்பவர்கள் குரங்கு குரல்வளை கடித்து சாவார்கள். குடலாபரேஷன் செய்பவர்கள் குடல் வெந்து சாவார்கள். நீதியை தேடுபவர்கள் நரகத்திற்குப் போவார்கள். ஞானத்தை தேடுபவர்கள் கட்டையிலே போவார்கள்.  

 

வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு, வாசலுக்கு வெளியே தேங்கிக் கிடந்த சாக்கடையை தாவித் தாண்டி, விறுவிறுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தான். இருபது இருபத்தஞ்சு நிமிஷம் இருக்கும் கடை மூடுவதற்கு.

 

அம்மா அசந்த நேரத்தில் அவள் பர்சிலிருந்து நூறு ரூபாய் நோட்டை லவட்டிக்கொண்டு, அலமாரியில் சிதறியிருந்த சில்லறையிலிருந்து கணக்காய் பத்து ரூபாய் பொறுக்கி எடுத்துக்கொண்டு, வீட்டிலிருந்து நழுவுவதற்கு ஒரு மணி நேரம். ஒரு யுகமே கழிவது போலிருந்தது. பெரியம்மாவும் அம்மாவும் அங்கலாய்ப்பில் தம்மை மறந்திருந்திருந்தார்கள். காலார நடக்கப் போன அப்பனை இன்னும் காணோம். எந்தக் கிழத்தோடு வழியில் நின்று பேசிக் கொண்டிருக்கிறதோ.

 

ஓட்டமும் நடையுமாக ஒரு அரை கிலோ மீட்டரைக் கடந்து தேசிய நெடுஞ்சாலையை தாண்டி, கடை இருக்கும் திசை நோக்கி வேக வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தவனுக்கு சற்றுத் தொலைவிலேயே தூக்கி வாரிப் போட்டது. கடைப்பக்கம் நடமாட்டமில்லை. சாத்திவிட்டார்களோ? இன்னும் ஒரு அஞ்சு நிமிஷமாவது இருக்கணுமே. நெருங்க நெருங்க தெளிவாகிவிட்டது. இன்றைக்கு சிவராத்திரிதான்.

 

எரிச்சல் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. கிழடுகள் ரெண்டும் பேச ஆரம்பிச்சுதுன்னா ஊர் உலகமே மறந்துடும். சோத்தக்கூட மறந்துட்டு தம்பிமார்களைக் கரிச்சுக் கொட்டுறதும், அப்பன் பெருமையுமா மணிக்கணக்கில அங்கலாய்க்க ஆரம்பிச்சிடுங்க. “கெழட்டு மூதிங்க,” வசை தானாக விழுந்தது.

 

இதுங்க கண்ணுல மண்ணத் தூவி, காச லவட்டிட்டு வர்றதுக்குள்ள, ஒரு பத்து செகண்டுல கடைய அடச்சுப்புட்டானுங்களே. சலித்துக் கொண்டான். சில நிமிடங்கள் மசமசவென்று நின்று கொண்டிருந்தவனுக்கு டிரவசருக்குள் பதுக்கி வைத்திருந்த நோட்டுகள் நினைவுக்கு வந்தது. பரபரவென்று வேட்டியைத் தூக்கி, டிரவுசருக்குள் துழாவி, கசங்கிய நோட்டுக்களை எடுத்து, பிரித்து எண்ண ஆரம்பித்தான்.

 

ஒரு 50 ரூபாய் நோட்டு, 20 ரூபாய் நோட்டு, ரெண்டு 10 ரூபாய், நைந்துபோன பழைய 5 ரூபாய் நோட்டு ஒன்று. சட்டைப் பையில் சில்லறை 10 ரூபாய், லவட்டிய 100 ரூபாய். மொத்தம் 205 ரூபாய். ஆசுவாசம்.

 

ப்ளாக்கில் விக்காமலா போயிடுவானுங்க. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனா 170, 180 ரூபா. 200 ஆவே இருக்கட்டுமே. கொஞ்சம் தள்ளி நின்று பேசிக் கொண்டிருந்த நடுத்தர வயதுக்காரர்கள் இரண்டு பேரை பார்த்தாலே தெரிந்தது. அவர்களை நோக்கி நடந்தான்.

 

“சார், இங்க பக்கத்துல, ப்ளாக்கில எங்க கிடைக்கும்?”

 

சற்று தொலைவில் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்த மின் விளக்குச் சரத்தைக் காட்டி, “அதோ லைட்டு எரியுதே, அங்க ஒரு தெரு பள்ளமா இறங்கி போகும். ஊர் மெயின் ரோடு. அதுல லெஃப்டுல ஆறாவது தெரு முனையில ஒரு பொட்டிக் கடை இருக்கும். அந்த தெருவுக்குள்ள ஒரு பத்து வீடு தள்ளி சின்ன சந்து போகும். அதுல நாலாவது வீடு. பழைய ஓட்டு வீடு. கதவை தட்டுனா நெடுநெடுன்னு ஒருத்தன் திறப்பான். அவன்கிட்டதான் 24 மணிநேர சர்வீஸ். ஊருக்குள்ள பூசை நடக்குது. பார்த்து போங்க.”

 

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்.”

 

நல்லா இருப்பீங்கடா சாமிகளா என்று மனதார வாழ்த்திக் கொண்டே, மின்னிக் கொண்டிருந்த விளக்குச் சரத்தை நோக்கி விடுவிடுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தான். அரை கிலோமீட்டர் தொலைவு இருக்கும். மாசம் ஒருமுறை பெரியம்மா ஊருக்கு வந்து போனாலும், ஒன்றிரண்டு நாட்களுக்கு மேலாகத் தங்கியதில்லை. பகல் வேளைகளில்கூட இவ்வளவு தூரம் நடந்ததில்லை. டாஸ்மாக் கடைதான் அவனுக்கு பெரியம்மா ஊர் எல்லை. அடையாளச் சின்னம். பஸ் ஸ்டாண்டில் இருந்து பெரியம்மா வீடு. வீட்டில் இருந்து டாஸ்மாக் கடை. கடையில் இருந்து வீடு. வீட்டில் இருந்து பஸ் ஸ்டாண்ட். தாண்டி ஒரு அடி எடுத்து வைத்ததில்லை.

 

இடப்பக்கமாக சரிந்து சென்ற தெருவை நெருங்க நெருங்க, படபடவென்று அடித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. இரவு 10 மணிக்கு மேல் வெளியே சுற்றியதில்லை. சீக்கிரம் வாங்கிக்கொண்டு வீடு போய் சேர வேண்டும். சிகப்பும் மஞ்சளுமாக மின்விளக்கு அலங்கார வளைவு தெருமுனையில் மினுக்கிக் கொண்டிருந்தது. ஊருக்குள் எங்கோ உடுக்கை அடிப்பது சன்னமாக காதில் விழுந்தது. “அருள்மிகு பத்திரகாளியம்மன் திருக்கோயில் திருவிழா” – அலங்கார மின்விளக்கு வளைவுக்கு கீழே பேனர். எந்த மாசத்துல எந்தக் கோயில்ல எதுக்கு திருவிழா வைக்கிறானுங்கன்னே தெரியல்ல. சலித்துக் கொண்டே அம்மனை வரைந்திருந்த பேனருக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டு வணங்கிவிட்டு, தெருவுக்குள் இறங்கினான்.

 

சரிந்த தெரு, பள்ளம். அந்த இறக்கத்தில் நடை சிறு ஓட்டம்தான். 20 அடிக்கு ஒரு ட்யூப் லைட் கட்டியிருந்தது. பத்து ட்யூப் லைட்டுகளைத் தாண்டிவிட்டான். ஒரு தெருவும் தென்படவில்லை. உடுக்கைச் சத்தமும், இடைவெளி விட்டு தெளிவில்லாத பாட்டுச் சத்தமும், ஜெனரேட்டர் ஓடும் சத்தமும் சன்னமாக கேட்க ஆரம்பித்தது. சற்று தொலைவில் ஆள் நடமாட்டம். யாரோ இரண்டு பேர் தோன்றி இடப்பக்கமாகத் திரும்பி மறைந்தார்கள்.

 

ஊர் ஆரம்பிச்சிட்டுது போல இருக்கு. நடையை ஓட்டமாக மாற்றினான். அந்த இரண்டு பேரை பிடித்துவிட வேண்டும். இடத்தைப் பிடித்தபோது ஆட்களைக் காணவில்லை. மெயின் ரோட்டின் இருபக்கமும் தெரு குறுக்காக வெட்டிச் சென்றது. தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் வீடுகள் பளிச்செனத் தெரிந்தன. வீடுகளுக்குள் விளக்குகள் எரிந்தபடிதான் இருந்தன. குறுக்கு வெட்டுத் தெருவில் தெருவிளக்கு ஒன்றும் எரியக் காணோம். இருட்டியிருந்தது. என்ன ஊர் இது. பத்து – பத்தரைக்கெல்லாம் தெருவில் ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமல். சென்னை போல வருமா?

 

ஆனால், ஏதோ ஆள் நடமாட்டம் இருப்பது போலத்தான் இருந்தது. ஜெனரேட்டர் சத்தம் சீராகக் கேட்க ஆரம்பித்தது. தெம்பை வரவழைத்துக் கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். ஜெனரேட்டர் சத்தம் எதிரே இருந்து வந்து கொண்டிருப்பது தெளிவாகக் கேட்டது. சத்தம் வந்த திசையில் கவனத்தைக் குவித்துக் கொண்டு விறுவிறுவென்று நடந்தான். ஆறாவது தெரு. எத்தனை தெருவை தாண்டினேன்?

 

சட்டென்று உடுக்கைச் சத்தமும் பாட்டும் கொஞ்ச நேரமாக கேட்கவில்லை என்பது உறைத்தது. என்னவென்று யோசிப்பதற்குள் ஜெனரேட்டரின் சீரான சத்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு உடுக்கை ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. கட்டையான குரலொன்று பாடியது தெளிவாக கேட்கவில்லை. எந்தப் பக்கத்தில் இருந்து வருகிறது என்றும் தெரியவில்லை. ஒருமாதிரியான அரற்றல்.

 

நடையை நிறுத்தினான். பின்னே இருந்து யாரோ உற்றுப் பார்ப்பது போல ஒரு உணர்வு. விசுக்கென்று திரும்பிப் பார்த்தான். ஒரு வீட்டு மொட்டை மாடியில் இருந்து தலையொன்று இழுத்துக் கொண்டது. இன்னொரு பக்கம் இன்னொரு தலை இழுத்துக் கொண்டது போன்ற உணர்வு. அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கலாமா வேண்டாமா? தயக்கமாக இருந்தது. ஒரு வீட்டிலும் டிவி சத்தம் கேட்கவில்லை. சே! என்ன இது, திரும்பிப் போய்விடலாமா?

 

“தம்பி!”

 

எதிர்ப் பக்கம் இருந்து அதிகாரத் தோரணையில் ஒரு குரல். நாலைந்து வீடு தள்ளி, ஒரு வீட்டு வாசலில் இருந்து பெரியவர் ஒருவர்.

 

“இங்க வாங்க!”

 

விறுவிறுவென்று நடந்ததில் வியர்த்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. குரலைக் கேட்டு குளிர்ச்சியானது. குரல் வந்த வீட்டை நோக்கி நடந்தான். நரைத்த தலையும் மீசையுமாக ஒரு பெரியவர். கம்பீரமான தோற்றம்.

 

“யாரு? எந்த ஊரு? இந்த நேரத்துல இங்க என்ன வேலை?”

 

“ஒன்னுமில்லைங்க. அந்தப் பக்கம் மேலூரு. பெரியம்மா வீடு…“ இழுத்தான்.

 

“அது சரி. இந்தப் பக்கம் எங்க?”

 

உண்மையை சொல்லிடுறது நல்லது. திருடன்னு நெனச்சு கட்டி வச்சு உதைச்சிடப் போறானுங்க.

 

“இல்லைங்க. கடை மூடிடுச்சு. இங்க ஆறாவது தெருவுல கிடைக்கும்னு சொன்னாங்க…”

 

“இதே பொழப்பா போச்சு இவனுங்களுக்கு. சரி சரி, மணி பத்தரையாகப் போவுது. சீக்கிரம் நடையக் கட்டுங்க.”

 

முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டு, வேகமாக வீட்டிற்குள் சென்று கதவை அறைந்து சாத்திக் கொண்டார்.

 

அப்போ இருக்கு. உனக்கு கும்பிடுடா சாமி. வந்த வழியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். எத்தனை தெருக்களைத் தாண்டியிருக்கிறேன். ஒன்னு, ரெண்டு, மூனு. அதோ நாலாவது தெரு. பத்துப் பன்னிரண்டு வீடுகள் தள்ளி ஒரு தெரு. இன்னும் ரெண்டு தெருதான். அஞ்சு நிமிஷத்தில போய் பிடிச்சுடலாம்.

 

தெருவில் இறங்கி மீண்டும் வேகமான நடை. சீரான ஜெனரேட்டர் சத்தம். உடுக்கையும் பாட்டும் நின்றிருந்தது. ஆறாவது தெரு முனையில் பெட்டிக் கடை. சாத்தியிருந்தது. திரும்பி சந்து எங்கே என்று கண்களால் துழாவிக் கொண்டு நடையை மேலும் வேகப்படுத்தினான். ஐந்து வீடுகள் தாண்டியதும், நாலைந்து வீடு தள்ளி சந்திலிருந்து இரண்டு இளைஞர்கள் வேகமாக வெளியே வந்தார்கள்.

 

இவனை தாண்டிச் செல்லும்போது, “சீக்கிரமா போயிடுங்க சார்,” ஒருவன் எச்சரித்தான். போலீஸ் கெடுபிடியா என்ன? இப்படி பயப்படுறானுங்க?

 

சந்துக்குள் நுழைந்து, வீட்டுக் கதவைத் தொட்டவுடன், சரேலென்று கதவு திறந்து நெட்டை உருவம் வெளிப்பட்டது.

 

“175.”

 

பரபரவென்று எண்ணிக் கொடுத்தான். பாட்டில் கைவந்தது. டிரவுசர் பாக்கெட்டிற்குள் சொருகிக் கொண்டான்.

 

கதவைச் சாத்துவதற்கு முன் நெட்டை உருவம் உற்றுப் பார்த்தது.

 

“பக்கத்து ஊரா? புதுசா?”

 

“ஆமாங்க.”

 

“நிக்காத. ஓடு. பாட்டு வர்ற திசையில நேரா போகாத. குறுக்கு மறுக்கா ஓடு. கெழட்டுத் திருட்டுத் தாயோலிங்க. மாட்டிக்காத.” படாரென்று கதவை சாத்திக் கொண்டது.

 

குப்பென்று வியர்த்தது. என்ன எழவு இது. ஆளாளுக்கு பீதியக் கிளப்புறானுங்க?

 

சரி. வழி ஒன்னும் குழப்பமில்ல. திரும்பி, நடையை ஓட்டமாக்கினான்.

 

நடுவீதி.

 

ஐந்தாவது தெரு.

 

முதுகுக்குப் பின்னால், ஜெனரேட்டர் சத்தம் சீராக கேட்டது.

 

நாலாவது தெரு.

 

திரும்பவும் முதுகுக்குப் பின்னால் யாரோ உற்றுப் பார்க்கும் உணர்வு. திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது.

 

லேசான கிசுகிசு பேச்சுக்கள். ஒரு குழந்தையின் வாயை யாரோ பொத்துகிறார்கள். ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் அடக்கப்பட்டது போல ஒரு உணர்வு. வீடுகளில் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டுதான் இருந்தன. ஒரு வீட்டிலும் டிவி சத்தம் கேட்கவில்லை.

 

மூன்றாவது தெரு.

 

திடீரென்று இரண்டாவது தெரு வலப் பக்கத்தில் இருந்து உடுக்கைச் சத்தம் அதிர ஆரம்பித்தது.

 

நடுத்தெருவில் உறைந்து நின்றுவிட்டான்.

 

உடுக்கை அடித்து, கட்டைக் குரல் கணீரென்று பாடத் தொடங்கியது.

 

“நாடாறு மாசம் காடாறு மாசம

ஆயிரம் ஆயிரம்  வருசம் ஆண்ட ராசா

ஆனான ராசா பேரான ராசா

பொன்னான ராசா

 

பேயை வென்ற ராசா

பிசாசை கொன்ற ராசா.”

 

உடுக்கை.

 

“ஆனான ராசா பேரான ராசா

பொன்னான ராசா

 

ஆசைக்கு இணங்காத ராசா

வேசைக்கு இணங்காத ராசா.”

 

உடுக்கை.

 

“தாய்க்கு தலை தந்த ராசா

சினம் வென்ற ராசா

சிரம் தந்த ராசா

வரம் வென்ற ராசா

 

ஆனான ராசா பேரான ராசா

பொன்னான ராசா.”

 

உடுக்கை.

 

அசைய முடியவில்லை. இன்னும் ரெண்டு தெருதான் இருக்கு. நேரா ஓட முடியாது. எதிர்ல வந்துட்டா?

 

“குறுக்கு மறுக்கா ஓடு.”

 

வேட்டியை மடித்து இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான். வியர்வையை வழித்து உதறிவிட்டு, பாட்டிலைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டான். ஒரு நொடி கண்களை இறுக மூடித் திறந்தான். குரல் வந்த இரண்டாவது தெருவிற்கு எதிர்ப்பக்கமாக வளைந்து இடப்பக்க குறுக்குத் தெருவிற்குள் பாய்ந்தான்.

 

ஆளைப் பார்த்துவிடக் கூடாது. நேருக்கு நேர் பார்த்துவிடவே கூடாது. இருட்டுத் தெருவுக்குள் கண் மண் தெரியாமல் ஓடினான். பத்துப் பதினைந்து வீடுகள்தான் இருக்கும். முட்டுச் சந்து. குப்பையும் முள்வேலியுமாக அடைத்திருந்தது. அதற்கப்பால் என்ன இருக்கிறதோ தெரியாது. குப்பைக் குவியலுக்கு முன்பாக பேந்தப் பேந்த விழித்தபடி நின்றுவிட்டான்.

 

எதாச்சும் ஒரு வீட்டுக்குள்ள நுழஞ்சு, அந்தப் பக்கம் முதல் தெருவுல பாஞ்சு ஓடிடலாமா? திருடன்னு பிடிச்சிட்டா? நாலு வீடு தள்ளி, பின்னால் ஒரு வீட்டில் யாரோ வராந்தா விளக்கை போட்டார்கள். யாரும் எட்டிப் பார்த்த மாதிரி தெரியவில்லை. இந்த நேரம் பார்த்தா விளக்கை போடுவான். எழவெடுத்தவன்.

 

உச்சி வெய்யில்ல வெளியே போகக்கூடாது. ராத்திரி 10 மணிக்கு மேல வெளியே தலைகாட்டக்கூடாது. ஏதாச்சும் காத்துக் கருப்பு பட்டுடும். தலைச்சன் பிள்ளை, ஒத்தப் பிள்ளை என்று பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தார்கள். ரத்த வாந்திக் கதையை எந்த மூதி சொன்னது?

 

உடம்பு தொப்பலாக நனைந்திருந்தது. திரும்பிப் பார்க்கத் தைரியம் வரவில்லை. கை தானாக பாட்டிலைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டது. ஒளிய ஏதாச்சும் இடமிருக்குமா? குப்பைக் குவியலுக்கும் முள்வேலிக்கும் இடையில் கொஞ்சம் இடம் இருப்பது போலத் தோன்றியது. எழவு! என்னக் கருமம் இது! இப்படியா வகைதொகை இல்லாம மாட்டிக்கணும்!

 

வேறு வழியே இல்லை. மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு, குப்பைக் கூளத்தைச் சுற்றிக் கொண்டு அடிமேல் அடி எடுத்துவைக்க ஆரம்பித்தான். நாற்றம் சகிக்க முடியவில்லை. சின்ன இடைவெளிதான். குப்பையோடு உரசிவிடாமல் விலகி பக்கவாட்டில் திரும்பியபோது முள்வேலி உரசியது. அப்படியே குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்தபோது நரவரவென்று சத்தமிட்டது. தொடையில் ஏகத்துக்கும் உரசியது. சத்தம் காட்டாமல் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டான்.

 

உடுக்கை தெருவுக்குள் நுழைய ஆரம்பித்தது. சீராக முன்னோக்கி வந்தது. பாட்டு இல்லை. உடுக்கை முன்னேறி வர வர, ஒவ்வொரு வீடாக வராந்தா விளக்கு எரிய ஆரம்பித்தது. தலை சுற்றியது. தடுமாறி பின்புறமாகச் சரிந்தான். முள்வேலி சரிந்து நரநரவென சத்தம். கையை தரையில் ஊன்றி சமாளிக்க முயன்றான். வழுக்கிக் கொண்டு போனது. வியர்வைப் பிசுபிசுப்பு. கால்கள் பரத்தி உயர்ந்து உதைத்து விழுந்தன. இடது கால், குப்பையை உதைத்து சலசலப்புச் சத்தம். சில நொடிகள் மல்லாக்கக் கிடந்து, முழங்கையை ஊன்றி எழுந்து உட்கார்ந்தான். தொடைகள் தடதட வென நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. கண்கள் இருட்டுவது போலிருந்தது. தலையை உலுக்கி கண்களைக் கூர்மையாக்கிக் கொண்டான். உரசிய முட்களால் உடம்பெல்லாம் எரிந்தது. வலது காலை முன்னே வைத்து ஊன்றி, இடது முன்னங்காலை பின்வைத்து பாய்ந்து ஓடுவதற்குத் தயாரானான்.

 

உடுக்கை அதிர்ந்தது. சீராக, நேராக நிதானமாக முன்னேறி வந்தது. பேரொலியில் ஊரே நிசப்தமாகியிருந்தது. இவனுக்கு நேராக, ஒரு பத்து அடி தள்ளி நின்று இன்னும் வேகமாக அதிரத் தொடங்கியது. கடைசி இரண்டு வீடுகளின் வராந்தா விளக்குகள் எரிந்தன. இடப்பக்க வீட்டின் பால்கனியில் ஒரு விளக்கு.

 

உடுக்கை மௌனித்தது.

 

“ஆத்தா கூப்புடறா! வா ராசா!” பெருங்குரல் அலறியது.

 

சீறிக்கொண்டு பாய்ந்தான். எதிரே உடுக்கையோடு நின்றிருந்தவனைக் கண்டு வளைந்து, முழு வேகத்தில் மின்கம்பத்தில் மோதி, பின் மண்டையை சுவற்றில் இடித்துக் கொண்டு விழுந்தான். பாட்டில் நொறுங்கி தொடையில் சில்லுகள் குத்தியது உறைத்தது. புரண்டு எழ முயற்சி செய்தான். கிறுகிறுவென்று சுற்றியது. சோர்ந்து தளர்ந்து மல்லாக்கக் கிடந்தான். வேட்டி தளர்ந்தது.

 

சடசடவென விளக்குகள் எரிந்தன. ஆட்கள் வெளியே வர ஆரம்பித்தார்கள். எக்களிப்புச் சிரிப்பும் பேச்சுமாய் கூட்டம் கூடிவிட்டது.

 

“சிக்குனான்டா!” எகத்தாளமாக ஒரு குரல்.

 

நாலைந்து இளைஞர்கள் இவனைச் சுற்றிச் சூழ்ந்துகொண்டு, கைகொடுத்து எழுப்பி நிற்க வைத்தார்கள். இளகியிருந்த வேட்டியை ஒருவன் இறுக்கிக் கட்டினான். ஒருவன், தொடையில் வழிந்திருந்த ஈரத்தைத்  துடைத்துவிட்டான். ஒதுக்குப்புறமாக கூட்டிப்போய், டிரவுசர் பாக்கெட்டிற்குள் இருந்த கண்ணாடிச் சில்லுகளைக் கவனமாக எடுத்துத் தட்டிவிட்டார்கள். லேசாகக் கசிந்த ரத்தத்தைத் துடைத்துவிட்டான் ஒருவன். எல்லோரும் சிரிப்பும் சந்தோஷமும் பரம திருப்தியுமாக பூரித்திருந்தது தெரிந்தது.

 

கட்டி வச்சு உதைக்கிற கூட்டம் மாதிரி தெரியலையே!

 

உடுக்கையோடு நின்றிருந்தவனிடம் இழுத்துக் கொண்டு போனார்கள்.

 

“நல்ல சகுனம் ராசா!” தலை மீது கை வைத்து வாழ்த்தினான்.

 

“பெண்டு பிள்ளைங்க வீட்டுக்குள்ள போங்க,” என்று அதிகாரத் தொனியில் சொல்லிவிட்டு, திரும்பி விடுவிடுவென்று நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.

 

“தம்பிய தயார் செஞ்சு கூட்டிட்டு வாங்கய்யா.” அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டிருந்த இளைஞர்களைப் பார்த்து பெரியவர் ஒருவர் சொல்லிவிட்டு பூசாரியைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுவிட்டார்.

 

நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

 

ஒரு இளைஞன் இவன் தோள் மீது கைபோட்டு அணைத்தான்.

 

“சாரு, யாரு, என்ன வெவரம்?”

 

“பழனிச்சாமிங்க. சொந்த ஊரு மெட்ராசு. இங்க பெரியம்மா வீடு. எதுத்தாப்பல… மேலூரு.”

 

“எந்த வீடு?”

 

சொன்னான்.

 

“ஏ, அந்த அக்காவா! அது ஒண்டிக் கட்டையில்ல…”

 

“ரொம்ப நல்லதாப் போச்சு. சார கேக்க நாதி கிடையாது.” இன்னொருவன் சொல்லிச் சிரித்தான்.

 

“ஒன்னும் பயப்படாத. காலையில வீட்டுக்கு போயிரலாம்.” முதுகில் ஆதரவாகத் தட்டிக் கொடுத்தான் ஒருவன்.

 

குறுக்குச் சந்தில் இருந்து நடுத் தெருவுக்கு வந்தார்கள். வீடுகளில் விளக்குகள் பிரகாசமாக எரிந்துகொண்டிருந்தன. பெண்களும் குழந்தைகளும் வீட்டு மாடிகளிலும் படிகளிலும் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைகளுக்கு அவனைக் காட்டி குசுகுசுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

இவனை விசாரித்த பெரியவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. வயதான பெண் ஒருத்தியின் தோள்மீது சாய்ந்தபடி இளம் பெண்ணொருத்தி இவனை கைகாட்டி ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். சாய்ந்த தலையை நிமிர்த்தியபோது பிரகாசமான விளக்கொளியில் அவள் முகம் துலக்கமாகத் தெரிந்தது. ஒரு மாதிரியான களிப்போடு தன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போலத் தோன்றியது. எங்கோ பார்த்த முகம போல.

 

“வேகமா நடங்கப்பா. சீக்கிரம் ஆரம்பிக்கணும்,” ஒருவன் துரிதப்படுத்தினான்.

 

பெட்டிக் கடையைத் தாண்டி நாலைந்து தெருக்கள் போனதும், ஒரு மைதானத்தின் நடுவே அரைஆள் உயரத்தில் பத்ரகாளியம்மன் சிலை. கல்மேடையின் பக்கவாட்டிலும் பின்புறமும் ட்யூப் லைட்டுகள். பின்புறம் ஜெனரேட்டர் உறுமிக் கொண்டிருந்தது. மேடையின் முன்னே பூசை ஏற்பாடுகள் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. ஆண்கள் ஊருக்குள் இருந்து வந்து சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

 

மேடையை நெருங்காமல், பக்கவாட்டாக பின்புறமாக இவனை இழுத்துச் சென்றார்கள். சற்று தள்ளி, ஒரு ஓரத்தில் பெரிய கல் ஒன்றுக்குப் பக்கத்தில் தொட்டியில் தண்ணீர் நிரப்பியிருந்தது. வெளிச்சம் மங்கலாகத்தான் இருந்தது.

 

“வேட்டி சட்டைய எல்லாம் கழட்டு,” மிதமான அதிகாரத் தோரணையில் சொல்லி, கட்டிக்கொள்ள துண்டு ஒன்றைக் கொடுத்தான் ஒருவன். எல்லாவற்றையும் களைந்து அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு துண்டைக் கட்டிக் கொண்டான். கல் மீது உட்கார வைத்தார்கள். ஒருவன், தண்ணீரை மொண்டு இவன் தலை மீது ஊற்ற ஆரம்பித்தான். இன்னொருவனும். ஐந்து நிமிஷங்கள். லேசாகக் குளிர ஆரம்பித்தது.

 

சட்டென்று நிறுத்தினார்கள். இன்னொரு துண்டைக் கொடுத்து துவட்டிக் கொள்ளச் சொன்னார்கள். புது வேட்டியைக் கொடுத்தார்கள். கட்டிக்கொண்டான். மீண்டும் கல் மீது உட்கார வைத்தார்கள். பூசாரி விறுவிறுவென்று வந்து இவன் முன் நின்றான். கையில் தாம்பூலத் தட்டில் சந்தனமும் குங்குமமும். ஒருவன் அதை அவனிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டான்.

 

கைநிறைய சந்தனத்தை அள்ளி, கண்களை மூடி ஏதோ முனுமுனுத்தான். அன்னாந்து பார்த்து கும்பிட்டு, இவனை நெருங்கி சந்தனத்தைப் பூச ஆரம்பித்தான். மார்பு, முதுகு, கைகள், முழுக்க வழிய வழியப் பூசிவிட்டு முகத்திலும் பூசினான். “சூட்டத் தணிக்கும் ராசா,” என்றான். நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டையும் வைத்தான். தாம்பூலத் தட்டை வைத்திருந்தவன் ஒரு துண்டைக் கொடுக்க, அதை வாங்கி, புருவத்திற்கு மேலாகவும், கண்களுக்குக் கீழாகவும் அரை அங்குலத்திற்கு வளைவாக சந்தனத்தைத் துடைத்து வழித்தெடுத்தான். தட்டில் இருந்து ஒரு கிண்ணத்தை எடுத்து குழைத்த ஈரத்தை புருவத்திற்கு மேலாகவும் கண்களுக்கு கீழாகவும் வாகாகத் தீட்டினான். இன்னொரு சின்ன கிண்ணத்திலிருந்து இன்னொரு குழைவை அதற்குக் கீழாகத் தீட்டினான்.

 

“என்னங்க? என்றவனுக்கு, “செவப்பு சாயம். கருப்பு மய்யி, மஞ்ச மஞ்சேன்னு சந்தனம். தொரைக்கு அலங்காரம் பண்ண வேணாமா.” கெக்கலித்தார்கள்.

 

“இன்னும் சரியா ஒன்னரை மணிநேரம் இருக்கு. தம்பிய குளிர்ச்சியாக்கி தயார் செஞ்சு கூட்டியாந்துடுங்க,” கட்டளை போட்டுவிட்டு பூசாரி நகர்ந்துவிட்டான்.

 

சற்றுத் தள்ளியிருந்த சின்ன மண்டபத்தில் போய் உட்கார்ந்தார்கள். “வேட்டி அழுக்காயிடாம.” ஒருவன் இவனுக்குத் துண்டை விரித்தான். பையில் இருந்து ஒருவன் ஃபுல் பாட்டிலை எடுத்தான். வெளிநாட்டு சரக்கு போலத் தெரிந்தது.

 

“சார், எவ்வளவு தாங்குவீங்க?”

 

“குவாட்டர் போதும்.”

 

எவர்சில்வர் டம்பளர்களும் தண்ணீர் பாட்டில்களும் பைக்குள்ளிருந்து வந்தன. இரண்டு கொய்யாப் பழங்களை கையில் திணித்தார்கள்.

 

“இளநீர் பாட்டிலை சாருக்கு குடுடா. பெருசு குளுகுளுன்னு வச்சிருக்கச் சொல்லியிருக்கில்ல.” இவனுக்கு இளநீரில் கலந்து கொடுத்தார்கள்.

 

மூன்று ரவுண்டுகளில் பாட்டில் காலியானது. உடம்பு தளர்வானது. முள் உரசிய எரிச்சலும், இடித்து விழுந்த வலியும் மெல்ல மரத்துக் கொண்டிருந்தது. தூணில் உடம்பை சாய்த்தான்.

 

ஒருவன் எழுந்து சற்று தள்ளி நிற்க, இன்னொருவன் எதிர் தூணில் சாய்ந்து, சட்டைப் பையில் இருந்து சிகரெட்டை எடுத்து, உள்ளங்கையில் தூளைக் கொட்டி பாதியை ஊதித் தள்ளினான். டிரவுசர் பாக்கெட்டில் இருந்து பொட்டலத்தை எடுத்துப் பிரித்து, வஸ்துவை சிகரெட் துகளோடு கலந்து கசக்க ஆரம்பித்தான்.

 

“சாருக்குப் பழக்கமிருக்கா?”

 

“ம்ம்ம்… காலேஜ் படிக்கறப்ப. அப்புறம் எப்பவாச்சும் ஒரு ஃபெரெண்டு வந்தா.”

 

“தொர எல்லாத்தையும் கத்துக் கரச்சுக் குடிச்சிருக்காரு போல இருக்கே.”

 

மூன்று சிகரெட்டுகள். சரசரவெனப் பிரித்துக் கலந்தான். ஒன்று இவன் கைக்கு வந்தது.

 

“நல்லா அனுபவிச்சுக் இழுங்க. ராத்திரி பூரா தாங்கணும்ல.” சிரித்தார்கள்.

 

பேண்ட் சட்டை போட்ட நடுத்தர வயதுக்காரன் ஒருவன் பின்னாலிருந்து செருமினான்.

 

“வாங்கண்ணே! எப்ப வந்தீங்க. சந்தடியில்லாம?”

 

“சும்மா, தொரைய பார்த்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன்,” சொல்லிக்கொண்டே இவன் முன்னால் வந்து நின்றான். இவன் டாஸ்மாக் கிட்ட வழி சொன்ன ஆளு மாதிரி தெரியுதே. கண்களைத் தீட்டிக் கொண்டு உற்றுப் பார்த்தான். அவனேதான். என்ன நடக்குது இங்க?

 

“என்ன தம்பி, ப்ளாக்கில வாங்கிட்டீங்க போல இருக்கு?” சற்று சத்தமாகச் சிரித்தான்.

 

“ஸ்ஸ்ஸ்… அண்ணே!.”

 

“சரி, சரி. தொரைய பதப்படுத்தி கூட்டி வாங்க. எப்ப வரணும்னு ஞாபகமிருக்கில்ல?”

 

“எல்லாம், கரெக்டா நடக்கும்ணே. கன்னுக்குட்டி மிரண்டுடப்போது. நீங்க கிளம்புங்க.”

 

வந்தவன் லேசாகச் சிரித்துக் கொண்டே நடையைக் கட்டினான்.

 

வஸ்து சுவாசத்தோடு கலந்து தலைக்கு ஏறியது. உடம்பு லேசாக முறுகி தெம்பு கூடியது. எதிர் தூணில் சாய்ந்து புகையை இழுத்துக்கொண்டிருந்தவனை பார்த்து லேசாக சிரித்தான்.

 

“அண்ணே!”.

 

அண்ணாந்து புகையை விட்டுக்கொண்டிருந்தவன், தலையை தாழ்த்தி, “என்னாங்க தம்பி?” என்றான்.

 

“என்னங்க நடக்கப்போவுது?”

 

“ராசா உனக்கு பூசை செய்யப் போறாங்க தம்பி!” சொன்னவன் சிரித்தான்.

 

“என்ன பூசை அண்ணே?”

 

சொன்னவன் நின்றிருந்தவனை பார்த்து, “பார்றா, தம்பி வெவரம் கேக்குது!” குரலில் எகத்தாளம் மிதமிஞ்சி தொனித்தது.

 

நின்றிருந்தவன், “அதுக்கென்ன, சொல்லு சொல்லு,” என்று அசட்டையாக சொன்னான்.

 

எதிர் தூணில் சாய்திருந்தவன், பக்கவாட்டில் திரும்பி கால்களைப் பரத்தி ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டான். வஸ்துவை உறிஞ்சி புகையை இழுத்து ஊதினான்.

 

“தம்பிக்கு விக்கிரமாதித்த ராசா கதை தெரியும்ல?”

 

“சின்ன வயசுல கேட்டிருக்கேண்ணே. காலேஜ் படிக்கும்போதும் படிச்சிருக்கேன். ”

 

“ம்ம்ம்… விக்கிரமாதித்த ராசா வேதாளத்த அடக்குன கதைய படிச்சிருக்கியா?”

 

“படிச்சிருக்கேண்ணே.”

 

“அது சரி. ராசா ஒரு சுடுகாட்டுல, வேதாளம் போட்ட புதிருக்கெல்லாம் பதில் சொல்லி அடக்குனாருல்ல, அது எந்த ஊரு சுடுகாடுன்னு தெரியுமா?”

 

தலைக்கு ஏறியிருந்த வஸ்து சுழற்ற ஆரம்பித்திருந்தது. இது என்னடா புதுக்கதைய கட்டுறானுங்க. லேசாகச் சிரித்தான்.

 

“தம்பிக்கு தெரியல. ம்ம்ம்… இதுக்குதான் ஏட்டுச் சுரக்காய் கறிக்கு உதவாதுன்னு சொல்லுறது. அது இந்த ஊரு சுடுகாடுதான் தம்பி. எங்க ஊரு சுடுகாடு.”

 

கிறுகிறுப்பில் இவனுக்கு சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை. “என்னண்ணே இப்படி சொல்றீங்க!” வாய்விட்டு சிரித்துவிட்டான்.

 

பின்னால் நின்றிருந்தவன் சரேலென்று இவன் மயிற்றைக் கொத்தாகப் பிடிக்க, எதிர் தூணில் சாய்ந்திருந்தவன், பாய்ந்து எழுந்து எதிரில் வந்து நின்றான். கன்னத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது. நிலைகுலைந்து பின்னால் நின்றிருந்தவன் கால்களில் சரிந்தான்.

 

மயிர்ப்பிடி தளர்ந்தது. கைகளை ஊன்றி எழுந்து ஒடுங்கி உட்கார்ந்தான். மேலும் அடிவிழுமோ என்ற பயத்தில் உடல் நடுங்கியது. மிச்சமிருந்த வஸ்து எங்கேயோ போய் விழுந்திருந்தது.

 

அடித்தவன் மீண்டும் தன் தூணில் போய் சாய்ந்தான். ஆசுவாசமாக வஸ்துவை இழுத்து முடித்து தூணில் நசுக்கி தூர எறிந்தான்.

 

“இந்த நக்கல்லாம் இங்க ஆகாது தம்பி. சொன்னா கம்முனு கேட்டுக்கணும். புரிஞ்சுதா?”

 

தலையை வேகமாக ஆட்டினான். கிர்ர்ரென்று இருந்தது. ஆட்டியது வஸ்துவா அடியா என்று தெரியவில்லை.

 

“எங்க ஊரு சுடுகாட்டுலதான் அடக்கினாரு. என்ன?”

 

“ம்ம்ம்…”

 

எதிரில் இருந்தவன் செருமிக்கொண்டு தொடர்ந்தான்.

 

“அடக்குன ராசாவுக்கு கடைசிவரை விசுவாசமா இருந்துச்சு வேதாளம். இந்த மண்ணு விசுவாசத்தோட மண்ணு. சர்வ சக்தி படைச்சவனா இருந்தாலும் இங்க விசுவாசம்தான் முக்கியம். ஆனா, காலம் போக போக, விசுவாசம் மண்ணோட மண்ணா மறைஞ்சு போச்சு. என்ன காரணம் தெரியுமா?” நிறுத்தி இவனை முறைத்தான்.

 

வாயைத் திறக்கப் பயமாக இருந்தது. தெரியாது என்று தலையை ஆட்டினான்.

 

“ஏன்னா, வேதாளத்தோட கடைசிக் கதைக்கு விக்கிரமாதித்த ராசாவால பதில் சொல்லமுடியல. வேதாளமும் பதில் என்னன்னு சொல்லல. ராசாவோட வீரத்துக்கும் விவேகத்துக்கும் கட்டுப்பட்டு, தானாவே அவருக்கு அடிமையா ஆயிடுச்சு. அதுக்குப்பேர்தான் விசுவாசம். புரிஞ்சுதா?”

 

புரிந்ததுபோல ஆட்டினான்.

 

“அந்தக் கதைக்கு பதிலை சொல்லாம போனதுனாலதான் இந்த மண்ணுல அநீதியும் அக்கிரமும் தலைவிரிச்சு ஆடுது. அந்தக் கதை என்னான்னு தெரியுமா? உனக்கெங்க தெரியப் போவுது. அது ஆணும் பெண்ணும் முறை தவறிய கதை. விக்கிரமாதித்த மகாராசாவாலேயே பதில் சொல்லமுடியாத கதை. வேதாளமும் பதிலைச் சொல்ல மறந்துபோன கதை. அந்தக் கதையாலதான் நாடு இப்படிக் குட்டிச் சுவரா கெட்டுக் கெடக்கு. அதுக்குப் பிராயச்சித்தமாத்தான் வருஷா வருஷமா இந்த பூசை இங்க நடக்குது.”

 

நெசமாத்தான் சொல்றானா? போதையில ஏதாச்சும் கலந்துகட்டி விடறானா? இல்ல இது கிறுக்குப் பயலுங்க ஊரா? இதுல வந்து மாட்டிட்டு பத்திரமா வீடு போய் சேருவோமா? என்ன கருமம் இது?

 

“ஒரு காலத்துல நரபலி கொடுத்துட்டு இருந்தாங்க. இப்ப முடியறதில்ல. பூசையோட முடிச்சுக்கறோம். தலை கீழா கட்டித் தொங்கவிட்டு, வேதாளத்த வரவழைக்க ராத்திரி முழுக்க பூசை நடக்கும். ரத்த விளாறுதான். பல ராத்திரி வேதாளம் வந்து தொலைக்க மாட்டேங்குது. வந்தாலும் பதிலை சொல்லித் தொலைக்க மாட்டேங்குது. நாங்களும் விடறதா இல்ல. என்னைக்காச்சும் ஒருநாள் சொல்லாமலா போயிடும்.”

 

உடுக்கை ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.

 

“சரி சரி, இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல ஆரம்பிச்சிடும். இன்னொரு சிகரெட்ட போடு. தம்பி தாங்கணும்ல,” நின்றிருந்தவன்.

 

எதிரே இருந்தவன் சிரித்துக்கொண்டே தூளை எடுத்து விறுவிறுவென்று கசக்கத்தொடங்கினான். அது என்ன கதை? இவன் மூளையைக் கசக்க ஆரம்பித்தான்.

 

 

சிறுகதை இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »

செட்டிநாடு ஹோட்டலுக்கும் ”பிராமணாள்” காப்பிக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

”அஸ்ஸாம் டீ”, ”டார்ஜீலீங் டீ” என்று தேநீர் கம்பெனிகள் உண்டு.

ஐதராபாத் பிரியாணி, தலப்பாக்கட்டி பிரியாணி என்ற ப்ராண்ட் அந்தஸ்து பெற்றுவிட்ட பிரியாணி கடைகளையும் அறிவோம். ”செட்டிநாடு ஹோட்டல்” கள் பல தலைமுறைகளாகப் பிரசித்தம்.

”ஜெர்மன் டெக்னாலஜி” என்று விளம்பரம் செய்யப்படும் பொருட்களையும், “கொரியன் மொபைல்ச் செட்”, “சைனா செட்” ப்ராடக்ட்டுகளும் பரிச்சயமானவைதாம்.

”பிராமணாள் காபி” “ஃபில்டர் காபி” “நரசூஸ் காபி” இவற்றையும் பலதசாப்தங்களாகப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம்.

அஸ்ஸாம் டீ, ஐதராபாத் பிரியாணி, செட்டிநாடு மெஸ், ஜெர்மன் டெக்னாலஜி, சைனா மொபைல் போன்று “பிராமணாள் காபி”யும் ஒரு சாதாரண மதிப்பு கொண்ட விளம்பரம், விளம்பரம் செய்யப்படும் பொருள் என்று கருதத்தக்கதுதானா?

அஸ்ஸாம் டீ என்று விளம்பரம் செய்யப்படும்போது, அத்தேயிலைக்கான மதிப்பு எவ்வாறு ஏற்றப்படுகிறது? உயர்ந்த ரகத்திலான தேயிலை விளையும் இடங்களில் ஒன்றான அஸ்ஸாமில் பயிர் செய்யப்பட்டு, தயாரிக்கப்பட்ட தேயிலை/தேயிலைத் தூள் என்பதாகவே மதிப்பு ஏற்றப்படுகிறது. உயர்ந்த ரகத்திலான தேயிலை விளைவிக்க அவசியமான தட்ப வெப்ப நிலை நிலவுகிற பகுதிகளில் ஒன்றான அஸ்ஸாமில் விளைவித்த தேயிலை என்பதால் உயர்ந்த தரத்திலான தேயிலை/தேயிலைத் தூள் என்ற மதிப்பு ஏற்றப்படுகிறது.

அதாவது, சிறந்த தேயிலைக்கான உள்ளார்ந்த மதிப்பீடு நுகர்பொருளாக வரும் தேயிலை/தேயிலைத் தூள் மீது ஏற்றப்பட்டு நம்முன் வைக்கப்படுகிறது.

ஐதராபத் பிரியாணியும் அவ்வாறே. ஐதராபாத் நகரில், தனித்துவமானதொரு சுவையுடன் தயாரிக்கப்படும் பிரியாணி வகை என்பதே அப்பெயரின் மூலம் உணர்த்தப்படுகிறது.

Brahmin Coffeeஜெர்மன் டெக்னாலஜியால் தயாரிக்கப்பட்டது என்று ஒரு பொருள் விளம்பரம் செய்யப்படும்போது, தொழில்நுட்பத்தில் முன்னணியில் இருக்கும் ஒரு நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட நுகர்பொருள் என்ற கருத்தே நுகர்வாளர்களுக்கு சொல்லப்படும் செய்தி.

சைனா மொபைல் எனும்போது, தமக்குள்ள ப்ராண்ட் வேல்யூவை சாதகமாகக் கொண்டு, மொபைல் போன்களை மிக அதிக விலைக்கு விற்கும் கம்பெனிகளின் தொழில்நுட்பத்தை ரிவர்ஸ் இஞ்சினியரிங் மூலமாக போலி செய்து, மிகக்குறைந்த விலையில் மொபைல் ஃபோன்களை தயாரித்து விற்கும் மதிப்பு முன்னிலைப்படுகிறது.

அஸ்ஸாம் டீ என்ற விளம்பரம்/நுகர் பொருள் அங்கு தேயிலையைத் தோட்டங்களைத் தொடங்கிய பிரிட்டிஷ்கார்களை அவர்களின் மதிப்பை (வெள்ளைக்கார துரை கொண்டு வந்தது என்ற மதிப்பை) சுட்டுவதில்லை நினைவுபடுத்துவதில்லை. தேயிலைக்குள்ள உள்ளார்ந்த மதிப்பையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

ஐதராபாத் பிரியாணி என்ற ரெஸ்டாரண்டோ ப்ராண்ட் பெயரோ ஐதராபாத் நகரையோ, அது முஸ்லீம்கள் அதிகம் வாழும் நகரம் என்பதையோ, பிரியாணி என்பது முஸ்லீம்கள் உருவாக்கிய ஒரு உணவுவகை என்பதையோ சுட்டுவதில்லை; குறைந்தது பிரதானமாகச் சுட்டுவதில்லை. ஐதராபத்தில் தயாரிக்கப்படும் தனித்த சுவையுள்ள ஒரு வகையை – சுவையை, அதன் உள்ளார்ந்த பண்பையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

ஜெர்மன் டெக்னாலஜி, ஜெர்மன் நாட்டின் பெருமையைச் சுட்டுவதற்காக சொல்லப்படுவதில்லை. குறித்த நுகர்பொருளின் உள்ளார்ந்த பண்பாக, ஒரு உயர்ந்த தொழில்நுட்பம் இருக்கிறது என்பதையே குறிப்பால் உணர்த்துகிறது.

சைனா மொபைல் சீனர்களின் பண்புகளை – மோசடித்தனத்தையோ திறமையையோ முன்னிலைப்படுத்துவதில்லை. நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்காத, தரம் குறைந்த, ஆனால், விலை மலிவு என்ற அந்நுகர்வுப் பொருட்களுக்குரிய உள்ளார்ந்த பண்புகளை, மதிப்புகளையே முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

செட்டிநாடு ஹோட்டல்கள் செட்டியார்களின் சாதிப் பெருமிதத்தை முன்னிலைப்படுத்துபவை அல்ல. அவர்களுடைய பாரம்பரிய உணவுப் பழக்கத்தில் உருவான காரம் மிகுந்த உணவுத் தயாரிப்பு முறையை, ஒரு சுவையை முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. செட்டிநாட்டுச் சமையலின் உள்ளார்ந்த பண்பான ஒரு சுவையை முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. அதை நுகர்பொருளாகச் சந்தையில் வைத்து அனைத்து சமூகத்தினருக்கும் விற்கத் தலைப்படுகின்றன.

ஆனால், “பிராமணாள் காபி”?

டிகிரி காபி, ஃபில்டர் காபி எனப்படுபவை “பிராமணாளுக்குப்” பிடித்த ஒரு பிரத்யேகமானச் சுவையோடு காபியைப் பருகத் தாயாரிக்கும் முறை. தாராளமாகத் தயாரிக்கட்டும், “பேஷ் பேஷ், நன்னா இருக்கு” என்று நாக்கைத் தட்டிக் கொள்ளட்டும். யாருக்கும் ஆட்சேபணை இருக்கப்போவதில்லை.

ஆனால், அதுவே காபி என்ற பானத்தின் உள்ளார்ந்த பண்போ, மதிப்போ, தரமோ அல்ல. “பிராமணாள் காபி” என்பது காபி என்ற பானத்தின் அல்லது நுகர்பொருளின் உள்ளார்ந்த பண்பு அல்ல.

”பிராமணாள் காபி” என்ற விளம்பரத்தில் ஒரு பண்பு, மதிப்பு, தரம் அந்நுகர்பொருளின் மீது ஏற்றப்படுகிறது. அது, மேலே கண்ட பிற நுகர்பொருட்களுக்கு அவற்றின் உள்ளார்ந்த பண்புகள் மதிப்பாக ஏற்றிவைக்கப்படுவது போன்ற மதிப்பு ஏற்றம் அல்ல.

அவற்றுக்கு நேர்மாறாக, காபி என்ற நுகர்பொருளின்மீது, அதன் உள்ளார்ந்த பண்புக்கு மாறாக, வெளியே இருந்து ஒரு மதிப்பு அதன்மீது திணிக்கப்படுகிறது. அம்மதிப்பு, “பிராமணாள்” என்ற “உயர்” சாதியினரின் மதிப்பு. ”உயர்ந்த” சாதியாரான “பிராமணாள்” பருகும் உயர்தர பானம் என்பதான மதிப்பு.

செட்டிநாட்டு சுவை போல, ஒரு தனிவகையாக (niche product) இதில் மதிப்பு ஏற்றப்படவில்லை. காபியே “பிராமணாள் காபி”யாக மாற்றப்பட்டுவிடுகிறது. இந்த சாதிய ”உயர்” மதிப்பை, சந்தையில் பிறரும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது.

பண்பாட்டு நுகர்பொருட்கள், niche products எனக் கருதத்தக்கவை, அப்பண்பாட்டு மதிப்புடன் சந்தையில் முன்னிலைப்படுவது இயல்பானது. அக்குறிப்பான மதிப்புகளை முன்னிலைப்படுத்தாவிடில் சந்தையில் அவற்றுக்கான தேவையே இருக்காது. ஆனால், அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு நுகர் பொருளின் மீது ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியாரின் “உயர்ந்த” தன்மையை ஏற்றுவது, அச்சாதியாரின் சாதிய மேலாண்மையை ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் மீதும் திணிக்கும் ஆணவம் மிகுந்த செயல்பாடாகும். சமூகத்திற்கு ஊறு விளைவிக்கும் மிகுந்த அபாயகரமான செயல்பாடாகும்.

——–

அசைபோட: ஒரு சமூகத்தில் மிகச் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் ஒரு பிரிவினர், தமது மதிப்புகளை ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கான மதிப்பாக அல்லது பொதுவான மதிப்பாகத் திணிப்பது, சிவில் சமூகத்தை எங்கு கொண்டு நிறுத்தும்? Oppressor X victim உறவுநிலையில் oppressor ஆக இருக்கும் பிரிவினர் victim உளவியலைத் தருவித்துக் கொண்டு சமூகத்தில் செயலாற்றுவது, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தில் என்ன விளைவுகளை உருவாக்கும்?

துக்கடா: அந்தக் காலத்து ஹார்லிக்ஸ் விளம்பரம் முதல், இந்தக் காலத்து டாயலெட் க்ளீனர் விளம்பரம் வரை, மாமி பாஷையும், மாமி பாடி லேங்குவேஜும், மாமி உடல்களும்தானே ஐடியலாக, பண்பாட்டு முன்மாதிரியாகத் திணிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு மாமி ஃபெமினிஸ்ட்டாவது இது குறித்து சுயப் பிரக்ஞையோடு விமர்சித்திருக்கிறாரா?

30.07.2016

சமூகம் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , . Leave a Comment »

காலா – தாதாவா? தாத்தாவா?

தாராவி தாதா காலா அப்பகுதி மக்களுக்கு காவல் தெய்வம். ஆனால், அதை நிறுவுவதற்கான ஒரு காட்சிகூட படத்தில் இல்லை. ஆள் பலம் இல்லை, பண பலம் இல்லை. அவர் சொல்வதை செய்து முடிக்கும் ஒரே அம்பு அவருடைய மகன்களில் ஒருவர் மட்டுமே. தமிழில் இப்படி வந்திருக்கும் ஒரே தாதா படம் இதுவாகத்தான் இருக்கமுடியும்.

தாதா காலா தெருப் பிள்ளைகளோடு கிரிக்கெட் விளையாடுவதுதான் அவருக்கு ஓப்பனிங் சீன். இளவட்டங்கள் எல்லாம் அவரைக் கலாய்ப்பதைப் பார்க்கும்போது இது தாதா படமா தாத்தா படமா என்று சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது. படம் முழுக்க ரஜினி “ஊர் பெரியவர்” என்ற பாத்திரமாகவே நடித்திருப்பது தாத்தா படம்தான் என்பதை உறுதி செய்துவிடுகிறது.

தாத்தா காலாவிற்கு 60 வயதில் முன்னாள் காதலியுடன் “மெல்லிய ரொமான்ஸ்”. ஒரு தவிப்பு, ஒரு படபடப்பு, ஒரு ஃப்ளாஷ் பேக் (அதுவும் நேர்த்தியே இல்லாத ஒரு ஸ்டோரி போர்ட் சித்தரிப்பு மூலம்). முன்னாள் காதலியின் காதோர லோலாக்கை க்ளோஸ் அப் ஷாட்டில் ரசிக்கும் ஒரு டேட்டிங்க் சந்திப்பும்கூட. இடைவேளைக்கு சற்றுமுன் வரை படத்தை ஆக்கிரமித்திருப்பது இந்தக் காதல் சரசம்தான். அப்படியே கதையை நகர்த்திக்கொண்டு போயிருந்தால், “முதல் மரியாதை” போல ஒரு முதிர் பருவக் காதல் ‘காவியத்தை’ முழுமையாகப் படைத்திருக்கலாம்.

ஆனால், இந்த முதிர் பருவக் காதலுக்குக் குறுக்கே அரசியல் புகுந்து, தாத்தா படம் தாதா படமாக உருமாற முயற்சி செய்கிறது. காலா தாத்தாவாக இருப்பதால் தாதாவாக உருமாறுவதிலும் தொய்வு ஏற்படுகிறது. முன்னாள் காதலிக்கு அடிபட்டிருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்டு, அவரைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பும் தாத்தாவைக் கொல்ல வில்லனின் அடியாள் முயற்சிக்கும் ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனை வருகிறது.

அப்போது, தனியாக நிற்கும் காலா, வேட்டியை ஒரு கையில் பிடித்துக்கொண்டு, “வேங்கையின் மகன் ஒத்தையில நிக்கிறேன். தில்லு இருந்தா மொத்தமா வாங்கலே, சண்ட செய்வோம்,” என்று சவால் விடுகிறார். அடிக்கவரும் ஆட்களை அடித்துப் பறக்கவிடுவார் என்று எதிர்பார்த்து ரஜினி ரசிகர்கள் சீட்டின் நுனிக்கு நகரும் தருணம் அது. பொசுக்கென்று தாத்தாவின் மகன் குறுக்கே புகுந்து அடியாட்களை அடித்துத் துரத்திவிடுகிறார்.

வெடிக்க வேண்டிய பட்டாசு, தாராவியில் பொழிந்த மழையில் நமத்து புஸ் என்று அணைந்துவிடுகிறது. வடை போச்சே என்ற ஆதங்கத்தில் காலா ஜீப் கதவில் கையால் அடித்து “சே!” என்று ஏமாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.  படத்திற்காக வெளியிடப்பட்ட ட்ரெய்லரில் இக்காட்சியைப் பார்த்து, பெரும் எதிர்பார்ப்போடு காத்திருந்த 2,89, 99,376 சொச்ச ரசிகர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய வடை போயிருக்கும் என்பதை நினைத்தாலே மலைப்பாக இருக்கிறது. தாதாவாக மாறவேண்டியவர் தாத்தாவாகவே தொடர்கிறார்.

அடுத்த சில காட்சிகளுக்குள்ளாகவே, காலா தாத்தா இல்லை தாதாதான் என்று காட்டுவதற்காக, மேம்பாலத்திற்கு நடுவே வில்லனின் அடியாளை மறித்து மழையில் குடைபிடித்து சண்டையிட்டு கொல்லும் காட்சியைக் காட்டுகிறார்கள்.

தன் அடியாளைக் கொன்ற தாதாவைப் பார்க்க, வில்லன் அவரது வீட்டிற்கு செல்கிறார். அங்கே போய் பார்த்தால், நாயைத் தடவிக் கொடுத்துக்கொண்டு நாற்காலியில் தனியாக அமர்ந்திருக்கும் தாதா, மனைவி, மக்கள், பேரப்பிள்ளைகள் சகிதமாக தாத்தாவாகவும் காட்சியளிக்கிறார். திரும்பிச் செல்லும் வில்லனை, “என் அனுமதி இல்லாமல் உள்ளே வந்திருக்கிறாய், ஆனால், என் அனுமதியில்லாமல் வெளியே போகமுடியாது,” என்று எச்சரிக்கிறார். அதை பொருட்படுத்தாமல் வில்லன் வெளியே செல்ல முயற்சி செய்து முடியாமல் திரும்ப காலாவிடமே வருகிறார்.

தாத்தா இல்லை தாதாதான் என்பதை வலுவாக நிறுவவேண்டிய காட்சி. போ போ என்று பொசுக்கென்று சொல்லி இடைவேளையிலும் அந்த வாய்ப்பை நழுவவிடுகிறார்.

இரண்டாம் பாதியில் அறுபதாம் கல்யாணம். மீண்டும் தாத்தாவாகிவிடுகிறார். தாராவியை விட்டு வெளியே செல்ல விருப்பம் தெரிவிக்கும் மகன்கள் மருமகள்களை அதட்டி அடங்கச் செய்து, தன் குடும்பத் தலைவன் ஸ்தானத்தை – தாத்தா தகுதியை நிறுவுகிறார். அடுத்த காட்சியிலேயே போலீசார் அவரை தாதாவாக்கி போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு போகும் தாதா, அங்கு திடீரென்று காமெடியனாக மாறிவிடுகிறார் (அது நல்லதொரு நகைச்சுவை காட்சி). போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருந்து வீடு திரும்பும்போது, தாதாவின் மனைவியும் அம்பாக செயல்பட்ட மகனும் கொல்லப்படுகிறார்கள். ஒரு சில நொடிகளில் மீண்டும் தாதா தகுதி காலி.

சில காட்சிகளுக்குப் பிறகு, வில்லன் வீட்டிற்குத் தனியாகச் சென்று சவால் விட்டு மீண்டும் தாதாவாகிறார். வீடு திரும்பினால், கரண்ட் கட்டாகி, பேரப் பிள்ளைகளோடு தாத்தாவாகிவிடுகிறார். “இந்தச் சண்டையெல்லாம் என்னோடு முடியட்டும்” என்று கண்கலங்குகிறார்.

அடுத்த சில நொடிகளில், அவரது வீடும் ஊரும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகிறது. தாத்தா இப்பொழுதாவது தாதாவாக மாறுவார் என்று பார்த்தால், சற்றும் எதிர்பாராமல் போராட்டத் தலைவராகிறார். ஊரே அவர் பின்னால் திரண்டு போராடுகிறது. தாராவியில் நடக்கும் போராட்டக் காட்சிகள் சடாரென்று, மெரினா ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்தை நினைவுபடுத்துபவையாக மாறுகின்றன.

மெரினாவில் போராட்டக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக பேசி, தன் வேலையைத் துறந்த ஒரு போலீஸ்காரரைப் போலவே படத்திலும் ஒரு போலீஸ்காரர் பேசுகிறார். தன் பெயர் சிவாஜிராவ் கெய்க்வாட் என்கிறார். போராட்டத் தலைவராக மாறிவிட்டிருக்கும் காலா, சிவாஜிராவ் கெய்க்வாட்டை உற்றுப் பார்த்து மகிழ்ச்சி கொள்கிறார் (ரஜினியின் அரசியலை நுட்பமாக காட்டுகிறார்களாம்). இடையில், ஊடகத்தின் கேள்விக்கு பதில் சொல்லும் ஒரு நடிகை(?) “போராடுபவர்களில் 60 சதவீதம் பேர் கிரிமினல்களாக இருக்கக்கூடும்,” என்கிறார் (தூத்துக்குடியில் கலவரம் விளைவித்தவர்கள் ‘சமூகவிரோதிகள்’ என்ற ரஜினியின் பஞ்ட் டயலாக், படம் பார்ப்பவர்களுக்கு சட்டென்று நினைவிற்கு வந்தால் யார் பொறுப்பு?).

இறுதியாக, போராட்டத்திற்கு அரசு பணிகிறது. வில்லன், தன் தோல்விக்கு காரணமான காலாவைத் தீர்த்துக்கட்ட அடியாள் படையை ஏவி விடுகிறான். அடியாள் படை தாராவிக்குள் புகுந்து கலவரத்தில் ஈடுபடும்போது, போராட்டத் தலைவராக இருந்த காலா பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் காவலாக – அதாவது மீண்டும் தாத்தாவாக மாறிவிட, இளைஞர் பட்டாளம் அடியாட்களை எதிர்கொள்கிறது. அவர்களை வீழ்த்திவிட்டு அடியாள் கும்பல் காலாவை நெருங்குகிறது.

இப்போது மீண்டும் தாத்தா காலா, தாதா காலாவாக மாறுகிறார். அடியாட்களை அடித்து நொறுக்குகிறார். ஆனால், அடியாட்களில் ஒருவன் காலாவைச் சுட்டுவிடுகிறான். அவர்கள் சண்டையிட்ட கட்டிடமே வெடித்துச் சிதறுகிறது.

காலா கொல்லப்பட்டுவிட்டதாக வில்லன் நம்புகிறான். ஆனால், காலா உயிருடன் இருக்கிறார் என்று மக்கள் நம்புவதாக ஊடகம் தெரிவிக்கிறது. அதாவது, படம் பார்ப்பவர்களுக்கு சொல்லப்படுகிறது – கவனிக்க காட்டப்படவில்லை, சொல்லப்படுகிறது. ஆகையால், படம் பார்ப்பவர்களும் அப்படித்தான் நம்பவேண்டியிருக்கிறது.

காலா இறந்துவிட்டான் என்ற நம்பிக்கையில், வில்லன் மீண்டும் தாராவியில் தன் திட்டத்தை நிறைவேற்ற வருகிறான். மக்கள் கூடியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் நடுவே காலா தோன்றுகிறான். மக்கள் ஆட்டமும் பாட்டமுமாக கொண்டாடுகிறார்கள். முதலில் கறுப்பு வண்ணப் பொடியையும் அடுத்து சிகப்பு வண்ணப் பொடியையும் தூவி, அதற்கடுத்து நீல வண்ணப் பொடியையும் வில்லன் மீது தூவி பிறகு பல வண்ணப் பொடிகளையும் தூவுகிறார்கள், ஆடுகிறார்கள். காமிரா மேலெழுந்து ஜூம் ஆகி திரை கறுப்பாகிக் கரைகிறது.

என்ன நடந்தது என்று படம் பார்ப்பவர்களுக்குப் புரியுமோ புரியாதோ என்ற சந்தேகத்தில், தாராவியில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சி நிருபர், சடாரென்று தாவி, சென்னை செண்ட்ரல் இரயில் நிலையத்திற்கு எதிராக இருக்கும் பாலத்தின் மேல் நடந்து கொண்டு செய்தி வாசிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார். தாராவியில் நடந்த மக்கள் கிளர்ச்சியில் வில்லன் கொலை செய்யப்பட்டார் என்று தெரிவிக்கிறார். அவருக்கு இடப்பக்கம் பாலத்திற்கு கீழே அமைந்திருக்கும் இந்திரா நகர் மக்கள் போராட்டத்தோடு படம் முடிகிறது.

திரையரங்கத்திற்கு வெளியே வந்தும் சந்தோஷ் நாராயணனின் பின்னணி இசையை அசைபோட முடிந்தது. திரைப்படத்தில் அளவுக்கதிகமாக கையாளப்பட்டிருக்கும் “ஸ்லோ மோஷன்” உத்தியால், உலகமே “ஸ்லோ மோஷனில்”தான் இயங்குகிறதோ என்று பிரம்மை ஏற்படுகிறது. ஆற்றலைக் காட்டப் பயன்படுத்தப்படும் “ஸ்லோமோஷன்” உத்தியை, காலத்தைக் கடத்த (இல்லாத கதையை ஜவ்வ்வ்வாக இழுக்க) தமிழ் தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் பயன்படுத்துவதைப் போல காலாவிலும் கையாண்டிருக்கிறார்கள் என்ற உணர்வே மிஞ்சுகிறது.

படம் முடிந்து வெளியே வந்ததும் நண்பர் ஒருவர், க்ளைமாக்ஸில் வண்ணப் பொடி தூவி நடனமாடுகிறார்களே அதற்கு குறியீட்டு அர்த்தம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று கேட்டார்.

படம் முழுக்க ரஜினி தாதாவாக நடித்திருக்கிறாரா அல்லது தாத்தாவாக நடித்திருக்கிறாரா என்று ஏற்கனவே குழம்பிப் போயிருந்த எனக்கு இந்தக் கேள்வி மேலும் குழப்பத்தை விளைவித்தது.

என்றாலும் சுதாரித்துக்கொண்டு நண்பருக்கு சொன்னேன், “படத்தின் க்ளாமாக்ஸில் தூவப்பட்ட வண்ணப் பொடிகளுக்கு சில குறியீட்டு விமர்சன விற்பன்னர்கள், கறுப்பு – திராவிடம், சிகப்பு – கம்யூனிசம், நீலம் – அம்பேத்கரிசம் என்று குறியீட்டு விளக்கங்கள் அளிக்கக்கூடும். ஆனால், விஷயம் அது இல்லை. க்ளைமாக்ஸில் வழக்கமான தாதா படங்களைப் போல, வில்லனை ஹீரோ கொல்வதாக காட்டாமல், புதுமையாக ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்பதற்காக அப்படி காட்டியிருக்கிறார்கள். மக்கள் வண்ணப் பொடிகளை வீச வீச வில்லன் திணறித் திணறி அங்கும் இங்கும் அலைகிறான். மக்கள் எழுச்சியின் முன் அவனைப் போன்ற மக்கள் எதிரிகள் பொசுங்கிப் போவார்கள் என்பதை காட்டுகிறார்கள். அவர்களுக்கு மத்தியில் நடுநாயகமாக நிற்கும் ரஜினி மாபெரும் தலைவர் என்றும் காட்டுகிறார்கள். அவ்வளவுதான்.”

நண்பர் நமட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்து, “இதுக்கு நான் கேள்விய கேட்காமலே இருந்திருக்கலாம் போ,” என்றார். மேலும் ஒரு கேள்வி கேட்டால் என் தலை வெடித்து சுக்குநூறாகிவிடும் என்ற பயத்தில் நானும் ஒதுங்கி வந்துவிட்டேன்.

இளம் தலைமுறை இயக்குனர்களுள் ஒருவராகப் பரிணமித்திருக்கும் பா. இரஞ்சித் முதல் படத்திலேயே தன் முத்திரையைப் பதித்தவர். தமிழ் திரையில், தலித் மக்களின் வாழ்க்கை, தலித் பண்பாடு – அரசியல் சார்ந்த குறியீடுகள், அரசியல் முழக்கங்களை (காலாவில்தான் முதன்முதலாக தமிழ் திரையில் ஜெய் பீம் என்ற முழக்கம் ஒலிக்கிறது) பரவ விட்டிருக்கிறார். இரண்டாம் படத்திலும் சில சமரசங்களுடன் தனது முத்திரையைத் தொடர்ந்தார். மூன்றாவது, வழமையான ஒரு ரஜினி படமாக இருந்தது. ஆனால், காலாவில், ரஜினியின் படமாகவும் இல்லாமல், தனது வழமையான முத்திரை பதிக்கும் படமாகவும் இல்லாமல், ரஜினிக்கு ஒவ்வாத தலித் அரசியலை, ரஜினிக்கு சாதகமாகத் திணிக்கும் பொருட்டு தானும் குழம்பி, படம் பார்ப்பவர்களையும் குழப்பி, அதிருப்தியையும் கொடுத்திருக்கிறார். விளைவு “வாதாபி ஜீரணோபவ”வாகவே இருக்கும்.

ரஜினிக்கு என்று ஒரு பாணி உருவாக்கப்பட்டு நிலையாக நின்றுவிட்டது அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று. அதிலும், ரஜினி அரசியல் பேசும் பாணியே தனி.

“நெருப்புடா”, “சிங்கம் சிங்கிளா வரும்” போன்ற வீர வசனங்கள், “நான் ஒருமுறை சொன்னா நூறு முறை சொன்ன மாதிரி”, “ஆண்டவன் சொல்றான், அருணாசலம் முடிக்குறான்”, “பேரைக் கேட்டவுடனே சும்மா அதிருதில்ல” போன்ற பஞ்ச் டயலாக்குகள் (இதை நான் சொன்னா சிரிச்சிடுவாங்கப்பா என்று சூரி சொல்வார்) மூலம்தான் ரஜினி அரசியல் பேசுவார். அப்படிப்பட்ட பஞ்ச் டயலாக்குகள் மூலமாகத்தான் ரஜினி ரசிகர்கள் தமக்கு வேண்டிய அரசியல் “மெசேஜுகளை” பெற்றிருக்கிறார்கள், பழக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

“லேட்டா வந்தாலும் லேட்டஸ்டா வருவேன்” போன்ற அதிரடி வசனங்களால் “வரும், ஆனா வராது” என்று நீண்டகாலமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்த அரசியல் பிரவேசத்திற்கு, “கட்சி தொடங்கி தேர்தலில் போட்டியிடப்போகிறேன்” என்ற அறிவிப்பை வெளியிட்டு ரஜினி முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக்கிறார்.  அவருடைய அரசியல் பிரவேசம் உறுதியான பிறகு வெளியாகப்போகும் படம் என்பதால் காலா மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. “தலைவரின்” அரசியல் “மெசேஜை” அவரது தீவிர ரசிகர்கள் தவமிருந்து எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். சாதாரண ரசிகர்களும் பொதுமக்களும்கூட காலாவில் ரஜினியின் அரசியல் “மெசேஜ்” என்னவாக இருக்கும் என்று ஆவலாக காத்திருந்தார்கள்.

ஆனால், ரஜினி ரசிகர்களும், பொதுமக்களும் பழக்கப்பட்டிருந்த ரஜினியின் பாணிக்கு முற்றிலும் சம்பந்தமில்லாத முறையில் அரசியலை பேசியதால் காலா படு தோல்வியைச் சந்தித்திருக்கிறது. ரஜினியின் கதாபாத்திரத்தை தாதாவாக தெளிவாகச் சித்தரித்து, நாலு பஞ்ச் டயலாக்குகளை வீசியிருந்தால், படம் அமோகமாக வெற்றி பெற்றிருக்கும். அதற்கான வாய்ப்புகள், காட்சிகள் பல இருந்தபோதும் படத்தில் அது கோட்டை விடப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றில் முக்கியமானவற்றை மேலே சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறேன்.

சினிமாவில் மட்டுமில்லை, நேரடி அரசியலில் ஈடுபட்டாலும் தனக்கு பஞ்ச் டயலாக் அரசியலைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது என்பதையும் தூத்துக்குடியில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களைச் சந்தித்தவுடன் நடந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் காட்டிவிட்டார் ரஜினி.

அப்படிப்பட்டவரை வைத்து, மக்களைத் திரட்டி போராட்டம் செய்பவராகச் சித்தரித்து படம் எடுத்தால் யாரால் ஜீரணித்துக்கொள்ளமுடியும்?

பாஜக-வின் அரசியலை பேசுபவரை வைத்து பாஜக-விற்கு எதிரான அரசியலை பேசினால் யாரால் ஜீரணித்துக்கொள்ளமுடியும்?

ஆன்மீக அரசியல் பேசுபவரை வைத்து, நாத்திகக் குறியீடாக கறுப்பைக் காட்டினால், சபரி மலைக்கு மாலை போட்டிருக்கிறார் (படம் முழுக்க ரஜினி கறுப்பு சட்டைக்குள் ருத்திராட்ச மாலை போட்டிருக்கிறார்) “தலைவர்” என்றுதானே அவரது ரசிகர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள்?

இது கணவன் உடலில் அண்ணனின் தலையையும், அண்ணன் உடலில் கணவனின் தலையையும் ஒட்ட வைத்த மதனசுந்தரியின் கதையாகத்தானே முடியும்.

அப்படித்தான் முடிந்திருக்கிறது.

“உன் அந்திமக் காலத்தில் தனியனாக சுற்றக் கடவது” என்று காலா வேங்கையின் மைந்தனைச் சபித்திருக்கிறது. சென்னை மாநகரின் வற்றா ஜீவநதியாம் கூவத்தின் ஓரத்தில் அமைந்திருக்கும் குடிசைப் பகுதி ஒன்றில் ஏழு கல்பகாலம்  ஜீவனோபாயம் செய்வதே வேங்கையின் மைந்தனுக்கு சாபவிமோசனமாம்.

நன்றி: தமிழ் இந்து

பிற்சேர்க்கையாக:

காலா பா. இரஞ்சித்தின் முத்திரை பதித்திருக்கும் படம், தலித் வாழ்க்கையைச் சித்தரித்திருக்கும் படம் என்பதாகச் சிலர் நம்புகின்றனர். அதற்கு மறுப்பாக யோசிக்கச் சில புள்ளிகளாக இப்பிற்சேர்க்கை எழுதப்பட்டது.

காலாவில் முக்கிய துணைக் கதாபாத்திரமாக வரும் சமுத்திரக்கனியின் பாத்திரம் படத்தில் ஒரு தலித் பாத்திரமாக வருகிறது. ஒரு தலித் பாத்திரம் எந்நேரமும் குடித்துக் கொண்டிருப்பதாக காட்டுவது தலித் வாழ்க்கை பற்றிய சரியான சித்தரிப்புதானா என்ற கேள்வியை எழுப்பிப் பார்க்கலாம். இவ்வாறான ஒரு கதாபாத்திரத்தை தலித் அல்லாத ஒரு இயக்குனர் உருவாக்கியிருந்தால் எவ்வகையான விமர்சனம் எழுந்திருக்கும் என்ற துணைக் கேள்வியையும் எழுப்பிப் பார்க்கலாம்.

படத்தைப் பார்த்த பெரும்பாலானோருக்கு, சமுத்திரக்கனியின் பாத்திரம் எதற்காக உலவிடப்பட்டிருக்கிறது என்பது புரியவில்லை என்று அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. சமுத்திரக்கனியின் பாத்திரம் ஒன்றும் யாருக்கும் விளங்காத புதிரான பாத்திரமல்ல. இயக்குனர் தனது கருத்துக்களை சொல்லவும், கதையில் இடையிடையில் வரும் இடைவெளிகளை சுருக்கமான செய்திகளாகச் சொல்லி இட்டு நிரப்பவும் உருவாக்கப்பட்டுள்ள பாத்திரம்.

கிட்டத்தட்ட நமது கூத்து மரபில் வரும் கட்டியங்காரன் பாத்திரம் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். அதனால்தான் அது படம் முழுக்க சதா சலம்பிக் கொண்டே இருக்கிறது. கருத்து கந்தசாமியாக உலவிக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு “ஹேங்க் ஓவர்” கதாபாத்திரம். கதைக்கு அவசியமே இல்லாமல் துருத்திக்கொண்டு நிற்கும் பாத்திரம்.

படத்தின் மற்றொரு மிகப்பெரிய அபத்தம், தாராவி வாழ் மக்களின் போராட்டத்தை ‘நில உரிமைக்கான’ போராட்டமாக சித்தரித்திருப்பது. நில உரிமைக்கான போராட்டம் எனப்படுவதாவது, “உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம்” என்ற முழக்கமாகத்தான் இதுவரை புரிந்துகொள்ளப்பட்டு வந்திருக்கிறது. காலாவில் பேசப்பட்டிருப்பதோ குடியிருக்கும் இடத்திற்கான உரிமை. அதாகப்பட்டது, “இருப்பிடத்திற்கான உரிமை”. அதை நிலத்திற்கான உரிமையாக பேசியிருப்பது, உலக வரலாற்றிலேயே இதுவரை நடைபெற்றிராத சாதனை என்று மெச்சிக் கொள்ளலாம்.

இத்தகைய வரலாற்றுச் சாதனைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, எனது கேள்விகளை ஒரு முக்கிய புள்ளியை நோக்கியே வைக்க விழைந்திருக்கிறேன்.

ரஜினியின் அரசியல் நுழைவின் முக்கிய தருணத்தில், அதன் பொருட்டு எடுக்கப்பட்ட ஒரு பிரச்சாரப் படமே காலா. படம் குறித்த ரஜினியின் வெளிப்படையான ஸ்டேட்மெண்டுகளிலும் இரஞ்சித்தின் கருத்துக்களில் இருந்துமே இது வெளிப்படை. மாவட்ட செயலர்கள் கூட்டத்தில், காலா படம் வெளிவந்த பிறகு “ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரின் ஆதரவு நமது கட்சிக்கு கிடைக்கும்” என்ற பொருள்பட ரஜினி பேசியிருப்பதைக் கவனிக்க. ஆக, இது மிகத் தெளிவாக ரஜினிக்காக, அவரது அரசியல் நுழைவின் பொருட்டு எடுக்கப்பட்ட பிரச்சாரப் படம்.

அதாவது, இது மிக மிகத் தெளிவாக, ரஜினி படம். இரஞ்சித்தின் படம் அல்ல.ரஜினியின் அரசியல் பிரவேசத்தை ஒட்டி, ரஜினிக்காக இரஞ்சித் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கும் அப்பட்டமான பிரச்சாரப் படம்.

இந்த நிதர்சனமான யதார்த்தத்தை – தரவை (fact), அதன் சூழலில் (context) வைத்து, படத்தை (text) பார்க்கச் சிலர் வலுக்கட்டாயமாக மறுப்பது பரிதாபத்திற்குரியது.

இரண்டிலும் இருந்தும் பிரித்து வெறும் படத்தை (text) பார்த்தாலே கூட, படம் தான் எடுத்துக்கொண்ட விடயத்தை தெளிவாகவோ நேர்த்தியாகவோ சொல்லவில்லை. கபாலியை திருப்பிப் போட்டு, ஆங்காங்கே டிங்கரிங் செய்து எடுக்கப்பட்டிருக்கும் படம் என்றும் கூறலாம். கபாலியின் இடைவேளைக்குப் பிறகான கதையை காலாவில் இடைவேளைக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறார்கள். கபாலியில் மனைவியைத் தேடும் நாயகன், இதில் நாயகனைத் தேடி வரும் முன்னால் காதலி. மற்றபடி, கபாலியைப் போல இதுவும் ஒரு தாதா படம். கபாலியைப் போல ஒரு தெளிவான தாதா படமாகக்கூட வெளிப்படவில்லை.

ஆனால், இந்த மூன்றையும் பொருட்படுத்தாமல், படத்தில் ஆங்காங்கே வரும் சிறு சிறு காட்சியமைப்புகளில் (sub text) பேசப்படும் விஷயங்களின் மீதே இதை தலித் படமாக நோக்குபவர்கள் தமது கவனத்தைக் குவித்திருக்கிறார்கள்.

இக்காரணத்தின் பொருட்டு spoiler card politics என்பதற்குள் தலித் அரசியல் சிக்கிக் கொள்வது சரியான தேர்வுதானா என்ற கேள்வியை எழுப்பத் தோன்றுகிறது.

இவ்வாறான spoiler card politics-ஐ தலித் அரசியலில் தீவிரமாக இருப்போரில் சிலர் முன்னரும் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றனர். பெரியார் மீதான தாக்குதலில் இருந்து தொடங்கியது அது.

இதன் மோசமான தருணங்களாக மேலும் வெளிப்பட்டவை, ஈழப் போர் முடிந்த தறுவாயில், ஈழத் தமிழரின் போராட்டத்திற்கு எதிராக, “நாங்கள் தமிழர்கள் இல்லை, பௌத்தர்கள்” என்று நிலைப்பாடு எடுத்து ராஜபக்சேவுக்கு ஆதரவாக சுவரொட்டிகள் ஒட்டிய பிரிவினரையும், சிங்கள அரசின் கைக்கூலியாகத் திரிந்த கருணாவை தலித் என்று தலையில் சுமந்து திரிந்த பிரிவினரையும் குறிப்பிடலாம்.

ரஜினிக்கு தலித் சாயம் பூசி எடுக்கப்பட்டிருக்கும் படத்தை, “நான் அந்த அம்சத்தை பொருட்படுத்த மாட்டேன்; பா. இரஞ்சித் என்ற தலித் எடுத்திருப்பதால், அதை தலித் படமாக பார்ப்பேன்; தலித் வாழ்க்கை பற்றிய சித்தரிப்புப் படமாக பார்ப்பேன்,” என்று வாதிடுவது மேலே குறிப்பிட்ட அதே spoiler card politics தான் என்பதே எனது தாழ்மையான கருத்தாம்.

காலாவும் மதனசுந்தரியின் கதையும்

காலா திரைப்படம் வெளியான அன்று இரவு செய்தித் தொலைக்காட்சி சானல் ஒன்றில் காலா பற்றிய விவாதம் ஒளிபரப்பானது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசிய இயக்குனர் ஒருவர் பஞ்ச் டயலாக் ஒன்றை கூறினார். அது பின்வருமாறு:

“நேற்று வரைக்கும் காலா படத்தைப் பற்றி பேசாதவனெல்லாம் ஒரு ஆளா என்ற நிலைமை இருந்தது. நாளை முதல், காலா பார்க்காதவனெல்லாம் ஒரு ஆளா என்று பேசப்படும்.”

காலா படத்தைப் பற்றி பேசக்கூடாது என்று தவமாய் தவமிருந்த எனக்கு இது அதிர்ச்சியாக இருந்தது என்று ஒப்புக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். ஆனால், நல்ல காலமாக, அதற்கு முந்தைய நாள் இரவே காலா குறித்த ஒரு சிறிய விவாதத்தில் தலையை நுழைத்துவிட்டிருந்தேன்.

ஆனால், இன்னும் படத்தை பார்க்கவில்லை. நானெல்லாம் ஒரு ஆளா என்று எனக்கே சந்தேகமாக இருக்கிறது. என்ன செய்வது? நாட்டு நிலைமை இப்படியாக இருக்கிறது.

காலா திரைப்படம் வெளியாவதற்கு முன்பாகவே, இது இயக்குனர் ரஞ்சித்தின் முத்திரை பதிக்கும் படமாக இருக்குமா அல்லது ரஜினியின் பேர் சொல்லும் படமாக இருக்குமா என்ற விவாதம் பல இடங்களிலும் களை கட்டிவிட்டிருந்ததைக் கவனிக்க முடிந்தது. படம் ரஞ்சித்தின் தனித்துவமான அரசியலை வெளிப்படுத்தும் படமாகத்தான் இருக்கும் என்று அவரது ஆதரவாளர்களும், “தலைவர்” பாணி படமாகத்தான் இருக்கும் என்று அவரது ரசிகர்களும் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளோடு கருத்துக்களைப் பதிவிட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

இந்த விவாதத்தை கவனித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கோ வேறு விதமான ஒரு புதிர்க்கதைதான் நினைவிற்கு வந்தது. விக்கிரமாதித்தனுக்கு வேதாளம் சொன்ன புதிர்க்கதை.

கதையின் பெயர் மதனசுந்தரி கதை. அதைச் சற்றுச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

துர்க்காபுரி என்று ஒரு நாடு. துர்க்காபுரியில் துர்க்கை அம்மனுக்கு ஒரு கோயில் இருந்தது. அந்த அம்மனை வழிபட்டு வேண்டிக்கொண்டால் நினைத்தது நடக்கும்  என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது. இவ்வாறு இருக்கையில், துர்க்கை அம்மனுக்கு நடக்கும் திருவிழாவில், சுந்தரத்தேவன் என்ற ஒரு இளைஞன் மதனசுந்தரி என்ற ஒரு பெண்ணை பார்த்து அவள் அழகில் மயங்கிவிடுகிறான். அவளை மணந்தே ஆகவேண்டும் என்ற ஆசைப்படுகிறான். அவளைத் திருமணம் செய்யத் தனக்கு அருள் புரிந்தால், திருமணமான சில காலம் கழித்து, தன் தலையை காணிக்கையாகத் தருவதாக துர்க்கை அம்மனிடம் வேண்டிக்கொள்கிறான்.

பிறகு, அந்தப் பெண்ணின் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரித்து, அவள் தகப்பனாரிடம் சென்று அவளைத் தனக்கு மணம் செய்துகொடுக்குமாறு கேட்கிறான். சுந்தரத்தேவனைப் பற்றி விசாரித்து, அவன் தன் மகளுக்குத் தகுதியானவன் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் மதனசுந்தரியின் தகப்பனும் அவனுக்குத் தன் மகளைத் திருமணம் செய்துகொடுக்கிறார்.

மதனசுந்தரியைத் திருமணம் செய்துகொண்ட சுந்தரத்தேவன் சில காலம் மாமனார் வீட்டிலேயே மகிழ்ச்சியாக காலத்தைக் கழிக்கிறான். பிறகு, அம்மனிடம் தான் வேண்டிக்கொண்டது நினைவிற்கு வந்துவிடவே, மாமனாரின் அனுமதி பெற்று மதனசுந்தரியோடு தன் ஊருக்குத் திரும்புகிறான். அவர்களுக்குத் துணையாக மதனசுந்தரியின் அண்ணன் தாருகனும் உடன் வருகிறான்.

ஊருக்குத் திரும்பியவுடன், சுந்தரத்தேவன், நேராக கோயிலுக்குச் சென்று, மதனசுந்தரியையும் தாருகனையும் வெளியே நிற்கவைத்துவிட்டு, கோயிலுக்குள் சென்று, அம்மனிடம் வேண்டிக்கொண்டபடி, தன் தலையை அறுத்துக்கொண்டு மாண்டுவிடுகிறான்.

சுந்தரத்தேவன் கோயிலுக்குள் சென்று வெகுநேரமாகியும் திரும்பாததால், தாருகன் கோயிலுக்குள் செல்கிறான். அங்கே, தலை அறுந்துகிடக்கும் சுந்தரத்தேவனைக் கண்டு, தன் தங்கையின் வாழ்க்கை இப்படி பாழாகிவிட்டதே என்று பெரும் துக்கம் கொண்டு, அவனும் தன் தலையை அறுத்துக்கொண்டு மாண்டுபோகிறான்.

இருவருமே திரும்பிவராமல் போகவே மதனசுந்தரியும் கோயிலுக்கும் செல்கிறாள். இருவரும் இறந்துகிடப்பதைக் காண்கிறாள். இனி தான் உயிர்வாழ்ந்து என்ன பயன் என்று எண்ணி அவளும் தன் தலையை அறுத்துக்கொள்ளத் துணிகிறாள்.

அப்போது, அவள் மீது இரக்கப்பட்டு, துர்க்கை அம்மன் தோன்றி, அவளை ஆசீர்வதித்து, ஒரு தீர்த்தத்தை கொடுத்து, இதை இறந்துகிடப்பவரின் உடலிலும் கழுத்திலும் தடவி பொருத்தினால் உயிர்பெற்று எழுவார்கள் என்று அருளி மறைகிறாள்.

மதனசுந்தரியும் இரண்டு உடல்களின் கழுத்திலும் உடலிலும் அம்மன் கொடுத்த தீர்த்தத்தைத் தடவி ஒட்டவைக்கிறாள். ஆனால் பாருங்கள், மகிழ்ச்சிப் பரவசத்தில் தலைகால் புரியாமல், சுந்தரத்தேவனின் உடலில் தன் அண்ணன் தாருகன் தலையையும், தாருகன் உடலில் கணவன் சுந்தரத்தேவனின் தலையையும் பொருத்திவிடுகிறாள்.

சுந்தரத்தேவன் உடலில் தாருகன் தலையும், தாருகன் உடலில் சுந்தரத்தேவன் தலையுமாக இருவரும் உயிர்பெற்று எழுகிறார்கள்.

இந்தக் கதையைச் சொல்லிவிட்டு வேதாளம், விக்கிரமாதித்தனிடம் கேட்டது, “கல்வி கேள்விகளிலும், ஆய கலைகள் அறுபத்தி நான்கிலும், வீரத்திலும் விவேகத்திலும் சிறந்தவனாகிய மன்னா, இவர்கள் இருவரில் மதனசுந்தரிக்கு கணவன் யார்? தமையன் யார்?”

வழக்கம்போல, விக்கிரமாதித்தன் பதிலைச் சொல்லிவிட வேதாளம் மறுபடியும் முருங்கை மரத்தில் ஏறிக்கொள்கிறது.

கதையை வாசிக்கும் நமக்குத்தான் கொஞ்சநேரத்திற்கு தலை சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். (சுற்றாதவர்கள் பாக்கியவான்கள்).

காலா படத்திற்கு வருவோம். திரைப்படம் வெளியான அன்று திரையரங்குகளில் ரஜினி ரசிகர்கள் கறுப்பு உடை அணிந்து ஆட்டமும் பாட்டமுமாக கொண்டாடியதை பல தொலைக்காட்சிகளிலும் காண முடிந்தது.

இயக்குனர் ரஞ்சித்தின் அரசியல் சாய்வுகளை அறிந்தவர்கள், கறுப்பு ஆடையை எதிர்ப்பின் அல்லது திராவிட இயக்கத்தின் குறியீடாகப் பயன்படுத்தியிருப்பார் என்று புரிந்துகொள்ளமுடியும். ஆனால், ரஜினி ரசிகர்கள் அவ்வாறுதான் புரிந்து கொண்டாடியிருப்பார்களா? ரஜினியின் ஆன்மீகம் தெரிந்த அவரது ரசிகர்கள், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் அவரது ரசிகர்கள், திரைப்படத்தில் அவர் கறுப்பு ஆடை உடுத்தி வருவதை சபரி மலைக்கு விரதமிருக்க அணிந்ததாக நினைத்து உருகியிருக்கமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்?

ஒரு திரைப்படம் அல்லது எந்த ஒரு காட்சி ஊடகம் வழியாகவும் காட்டப்படும் குறியீடுகளை அனுப்புனர் சொல்லும் பொருளில் பெறுனர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை, புரிந்துகொள்ளவேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது தொடர்பியல் ஆய்வுகளில் (Communication Studies) பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பாகவே நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது.

புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டு ஒன்றை சொல்வார்கள். அமெரிக்காவில் 1980 களில் மிகப் பெரிய வெற்றி கண்ட திரைப்படம் சில்வஸ்டர் ஸ்டாலோன் நடித்த ஃபர்ஸ்ட் ப்ளட். செவ்விந்தியர்களுக்கு எதிரான கருத்தியல் வன்முறையை செலுத்தும் படம் என்று பரவலான விமர்சனத்திற்கு ஆளான திரைப்படம்.

இப்படத்தை செவ்விந்தியர்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள் என்று அறிந்துகொள்ள முற்பட்ட தொடர்பியல் ஆய்வுத்துறை அறிஞர்கள், செவ்விந்தியர்களிடையே அப்படத்தை திரையிட்டுக் காட்டியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மீது வன்முறை செலுத்தப்படுவதைக் காட்டும் படத்தை செவ்விந்தியர்கள் வெறுப்புடன் பார்ப்பார்கள் என்பது ஆய்வாளர்களின் எதிர்பார்ப்பு.

ஆனால், படத்தை பார்த்த செவ்விந்தியர்களோ, மிகவும் ஆரவாரமாக ரசித்துப் பார்த்திருக்கிறார்கள். படம் முடிந்து விளக்கம் கேட்டதற்கு செவ்விந்தியனை போல தோற்றமளிக்கும் சில்வஸ்டர் ஸ்டாலோன், வெள்ளையர்களை வேட்டையாடும் படத்தை ரசிக்காமலா இருக்கமுடியும் என்று விடையளித்திருக்கிறார்கள்.

அதாவது, ரஜினி ரசிகர்கள் காலாவை ரஞ்சித் கொடுக்க விரும்பிய அர்த்தங்களை ஏற்றுத்தான் ரசிக்கிறார்களா என்பதே கேள்வி.

வேதாளம் போட்ட புதிருக்குத் திரும்பினால், விக்கிரமாதித்தன் சொன்ன பதில் விசித்திரமானது.

விக்கிரமாதித்தன் சொன்ன பதிலாவது: “அந்த இரண்டு உருவங்களில் எவன் அவளைத் தன் மனைவி என்ற நினைப்பில் பார்க்கிறானோ அவன்தான் அவளுடைய கணவன்!”

நன்றி: தமிழ் இந்து

 

%d bloggers like this: