சுத்த வீரன்

“இதைப் பற்றி எழுதும்போது நமது உடம்பு சிலிர்த்துக் கொண்டே இருக்கிறது. பார்ப்பனரல்லாத மக்கள் இவ்வீரனைக் கொண்டாட வேண்டும். ஒவ்வொரு ஊரிலும் கூட்டங்கள் போட்டு அவனைப் பாராட்டித் தீர்மானங்கள் செய்தனுப்ப வேண்டும். பார்ப்பனரல்லாதார் முன்னேற்றச் சம்பந்தமான ஒவ்வொரு சங்கத்திலும் இவ்வீரனின் உருவப் படத்தை வைக்க வேண்டும். உண்மையான பார்ப்பனரல்லாதார் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் இப்படங்கள் துலங்க வேண்டும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் குழந்தைகளுக்கெல்லாம் இவ்வீரனின் சுத்த வீரத்தன்மையை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.”

 
பெரியார் மிகவும் உணர்ச்சிவயப்பட்டு எழுதிய அரிதான தலையங்கம் ஒன்றில் வரும் வரிகள் இவை. “பார்ப்பனக் கொடுமைக்காக உயிர்விட்ட சுத்த வீரன்” என்ற தலைப்பிட்டு, 17.04.1927 ”குடி அரசு” இதழில் எழுதப்பட்டத் தலையங்கம். காங்கிரசில் இருந்து விலகி, “குடி அரசு” இதழைத் தொடங்கி, சுயமரியாதை இயக்கப் பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கியிருந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளாக எழுதப்பட்டது. பெரியாரை இவ்வளவு உணர்ச்சிவயப்பட வைத்த சம்பவம்தான் என்ன?

 
அன்றைய செங்கல்பட்டு ஜில்லாவிற்கு உட்பட்ட பொன்னேரி கிராமத்தில், பார்ப்பன அதிகாரி ஒருவரின் கீழ் வேலை செய்துவந்த பி. சுப்பிரமணியம் என்ற 22 வயது இளைஞர், பார்ப்பன அதிகார துஷ்பிரயோகங்களைப் பொறுத்துக் கொள்ள இயலாமல், எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். அந்த இளைஞர் எழுதி வைத்த கடிதத்தை பெரியார் தனது தலையங்கத்துடன் பிரசுரித்திருக்கிறார். விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ள அக்கடிதத்தின் முக்கியப் பகுதிகளை பார்க்கலாம்.

 

பொன்னேரி லோகல் போர்டு ஆஸ்பத்திரி,
1927.

 

அன்புமிக்க மாணிக்கம்!

 

இந்த மாதம் 8 – தேதி எனக்கு குறிப்பிடத்தக்க ஒரு அதிர்ஷ்டவசமான நாளாகும். அது என்னவென்றால் நான் இந்த உலகத்தையும், உன்னையும், எனது பந்துக்களையும் விட்டு சந்தோஷமாகவும், திருப்தியாகவும் பிரியும் நாளாகும்.

 
ஒரு பார்ப்பன எஜமானன் கீழ் இருந்து வேலை செய்ய இனி என்னால் முடியாது. பார்ப்பன எஜமானன் கீழ் வேலை செய்து ஜீவிப்பதைக் காட்டிலும், செத்துப்போவது மேலானதெனவும், புத்திசாலித்தமனான தெனவும் நான் தெரிந்து கொண்டேன்.

 
… இதுவரை டாக்டர் நாயர், சர். தியாகராய செட்டியார், எ. ராமசாமி முதலியார், சி. நடேச முதலியார் முதலியவர்கள் பார்ப்பனர் கொடுமைகளை அடியோடு துலைப்பதற்காக செய்து வரும் பிரயத்தனங்களைத் தப்பிதமென்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், இப்போது அத்தலைவர்கள் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் சத்தியமானது என்பது என் விஷயத்தில் மிகவும் ருஜுவாகி விட்டது. பார்ப்பனர்களை வெறுப்பதாலாவது, பார்ப்பனர்களின் கீழ் வேலை செய்யக்கூடாது என்று நினைத்து என் வேலையை ராஜீனாமா செய்து விடுவதினாலாவது வேறு வழியில் இந்த நாட்டில் பிழைக்க முடியாதவனாயிருக்கிறபடியால் ஒரு கோப்பை பாலில் ஒரு அவுன்சு சியானிக் ஆசிடைக் (Hydro – Cyanic Acid) கலந்து சாப்பிட்டு உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதையே விரும்புகிறேன். ஆதலால் நான் ஒரு உண்மையான பார்ப்பனரல்லாத உணர்ச்சி உடையவனாகவும் எனது பார்ப்பனரல்லாதார் சகோதர சகோதரிகள் பார்ப்பனக் கொடுமையிலிருந்து நீங்குவதற்காக அப்பார்ப்பனக் கொடுமையை அழிக்க வேண்டியும், நான் பிராணனை விடுகிறேன். நான் செய்யும் இந்தக்காரியம் சரிதானே? இந்த விஷயத்தை மெயில் பத்திரிகையிலும் ஜஸ்டிஸ் பத்திரிகையிலும் பிரசுரிக்கச் செய்வதால் நமது சகோதரிகளையும் சகோதரர்களையும் பார்ப்பன சூழ்ச்சியில் சிக்கி ஏமாறாமலிருப்பதற்காக இருந்து தப்புவிக்க உதவும் என நினைக்கிறேன்…. இதோடு நான் நல் விடைபெற்றுக் கொள்ளுகிறேன். இனி நீ பார்க்க முடியாததான என்னுடைய கடைசி கையெழுத்து இதுதான். என்னுடைய பிரேதத்தை பார்ப்பன தெருவுக்கு முன்னால் ஓடும் ஆரணி நதி மணலில் பார்க்கலாம்….

 

(ஒம்.) பி. சுப்பிரமணியன்.

 

ஜனநாயக அரசியல் வெளி, சிவில் சமூகம் என்பதே இல்லாதிருந்த காலமது. மக்களின் பிரச்சினைகளை முன்னெடுக்கும் வெகுமக்கள் அரசியல் இயக்கங்களே இல்லாதிருந்த காலம். 1916 இல் உருவான, ஜஸ்டிஸ் கட்சி என்று அறியப்பட்டிருந்த தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம் தனது சென்னைக் கிளையை 1921 இல்தான் தொடங்கியிருந்தது. 1923 இல் அச்சென்னைக் கிளையின் மொத்த உறுப்பினர்கள் வெறும் 63 பேர் மட்டுமே. 1920 களின் இறுதிகளில் அன்றைய சென்னை மாகாணம் முழுக்கப் பரவியிருந்த அதன் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 5000 பேர்கள் மட்டுமே. அவர்களில் 2000 பேர் சென்னை மற்றும் அதைச் சுற்றியிருந்த மாவட்டங்களை சேர்ந்தவர்கள்.

 
1924 ஆம் ஆண்டு வரை கட்சிக்கான அரசியல் அமைப்பு அறிக்கை என்பதே இல்லாமல்தான் தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம் செயல்பட்டு வந்தது. கடும் நிர்ப்பந்தங்களுக்குப் பிறகு 1925 ஆம் ஆண்டு, அரசியல் அமைப்பு நகலறிக்கை உருவாக்கப்பட்டு கிடப்பில் போடப்பட்டது. 1928 ஆம் ஆண்டில் உள்ளூர் கட்சிக் கிளைகள் ஏதேனும் இருந்தால் தலைமையை தொடர்பு கொள்ளக்கோரி பத்திரிகைகளில் விளம்பரம் கொடுக்கும் நிலைமையில்தான் அக்கட்சியின் அமைப்புப் பலம் இருந்தது (பார்க்க: Christopher John Baker, The Politics of South India 1920 – 1937, CUP, 1976 பக். 63 – 71).

 
1921 இல் சென்னை மாகாணத்தின் மக்கள் தொகை ஏறத்தாழ 4 கோடி. 1920 ஆம் ஆண்டு இரட்டையாட்சி முறையில் 25 மாவட்ட தொகுதிகளில் நடைபெற்ற முதல் தேர்தலில் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை 10 ¼ இலட்சம். கிராமப்புறங்களில் ரூ. 10 நில வரி கட்டியவர்களும் நகர்ப்புறங்களில் ரூ. 3 முனிசிபல் வரி கட்டியவர்களுமே வாக்காளர்கள். ஒரு தொகுதியில் வெற்றிபெறுவதற்கு மூன்று அல்லது நான்காயிரம் வாக்குகளை பெற்றாலே போதும் என்ற நிலை. முக்கிய கோயில்களின் நிர்வாகிகள், பேர்பெற்ற வழக்குரைஞர்கள், நிலச்சுவாந்தார்கள், வியாபாரிகள் இவர்களைச் சந்தித்து ஆதரவு திரட்டுவதே வாக்குச் சேகரிக்கும் நடைமுறை. வாக்குச் சேகரிப்பு பெரும்பாலும் மூடிய அறைகளுக்குள் கனவான்களைச் சந்தித்துப் பேசுவதாகவே இருந்தது. பொதுவான இந்நடைமுறைக்கு மாறாக, சென்னையில் ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் ஆதரவாளர்கள், பொது இடங்களில் சுவரொட்டிகள் ஒட்டி விளம்பரம் செய்தார்கள் என்பதை கேள்விப்பட்டு கட்சியின் தலைவர் சர். பிட்டி தியாராயச் செட்டியார் துணுக்குற்றதாகவும் செய்தி உண்டு (மேற்குறித்த நூல், பக்: 35 – 37).

 
பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கமாக தோன்றிய ஜஸ்டிஸ் கட்சி என்று அறியப்பட்டிருந்த தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம், தெளிவான அரசியல் கொள்கையை வரையறுத்துக் கொள்வது, பிரச்சார இயக்கங்களை வீச்சாக கொண்டு செல்வது, வலுவான வெகுமக்கள் அமைப்பாக உருப்பெறுவது என்ற எதிலும் நாட்டம் கொண்டிராத ஜமீந்தார்களின் கட்சியாகவே இருந்தது.
நவீன ஜனநாயக அரசியலின் மங்கலான நிழலாக மட்டுமே அரசியல் களம் உருவாகத் தொடங்கியிருந்த இக்காலப்பகுதியில்தான் 22 வயதே நிரம்பிய இளைஞர் சுப்பிரமணியன், ஒரு பார்ப்பன அதிகாரியால் ஏற்பட்ட தொல்லை தாளாமல், பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கத்தின் பிரச்சாரத்தின் தாக்கத்தில், ”பார்ப்பனரல்லாத உணர்ச்சி உடையவனாகவும் எனது பார்ப்பனரல்லாதார் சகோதர சகோதரிகள் பார்ப்பனக் கொடுமையிலிருந்து நீங்குவதற்காக”வும் தனது உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். நவீன அரசியல் களம் உருவாகத் தொடங்கியிருந்த ஆரம்பகாலத்தில் தமிழகம் கண்ட முதல் அரசியல் தன்னுயிர் கொடையாக அவரது மரணம் இருக்கலாம்.

 
பார்ப்பனரல்லாதாரின் அரசியல் விழிப்புணர்வுக்காகத் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொண்ட இளைஞர் சுப்பிரமணியன் கேட்டுக் கொண்டபடி அவரது கடிதம் மெட்ராஸ் மெயில், ஜஸ்டிஸ் பத்திரிகைகளில் பிரசுரிக்கப்பட்டதா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், பெரியார் அவரது கடிதத்தைப் பிரசுரித்து மிகவும் உணர்ச்சிவயப்பட்டு அவரைச் “சுத்த வீரன்” என்று விதந்தோதியிருக்கிறார். விதந்தோதியதோடு நின்றுவிடவில்லை. அனைவருக்கான வாக்குரிமையும், அரசியல் உரிமைகளும், அடிப்படைச் சமத்துவமும்கூட இல்லாதிருந்த தமிழகத்தில், இந்தியத் துணைக்கண்டமே கண்டிராத வகையில், ஒரு மாபெரும் வெகுமக்கள் இயக்கத்தைக் கட்டி, அரசியல் விழிப்புணர்வையும் சமூக விழிப்புணர்வையும் ஊட்டினார்.

 
“குடி அரசு” இதழைப் பெரியார் தொடங்கியது 1925 ஆம் ஆண்டு மே மாதம். 1926 பிப்ரவரி மாதத்தில் 307 புதிய சந்தாதாரர்கள் சேர்ந்திருப்பதாக அறிவிக்கிறார். அதே ஆண்டு மே மாதம், இரண்டாம் ஆண்டுத் துவக்கத்தில் 2000 சந்தாதாரர்கள். அக்டோபர் மாதம் 4000 பிரதிகள் விற்பனை. 1927 இல் 4,500 சந்தாதாரர்கள். 1928 இல் 7,000 சந்தாதாரர்கள். 1928 ஆம் ஆண்டு இறுதியில் “குடி அரசு” 10,000 பிரதிகள் விற்பனையை எட்டுகிறது.

 
1928 மார்ச் மாதத்தில் “ரிவோல்ட்” ஆங்கிலப் பத்திரிகை துவங்க இருப்பதாக அறிவிக்கிறார். நவம்பர் மாதம் ஆரம்பித்தும் விடுகிறார். 1927 மார்ச் மாதம் ஜஸ்டிஸ் கட்சியார் தாம் நடத்தி வந்த “திராவிடன்” நாளிதழை பொறுப்பேற்று நடத்துமாறு கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை தெரிவித்து வாசகர்கள் அபிப்பிராயத்தை கேட்கிறார். ஏற்று நடத்துமாறு 500 கடிதங்கள் வந்து சேர்ந்திருப்பதாக தெரிவிக்கிறார். 1928 ஏப்ரலில் “திராவிடன்” நாளிதழின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டதாக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கிறார்.

 
1927 ஆம் ஆண்டுத் துவக்கத்தில் 5000 பிரதிநிதிகள் கூடிய பார்ப்பனரல்லாதார் மகாநாட்டை கூட்டி, ஜில்லாக்கள் தோறும் மாநாடுகள் நடத்தி இயக்கத்தை உள்ளூர் அளவில் உருவாக்க அறைக்கூவல் விடுக்கிறார். 1928 துவக்கத்தில் சைமன் பகிஷ்காரப் பிரச்சார இயக்கத்தின் பொருட்டு, ஒரு லட்சம் துண்டறிக்கைகள், 5000 சுவரொட்டிகள், 15 – 20 பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டதாக எழுதுகிறார்.

 
“குடி அரசு” இதழில், இந்து, சுதேசமித்திரன், மெட்ராஸ் மெயில் போன்ற பத்திரிகைகளின் புரட்டையும், காங்கிரசாரின் புரட்டையும் அம்பலப்படுத்துவதோடு நின்றுவிடவில்லை. பார்ப்பனரல்லாத தலைவர்களான திரு. வி. க, ஷண்முகம் செட்டியார், வரதராஜுலு நாயுடு ஆகியோருடனும் கடும் விவாதங்கள் நிகழ்த்துகிறார். பெரும் தமிழ் அறிஞராக அவரே மதித்த மறைமலை அடிகளுடனும் கூட கடுமையான விவாதங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறார் (“சுத்த சைவ ரத்த ஓட்டம் உள்ளவர்கள் இன்னமும் இவர்களைக் [சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்களை] கொல்லாமல் இருக்கலாமா” என்று பல்லாவரத்தில் நடந்த ஒரு கூட்டத்தில் மறைமலை அடிகளார் பேசியதை ஒட்டிய விமர்சனமும் விவாதமும் சுவையானது). இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் பிரச்சினையையும் அலசி ஆராய்ந்து விமர்சித்து தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார். வரலாறு, இந்து சமயப் புரட்டு, காங்கிரசாரின் புரட்டு, பெண் விடுதலை, சாதி ஒழிப்பு என்று சமூகத்தின் சகலப் பிரச்சினைகளையும் எப்படி அணுகவேண்டும் என்ற பார்வையை – சட்டகத்தை விரித்துக் காட்டியிருக்கிறார்.

 
1928 ஆம் ஆண்டு, ஆகஸ்டு மாதம் “சுயமரியாதை போதனாமுறை பாடசாலை” என்ற பெயரில் அரசியல் பயிற்சி வகுப்புகளையும் நடத்துகிறார்.
மேலே கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளதுபோல, இதழ்கள் வழியான கருத்துப் பிரச்சாரம், விவாதம், விமர்சனம், விளக்கப்படுத்தல், அரசியல் பயிற்சி வகுப்புகள் என்று இடைவிடாது அரசியல் கல்வி புகட்டியே கருத்தாழமும் தெளிவும் உடைய தொண்டர்களைக் கொண்ட சுயமரியாதை இயக்கத்தை பெரியார் கட்டமைத்தார்.

 
பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக அரசியல் கல்வி புகட்டி வளர்த்த அவரது இயக்கத்தாலேயே ராஜாஜி இரும்புக்கரம் கொண்டு திணித்த இந்தியை விரட்டியடிக்க முடிந்தது. 1948 வரை, தள்ளாத வயதிலும் வலுவான, கட்டுக்கோப்பான பெரும் இயக்கத்தை கட்டியிழுத்துச் செல்ல முடிந்தது. பெரியார் அரசியல் கல்வி புகட்டிக் கட்டமைத்த சுயமரியாதை இயக்கத்திலோ, திராவிடர் கழகத்திலோ உணர்ச்சி மேலீட்டால் இளைஞர்கள் தம்மை மாய்த்துக் கொண்டார்கள் என்ற வரலாறு இல்லை.

 
நீதி வேண்டித் தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொள்ளல், நவீன அரசியல் உருப்பெறுவதற்கு முன்பான காலத்தில், தமிழகத்திலும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலும் ஒடுக்கப்பட்ட எளிய மக்கள் கைக்கொண்ட எதிர்ப்பு வடிவங்களில் ஒன்று. எதிர்த்துப் போராட வழிவகை இல்லாத, பலம் மிக்க ஆதிக்க சாதியினருக்கு அல்லது அரசனுக்கு எதிராக, அவரது உற்றாரும் ஊராரும் கடவுளரும் இழித்துப் புறந்தள்ளும்படியான தீராப்பழியை சுமத்தும் நோக்கில் எளிய மக்கள் கைக்கொண்ட வடிவம். நவீன ஜனநாயக அரசியல் புலத்திலும் இவ்வெதிர்ப்பு வடிவத்தின் தொடர்ச்சி ஆங்காங்கே தெறிப்பதை அவ்வப்போது காண முடியும். பெரும் பலம் பொருந்திய சக்திகளை எதிர்த்துப் போராட வழிவகைகள் இல்லாத சூழ்நிலைகளிலேயே இவ்வடிவம் தோன்றுவதையும் அவதானிக்க முடியும்.

 
1927 இல், நவீன ஜனநாயக அரசியல் உருவாகிக் கொண்டிருந்த காலத்தில், தீர்க்கமான அரசியல் நோக்கையும் வாழ்க்கை பார்வையையும் தந்து வழிகாட்டக்கூடிய அரசியல் இயக்கம் எதுவும் இல்லாத நிலையில், பலவீனமான அரசியல் சூழலில்தான், தனது மரணம் அரசியல் விழிப்புணர்வை – புது மலர்ச்சியை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் தன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்டார் இளைஞர் சுப்பிரமணியன். அந்த இளைஞரின் உள்ளக்கிடக்கையை தனது தீர்க்கமான அரசியல் பார்வையினால் நடைமுறையில் சாத்தியமாக்கிக் காட்டினார் பெரியார்.

 
2009 இல் ஈழ இனப்படுகொலை நடந்து முடிந்திருந்த தருணத்தில், தமிழகத்தின் அரசியல் தேக்க நிலையை உடைத்து, புதிய அரசியல் அலை ஒன்று உருவாகத் தனது மரணம் வித்தாகும் என்ற உணர்வெழுச்சியில், அரசியல் தெளிவோடு தனது இன்னுயிரை ஈந்தவர் முத்துக்குமார்.

 
தமிழ்நாட்டைப் பீடித்திருக்கும் சாபமோ என்னவோ, அவரது தியாக நோக்கு நிறைவேறும் திசையில் ஒரு இம்மி கூட நாம் நகர்ந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. தெளிந்த அரசியலையும், வரலாற்றுப் புரிதலையும், தத்துவ நோக்கையும், வாழ்க்கை பார்வையையும் வழிகாட்டுதலையும் தரும் புதிய இயக்கம் எதுவும் உருவாகவில்லை.

 
மாறாக, வாரத்திற்கு ஒரு அடையாளப் போராட்டம், தொலைக்காட்சி விவாதம், மாதத்திற்கு ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தும் இயக்கங்களும், “முப்பாட்டன் முருகனின் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்ளத் திருவிளையாடல் படத்தை பார்” என்று சுவிசேஷக் கூட்டம் நடத்தும் இயக்கங்களும்தான் முளைத்திருக்கின்றன.

 
இந்நிலை தொடரும்வரை விக்னேஷ் போன்ற உணர்வெழுச்சிமிக்க இளைஞர்கள் நியாயமின்றித் தமது உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் துயரமும் நிகழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.

 

பின் குறிப்பாக:

 

விக்னேஷ் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொண்டது, அரசியல் களப்பணி, அரசியல் கோட்பாடுகள், சமூக அரசியல் களத்தில் மாற்றங்களை நிகழ்த்தும் முறைகள் குறித்து இயக்கங்கள் எவ்வளவு தெளிவற்று இருக்கின்றன என்பதைச் சுட்டுவதாகவே இருக்கிறது. தமது அரசியல் தெளிவின்மையை உணராது, மக்கள் சுரணையற்று இருக்கிறார்கள் என்று பழிக்கும் திமிரும் சிலரிடத்தில் அதிகமாக வளர்ந்திருக்கிறது என்பதையும் அவரது மரணத்தை ஒட்டிய சில எதிர்வினைகள் காட்டுகின்றன. அவற்றுக்கான மறுப்பாகவும், பெரியாரின் இயக்கச் செயல்பாட்டில் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய புள்ளிகளின் மீது கவனத்தைக் குவிக்கும் முகமாகவும் இக்குறிப்புகள்.

 

உள்ளும் வெளியும் – தமிழகமும் தில்லியும்

தமிழ் நாட்டை மையமாகக் கொண்ட அரசியலிலும் தில்லியை மையமாகக் கொண்ட அரசியலிலும் “மாற்றத்தை” உருவாக்குபவர்களாகப் பரிணமிப்பதில் உள்ளாள்/வெளியாள் (insider/outsider) என்ற ஆளுமைத் திறன் முக்கியமானதொரு வித்தியாசப்படுத்தும் புள்ளியாக இருக்கிறது என்பது என் துணிபு.

தில்லியை மையமாகக் கொண்ட அரசியலில், ஒரு கட்சியில் அல்லது இயக்கத்தில் “உள்ளாட்களாக” இருந்து விமர்சனங்களை வைத்து வெளியேறி “வெளியாட்களாக” உருமாறியவர்கள் நீடித்த செல்வாக்கையோ தீர்மானகரமான தாக்கங்களையோ ஏற்படுத்த இயலாத நிலையைக் காணலாம். “வெளியாட்களாகத்” தம்மை முன்னிலைப்படுத்திக் கொண்டவர்களாலேயே செல்வாக்கு மிகுந்தவர்களாக உருப்பெற முடிந்திருக்கிறது.

காங்கிரசில் இருந்து வெளியேறியவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்ட ஜனதா கட்சி முதல் எடுத்துக்காட்டு. அடுத்தது ஜனதா தளம். மாபெரும் ஆளுமையாக உருவான வி. பி. சிங்.

ஜன சங்கம் பாஜக வாக புதிய அவதாரம் எடுத்த பின்னர், ஜன சங்கத்தின் உள்ளாட்களாக இருந்த அத்வானி, வாஜ்பாய் ஆகியோரின் செல்வாக்கு பாஜக வினுள்ளாகவே கேள்விக்கிடமில்லாத நிலையில் இருந்ததில்லை. ஆனால், ஜன சங்கம், பாஜக இவற்றின் உருவாக்கத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பு ஏதும் செய்தவராக முன்னிறுத்தப்படாத நரேந்திர மோடி, தேநீர் விற்றவர் என்ற “வெளியாள்” அடையாளத்தை முன்னிலைப்படுத்தியே இன்று பாஜகவில் கேள்வி கேட்க முடியாத தலைமை என்ற நிலையை அடைந்திருக்கிறார்.

அர்விந்த் கேஜ்ரிவாலுக்கும் சாக்கடை அரசியலுக்கு வெளியே இருந்த “தூய்மையான” நபர் என்ற வகையில் “வெளியாள்” அடையாளத்தை முன்னிலைப்படுத்தியதே தில்லி அரசைக் கைப்பற்றிவதில் தீர்மானகரமான காரணியாக இருந்தது.

தமிழ் நாட்டை மைய்யமாகக் கொண்ட அரசியலில் மாற்றத்திற்கான அரசியலை முதன் முதலில் மொழிந்தவர் பெரியார். காங்கிரசில் “உள் ஆளாகக்” தொண்டாற்றிவிட்டு, அதைவிட்டு வெளியேறிய பின்னரும் தன்னைக் காங்கிரஸ்காரராகவே சில காலம் கருதியிருந்து செயல்பட்டு, அதன் பின்னரே முற்றிலும் “வெளியாளாகத்” தன்னைப் பிரகடணப்படுத்திக் கொண்டவர். உள்ளிருந்தான அவரது விமர்சனங்கள் வெளியேறிய பின்னர் கூர்மையடைந்தன. தமிழ் நாட்டு அரசியல் களத்தில் தீர்மானகரமானச் சக்தியாக அவர் உருப்பெற்றது இப்பயணத்தின் ஊடாகவே நிகழ்ந்தது.

அண்ணா, எம்ஜிஆர் இருவரும் இதே வழிமுறையைப் பின்பற்றியே தீர்மானகரமான சக்தியாக உருவெடுத்தனர். மு. க என்றும் “உள்ளாளாகவே” இருந்தவர். Political intrigues வழியாகவே ஆட்சியைக் கைப்பற்றியவர். மக்களின் செல்வாக்கு பெற்றத் தலைவராக அவர் ஒருபோதும் உருப்பெற்றதில்லை.

வைகோ உள் ஆளாக இருந்து வெளியாளாக மாறியவர் என்பது நிதர்சனமாயினும் அவரால் தீர்மானகரமான ஒரு சக்தியாக உருவாக முடியாமல் போனது ஏன் என்ற கேள்வி எழுகிறது. தெளிவான. தீர்க்கமான மாற்று அரசியல் agenda எதையும் அவர் ஒருபோதும் முன்வைக்கவில்லை என்பதே அதற்கான பதில். வெளியாளாகவே நீண்ட காலம் நிலைத்துவிட்டதும், பல கட்சிகளுக்கு உள் ஆள் பாத்திரத்தை ஆற்றியதும் மற்ற காரணிகள்.

விஜயகாந்தோ வெளியாள் என்பது மட்டுமல்லாமல், தெளிவான மாற்று எதையும் முன்னிறுத்த முடியாதவர்.

தமிழக அரசியலில் வெளியாட்கள், தம்மை உள் ஆட்களாக அறிவித்துக் கொள்வதன் முதல் சமிக்ஞையாகத் தமது கட்சிகளின் பெயர்களில் “திராவிட” அல்லது “கழகம்” என்ற பெயர்களை ஒட்டுகளாக இணைத்துக் கொள்வதைக் குறிப்பிடலாம்.

எம்ஜிஆரின் மறைவிற்குப் பின்னிருந்தே தமிழ் நாட்டு அரசியல் களத்திற்கு தீர்க்கமான மாற்றம் தேவையாக இருந்து வருகிறது. ஆனால், அத்தகைய மாற்றம் இதுவரையில் உருவாகவில்லை. மாற்றத்தை முன்னெடுக்கும் தீர்க்கமான நோக்குடையோர் உருவாகவில்லை என்பதே துயரமான உண்மை.

சீரழிவின் பாதையில் தறிகெட்டு ஓடி, இப்போது முட்டுச் சந்தில் முடிந்திருக்கிறது தமிழக அரசியல்.

தெளிவான, தீர்க்கமான, ஆரோக்கியமான மாற்றம் மீண்டும் நிகழ, குறைந்தது 15 ஆண்டுகள் பிடிக்கும். அவ்வாறான தொலை நோக்கான இலக்கை வகுத்துக் கொண்டு, பல துறைகளிலும் திறன் மிக்கவர்களாகத் தயார்படுத்திக் கொள்ள விழைவதே நம்முன் நிற்கும் சவால். அது உள்ளிருந்தே உருவாக வேண்டும். பெரியாரின் வழிப்பட்டே உருவாக வேண்டும்.

அதிகாரமும் வன்முறையும் கருத்தியல் மேலாண்மையும் மாற்றமும் – 2

நாத்திகம் பேசி நாத்தழும்பேறியோர் நெருப்பூட்டி நர்த்தனமாடிய கதை

 

சென்னையில் நடைபெற்ற “தமிழன்பர் மகாநாடு” பார்ப்பனர்களின் நலன் நோக்கில் கூட்டப்பட்டதாக இருந்ததென்றால், அதற்கு முந்தைய ஆண்டு பழுத்த சைவப் பழங்கள் கூட்டிய மாநாடு ஒன்றும் அரங்கேறியிருந்தது. அன்றைய திருச்சி ஜில்லாவில் இருந்த துறையூரில் 1932 ஆகஸ்டு 6, 7 தேதிகளில் கூட்டப்பட்ட மாநாடு அது.

 

சரியாகச் சொல்வதென்றால், அவ்விரண்டு நாட்களில் மூன்று மாநாடுகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன – தமிழ்ப் புலவர் மாநாடு, தமிழ் மாணவர் மாநாடு, தமிழர் மாநாடு. சென்னைத் “தமிழன்பர் மகாநாட்டில்” நிகழ்ந்ததை ஒத்த சம்பவங்கள் இங்கும் அரங்கேறியிருக்கின்றன. கூடுதலாக ஒரு சிறிய “வன்முறை”ச் சம்பவமும்.

 

மாநாட்டுச் சம்பவங்கள் குறித்த செய்திகள், 14.08.1932 தேதியிட்ட குடி அரசுத் தலையங்கத்தில் (பெரியார் எழுத்தும் பேச்சும், 1932 – 2, தொகுதி 15) காணக் கிடைக்கின்றன. மாநாட்டில் சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் குறித்த விவரங்கள், அதே இதழில் வெளிவந்துள்ள “தமிழர் மகாநாடு – தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது மத சம்பந்தமில்லாத தமிழ்த் தீர்மானங்கள் ஹிந்திக் கண்டனம்” என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் கிடைக்கின்றன. மேலும், 31.07.1932 தேதியிட்ட குடி அரசு இதழில், “தஞ்சை – திருச்சி மாவட்ட தமிழர் மகாநாடு” என்று தலைப்பில், குத்தூசி குருசாமியால் எழுதப்பட்டு பூவாளூர் அ. பொன்னம்பலனார் அவர்களால் அனுப்பப்பட்ட 12 தீர்மானங்கள், தீர்மானத்தை முன்மொழிபவர், வழிமொழிபவர் பெயர்களோடு வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது (“தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் – உண்மை வரலாறு” நூலில் இவ்விரண்டும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன).

 

குடி அரசுத் தலையங்கம், மாநாடு நடைபெறப்போவது குறித்த செய்திகள் வெளிவந்தபோது தாம் மகிழ்ச்சியுற்றதாகத் தெரிவித்து தொடங்குகிறது. மாநாட்டு நிர்வாகிகளால் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கைகளில், தமிழர் சீர்திருத்தமும் தமிழ் மொழி வளர்ச்சியும் வலியுறுத்தப்பட்டிருந்ததே தமது மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்றும், மாநாடு சீர்திருத்த நோக்கங்களுடன் கூட்டப்படுகிறது என்று கருதிய சுயமரியாதை இயக்கத் தோழர்கள் பலரும் தமது நோக்கிலான பல தீர்மானங்களை எழுதி அனுப்பினார்கள் என்றும் குறிப்பிடுகின்றது.

 

ஆனால், அவர்கள் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக, மாநாடு நடைபெறுவதற்கு இரண்டொரு நாட்களுக்கு முன்பாக, மாநாட்டு வரவேற்புத் தலைவர் த. வே. உமாமகேஸ்வரம் பிள்ளை, “தமிழர் மாகாநாடு தமிழ் வளர்ச்சியை மட்டும் கருதிய மாகாநாடேயன்றி சீர்திருத்த சம்பந்த மகாநாடுமன்று சமய சம்பந்தமான மகாநாடுமன்று” என்று அறிக்கை வெளியிட்டிருக்கிறார். மேலும் தமது வரவேற்புரையில், “இம் மகாநாடுகளின் உண்மை நோக்கங்கள் யாதெனத் தெரியாதபடியால் மக்களின் சீர்திருத்தத்தில் கருத்துடைய நண்பர்கள் செய்தித் தாள்களிலும், துண்டுத் தாள்களிலும் தாம் நிறைவேற்ற வரும்படி முடிவுகளை வெளியிட்டு வருவதைப் பார்த்தேன்,” என்றும் பேசியிருக்கிறார்.

 

இவற்றைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டும் தலையங்கம், இம்மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்தவர்கள், சைவ சமய பக்தர்கள் என்பதையும், இவர்கள் “சைவத்தை விட்டால் தமிழ் இல்லை; தமிழை விட்டால் சைவமில்லை” என்ற கொள்கையை உடையவர்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே என்றும், அதை முன்னிட்டே, “இத்தகையவர்கள் சீர்திருத்தத்தின் பெயரால் கூட்டும் மகாநாடு, சீர்திருத்தத்தின் பெயராலும் தமிழின் பெயராலும் சைவத்தை வளர்க்க முயலும் மகாநாடாக இருக்கும் என்று கருதியே பல சீர்திருத்தக்காரர்கள் மகாநாட்டினருக்கு எச்சரிக்கை செய்யவும், பல தீர்மானங்களை அனுப்பவும் முன்வந்தார்கள்” என்றும் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

 

இத்தகைய கடுமையானக் கருத்து மாறுபாடு இருந்தபோதிலும், மாநாட்டை நடத்துவோர் யார் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தும், மொழி தொடர்பான தீர்மானங்கள் மட்டுமே மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்படும் என்று மாநாட்டை நடத்தியவர்கள் கூறியதை ஏற்றுக்கொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்தினர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டனர். இதன் காரணமாக, மாநாட்டை நடத்தியோர் மதம் தொடர்பான தீர்மானங்களை நிறைவேற்றாமல் “விட்டுக்கொடுத்திருக்கின்றனர்”. மாநாட்டின் இரண்டாம் நாள் கல்வி அமைச்சர் திவான் பகதூர் குமாரசாமியார் தலைமையில் நடைபெற்ற “தமிழர் மகாநாட்டில்” மட்டுமே அத்தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

 

“தீர்மானங்களோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்த மத சம்பந்தமான விஷயங்களும் சீர்திருத்தக்காரர்களால் திருத்தப்பட்டு அவைகள் ஏகமனதாக நிறைவேறின” என்று குறிப்பிடும் தலையங்கம், மாநாடு அமைதியாக நடைபெற்றதற்கு இருதரப்பாரையும் பாராட்டுவதோடு, அதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்தவர் தலைமை வகித்தக் கல்வி அமைச்சர் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது.

 

ஆனால், உண்மையில் மாநாடு அவ்வளவு அமைதியாகவும் நடந்துவிட்டிருக்கவில்லை. “மகாநாட்டின் நிர்வாகத்தினர்களில் சில சில்லரைப் பேர்வழிகள் நடந்து கொண்ட வெறுக்கத் தகுந்த” விடயங்களைப் பற்றியும் தலையங்கம் கடுமையுடனே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

 

1. மாநாடு தொடங்கும்போதும், இடையிலும் சமய சம்பந்தமான பாடலைப் பாடுவதில் பிடிவாதம் காட்டியது. “தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம்” நூலில் உள்ள “தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது” கட்டுரை இச்சம்பவத்தைச் சற்றே விவரித்திருக்கிறது.

 

“பிறகு அன்று மாலை (06.08.1932 – மாநாட்டின் முதல் நாள்) 4-30 மணிக்கு மகாநாட்டுப் பந்தலில் தமிழ் மாணவர் மகாநாடு ஆரம்பித்து. முதலில் தமிழ் வாழ்த்து பாடிய பின் ஒருவர் தேவாரம் பாட ஆரம்பித்தார். அப்பொழுது கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் மொழி சம்பந்தமான மகாநாட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட மதசம்பந்தமான பாடலைப் பாடக் கூடாதென்று ஆட்சேபனை செய்தனர். இதனால், பாடப்படாமல் நிறுத்தப்பட்டது.… அதன் பின் மகாநாட்டுத் தலைவர் திரு. வி. கல்யாண சுந்தர முதலியார் அவர்கள் தமது அச்சிட்டிருந்த தலைமைப் பிரசங்கத்தைப் படித்து முடித்தார். பிறகு தேவாரம் பாட ஒரு பையன் முன் வந்தான். அப்பொழுது மீண்டும் கூட்டத்தினரால் ஆட்சேபிக்கப் பட்டதும் இதனால் சிறிது நேரம் குழப்பமாக இருந்தது. பிறகு குழப்பம் அடங்கியபின், திரு. முதலியாருக்கு ஒரு வரவேற்புப் பத்திரம் வாசித்துக் கொடுக்கப்பட்டதில் சுயமரியாதைக்காரர்களை கண்டிக்கும்படியான சில வாக்கியங்கள் இருந்தன. அவைகளை ஒப்புக் கொள்ளக் கூடாது என்று கூறி ஆட்சேபித்தனர். கடைசியில் குழப்பம் ஏற்படும் போலிருப்பதைக் கண்டு, திரு. கல்யாணசுந்தர முதலியார் அவர்களே அவ்வாக்கியங்களைத் தாம் ஒப்புக் கொள்ளவில்லையென்று கூறினார். இதற்குள் போலீசார் பிரவேசித்துக் கூட்டத்தைக் கலைத்து விட்டனர்.”

 

2. மாநாட்டில் பங்கேற்றோர் சாதாரணமாக வெளியே செல்ல எழுந்தாலும் போலீசார் அவர்களை “உட்கார், வெளியே போ” என்று அதிகாரம் செய்ய அனுமதித்தது.

 

3. சுயமரியாதைக்காரர்கள் கலகம் செய்தால் அவர்களை அடிப்பதற்காக அடியாட்களை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. “நம்பிக்கையான இடங்களிலிருந்து கேள்வியுற்றோம்” என்று குறிப்பிடுகிறது தலையங்கம்.

 

4. ஹிந்தி மொழியைக் கண்டிக்கும் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்தபோது, சிலர் எதிர்த்தது. அவ்வெதிர்ப்புக்கு சுயமரியாதைக்காரர்கள் சரியான பதில் கூற, பெரும்பான்மையினரால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.

 

5. சுயமரியாதைக்காரர்கள் மாநாட்டிற்கு வருவார்கள் என்று தெரிந்திருந்தும் அவர்களது மனம் புண்படும்படியான வாக்கியங்கள் எழுதிய “இரண்டொரு போர்டுகளை” வைத்திருந்தது. அவற்றை நீக்கும்படி மாநாட்டுத் தலைவர்களில் சிலர் சொல்லியும் எடுக்காமல் இருந்தது. கடைசியில், சுயமரியாதைக்காரர்களே மாநாட்டு நிர்வாகிகளுக்குத் தெரிவித்துவிட்டு அவற்றை நீக்கியது.

 

நிற்க.

 

இதுவரை கண்டவை 1933 ஆம் ஆண்டு பார்ப்பனச் சநாதனிகளால் நடத்தப்பட்ட மாநாட்டிலும், 1932 ஆம் ஆண்டு சைவத் தமிழர்களால் நடத்தப்பட்ட மாநாட்டிலும் கலந்துகொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்தவர்கள் செய்த வெற்றிகரமான, ஆரோக்கியமான அரசியல் இடையீடுகள் (political intervention/resistance என்று கருதத்தக்க) குறித்த விவரிப்பு மட்டுமே. ஆரோக்கியமான அரசியல் இடையீட்டிற்கான சிறந்த எடுத்துக் காட்டுகள் என்ற அளவில் அணுகினாலே இவை மதிப்புமிக்க, பின்பற்றத்தக்க பாடங்களாக நிற்பவை.

 

மேலாக, அதிகாரம்/ஆற்றல் (power), இசைவதிகாரம் (authority), கருத்தியல் மேலாண்மை/மேலாட்சி (ideological hegemony), மாற்றம்/புரட்சி (change/revolution), வன்முறை (violence) குறித்த மரபான மார்க்சியப் பார்வைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட, செறிவான பார்வைகளை நோக்கி நகர்த்தும் புள்ளிகளாகவும் இவற்றைக் கொள்ள முடியும்.

 

அதற்கு, முதலில், இவ்விடையீடுகளை அக்கால அரசியல் சூழலில் வைத்து நோக்குவது அவசியமான நிபந்தனை. ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டிற்கு முந்தைய அரசியல் சூழலில் செயல்பட்ட ஒரு இயக்கத்திற்கு எவ்விதமான அரசியல் சூழலமைவு சாத்தியங்கள் திறந்திருந்தன, இயங்குவெளியை அடைத்திருந்த நிர்ப்பந்தங்கள் என்ன, தொழிற்பட்ட எதிர்பாராத காரணிகள் என்ன என்பனவற்றையும் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

 

அரசியல் புலம் நிலைத்த தன்மையே விதியாகக் கொண்டிருக்கும் மானுடர்களின் (மரணம், பண்பு நலன் என்ற இருபொருளிலும்) இயங்குவெளி என்பதால், எதிர்பாரா நிகழ்வுகளே அப்புலத்தின் விதி (law என்ற பொருளில் அன்று; fate என்ற பொருளில்) எனக் கொள்வதில் தவறில்லை.

 

மேலே ஐந்தாவது புள்ளியாகக் குறிப்பிட்டிருக்கும் “சில்லரைப் பேர்வழிகள்” சிலரது வெறுக்கத்தக்க நடவடிக்கையினால் துறையூர் “தமிழர் மகாநாட்டிலும் எதிர்பாரா நிகழ்வொன்று நடந்தேறியிருக்கிறது. குடி அரசுத் தலையங்கம் சம்பவத்தை மிகவும் நயமாகச் சொல்லியிருக்கிறது.

என்றாலும், “தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம்” நூலில் இடம் பெற்றுள்ள “தேவாரப் பாட்டு தடுக்கப்பட்டது” கட்டுரைக்கு நூலின் தொகுப்பாளர்களில் ஒருவரான குருவிக்கரம்பை வேலு தந்திருக்கும் “அடிக்குறிப்பு” மூலம் அவ்வெதிர்பாரா நிகழ்வு தெரிய வருகிறது:

 

“இந்த மாநாட்டின் நுழைவாசலில் “நாத்திகம் பேசி நாத் தழும்பு ஏறியவர்கள் ஒழிக” என்று ஒரு வளைவு வைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த வளைவை தோழர் ப. ஜீவானந்தம் அவர்கள் கீழே தள்ளி தீ மூட்டி விட்டார். அதனால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தில், குருசாமியும், ஜீவாவும் வெற்றி கண்டனர்.”

 

(தொடரும்)

 

பகுதி 1

 

அதிகாரமும் வன்முறையும் கருத்தியல் மேலாண்மையும் மாற்றமும் – 1

ஃபூல்ஸும் ரோக்ஸும் பார்ப்பன சூழ்ச்சியைத் தகர்த்த கதை

1933 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 23, 24 ஆகிய தேதிகளில் சென்னையில் “தமிழன்பர் மாநாடு” என்ற பெயரில் மாநாடு ஒன்று நடைபெற்றது. அக்காலத்தில் “த இந்து” வின் தமிழ் பதிப்பாக வெளிவந்துகொண்டிருந்த சுதேசமித்திரன் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் சி. ஆர். சீனிவாசன், 1920 களில் சென்னை மாகாண அட்வகேட் ஜெனரலாகப் பதவி வகித்தவரும், 1949 ஆம் ஆண்டு, ஆர். எஸ். எஸ். இயக்கத்தின் மீதான தடை நீக்கப்படுவதற்கு உதவியாக, அவ்வியக்கத்திற்கான அரசியல் சட்ட வரைவை எழுதித் தந்தவரும், கோல்வால்கரின் நெருங்கிய நண்பராக இருந்தவருமான டி. கே. வெங்கட்ராம சாஸ்திரி, கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி ஆகிய மூவர் இம்மாநாட்டின் சூத்திரதாரிகள்.

அன்றைய சென்னை மாகாணக் கல்வித் துறை அமைச்சராக இருந்த திவான் பகதூர் எஸ். குமாரசாமி, மாநாட்டிற்குத் தலைமை வகிப்பார் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. கல்கியின் நெருங்கிய நண்பரான கம்பராமாயண ரசனாவாத விமர்சனப் புகழ் டி. கே. சிதம்பரநாத முதலியார், திரு. வி. கல்யாணசுந்தரனார், எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளை, மாகாமகோபாத்யாய வே. சாமிநாதையர் போன்றச் சில “பெரிய தலைகளின்” பெயர்களும் அடிபட்டன. “அய்ந்து காத ஆழந்தோண்டித் தமிழைப் புதைப்பேன்” எனச் சூளுரைத்த “கனவான்” ஒருவர் (யாரென்று தெரியவில்லை) திடீர் தமிழன்பராகி மநாட்டில் கலந்து கொண்டது பற்றிய குறிப்பொன்றும் கிடைக்கின்றது.

அதிகார பலம் (கல்வி அமைச்சர்), பண பலம் – ஊடக பலம் (சுதேசமித்திரன் – த இந்து சீனிவாசன், கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி), இலக்கியம் – மேடைப் பேச்சுக்கு டி. கே. சி – திரு. வி. க., கல்விப் புலத்தில் இருந்து வையாபுரிப் பிள்ளையும் உ. வே. சாவும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகச் சநாதனத்தின் தூணாக விளங்கிய வெங்கட்ராம சாஸ்திரி ஆகியோரை உள்ளடக்கிய, பெரும் செல்வாக்கும் ஆதிக்கமும் பொருந்தியவர்கள், தமிழர் நலனுக்கு எதிராக அரங்கேற்றவிருந்தத் தந்திரத்தை அன்றைய சுயமரியாதை இயக்க இளைஞர்கள் முறியடித்த கதை இன்று சில மதிப்புமிக்க பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள உதவியாக இருக்கும்.

19.11.1933 தேதியிட்ட குடி அரசு தலையங்கத்தில் (பெரியார் எழுத்தும் பேச்சும், குடி அரசு 1933 – 2, தொகுதி 17, பக்: 233 – 8) மாநாடு குறித்த தகவல் காணக் கிடைக்கின்றது. இவ்விதழுக்கு முந்தைய வாரத்திற்கு முந்தைய இதழில் அ. இராகவன் என்பார் “தமிழ் அன்பர் மகாநாடு மற்றுமொரு பார்ப்பன சூட்சியே” என்ற தலைப்பில் எழுதியிருந்த நீண்ட கட்டுரையையும் இத்தலையங்கம் குறிப்பிடுகின்றது. மாநாட்டு அறிக்கையின் முதல் வாக்கியம் என கீழ்க்கண்ட மேற்கோளையும் தருகின்றது:

“தென் இந்திய மொழிகளிலே உள்ள இலக்கியங்கள் வளம் பெறுவதற்கும் பொது ஜனங்களிடையே கல்வி அறிவு பரவுவதற்கும் உயரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்வதற்காக “புத்தக ஆசிரியர்கள், பிரசுரகர்த்தாக்கள், புத்தக வியாபாரிகள், உபாத்தியாயர்கள், புத்தகாலய அதிகாரிகள், முதலியோர்களை சேர்த்து மகாநாடு ஒன்றைக் கூட்டுவிக்க வேண்டுமென்று புத்தகாலய பிரசுர சங்கம் உத்தேசித்திருக்கிறது.”

மாநாட்டைக் கூட்டியோர் யார், கமிட்டி உறுப்பினர்கள், நிர்வாகிகள் யார் என்பவற்றை தோழர் இராகவன் கட்டுரையிலேயே எடுத்துக் காட்டப்பட்டிருப்பதாகவும், ஆகையால், அம்மாநாட்டின் உண்மையான நோக்கம், “புஸ்தகம் எழுதுவது, பிரசுரிப்பது, விற்பது, ஆகிய காரியங்கள் எப்படியாவது பார்ப்பனர்கள் கையிலும் அவர்களது ஆதிக்கத்திலும் சிக்கும்படியாகவும் அவர்களே நிர்வாகஸ்தார்களாகவும் இருக்கத்தக்க மாதிரிக்கு ஒரு தீர்மானம் செய்து பார்ப்பன வாழ்க்கைக்கு ஒரு பெரும் மான்யமாக செய்யப்படப் போகிறது” என்பதாகவும் சுட்டுகிறது.

அடுத்து, 10.12.1933 தேதியிட்ட துணைத் தலையங்கம் (மேற்குறித்த தொகுதி, பக்: 269 – 70), அம்மாநாட்டைப் புறக்கணிக்குமாறு இரண்டொரு சுயமரியாதை மாநாடுகளிலும், பல சுயமரியாதைச் சங்கங்களிலும் தீர்மானம் இயற்றப்பட்டுள்ளதைக் குறிப்பிட்டு, என்றபோதிலும், “அம்மாநாட்டுக்குச்சென்று அங்கு நமது தீர்மானங்களை செய்ய முயற்சித்துப் பார்ப்பதால் அம்மகாநாட்டை நாம் பகிஷ்கரித்தது சரி என்று மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்ட செய்த காரியமாயிருக்கலாம்” என்று  செய்யப்பட வேண்டிய நடவடிக்கையை கோடிட்டுக் காட்டுகின்றது.

மாநாடு குறித்த மேலதிகத் தகவல்கள் முற்றிலும் எதிர்பாராதச் சிறு நூலொன்றில் கிடைக்கின்றன. அந்நூல், குருவிக்கரம்பை சு. வேலு மற்றும் கழஞ்சூர் சொ. செல்வராஜி ஆகியோர் தொகுத்து, குத்தூசி குருசாமி பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள “தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம் – உண்மை வரலாறு” (முதற் பதிப்பு, நவம்பர் 1989. திருவல்லிக்கேணி பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகில் குணத்தொகையன் என்பார் நடத்தி வந்த பஃறுளிப் பதிப்பகம் என்ற சிறிய புத்தகக் கடையில் 1993 ஆம் ஆண்டு வாங்கியது).

நூலின் நோக்கம், தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தத்திற்கு குத்தூசி குருசாமி அவர்களின் பங்கை வலியுறுத்துவது. மேற்குறித்த மாநாட்டில் சுயமரியாதை இயக்கத்தின் சார்பாகக் கலந்துகொண்டு குத்தூசி குருசாமி முன்மொழிந்த தீர்மானங்களில் ஒன்றாக எழுத்துச் சீர்திருத்தமும் இருந்த காரணத்தால் மாநாடு குறித்து எழுதப்பட்டச் சில கட்டுரைகளும் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. குடி அரசு இதழில் ம. சிங்காரவேலனார், கைவல்யம், குத்தூசி குருசாமி ஆகியோர் எழுதிய கட்டுரைகளும், மாநாட்டில் கலந்து கொண்டவர்களில் ஒருவரான “சுயமரியாதைச் சுடர்” எஸ். வி. லிங்கம் என்பார் 15 ஆண்டுகள் கழித்து 12.09.1949 தேதியிட்டத் திராவிட நாடு  இதழில் மாநாட்டுச் சம்பவங்களை விவரித்து எழுதிய கட்டுரையும் இடம் பெற்றுள்ளது. இவற்றில் இருந்து நிகழ்ந்தச் சம்பவங்களை காண்போம்.

மாநாட்டில் தீர்மானங்களை முன்மொழிய விரும்புவோர், அவற்றை முன்னதாகவே அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்றும், ஆலோசனைக்குரிய தீர்மானங்கள் அச்சிடப்பட்டு முன்னதாகவே வெளியிடப்படும் என்றும் மாநாட்டு வரவேற்புக் கமிட்டியால் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. மாநாடு குறித்த செய்திகள் வெளிவரத் தொடங்கியதும் அதன் நோக்கங்களை விமர்சித்தும், பின்னர் அதில் கலந்துகொண்டு பார்ப்பன சூழ்ச்சியை அம்பலப்படுத்துமாறும் குடி அரசு இதழில் மேலே குறித்த தலையங்கமும் துணைத் தலையங்கமும் வெளியாயின (இரண்டும் குத்தூசி குருசாமியால் எழுதப்பட்டவை என்று மேற்குறித்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது).

இதைத் தொடர்ந்து, குத்தூசி குருசாமி சென்னை சென்று கட்சியில் (சுயமரியாதை இயக்கம்) “பொதுவான அபிப்பிராய பேதம், சொந்தக் கருத்து வேறுபாடு கொண்டு விலகியிருந்த”  அனைவரையும்  ஒன்று திரட்டுகிறார். சென்னையில் நடத்தத் திட்டமிட்டிருந்த நாத்திக மாநாடு ஒன்றிற்காக வசூல் செய்யப்பட்டிருந்த பணம் “தமிழன்பர் மாநாடு” எதிர்ப்பு வேலைகளுக்குத் திருப்பிவிடப்படுகிறது. மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள நுழைவுச் சீட்டு வாங்கமுடியாதவர்களுக்கு வாங்கித் தரும் பொறுப்பை பூவாளூர் பொன்னம்பலம் ஏற்றுக் கொள்கிறார். வரவேற்புக் குழுவினருக்கு அனுப்ப வேண்டிய தீர்மானங்களைத் தயாரித்துப் பதிவுத் தபாலில் அனுப்பிப் பற்றுச்சீட்டை வாங்கி வைத்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை குருசாமி ஏற்றுக்கொள்கிறார். அதன்படி, கே. எம். பாலசுப்பிரமணியம், ஆர். நடேசன், எஸ். குருசாமி, அ. பொன்னம்பலனார், அ. இராகவன் ஆகியோர் கையொப்பமிட்டு “தமிழன்பர் மாநாட்டு” நிர்வாக சபைத் தலைவர் “தோழர்” கே. வி. கிருஷ்ணசாமி ஐயருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்ட ஏழு தீர்மானங்கள் கொண்ட கடிதம் 10, டிசம்பர் 1933 தேதியிட்ட குடி அரசு இதழில் வெளியாகி இருக்கிறது.

இவை அனைத்தும் “தமிழரசு” மாசிலாமணியார் வீட்டில் திட்டமிடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டன என்றும் இவற்றை கேள்விப்பட்ட “மைலாப்பூர்கள்” கோபப்பட்டன என்றும் நினைவு கூர்கிறார் எஸ். வி. லிங்கம்.

மாநாட்டில், குத்தூசி குருசாமி, எஸ். ராமநாதன், சு. பொன்னம்பலம், ஜோலார்பேட்டை பார்த்தசாரதி, கே. வி. அழகிரிசாமி, கே. எம். பாலசுப்பிரமணியம், ப. ஜீவானந்தம், குஞ்சிதம் குருசாமி, ஆர். நடேசன், என். தண்டபாணி, தாவுத்ஷா, மாசிலாமணியார், எஸ். வி. லிங்கம் உள்ளிட்டோர் கலந்து கொண்டனர். மாநாட்டிற்கு வருகை தந்திருந்தோரில் “மூன்று பங்கு அவர்களும், ஒருபங்கு நாங்களுமாக இருந்தோம். சுயமரியாதைக்காரர்கள் முட்டை வீசப்  போகிறார்கள் கலகம் செய்யப் போகிறார்கள் என்று அவர்கள் போலீசுக்குத் தெரிவித்திருந்தார்கள்” என்றும் எஸ். வி. லிங்கம் குறிப்பிடுகிறார்.

“ஒரு போலீஸ் கமிஷனர், 2 சப் இன்ஸ்பெக்டர், ஒரு சார்ஜெண்டு, 12 கான்ஸ்டேபிள்கள் அடங்கிய ஒரு போலீஸ் கட்சேரியாக” மாநாடு நடைபெற்றதாக 31.12.1933 தேதியிட்ட குடி அரசுத் தலையங்கம் (ஈ. வெ. கி. சம்பத் எழுதியது. மேற்குறித்த தொகுதி, பக்: 300 – 3) குறிப்பிடுகின்றது.

மாநாடு ஆரம்பிக்கும் முன்னரே, “வரவேற்புப் பிரதிநிதிகள் மட்டும்” என்று எழுதி ஒட்டப்பட்டு மேடையில் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலிகளிலும், மாநாட்டுத் தலைவர், திறப்பாளர் ஆகிய இருவருக்கும் போடப்பட்டிருந்த சோபாக்களிலும் சுயமரியாதை இயக்க சார்பான “வரவேற்புப் பிரதிநிதிகள்” டி. வி. சுப்பிரமணியம், ஜோலார்பேட்டை பார்த்தசாரதி, நடேசன், ஜீவானந்தம், என். தண்டபாணி ஆகியோர் அமர்ந்துவிட்டனர்.

மாநாட்டுக் குழுவினர் “எதிர்பார்த்திருந்தபடி கலகம் இல்லாததாலும் உட்கார இடமில்லாது போனதைப் பெரிதுபடுத்தி வம்பு வளர்க்க விரும்பாததாலும், உட்கார்ந்து இருப்பவர்களும் அதற்குப் பயந்த ஆள்களாக இல்லாததாலும் மாநாட்டு ஆரம்ப விழா தொடங்கியது.” (எஸ். வி. லிங்கம்)

இராசா அண்ணாமலைச் செட்டியார் திறப்பு விழாவை செய்து முடித்ததும் வெங்கட்ராம சாஸ்திரியார் மாநாட்டுத் தலைவராக மந்திரி குமாரசாமி பெயரை முன்மொழிய சீனிவாச சாஸ்திரியும் சத்தியமூர்த்தியும் வழிமொழிந்தார்கள். உடனே மேடையில் அமர்ந்திருந்த டி. வி. சுப்பிரமணியம் எழுந்து மாநாட்டுத் தலைவர் பெயரை தாம் ஆட்சேபிப்பதாகவும், மாநாட்டுப் பிரதிநிதிகள் விரும்பும் வேறொரு தலைவரை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றும் சொல்ல ஜோலார்பேட்டை பார்த்தசாரதி அதை வழிமொழிந்தார்.

இதற்கு சீனிவாச சாஸ்திரியார், மாநாட்டுத் தலைவர் தேர்வை எதிர்ப்பது சரியில்லை என்றும், இது போன்று எங்கும் நடந்ததில்லை என்றும், இப்படிச் செய்வது பார்லிமெண்டரி முறைக்கு முரணானதென்றும் பேச, அதை மறுத்து சுப்பிரமணியம், மாநாட்டின் பிரதிநிதிகள் தலைவரை ஒப்புக்கொள்ளாமல் புதுத்தலைவரை தில்லி, பம்பாய், கல்கத்தா போன்ற இடங்களில் கூடிய இன்னின்ன மாநாடுகள் மாற்றியிருப்பதையும், தலைவர் மீது பிரதிநிதிகளுக்குச் சந்தேகம் எழுந்தால் புதுத்தலைவரை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றும், வேண்டுமானால் பொது வாக்கெடுப்பிற்கு விட்டுப் பார்க்கலாம் என்றும் பேச,  அதற்குப் பயந்து சுயமரியாதைக்காரர்களைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டது.

பேச்சுவார்த்தையில், சுயமரியாதை இயக்க வரவேற்புப் பிரதிநிதிகள், தாம் அனுப்பிய தீர்மானங்கள் அச்சிட்ட புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை என்பதையும், தீர்மானங்களை அனுப்பியதற்குப் பற்றுச்சீட்டு இருப்பதையும் குறிப்பிட்டு, தமிழன்பர் என்ற பெயரால் தமிழ் மக்கள் ஏமாற்றப்படுவதற்கு உடந்தையாக இருக்க முடியாது என்றும் தெரிவித்துள்ளனர். குற்றம் மாநாட்டைக் கூட்டியவர் தரப்பினுடையது என்று சாஸ்திரியாரும் ஒப்புக்கொள்ள நேரிட்டது.

இறுதியில், அமைக்கப்பட இருக்கும் விஷயாலோசனைக் கமிட்டியில் சுயமரியாதைக் கட்சியினர் சரிபாதியினராக சேர்த்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். அக்கமிட்டியில் பேசப்பட இருக்கும் தீர்மானங்கள் மாநாட்டுக்கு கொண்டுவரப்பட வேண்டும் என்ற இரு நிபந்தனைகளை அழகிரிசாமி முன்வைக்க அவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதும் மாநாடு மீண்டும் தொடங்கியது.

சோபாக்களில் இடம் பிடித்திருந்த சுயமரியாதை இயக்க தோழர்கள் உட்காரத் திட்டமிருந்தவர்களுக்கு இடம் கொடுத்து, அமைச்சர் குமாரசாமியையே மாநாட்டுத் தலைவராக முன்மொழிய சோபா முகங்களில் மகிழ்ச்சி குடியேறியது.

விஷயம் அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை. பாட நூல்களில் “கடவுள் வாழ்த்து” கூடாது என்று சுயமரியாதை இயக்கத்தினர் மொழிந்த தீர்மானம் ஒன்றை அமைச்சர் குமாரசாமி, தலைவர் என்ற முறையில் தள்ளிவைத்து நிறைவேற்றப்படாமல் தடுத்தார். என்றாலும் இருதரப்பாரும் விவாதித்து ஏற்றுக்கொண்ட 15 தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

மாநாட்டு அரங்கினுள் போலீசாரின் பிரவேசத்தை ஆட்சேபித்து டி. வி. சுப்பிரமணியம் பேச, போலீசார் வேளியேற்றப்பட்டனர். ஆனாலும், இரண்டாம் நாள், மாநாட்டிற்கு வந்த பிரதிநிதிகளை வாசலில் நிறுத்தி வெற்றுத் தாளில் விபரங்கள் பதியப்பட்டன.

மாநாட்டைக் கூட்டியவர்கள் அமைக்க உத்தேசித்திருந்த சங்கம் குறித்த விஷயத்தை சுயமரியாதை இயக்கத்தவருக்குப் பயந்து விவாதத்திற்கு கொண்டு வராமலே விட்டுவிட்டனர். மாநாட்டில் பேசிய பழுத்த சநாதனியான வெங்கட்ராம சாஸ்திரி, “நீங்கள் யாவரும் ‘பூல்ஸ்’ ‘ரோக்ஸ்’ என்றே எங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தது. இந்த இரண்டு நாள் நடவடிக்கைகளில் உங்கள் ஒவ்வொருவரின் பேச்சையும் விவாத முறையையும் நான் கவனித்தேன். ‘பூல்ஸ்’ம் ‘ரோக்ஸ்’ம் இந்த மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளாமல் இருந்தால் மாநாடு இவ்வளவு சிறப்பாக நடந்திருக்க முடியாது,” என்று ஒப்புக்கொண்டார்.

மாநாட்டின் இறுதியில் பேசிய கல்கி, சுயமரியாதை இயக்கக்காரர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள் என்று கேட்டு வெள்ளைக்காரர்களின் தாசர்கள் என்று பழித்தார். அவர் பேசி முடித்ததும் அனைவரும் கலைந்து சென்றுவிடுவதற்கு முன்பாக, குத்தூசி குருசாமி, எஸ். வி. லிங்கத்தைக் கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளி ஒலி பெருக்கி முன்பாக நிறுத்த, பயந்துகொண்டே பேச ஆரம்பித்த எஸ். வி. லிங்கம், “சர்க்கார்தாசனான இராமசாமி இன்று பத்து மணிக்குச் சட்டத்தில் எல்லாம் பெரிய சட்டமான 124 – ஈ யின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு சிறைக்குப் போயிருக்கிறார்,” என்று பேசி கல்கியின் வாதத்தை அங்கேயே, அப்போதே தகர்த்தார்.

மாநாடு இவ்வாறாக நிகழ்ந்தேறியிருக்க, ஆனந்த விகடன் இதழ் அக்காலத்திலேயே அவற்றை மறைத்து எழுதியதைக் குறிப்பிட்டு அதன் போலிப் போக்கை “தமிழரசு” இதழ் (21.1.34) பதிவு செய்திருப்பது கவனத்திற்குரிய மற்றொரு விடயம்.

வன்முறைச் சம்பவம் ஏதும் நிகழாமல் மாநாடு நிறைவுபெற்றது. ஆனால், அதற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பாக திருச்சியில் நடந்த மற்றொரு “தமிழர் மகாநாடு” வன்முறைச் சம்பவத்தோடு அரங்கேறியிருந்தது.

அது இன்னொரு கதை.

(தொடரும்)

வெகுமக்கள் அரசியல் – அடிப்படைப் புரிதல்களை நோக்கி (1)

தமிழகத்திலும் இந்தியத் துணைக்கண்ட அளவிலும் இடதுசாரிகளின் தோல்விக்கு முக்கிய காரணமாக – அவர்களது தத்துவார்த்த கோட்பாட்டு அரசியல் தவறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு – ஒரு புள்ளியைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்,  அது வெகுமக்கள் அரசியலில் இருந்து  அந்நியப்பட்டு சிறு குழுக்கள் என்ற அளவில் தேங்கிவிட்டிருப்பது என்பது வெளிப்படை. இந்திய தேசியம் பேசும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும், தமிழ் தேசிய விடுதலையை வரித்துக் கொண்டுள்ள பொதுவுடைமையாளர்களுக்கும், வலதுசாரி தமிழ் தேசியக் கருத்தியலுக்கு எதிராக பெரியாரிய – அம்பேத்கரிய மற்றும் பொதுவுடைமைச் சிந்தனைகளை உள்வாங்கிக் கொண்டு, இடதுசாரி நோக்கில் எழும் தமிழ் தேசியக் குரல்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

வெகுமக்கள் அரசியல் எனும்போது, சாதிய, வர்க்கப் பிளவுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, அல்லது அவற்றை ஊடறுத்து, பெருந்திரள் ஊடகங்களின் (Mass media) கடும் தாக்கத்தின் விளைவாக உருவாக்கப்படும் அரசியல் அடையாளங்கள், அவை இயங்கும் அரசியல் வெளி என்று வரையறுத்துக் கொள்ளலாம். எடுத்துக்காட்டாக, இந்திய தேசிய அடையாளம், அனைத்து தேசிய இன அடையாளங்கள், சாதிய – வர்க்க அடையாளங்கள், வேறுபாடுகள், மத மாறுபாடுகள் இவை அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாக பெருந்திரள் ஊடகங்களால் தொடர்ந்து கட்டமைக்கப்பட்டு, இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் அதற்குள் கரைந்து இயங்கக்கூடிய அரசியல் வெளி கட்டமைக்கப்படுவதைக் குறிப்பிடலாம்.

இத்தகைய வெகுமக்கள் அரசியலின் இயங்கு வெளி, பெரும்பாலும் நாடாளுமன்ற சனநாயக வடிவிற்கு உட்பட்ட தேர்தல் முடிவுகளால் தீர்மானிக்கப்படும் வெளியாக  வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதும் வெளிப்படை. அதிதீவிரக் கம்யூனிஸ்டுகளாகத் தம்மைக் கருதிக் கொள்வோர் நாடாளுமன்றச் சனநாயக அரசியலை முற்றாகப் புறக்கணித்து வர்க்க அணித்திரட்சியையே குறிக்கோளாகக் கொண்டிருப்பதால், வெகுமக்கள் அரசியலில் இருந்து தாமாகவே விலகி நிற்கின்றனர். இதனால், வெகுமக்கள் அரசியல் வெளியில் இவர்களது தாக்கம் சிறிதளவும் இல்லாதது புரிந்து கொள்ளக்கூடியதே.

ஆனால், வெகுமக்கள் அரசியலின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, அவ்வணித்திரட்டலை மேற்கொள்ளும் முயற்சியில் இறங்கத் துணியும் பிற இடதுசாரித் தமிழ் தேசிய இயக்கத்தினர் பலருக்கும் அம்முயற்சி கைகூடாமல் இருப்பதே நடப்பு நிலை என்பதுவும் கண்கூடு. நாடாளுமன்ற சனநாயக நடைமுறைகளின் மீதான அவநம்பிக்கை என்பதற்கு அப்பாற்பட்டு, அதன் இயங்கு வெளியான வெகுமக்கள் அரசியலின் இயங்கு விதிகளைக் குறித்த அடிப்படைப் புரிதலின்மையே இதற்குக் காரணம் என்பது என் துணிபு. அப்புரிதலை நோக்கி நகர்த்துவதே இக்கட்டுரையின் இலக்கு.

அந்நோக்கில், வெகுமக்கள் அரசியல் என்பதைச் சற்று தெளிவாக – அதன் அடிப்படைக் கூறுகளை வரையறுத்துக் கொள்வதில் இருந்து தொடங்குவது நலம்.

வெகுமக்கள் அரசியல் எனப்படுவது முதலாவதாக, சாதிய, வர்க்க, பிற குறிப்பான மக்கள் பிரிவினர், அவர்களுடைய தனித்துவமான பிரச்சினைகள், கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றுக்கு மேலாக அல்லது ஊடறுத்து எழும் அரசியல். இதன் பொருள் அக்குறிப்பான பிரிவினரின் குறிப்பான பிரச்சினைகளை முற்றிலுமாகவோ அல்லது பகுதியளவோ மறுத்து எழுவதே வெகுமக்கள் அரசியல் என்பதன்று. மாறாக, அவர்தம் குறிப்பான பிரச்சினைகளுக்கு உரிய கவனம் உண்டு என்பதை வலியுறுத்தி, அவற்றுக்கான தீர்வாக அவற்றுக்கு வெளியே இயங்கும் ஒரு புள்ளியை முன்னிறுத்துவது. அப்புள்ளி, ஒரு அரசுக் கொள்கையாக முன்னிறுத்தப்படலாம் (வளர்ச்சி, முன்னேற்ற பாதை), ஒரு அரசியல் அடையாளமாக முன்னிறுத்தப்படலாம் (சாதி ஒழிப்பு தமிழ் தேசியம்) அல்லது காந்தக் கவர்ச்சி மிக்க ஒரு தலைமையாக முன்னிறுத்தப்படலாம்/எழலாம்  (எடுத்துக்காட்டுகளுக்குக் குறைவில்லை). அப்புள்ளியின் பாற்பட்டு, சாதிய – வர்க்க, இன்னபிற குறிப்பான பிரிவினரின் தனித்துவமான பிரச்சினைகள், கோரிக்கைகள் அனைத்தும் ஒருங்கு குவியும் வெளியாக உருவாவதே வெகுமக்கள் அரசியல்.

அத்தகையத் திரட்சி, பெருந்திரள் ஊடகங்களின்றி சாத்தியமில்லை. அவ்வகையில், வெகுமக்கள் அரசியல் வெளி உருவாவதற்கான முன்நிபந்தனையாக பெருந்திரள் ஊடகங்கள் திகழ்கின்றன.

பெருந்திரள் ஊடகங்கள், நிலவும் ஆதிக்கக் கருத்தியலின் தூண்கள் என்பது வெளிப்படையென்றாலும், அவை, சாதி – வர்க்க, இன்னபிற பாகுபாடின்றி அனைத்துப் பிரிவினரையும் ஒரே நேரத்தில் சென்றடையக்கூடிய தன்மையவை. அத்தன்மையினாலேயே, அப்பாகுபாடுகளைக் கடந்த வெகுமக்கள் பண்பாட்டையும் அதன் இரசனைக்குரிய வெகுமக்கள் திரளையும், கவர்ச்சிகரமான தலைவர்களையும் அவர்களுக்கான மக்கள் திரளையும், வெகுமக்கள் அரசியல் இயங்குவெளியையும் உருவாக்குவதில் தீர்மானகரமான பங்காற்றுபவை.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் எழுந்த முதல் பெருந்திரள் ஊடகம் வானொலி, தொடர்ந்தது திரைப்படம், இறுதியாக தொலைக்காட்சி என்பதையும் மனங்கொள்ளலாம்.

மூன்றாவதாக, வெகுமக்கள் அரசியல் “நாம் X அவர்கள்” என்ற எதிர்மையால் கட்டப்படுவது. சாதிய – வர்க்க, இன்ன பிற அடையாளங்களை மீறி அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் பொதுவான ஒரு எதிர்த் தரப்பை அடையாளம் காட்டுவது. இத்தகைய எதிர்மையைக் கட்டமைத்தாலன்றி வெகுமக்கள் அரசியல் வெளி சாத்தியமில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, தமிழகத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் நீதிக் கட்சியால் கட்டமைக்கப்பட்ட பார்ப்பனரல்லாதார் அரசியல் வெகுமக்கள் அரசியலாக இருக்கவில்லை. அந்நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில், பெரியாரின் இடைவிடாத முயற்சியால், “திராவிடர் X ஆரியர்” என்ற எதிர்மை கட்டமைக்கப்பட்டது. அவ்வெதிர்மையை பெருந்திரள் ஊடகமான திரைப்படத்தின் ஊடாகத் திறம்பட கைக்கொண்டதன் வழியாகவே தி. மு. க தனக்கான வெகுமக்கள் அரசியல் திரட்சியை உருவாக்கிக் கொண்டது. கட்டமைக்கப்படும் எதிர்மையின் தன்மையைப் பொறுத்து எழுச்சி பெறும் வெகுமக்கள் அரசியல் இடதுசாரித்தன்மையதாகவோ, வலதுசாரித்தன்மையதாகவோ அமையும் என்பது இங்கு மனங்கொள்ளத்தக்கது.

இறுதியாக, வெகுமக்கள் அரசியல் எப்போதும் கவர்ச்சி மிக்க ஒரு தலைமையின் கீழ் திரட்சி கொள்வது. திரட்சி கொள்ளும் மக்கள், அத்தலைமையின் பிரகடனங்கள், வாக்குறுதிகள், வீச்சுரைகளில் தமது வேட்கைகள், விருப்பங்கள், கோரிக்கைகள் ஆகியவை எதிரொலிப்பதாக அடையாளம் காணத்தக்கதாக அத்தலைமையின் கவர்ச்சி இருத்தல். மற்றுமொரு வகையில் கூறுவதென்றால், அத்தலைமை வெகுமக்களால் தம்மைப் போன்ற ஒருவராகத், தம்மில் இருந்து எழுந்தவராக அடையாளம் காணப்படுதல். வெகுமக்கள் அரசியல், எப்போதும், மக்களின் அதிகாரம், மக்களின் இறையாண்மையை மீட்டல், எளிய மக்களின் எழுச்சி, எளிய மக்களின் தலைவர் என்ற முழக்கங்களினடியாக எழுவது இதன்பற்பட்டேயாம்.

இந்நான்கு கூறுகளும் கீழிருந்து படிப்படியாகக் கட்டமைக்கப்படும் வெகுமக்கள் அரசியலின் அடிப்படைகள். அவ்வாறு உருவான அரசியல், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பின் கைக்கொள்ளும் நடைமுறைகள் பெரும்பாலும் கவர்ச்சிகரமானத் திட்டங்கள், இலவசங்கள், சலுகைகள் என்ற வடிவங்களை கையெடுப்பது வழமை. அது மேலிருந்து அரங்கேற்றப்படும் வெகுமக்கள் அரசியல் எனப் பெயர் பெறும்.

இவ்விளக்கத்தினடியாகச் சமீபகாலத் தமிழக வரலாற்றில் எழுந்த வெகுமக்கள் அரசியல் திரட்சிகளை ஒரு பருந்துப் பார்வையிலும், 2009 ஈழத் தமிழர் இனப்படுகொலையைத் தொடர்ந்து தலையெடுக்கத் தொடங்கியிருக்கும் வெகுமக்கள் அரசியலின் தன்மையையும் காண்போம்.

குறிப்பு: இவ்விளக்கம், கீழ்க்கண்ட இரு நூல்களில் இருந்து பெற்றது:

1. Ernesto Laclau, On Populist Reason, Verso, 2005.

2. Francisco Panizza (Ed.), Populism and the Mirror of Democracy, Verso, 2005.

(தொடரும் … )

நாம் தமிழர் ஆவணம் – தேசிய அறிக்கையன்று, பாசிச அறிக்கை!

குறிப்பு: இதை எழுதி இரண்டு வருடங்கள் ஆகப்போகின்றது. இக்கட்டுரையுடன் நண்பர்கள் பலரும் எழுதிய கூர்மையான, காத்திரமான விமர்சனக் கட்டுரைகளுடன் கூடிய தொகுப்பு ஒன்று வெளியானது. அவற்றின் அவசியமும் முக்கியத்துவமும் இன்றும் நிலவுவதாகவே கருதுகிறேன்.

எமது விமர்சனங்களின் விளைவாக, தமது ஆவணத்தைத் திருத்தப் போவதாகப் பின் வாங்கியவர்கள் இன்றுவரையில் அது குறித்து மவுனமாக இருப்பதோடு மட்டுமின்றி, ஆவணத்தின் பல கருத்துக்களை பலவகைகளில் ஆங்காங்கு ஒப்பித்து வருவதையும் அவதானிக்க முடிகிறது.

இறுதியாக, நடந்து முடிந்த திருச்சி மாநாட்டில், “நாம் தமிழர்” கட்சியின் தலைமை ஒருங்கிணைப்பாளர் ஆவணத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்துக்களில் எந்த மாற்றமும் இன்றி ஒப்பித்திருப்பதைக் கவனத்தில் கொண்டு இதை என் பக்கத்தில் வலையேற்றுகிறேன்.

அதே சமயம், “நாம் தமிழர்” கட்சியினருக்கு இவ்விமர்சனங்கள் ஒருவகையில் பொருட்டாக இருக்கப்போவதில்லை என்ற புரிதலும் என்னளவில் ஏற்பட்டிருக்கின்றது. காரணம், அவர்கள் இத்தகைய கருத்தியல்களைக் கணக்கில் கொள்ளாத ஒரு அரசியல் புலத்தில் – வெகுமக்கள் அரசியல் களனில் – இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர்கள். இவை அவர்களுக்குப் பொருட்டும் அல்ல. அவர்களது புரிதலுக்கு உட்பட்டவையும் அல்ல.

ஆகையால், இனி விமர்சனங்கள் அத்தளத்திற்குரிய வகையில் நகரவேண்டும் என்பது எனது அவதானிப்பு. முயற்சி கைகூட வேண்டும்.

————————————

கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலத் தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் எந்தக் கட்சியும் முன்வைக்கத் துணிந்திராத அரசியல் நிலைப்பாடுகளை வைத்து ஒரு அரசியல் ஆவணத்தை வெளியிட்டிருக்கிறது “நாம் தமிழர்” கட்சி. தமிழக அரசியலின் மையநீரோட்டத்தில் இருந்து இதுவரையிலும் பிரித்து நோக்கப்படாது இருந்தவர்களான முஸ்லீம்கள், கிறித்தவர்கள், மொழிச் சிறுப்பான்மையினர் ஆகியோரைப் பிரித்து, விலக்கி, எதிர் நிலையில் நிறுத்தி, இனத்தூய்மை வாதத்தின் அடிப்படையில் ஒரு அரசியலை முன் மொழியவும் துணிந்திருக்கிறது.

ஒரு அரசியல் கட்சியின் ஊடாக, தமிழகத்தில் இதுவரையில் தலையெடுத்திராத பாசிசப் போக்கு “நாம் தமிழர்” என்ற வடிவத்தில் தோன்றியிருக்கிறது. “நாம் தமிழர்” என்ற அக்கட்சியின் முழக்கத்தில் வெளிப்படுவது தேசியவாதம் அல்ல, அப்பட்டமான பாசிசம். இதைத் தெளிவுறப் புரிந்து, இத்தகைய ஆபத்துகளில் இருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வது இன்றைய காலகட்டத்தின் கட்டாயம்.

அந்நோக்கில், “நாம் தமிழர்” கட்சி வெளியிட்டிருக்கும் ஆவணத்தின் உள்ளீடாக இருப்பது தேசியவாதம் அன்று, பாசிசமே என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். ஆவணம் முன்வைத்திருக்கும் கருத்துக்களை, உள்ளது உள்ளவாறு எடுத்துக் கொண்டு, அதன் பாசிசத்தன்மையைக் காட்ட முனைவதற்கு மேலாக வெறொன்றையும் இக்கட்டுரை செய்துவிடவில்லை.

தமிழகத்தின் முதல் பாசிசக் கட்சி ஆவணம்

”நாம் தமிழர்” கட்சி வெளியிட்டிருக்கும் ஆவணம் சில அரசியல் முடிவுகளைத் தேர்வு செய்திருக்கிறது. அந்த அரசியல் முடிவுகளின் அடிப்படையில் வரலாற்றை ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அல்லாது, தொன்ம அடிப்படையில் மீள எழுதியிருக்கிறது. அத்தொன்ம வரலாற்றில் இருந்து, தமிழியம் என்ற ஒரு கருத்தியலைக் கட்டமைக்கிறது. அக்கருத்தியலின் வழி தனது அரசியல் முடிவுகளுக்கு வலுவான நியாயங்களைக் கற்பிக்கிறது. ஆவணம் இயங்கும் முறை இது.

ஆனால், ஆவணத்தை வாசிப்பவர்களுக்கு இது புலப்படாமல் இருக்க, தொன்ம வரலாற்று விளக்கத்தில் இருந்து தொடங்கி, அரசியல் முடிவுகளுக்கு வந்து, அதற்கான விளக்கங்களையும் தரும் வகையில் ஆவணம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த வெளிப்படையாகத் தெரியும் வடிவத்தைத் தவிர்த்து, மேலே விளக்கிய அதன் இயங்கு – கட்டமைவில் இருந்து ஆவணத்தை அணுகிப் பார்க்கலாம்.

”நாம் தமிழர்” கட்சி ஆவணம், தனது இலக்குகளாக பின்வருவனவற்றைக் கூறுகிறது:

இந்தியாவில், அந்தந்த மாநிலத்தில், அந்தந்த மாநிலத்தவரே ஆளும் நிலையில், தமிழ்நாட்டில் தமிழர் ஆளமுடியாத நிலை தொடர்ந்து நிலவுவதை மாற்றி, தமிழரை ஆட்சிப் பீடத்தில் ஏற்றுவதே உடனடி இலக்காகும்.

இந்திய ஒன்றிய இறையாண்மைக்கு உட்பட்ட முழுத் தன்னாட்சி உரிமைகொண்ட மாநிலங்களின் உண்மையான கூட்டாட்சி ஒன்றியத்தை நிறுவுதலே நாம் தமிழர் கட்சியின் அடுத்த திட்டமாகும். (பக்கம்: 30)

ஒரு தேர்தல் கட்சிக்கு உரிய, மிகவும் எளிமையான, நல்ல கோரிக்கைகள்தாம். வரவேற்கப்பட வேண்டியவைதாம். இவ்வளவு எளிமையான இலக்குகளை வைத்திருக்கும் ஒரு ஆவணத்தை பாசிசம் என்று குற்றம் சாட்டுவது தகுமா? ஆனால், ஆவணம் இப்படி எளிமையான கோரிக்கையோடு நின்றிருந்தால் பிரச்சினையே இல்லை!

ஆவணம், முகப்பிலேயே வைத்திருக்கும் முழக்கங்கள் இவை: ”இது மற்றுமோர் அரசியல் கட்சி அன்று! மாற்று அரசியல் புரட்சி!” ”நாங்கள் அரசியல்வாதிகள் அல்லர்! புரட்சிவாதிகள்!”

இந்த இருமுழக்கங்களுக்கும் இவ்வளவு எளிமையான இலக்குகளுக்கும் பாசிசத்திற்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கமுடியும் என்ற கேள்வி எழலாம்.  “புரட்சி” என்பதன் பொருள் அறியாமல் பேசுகிறார்களோ என்று சந்தேகமும் இயல்பாக எழலாம்.

ஆனால், பிற்சேர்க்கையில் ”ஆவணத்தை விளக்கிடும் உரைவீச்சுத் தெறிப்புகள்” பகுதியில் உள்ள தெளிவான விளக்கத்தில் இருந்து தொடங்கினால் விடயம் புரிய வரும்.

அது பின்வருமாறு:

புரட்சி என்பது,

தலைகீழ் மாற்றம்!

அடிப்படை மாற்றம்!

அமைப்பு மாற்றம்!

அரசியல் மாற்றம்! (பக்கம்: 51)

மிகத் தெளிவான புரிதல் இருப்பது தெளிவாகிறது.

மாநில ஆட்சியைப் பிடிக்கும் இலக்கு, உண்மையான இந்தியக் கூட்டாட்சியை உருவாக்கும் இலக்கு புரட்சிகர மாற்றம் இல்லை என்ற தெளிவுடனேயே ஆவணம் இயற்றப்பட்டிருக்கிறது. ”தமிழர் குமுகம் (சமூகம்) பற்றிய மதிப்பீடு” என்ற பகுதியில், பக்கம் 23 –ல் ”அதிகாரமற்ற தமிழ்நாட்டு ஆட்சியைக்கூட ஆளும் உரிமையையும் இழந்ததாக” தமிழர் குமுகம் வீழ்ந்துபட்டிருப்பதாக ஆவணம் வெளிப்படுத்தும் ஆதங்கம் அத்தகைய தெளிவை வெளிக்காட்டி விடுகிறது.

அப்புறம் என்ன ”தலைகீழ் மாற்றம்” செய்யத் துடிக்கிறது “நாம் தமிழர்” கட்சி!

அதையும் தெளிவாகவே கூறியிருக்கிறது ஆவணம்.

”ஆய்தப் புரட்சி அல்ல!

அறிவுப் புரட்சி!

கருவி ஏந்திய புரட்சி அல்ல!

கருத்துப் புரட்சி!”

”நாம் தமிழர்” கட்சி நிகழ்த்தப் போவதாகக் கூறும் புரட்சி கருத்துப் புரட்சி மட்டுமே! அத்தகையதொரு புரட்சியைச் செய்யப்போவதாலேயே அவர்கள் தம்மை ”அரசியல்வாதிகள் அல்லர் புரட்சிவாதிகள்” என்று முழு சுய உணர்வோடு முகப்பிலேயே அறிவிக்கிறது ஆவணம்.

அத்தகைய ”கருத்துப் புரட்சி” என்ன என்பதையும் ஆவணம் மிகத் தெளிவாக விளக்கியிருக்கிறது.

கடந்த 80 வருடங்களாக, தமிழ் நாட்டில் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் திராவிடக் கருத்தியலை – அது சமூகத்தில் முற்போக்கான பாத்திரத்தை ஆற்றியிருக்கிறது, பார்ப்பனியத்திற்கு அணைபோட்டிருக்கிறது என்று நிலவும் ஒருமுகமான கருத்தொருமிப்பை வீழ்த்தி, தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டு, பார்ப்பனியத்தைக் காட்டிலும் மோசமான சமூகச் சீரழிவை உருவாக்கியது திராவிடக் கருத்தியலே; பார்ப்பனியமும் திராவிடக் கருத்தியலும் எதிரெதிரானவை என்ற கருத்தியலைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போட்டு, இரண்டும் எதிரெதிரானவை அன்று உடனொட்டிப் பிறந்தவையே என்று ஒரு தலைகீழ் கருத்துப் புரட்சியைச் செய்வதே “நாம் தமிழர்” கட்சி ஆற்றவிருக்கும் கருத்துப் புரட்சி என்று ஆவணம் மிகத் தெளிவாகவே விளக்கியிருக்கிறது.

”நாம் தமிழர்” ஆற்றவிருப்பதாக அவர்களது கட்சி ஆவணம் பறைசாற்றும் இந்தப் புரட்சியே பாசிசம்.

புரட்சி எப்படி பாசிசமாகும் என்ற கேள்வி உடனடியாக வாசிப்பவர் மனதில் எழக்கூடும்.

பாசிசம் குறித்த மரபான மார்க்சிய விளக்கங்கள், அதை ஒரு மிகப் பிற்போக்கான, மிக மோசமான, ஆபத்தான போக்காகவே வரையறுத்திருக்கின்றன. பாசிசம் மிகவும் பிற்போக்கான, ஆபத்தான போக்கு என்பது சரியே என்றாலும், அது நிலவும் சமூக அமைவில் ஒரு தலைகீழ் மாற்றத்தை நிகழ்த்தவே முனைகிறது என்ற பொருளில், நிலவும் அனைத்தையும் புரட்டிப் போட முனைகிறது என்ற பொருளில் ஒரு “புரட்சிகரமான” அரசியல் போக்கே!

பாசிஸ்டுகளின் அகவயமான புரிதலும் தாம் புரட்சியாளர்கள் என்பதுவே!

”நாம் தமிழர்” கட்சியின் ஆவணம் அறிவித்திருப்பதைப் போன்று அக்கட்சி நிகழ்த்த முயற்சிப்பது ஒரு ”பாசிசப் புரட்சி” யையே.

இதை விளங்கிக் கொள்ள ”பாசிசம்” என்பதை வரையறுத்துப் புரிந்து கொள்வது முதலில் அவசியம்..

ஒருபுறம், “தேசியம் என்றாலே பாசிசம்” “தேசியம் பாசிசக் கூறுகளை தன்னளவிலேயே உட்கொண்டிருக்கிறது” என்ற அறிவுப்புல ஆதாரம் அற்ற அபத்தமானக் குற்றச்சாட்டு.

இன்னொருபுறம், தேசியக் கோரிக்கைகளை வெளிப்படையாக முன்வைத்துக் கொண்டு பாசிசத்தை முன்வைக்கும் ஆபத்தான போக்கு.

உருப்பெற்று வரும் தமிழ் தேசியத்தை ஒரு ஜனநாயகப் பூர்வமான நோக்கில் வளர்த்தெடுப்பதற்கு, இந்த இரு எதிர் முனைப் போக்குகளின் ஆபத்துக்களை உணர்ந்து கொள்வதும், பாசிசத்தை தேசியத்தில் இருந்து வித்தியாசப்படுத்தி தெளிவுபடுத்திப் புரிந்துகொள்வதும் இன்று மிக அத்தியாவசியமான ஒன்றாகியிருக்கிறது.

பொதுவில் “பாசிசம்” என்பது தமது அரசியல் ”எதிரிகளை” அல்லது தமக்கு ஒவ்வாதவர்களை வசைபாடும் ஒரு சொல்லாகப் பயன்படுத்தும் போக்கே நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. அதே போன்று, சர்வாதிகாரப் போக்கு ஒருவரிடம் வெளிப்பட்டால், அல்லது ஜனநாயமற்ற போக்கு வெளிப்பட்டாலும்கூட உடனே அவர்களை “பாசிஸ்ட்டு” என்று வசைபாடுவதும் வழக்கமாகிவிட்டது. அத்தகைய மழுங்கிப்போன பிரயோகத்தில் இருந்து அப்பதத்தை விடுவித்து, அதன் அரசியல் கோட்பாட்டு அர்த்தத்தில் கையாளப்பட வேண்டும் என்பதுவும் இன்றைய நிர்ப்பந்தமாக எழுந்திருக்கிறது.

இந்த நோக்கில், கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் கல்விப் புலங்களில் நிகழ்ந்திருக்கும் ஆரோக்கியமான ஆய்வுகள், விவாதங்களின் ஊடாக பாசிசம் குறித்து ஒரு தெளிவான வரையறை உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் முக்கிய பங்களிப்புகளை அளித்திருப்பவர், Roger Griffin என்ற பிரிட்டிஷ் கல்வியாளர். பாசிசம் குறித்து அவர் முன்வைக்கும் விரிவான கருத்துக்களுக்குள் புகுவது இங்கு சாத்தியமில்லை. அவர் முன்வைக்கும் மையமான வரையறுப்புகளை மட்டும் தற்சமயம் எடுத்துக் கொள்வது போதுமானது.

பாசிசம்: ஒரு அரசியல் கோட்பாட்டு வரையறை

ரோஜர் க்ரிஃபின் பாசிசம் குறித்து முன் வைக்கும் வரையறை பின்வருமாறு:

பாசிசம் என்பது ஒரு அரசியல் கோட்பாட்டு வகையினம். அவ்வரசியல் கோட்பாட்டின் மையக்கருவாக அமைந்திருக்கும் தொன்மம், அதன் பல்வேறு வடிவ சாத்தியங்களிலும், தேசப்புத்துயிர்ப்பு என்ற வடிவிலான அதிதீவிர வெகுமக்கள் தேசியவாதமாக உருக்கொள்ளும்.

(Fascism is a genus of political ideology whose mythic core in its various permutations is a palingenetic form of populist ultra-nationalism.)

இந்த வரையறுப்பின் மூன்று அம்சங்களாவன:

1. தேசப்புத்துயிர்ப்பு (palingenesis)

2. அதிதீவிர தேசியவாதம் (ultra – nationalism)

3. வெகுமக்கள் தன்மை கொண்டிருத்தல் (populism)

அவற்றுக்கு ரோஜர் க்ரிஃபின் தரும் விளக்கங்களாவன:

தேசப்புத்துயிர்ப்பு என்பது பழைய பொற்காலம் ஒன்றை மீட்டெடுக்கும் நோக்கில் அமைந்த கருத்தமைவு அன்று. பழம் பெருமை மிக்க தமது தேசம், வரலாற்று ரீதியாகச் சிதைந்து, தற்காலத்தில் அரசியல், சமூகம், பண்பாடு, பொருளாதாரம் என்று அனைத்து அம்சங்களிலும் சீரழிந்து வீழ்ந்துபட்டுக் கிடக்கிறது என்பதை வலியுறுத்தி, இந்தச் சீரழிவிலிருந்து மீண்டு, தேசம் புதிய வலிமையோடு புத்தெழுச்சி பெறவேண்டும் என்று வலியுறுத்துவதே இக்கருத்தமைவின் பண்பு என வரையறுக்கிறார்.

பழைய பொற்காலத்திற்குத் திரும்புவது அல்லது மீட்டெடுப்பது என்ற கருத்தமைவை வைப்பவர்கள் பிற்போக்குவாதிகளாக அறியப்படுபவர். பிற்போக்குவாதிகளைப் போன்று பாசிஸ்டுகள் பழைய பொற்காலம் ஒன்றுக்குத் திரும்புவதை வலியுறுத்துவதில்லை. மாறாக, புதிய வலிமையோடு தேசம் மீண்டும் பிறக்க வேண்டும் என்பதையே வலியுறுத்துவர் என்று வித்தியாசப்படுத்துகிறார். அந்த வகையில், பாசிஸ்டுகள் தேசத்தின் சமூக, பொருளாதார, பண்பாட்டு, அரசியல் ஆகிய அனைத்து அம்சங்களையும் அடியோடு மாற்றியமைப்பதைத் தமது இலக்காகக் கருதுபவர்கள், என்ற பொருளில் ஒரு ”புரட்சியை” – தலைகீழ் மாற்றத்தை – நிகழ்த்த விரும்புபவர்கள் என்று விளக்குகிறார். பாசிஸ்ட்டுகளும் தம்மைப் புரட்சியாளர்கள் என்ற சுய புரிதலுடனே இயங்குவர் என்பதையும் காட்டுகிறார்.

இத்தாலியின் பாசிஸ்டுகளுக்கு ரோமானியப் பேரரசு பழமையின் கூறாக இருந்தது. ஜெர்மனியின் நாஜிக்களுக்கு ஆரிய இனம் பழமையின் கூறு. ஆனால், அந்த பழைய நிலைக்குத் திரும்புவது அவர்களது நோக்காக இருக்கவில்லை. அந்தப் பழம் பெருமையை மீட்டெடுப்பது, புது வலிமையோடு தமது தேசத்தை புதிதாகப் பிறக்கச் செய்வதே அவர்களது சுயபுரிதலாகவும் இலக்காகவும் இருந்தது.  அதே போன்று, கிறித்தவம், முதலாளியம், சோஷலிசம் ஆகியவற்றால் சீரழிந்து வீழ்ந்துபட்டிருந்த தமது தேசத்தை அவற்றின் செல்வாக்கிலிருந்து மீட்டு, தமது தேசத்தின் பழம் பெருமைமிக்க அம்சத்தின் (ரோமானிப் பேரரசு, ஆரிய இனம்) அடிப்படையில் அனைத்து அம்சங்களிலும் வலிமைமிக்க நவீன தேசத்தைக் கட்டமைப்பதே அவர்களது இலக்காக இருந்தது.

தேசப் புத்துயிர்ப்பு என்ற இக்கருத்தமைவை விளக்க முற்பட்ட இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் ரோஜர் க்ரிஃபின், அக்கருத்தமைவின் மற்றுமொரு முக்கிய பண்பாக, அப்புத்துயிர்ப்பு மிக அருகாமையில், வெகு விரைவில் நிகழப்போகிறது, என்பதாகவே பாசிசத்தால் முன்வைக்கப்படும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

இரண்டாவதாக, பாராளுமன்ற அரசியலுக்கு எதிரான தீவிரவாதப் போக்குகள், முதலாளிய தாராளவாதத்திற்கு எதிரான தீவிரப்போக்குகள் ஆகியவற்றைக் குறிப்பவையாக மட்டுமே அதிதீவிர தேசியவாதம் என்ற பதத்தை க்ரிஃபின் வரையறுக்கவில்லை. பல்வேறு வகைப்பட இனமைய வாதங்களையும் (ethno – centrism) பிற இனத்தவர்கள் மீதான இனவெறுப்பையும் (xenophobia) பிறப்பின் அடிப்படையில் அமைந்த தூய்மையான இனக்குழுவாக தேசத்தைக் கட்டமைக்கும் இனவாதத்தையும் (biologically determined racism) உள்ளடக்கியதே அதிதீவிர தேசியவாதம் என்பதாக வரையறை செய்கிறார். நாஜிக்கள் ஜெர்மன் தேசத்தை ஜெர்மன் இனமாக வரையறுத்தது இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம்.

தேசத்தை எந்தக் கலப்படமும் அற்ற தூய்மையான ஒரு இனக்குழுவாக முழுச் சுய உணர்வோடு வரையறுக்கும்போது மட்டுமே அது அதிதீவிர தேசியவாதமாக, பாசிசத்தின் முக்கிய கூறுகளில் ஒன்றாக அமைந்திருக்கும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

மூன்றாவதாக, தற்காலத்தைய நிலையில், தேசத்தின் “தூய்மையான” மக்கள், இனக்கலப்பாலும், சுய உணர்வின்றி தமக்குள்ளேயே போரிட்டு ஒருவரையொருவர் வீழ்த்திக் கொண்டிருப்பதாலும் “உறக்க நிலை”யில் ஆழ்ந்திருக்கும் சூழல் நிலவுவதாக பாசிஸ்டுகள் கொள்வர். அத்தகைய “உறக்க நிலை”யில் இருந்து அவர்களை விழித்தெழச் செய்து, தேசத்தைப் புதிதாகப் பிறக்கச் செய்யும் தமது நிகழ்ச்சி நிரலில் முழு வேகத்தோடும் உற்சாகத்தோடும் பங்கேற்கச் செய்வதே அத்தகைய அதிதீவிர தேசியவாதம் வெகுஜனத் தன்மை கொண்டிருப்பதன் பொருள்.

இதைச் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு, புதிதாகப் பிறக்கும் தேசத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்கப் போகும் ”புதிய உயர் குடியினருக்கே” உரியது. இவர்கள், தேசத்தில் ஏற்கனவே அறியப்பட்ட பழைய “உயர் குடியினர்” அன்று. தேசத்தின் புத்துயிர்ப்பு என்ற கொள்கையில் கொண்டிருக்கும் பிடிப்பு, அக்கொள்கையை அடைவதில் அவர்களுக்கு உள்ள உறுதி மற்றும் பங்களிப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ”முன்னணிப் படை”யாகிய கட்சியின் உறுப்பினர்களில் இருந்தே இப்”புதிய உயர் குடியினர்” அடையாளம் காணப்படுவார்கள்.

அதிதீவிர தேசியவாதத்தின் “வெகுஜனத் தன்மை” இவ்வாறு இருமுகம் கொண்டது. இதன் உள்ளடங்கிய அம்சம், தேசத்தின் “தூய்மையான” சக்திகளை விழித்தெழச் செய்வதன் மூலம் (வெகுமக்கள் மற்றும் “புதிய உயர் குடியினர்”) இனத்தூய்மையை மீட்டெடுத்தல் – பிற இனத்தவரை விலக்குதல். இனத்திற்குள்ளேயே இருக்கும் இக்கருத்தோடு முரண்படும் சக்திகளை ஒழித்தல்.

இந்த மூன்று கூறுகளும் அறிவியல் பூர்வமான ஒரு கருத்தமைவை அடித்தளமாகக் கொண்டிராமல், ஒரு தொன்மத்தின் அடியாக அமைந்திருக்கும். பாசிசம் தலையெடுக்கும் வெவ்வேறு பிரதேசங்களின், தேசங்களின் தனித்தன்மைகள் சார்ந்து, இத்தொன்மக் கருவின் தனித்தன்மையும், அதன் பரிமாணங்களும் இருக்கும்.

இந்த வரையறுப்பையும் விளக்கங்களையும் ரோஜர் க்ரிஃபின் 1991 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட The Nature of Fascism என்ற தமது நூலில் முன்வைத்தார். 1960 களுக்குப் பின் பாசிசம் குறித்த ஆய்வுகள் தேங்கிக் கிடந்த சூழலில், ஐரோப்பாவின் பல்வேறு நாடுகளில் எழுந்த பலவிதமான பாசிசப் போக்குகளையும் ஆய்ந்து, அவற்றின் பொதுமையான பண்புகள் என்று ஒற்றை வரியில் சுருக்கமாக இவர் முன்வைத்த வரையறை கல்விப் புலங்களில் கடும் விவாதங்களைக் கிளப்பியது.

இந்த விவாதங்களின் போக்கில், அவரது வரையறுப்பிற்கு பல தளங்களில் கிடைத்த வரவேற்பால் உந்தப்பட்டு, 1998 ஆம் ஆண்டு, பாசிசம் குறித்த ஆய்வுகளில் தாம் முன்வைத்திருக்கும் கருத்தமைவையொட்டி ”புதிய ஒத்திசைவு” ஒன்று உருவாகி வருவதாக அறிவித்தார். அதைத் தொடர்ந்து, அவரது வரையறுப்புடன் உடன்படாத கல்வியாளர்களுடன் மீண்டும் ஒரு சுற்று கடும் விவாதங்கள் நிகழத் தொடங்கின.

இச்சுற்று விவாதங்களில், பாசிசம் குறித்த தமது வரையறுப்பின் குறைகள் சிலவற்றை உணர்ந்து கொண்டு, 2004 ஆம் ஆண்டளவில் சில திருத்தங்களைச் செய்யவும் முன்வந்தார் ரோஜர் க்ரிஃபின்.

அவரது வரையறை, இரண்டு உலக யுத்தங்களுக்கிடையே ஐரோப்பாவில் எழுந்த பாசிசப் போக்குகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய நிலைமைகளில் புதிதாக உருவாகத் தொடங்கியிருந்த நவ – பாசிசக் குழுக்களின் பண்புகள் சில இந்த வரையறையை மீறியவையாக இருந்தன. மேலும், பாசிசம் ஐரோப்பியாவில் மட்டுமின்றி ஆசிய ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும் தோன்றக்கூடியதன் சாத்தியத்தை உள்ளடக்கியதாக இவ்வரையறை இருக்கவில்லை.

இரு உலக யுத்தங்களுக்கு இடையில் ஐரோப்பாவில் தோன்றிய பாசிசம் வெகுமக்கள் தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. தேசத்தின் புத்துயிர்ப்பு வெகுவிரைவில் நிகழப்போகிறது என்ற நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தது. இந்த இரு அம்சங்களையும் தீர்மானிப்பதில் அக்காலத்தைய ஐரோப்பிய சமூக எதிர்கொண்டிருந்த கடும் நெருக்கடிகள் அமைந்திருந்தன.

முதலாம் உலகப் போரின் பாதிப்புகள், ரசியப் புரட்சியின் விளைவாக, ஐரோப்பாவெங்கும் கம்யூனிஸ்ட் எழுச்சி குறித்துப் பரவியிருந்த அச்சம், முதலாளியப் பொருளாதாரத்தின் கடும் வீழ்ச்சி, பகுத்தறிவு (rationalism) முன்னேற்றம் (progress) என்ற கருத்தமைவுகளில் சமூகத்தின் அறிவார்த்த பிரிவினரிடையே கடும் அவநம்பிக்கை, வெகுமக்களிடையே பரவியிருந்த கடும் அதிருப்திகள், போராட்டங்கள் ஆகிய காரணிகள் அக்காலத்திய பாசிசத்தின் வடிவத்தைத் தீர்மானிப்பதில் செல்வாக்கு செலுத்தின.

இந்த நெருக்கடிகள், ஜெர்மனியிலும் இத்தாலியிலும் மிக அதீதமாக முனைப்பு பெற்றிருந்த காரணத்தாலேயே அவ்விரு நாடுகளிலும் பாசிசம் பெரும் வெகு மக்கள் இயக்கங்களாக எழுச்சி பெற்றன. அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றின. சர்வாதிகாரங்களை நிறுவின. ஆரவாரமான பெரும் நிகழ்வுகள், இராணுவம் அல்லாத குழுக்களின் ஆயுதம் ஏந்திய அணிவகுப்புகள், ஸ்வஸ்திகா போன்ற சின்னங்கள் சர்வ வியாபகமாக பாவிக்கப்பட்டது போன்ற வடிவங்களை எடுத்தன. ஒற்றைக் கட்சி, ஒரே தலைவன், (”ஒரே மக்கள், ஒரே பேரரசு, ஒரே தலைவன்” என்பதே நாஜிக்களின் முழக்கமாக இருந்தது) பொருளாதார – பண்பாட்டு உற்பத்திகளின் பெரும் நிறுவனமயமாக்கல், இளைஞர் இயக்கங்கள், போன்ற அமைப்பு வடிவங்களை எடுத்தன.

அதே சமயம், ஜெர்மனி – இத்தாலி இரு நாடுகளின் தனித்துவமான நிலைமைகளையொட்டி இவற்றில் பாசிசக் கட்சிகளின் அணுகுமுறைகளும் தமக்குரிய தனித்துவத்தைக் கொண்டிருந்தன. ஜெர்மனியில் ஹிட்லர், தேர்தலில் வெற்றி பெற்று பாராளுமன்ற அதிகாரத்தைக் கைக்குள் கொண்டு வந்து, பிறகே பின் வாசல் வழியாக சர்வாதிகாரியாக முடிந்தது. இத்தாலியில், முசோலினி, ரோமை நோக்கி அணிவகுப்போம் என்று அறிவித்ததுமே அதிகாரம் அவரது கைகளில் விழுந்தது.

ஐரோப்பாவின் பிற நாடுகளில் பாசிச சக்திகள் இதுபோன்று எளிதில் பெரும் எழுச்சி காணவோ அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றவோ சாத்தியப்படவில்லை. (ஸ்பெயினில் ஃப்ராங்கோவின் ஆட்சியை பாசிசம் என்று பொதுவுடைமையர்கள் சொல்வது வழமை. க்ரிஃபின் மட்டுமின்றி மற்ற பல ஆய்வாளர்களும் அதை மறுக்கின்றனர்). இதன் விளைவாக, பாசிசம் குறித்த ஆய்வுகள் பெரும்பான்மையும் இந்த இரு நாடுகளை மையமாகக் கொண்டே செய்யப்பட்டிருந்தன. மேலே விவரித்த வகையான அமைப்பு வடிவங்கள், சின்னங்கள், நடவடிக்கைகளே பாசிசத்தின் வரையறைகள் என்று ஆய்வாளர்கள் மத்தியிலும், அவை ஏற்படுத்தியிருந்த பாதிப்புகளால் வெகுமக்கள் மத்தியிலும் தின்மையாகப் பதிந்துவிட்டிருக்கின்றன. க்ரிஃபினின் வரையறுப்பிலும் தேசத்தின் புத்தியிர்ப்பு வெகு அருகில் நிகழ இருக்கிறது என்ற கருத்தமைவும், வெகுமக்கள் தன்மை (இந்த இரு நாடுகளின் குறிப்பான அனுபவங்கள்) ஆகிய இரு அம்சங்கள் பாசிசத்தின் பொதுவான வரையறுப்பாக இடம் பெற்றன.

ஆனால், இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவுக்குப் பிறகு, பாசிசச் சக்திகளால் விளைந்த பேரழிவுகளை வெகுமக்கள் அனுபவித்து உணர்ந்தபிறகு, பாசிசத்தின் இக்குறிப்பான வடிவங்களின் சிறு வெளிப்பாடுகளும் வெகுமக்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெறமுடியாதவையாகிப் போயின. பாசிசச் சக்திகளும் தாம் இனி அந்த வடிவங்களை எடுக்கவியலாது என்பதை நன்கு உணர்ந்துகொண்டுள்ளன. புறச்சூழல் அளவிலும், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, ஐரோப்பிய பொருளாதாரம் வளம் பெற்றதும், ”மக்கள் நல அரசுகள்” (welfare states) வெகுமக்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளில் கொண்டு வந்த பெரும் முன்னேற்றங்களும் தேசம் சீரழிந்திருக்கிறது என்றோ அதை உடனடியாக “புத்துயிர்ப்பு” கொள்ளச் செய்யவேண்டும் என்றோ கருத இடமின்றிச் செய்துவிட்டன.

இத்தகைய மாறிய நிலைமைகளில், பாசிச இயக்கங்கள் புதிய தளங்களில் தமது செயல்பாடுகளை நகர்த்துவதையும், புதிய வடிவங்களையும் எடுக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

முதலாவதாக, பாசிச இயக்கங்கள், ”தேசப்புத்துயிர்ப்பு” என்ற கருத்தமைவை ஒரு சர்வதேச அல்லது பல்தேசியக் கூட்டமைவு என்ற தளத்திற்கு நகர்த்தியிருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, ஐரோப்பா வெள்ளை இனத்தவர்களுக்கு மட்டுமே உரியது என்று முழங்கும் ஆப்பிரிக்கர்கள் – ஆசியர்கள் மீதான இனவெறுப்பு, முன்னாள் சோவியத் யூனியனில் இருந்த பல தேசிய இனங்களின் மீதான ரசிய ஆதிக்கத்தை வலியுறுத்தும் போக்கு, தேசிய இனங்களின் சிறைக்கூடமான இந்தியாவைப் பிளவுபடாமல் காப்பாற்ற வலியுறுத்தும் இந்துத்துவப் போக்கு, இந்தியத் தேசித்திற்குள்ளாக இருப்பதை அங்கீகரித்துக் கொண்டே தீவிர இனவாத – பிரதேசவாதத்தை வலியுறுத்தும் போக்கு – சிவசேனா, என்பவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

“தேசப்புத்துயிர்ப்பு” ஒரு நீண்ட இடைக்காலத்தில் சிக்குண்டு இருப்பதாக பாசிஸ்டுகளின் சுயபுரிதல் பரிணாமம் பெற்றிருப்பது இதற்கான காரணங்களில் ஒன்று. மற்றது, இரண்டாம் உலகுக்குப் பிறகான முதலாளிய வளர்ச்சி, பெரும் அளவிலான ஆசிய மற்றும் ஆப்பிரிக்க மக்களின் குடிபெயர்வுகளை பல்வேறு காரணிகளால் சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறது. அதனால் விளைந்த பெரும் அளவிலான இனக்கலப்புகளை நீக்கி ஐரோப்பிய (இன்னபிற மேற்கூறிய எடுத்துக்காட்டுகளும்) அளவில் இனத்தூய்மையை உருவாக்குவதே தற்சமயம் முக்கிய பிரச்சினையாக முன்னிற்கிறது என்றும் பாசிஸ்டுகளின் சுயபுரிதலில் மாற்றம் நிகழ்ந்திருப்பது.

“தேசப்புத்துயிர்ப்பு” என்ற கருத்தமைவை நவ – பாசிஸ்டுகள் முற்றிலுமாகத் துறந்துவிடவில்லை. அது நீண்ட கால இலக்காகவும், அதற்கு முன்னதாக பிரதேச அளவிலான இனக்கலப்புகளைக் களைவது தற்காலத்தைய அவசியமாகவும் அவர்களது புரிதலில் நுணுக்கம் கூடியிருக்கிறது எனலாம்.

இரண்டாவதாக, ஒரு மையப்படுத்த தேச அளவிலான, அமைப்பு என்ற நிலையில் இருந்து, அதிகாரப் படிநிலை வரிசையற்ற, மையம் சிதறுண்ட, தலைமையற்ற, தெளிவான வரையறைகள் அற்ற சிறு சிறு குழுக்களாக பாசிச அமைப்புகள் பரிணாமம் பெற்றிருக்கின்றன. இரு உலகப் போர்களுக்கு இடையிலான, பாசிசத்தின் நன்கு அறியப்பட்ட அடையாளங்களான “ஒரே மக்கள், ஒரே பேரரசு, ஒரே தலைவன்” என்ற முழக்கம் எங்கு முளைவிட்டாலும் அடையாளம் காணப்பட்டு, துடைத்து அழிக்கப்படும் என்பதை நன்கு உணர்ந்துகொண்டுள்ள நிலையில், மைய நீரோட்டத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு கட்சியாக செயல்பட முடியாது என்ற நிலையில், சமூகத்தில் அவற்றுக்கு அங்கீகாரம் இனியும் கிடைக்க வாய்ப்பே இல்லை என்ற நிலையில், தமக்குப் பாதகமான சூழலே மேலோங்கியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த நிலையில், இத்தகைய சிறு குழுக்களின் வடிவத்திற்கு பாசிசம் நகர்ந்திருக்கிறது.

இந்த நவ – பாசிசக் குழுக்கள் செயல்படும் களம், மைய நீரோட்ட சிவில் – சமூக வெளிகள் என்பதில் இருந்து, கருத்தமைவுகளை மாற்றியமைக்கும் நுணுக்கமான தளங்களுக்கு நகர்ந்திருக்கிறது. இரு உலகப் போர்களுக்கிடையில் உருவெடுத்த பாசிசத்தின் கொடூரங்களை மறக்கடிச் செய்யும் வகையிலான, கருத்தமைவுகள் தளத்திலான தாக்குதலைத் தொடுப்பது இவற்றின் முக்கிய செயல்பாடுகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. இசைக் குழுக்கள், இணைய தளப் பிரச்சாரக் குழுக்கள், ரகசிய வன்முறைக் குழுக்கள், தனிநபர் பயங்கரவாதச் செயல்பாடுகள் என்ற வடிவங்களை இந்த நவ – பாசிசம் எடுத்திருக்கிறது (இசைக் குழுக்கள் தவிர்த்த ஏனைய வடிவங்களையும், இந்தியச் சூழலுக்கே உரிய வேறு பல அமைப்பு வடிவங்களையும் ஆர். எஸ். எஸ் –ன் நடவடிக்கைகளை அறிந்தவர்களுக்கு விளக்கத் தேவையில்லை).

இறுதியாகக் குறிப்பிட்ட தனிநபர் பயங்கரவாதச் செயல்பாடுகள், பாசிசத்தின் இன்னொரு அம்சத்தை நோக்கி நம்மை நகர்த்திச் செல்லும். நன்கு அறியப்பட்ட இரு எடுத்துக்காட்டுகள்: அமெரிக்காவில் ஓக்லஹோமா நகரில் Timothy McVeigh  மற்றும் இலண்டனில்  David Copeland நிகழ்த்திய தனிநபர் பயங்கரவாத தாக்குதல்கள். இருவருமே இத்தகைய சிறு பாசிசக் குழுக்களின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டு – இரண்டாமவர் எந்த இயக்கத்திலும் உறுப்பினராக இல்லாதவர், இணைய தளத்தில் அக்குழுக்களின் பிரச்சாரங்களின் செல்வாக்கினால் உந்தப்பட்டவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது – இனவெறி மிகுந்த தனி பயங்கரவாதத் தாக்குதலில் இறங்கியவர்கள்.

ஒரு “புனிதப் போரில்” தமது பங்களிப்பை ஆற்றியாக வேண்டும் என்ற உந்துதலுக்கு ஆட்பட்டு இத்தகையவர்கள் செயல்பட்டிருப்பதுவே பாசிசத்தின் மற்றுமொரு முக்கிய அம்சத்திற்கு நகர்த்துவது. பாசிசம் ஒரு மதநீக்கம் செய்யப்பட்ட அரசியல் மதம் (political religion) என்ற தன்மையை கொண்டிருப்பது என்பதுவே அது.

The Nature of Fascism நூலில் ரோஜர் க்ரிஃபின் பாசிசத்தை வரையறுக்கும் அம்சங்களில் ஒன்றாக, ”அரசியல் மதம்” என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவியலாது என்று நிராகரித்திருந்தார். ஆனால், 1998 ற்குப் பிறகான விவாதங்களில், “அரசியல் மதம்” என்ற கருத்தமைவு குறித்து பிற கல்வியாளர்களின் ஆய்வுகள் சுட்டும் நிதர்சனங்களை உணர்ந்து பாசிசம் அத்தகைய தன்மை கொண்டது என்பதையும் அதன் வரையறுக்கும் கூறுகளில் ஒன்று என்பதையும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஜெர்மனியிலும் இத்தாலியிலும் தோன்றிய இரு பாசிச இயக்கங்களுமே வழமையான மதங்களின் இறை என்ற அம்சத்தை மட்டும் நீக்கிய, ஆனால், அதன் அத்தனை அம்சங்களையும் சுவீகரித்துக் கொண்ட, மதநீக்கம் செய்யப்பட்ட அரசியல் மதங்களாகவே (secular political religion) திகழ்ந்தன என்பதை அக்காலத்தைய ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக் காட்டியிருந்தபோதும் அக்கருத்தமைவு பெரிதும் புறக்கணிக்கப்பட்டே வந்தது.

சமீப ஆய்வுகள் மீண்டும் அந்த அம்சத்தின்மீது கவனத்தைக் குவித்துள்ளன. மதங்களின்பால் ஹிட்லர் முசோலினி இருவருக்கும் ஒரே விதமான பார்வையே இருந்தது. மதங்களின் இடத்தை தமது கொள்கை நிறைவு செய்ய வேண்டும் என்பதுவே அது. ஹிட்லர் மிக வெளிப்படையாகவே ஜெர்மானிய மக்களை நோக்கி “எனக்குத் தேவை உமது ஆன்மாக்களே!” என்றான்.

ஆனால், இருவரது அணுகுமுறைகளும் அவரவரது நாட்டுச் சூழலுக்கு ஏற்ப, தந்திரோபாய உத்திகளைக் கொண்டிருந்தன. ஹிட்லர் ஆரம்பம் முதலே கிறித்தவத்தின் மீது தாக்குதல் தொடுக்காமல் சமரச அணுகுமுறையையே மேற்கொண்டிருந்தான். ஜெர்மனியில், தேர்தல் வழிப்பட்ட பாதையின் வழியாகவே அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முடியும் என்பதை உணர்ந்திருந்ததால், ஹிட்லருக்கு இந்தச் சமரசம் தவிர்க்க முடியாமல் இருந்தது. முசோலினியோ இடதுசாரி முழக்கங்களை முன்வைத்து கத்தோலிக்கத்தின் மீது தாக்குதல் தொடுத்தே அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினான். அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பின்னர், கத்தோலிக்கத்துடன் இணக்கமாகச் செல்வது தனக்குப் பலவழிகளில் நல்லது என்பதைக் கண்டு கொண்டான். ஆனால், இரண்டு பாசிச சர்வாதிகாரிகளுமே, மதங்களின் இடத்தில் தமது கொள்கையை நிலைநாட்டுவதில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர்.

நவ – பாசிசக் குழுக்கள் சிறு குழுக்களாக இயங்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருந்தபோதும், அவர்களது இனத்தூய்மை சார்ந்த நம்பிக்கைகள் ஒரு மதவெறித் தன்மைக்கு நிகரான – ஆனால், மத நம்பிக்கையற்ற – வெறி கொண்டிருப்பது மீண்டும் அத்தகைய அரசியல் மதம் என்ற தன்மை பாசிசத்தின் முக்கிய கூறுகளில் ஒன்றாக இருப்பதையே உணர்த்துகிறது.

இத்தெளிவுகளுக்குப் பிறகு, பாசிசத்தை வரையறுக்கும் மிகப் பொதுமையான கூறுகளை 2004 ற்குப் பின்னான எழுத்துக்களில் க்ரிஃபின் செறிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.

அவற்றை இவ்வாறு தொகுத்துக் கொள்வது நலம்:

தேசப்புத்துயிர்ப்பு (palingenesis) உடனடியாக அடையத்தக்க இலக்கு என்ற அர்த்தத்தில் அல்லாமல், பொதுவான இலக்காக வைப்பது. நிலவும் சூழல்களுக்கு ஏற்ப அது உடனடியாக அடையத்தக்கதாகவோ அல்லது நீண்டகால நோக்காகக் கொண்டு இடைப்பட்ட காலத்தில் பிரதேச அளவிலான இனத்தூய்மையை வலியுறுத்தும் இலக்கை வலியுறுத்துவதாக உருக்கொள்ளலாம்.

அதிதீவிர தேசியவாதம் (ultra – nationalism) என்பதில் மாற்றமில்லை. அது இனத்தூய்மைவாதத்தையே மையக்கருவாகக் கொண்டது.

மதநீக்கம் செய்யப்பட்ட, ஆனால், மதத்தின் இடத்தை இட்டு நிரப்புகிற அரசியல் மதமாகத் (political religion) திகழ்வது.

இவை அனைத்திற்கும் மூலக் கருவாக ஒரு தொன்மத்தைக் கொண்டிருப்பது (mythic core).

Fascist minimum – பாசிசத்தின் குறைந்தபட்ச, தீர்மானகரமான பொது வரையறை என்று இதைக் கூறலாம்.

இப்பொது வரையறுப்பு இடம் – காலம் – சூழல் இவற்றின் தனித்தன்மைகள் சார்ந்து பல்வேறு தனித்துவமான, அல்லது கலவையான வடிவங்களைக் கொண்டே நடைமுறையில் பாசிச இயக்கங்களாக உருக்கொள்கின்றன. மேலும், தெளிவாகச் சொல்வதென்றால், அத்தகைய பல்வேறு தனித்துவமான நடைமுறை வெளிப்பாடுகளில் இருந்து பெறப்பட்ட பொதுமை இது. கோட்பாட்டளவில் “ideal type” என்று சொல்லத்தக்கது.

வெகுஜனத் தன்மையும், உடனடிப் புத்துயிர்ப்பும் சூழல்களையொட்டி மாறக்கூடியவை என்பதால் அவை பொதுவரையறுப்பில் இருந்து நீக்கப் பெற்றுள்ளன.

பாசிசம் குறித்த இந்த பொதுவரையறுப்பைக் கொண்டு நோக்கினால் “நாம் தமிழர்” அறிக்கை ஒரு தேசிய அறிக்கையா, பாசிச அறிக்கையா என்பது விளங்கிவிடும்.

தமிழின் முதல் கரசேவகர்களும் அவர்களது சந்தேகப் பட்டியலும்

ரோஜர் க்ரிஃபினின் வரையறுப்பினடியாக நோக்கும்போது ஆவணத்தின் அடிநாதமாக இருப்பது பாசிசக் கருத்தியலே என்பது உறுதியாகிறது.

பாசிசத்தின் வரையறுப்பில் முதல் அம்சமான தேசப்புத்துயிர்ப்பு (palingenesis):

”நாம் தமிழர்” ஆவணம் முழுவதும் ”தேச உரிமை மீட்சி” என்ற தொடர் பரவியிருப்பதை வாசிப்பவர்கள் கவனிக்கலாம். ”திராவிடக்” கருத்தியலின் ஆதிக்கத்தாலும், பிற மொழியாளர்களின் சுரண்டலாலும் தமிழ்ச் சமூகம் சிதைவுபட்டிருக்கிறது என்பதைத் தொடர்ந்து குறிப்பிடும் ஆவணம், அதிலிருந்து “மீட்சி” பெறுவதற்கான வழியாகத் தமிழ் நாட்டை தமிழர்களே ஆள வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துவதும் வெளிப்படை. ஆனால், இழந்த உரிமைகளை மீட்பது என்ற பொருளில், அடிமைத் தளைகளில் இருந்து விடுபடுவது என்ற பொருளோடு நின்றுவிடவில்லை. அவ்வாறு இருந்திருந்தால், அது தேசிய விடுதலை நோக்கு என்ற அளவில் இருந்திருக்கும்.

மாறாக, “மீட்சி” என்பதை ஆவணம் முன்மொழிவது, பாசிசத்திற்கே உரிய  ”தேசப்புத்துயிர்ப்பு” என்ற வகையில் அமைந்திருப்பதை ” ஆவணத்தை விளக்கிடும் உரைவீச்சுத் தெறிப்புகள்” என்ற பகுதியில் உள்ள “உரைவீச்சுத் தெறிப்பு” ஒன்று தெள்ளத் தெளிவாக உணர்த்திவிடுகிறது.

பக்கம் 48 இல்:

”நாம் தமிழர் கட்சி

ஆட்சிக்காக மட்டுமல்ல!

தமிழின மீட்சிக்காக!”

என்று தாம் தமிழின மீட்சிக்கானவர்களே என்ற விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து, அடுத்த பக்கத்திலேயே:

”கட்டடத்திற்கு

வெள்ளையடிக்க வந்தவர்கள் அல்லர்!

அந்தக் கட்டடத்தையே இடித்துவிட்டு

மறுகட்டடத்தைக்

கட்ட வந்த புரட்சியாளர்கள்!” (பக்கம்: 49)

என்று தெளிவுபடுத்துகிறார்கள்.

தமிழ் தேசத்திற்கு விடுதலை பெற்றுத்தருவது என்பதல்ல; ”மறுகட்டடத்தை” உருவாக்குவதே அவர்களது இலக்காம். ”நாம் தமிழர்” ஆவணத்தின் “தேசப்புத்துயிர்ப்பு” நோக்கு, இக்குறிப்பிட்ட வகையிலானதாக – பழைய கட்டடத்தையே இடித்துவிட்டு புதிய கட்டடத்தைக் கட்டுவதாக (கொத்தனார்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்களோ, இன்ஜினியர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்களோ தெரியவில்லை! ஆனால், கட்டடத்தை இடிக்கப் போவதாகச் சொல்வது கரசேவகர்களை நினைவுபடுத்தினால் அதற்கு அவர்களே பொறுப்பு!) வெளிப்படுகிறது.

இவ்விடத்தில் ஒரு ”தொன்மக் கரு”வின் வெளிப்பாடே பாசிசம் என்பது குறித்து சற்று தெளிவுபடுத்திக் கொள்வது அவசியம். அத்தொன்மக் கரு வேறொன்றுமில்லை. ”புத்துயிப்பு” அல்லது “மறுபிறப்பு” என்ற கருதுகோளே.

உலகின் அனைத்துப் பண்பாடுகளிலும் இந்தப் “புத்துயிர்ப்பு” அல்லது “மறுபிறப்பு” என்ற கருதுகோள் உறைந்திருப்பதைக் காணமுடியும். மனித ஆன்மாவிற்கு அழிவில்லை, என்ற கற்பனையில் ஊற்றெடுத்து, அந்த ஆன்மா இன்னொரு உடல் உருக்கொள்ளும் என்ற நம்பிக்கையாக உருமாறி, பின் நிறுவனமயப்பட்ட பல்வேறு மதங்களின் ஆதார சுருதியாக இப்புத்துயிர்ப்பு என்ற கருதுகோள் நிலைபெற்றதையும் காணமுடியும். மனித குலத்தின் ஆதியிலிருந்து அதனை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கிற மரணத்தின் மீதான அச்சத்தில் இருந்து பிறப்பதே இத்தொன்மக் கரு. அதை சமூகத்தின் மீது, குறிப்பாக தேசத்தின் மீது சாற்றுவதே பாசிசத்தின் தனித்தன்மை.

பல்வேறு சமூகப் பண்பாட்டுச் சூழல்களின் குறிப்பான தன்மைகளுக்கே உரிய முறையில் இத்தொன்மக் கரு பல்வேறு வடிவம் கொள்கிறது. குறிப்பான, சமூகப் பண்பாட்டுச் சூழல்களின் தனித்தன்மைகளில் தோன்றும் பாசிச இயக்கங்கள், இத்தொன்மக் கருவை தமது ஆதாரச் சுருதியாகக் கொண்டு, தமது சமூக வரலாற்றுப் பின்புலத்திற்கே உரிய, அறிவியலுக்குப் புறம்பான மூடத்தனமான நம்பிக்கைகளோடு இணைத்து உருக்கொள்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, ஜெர்மானிய நாஜிக்கள், இத்தொன்மக் கருவோடு இணைத்தது, ”தூய ஆரிய இனம்” என்ற அறிவியலுக்கு முற்றிலும் எதிரான இனப்பெருமை சார்ந்த மூடத்தனம்.

நமது சூழல் முளைவிட்டிருக்கும் பாசிஸ்டுகள், இப்புத்துயிர்ப்பு அல்லது மறுபிறப்பு (ஆவணம் கைக்கொண்டிருக்கும் மொழியில் ”மறுக்கட்டடம்”) என்ற தொன்மக் கருவோடு இணைக்கும் அறிவியலுக்குப் புறம்பான அல்லது போலியான அறிவியல் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட இரு மூடத்தனமான நம்பிக்கைகள், “உலகின் மொழிகளுக்கெல்லாம் ஆதி மொழியான தமிழ்” மற்றும் “கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே வாளோடு முன் தோன்றிய மூத்த குடி”.

ஆவணத்தின் முதல் பத்தியே போலியான அறிவியலின் மீது கட்டப்பட்ட இந்த இரு மூடநம்பிக்கைகளில் இருந்தே தொடங்குகிறது. உலகின் முதல் மொழி தமிழ், லெமூரியாக் கண்டம், குமரிக் கண்டம் என்பவற்றுக்கெல்லாம் எந்தவிதமான அறிவியில் பூர்வமான ஆதாரங்களும் இல்லை. இதை எத்தனை முறை கூறினாலும் விளங்கிக் கொள்ள மறுக்கிற மூட நம்பிக்கையாளர்களின் கருத்துக்களை முதல் பத்தியிலேயே தனது முற்கோளாகக் கொண்டு தொடங்கியிருக்கிறது ஆவணம்.

மேலும் ஒரு படி மேலே சென்று அதற்கான ”அறிவியல் பூர்வமான ஆதாரமாக” புகழ் பெற்ற மொழியியல் ஆய்வாளரான நோம் சோம்ஸ்கியின் கூற்றாக, அப்பட்டமான பொய் ஒன்றைக் கூறவும் தயங்கவில்லை.

அது என்ன பொய்?

இதுதான்: ”அதனால்தான் புகழ் பெற்ற மொழியியல் அறிஞர் நோம் சோமிசிகி அவர்கள், “உலக மொழிகள் அனைத்தும் ஒரு மூலமொழியில் இருந்தே பிறந்திருக்க வேண்டும்; அம் மூலமொழி தமிழாக இருக்கலாம்”, என்று கருத்துரைத்துள்ளார்.”

முதலாவதாக, நோம் சோம்ஸ்கியின் ஆய்வுகள் மொழிகளின் வரலாற்றுத் தோற்றம் என்ற புலம் சார்ந்தவையே அல்ல. மொழியைக் கற்பதற்கான திறன், மனித மூளையின் அமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கிறது என்ற கருதுகோளையே அவர் தமது ஆய்வுகள் வழியாக முன்வைத்தார். அதன் அடிப்படையில் Transformative Generative Grammar என்பதாக இன்று பரவலாக அறியப்படுவதை முன்வைத்தார். 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, அவரது மேற்குறிப்பிட்ட மொழியியல் அடிப்படையில் அமைந்த இலக்கண நோக்குகள் சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த் துறையைச் சேர்ந்த மொழியியல் துறையில், உசாத்துணை நூல்களாக பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தன.

நோம் சோம்ஸ்கி, இத்தகைய மூடத்தனமான ஒரு கருத்தை எங்குமே கூறியிருக்கவில்லை. இத்தகைய அறிவியலுக்குப் புறம்பாக ஒரு கருத்தை அவரது கூற்றாக ஆவணம் தன் முதல் பத்தியிலேயே வைத்திருப்பது ஏதோ அறியாமல் செய்த பிழை என்று கருவும் இயலாது. தமது மூடத்தனமான கருத்துக்களுக்கு வலு சேர்க்க, அப்பட்டமான ஒரு பொய்யை கூசாமல் சொல்லத் துணிந்திருக்கிறது ஆவணம் என்பது தெள்ளெனத் தெரிகிறது.

அவ்வகையில், தமிழ் நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக, முதல் பத்தியிலேயே அப்பட்டமாக பொய் சொல்லத் துணிந்த ஆவணம் என்ற பெருமையையும் “நாம் தமிழர்” ஆவணம் பெற்று நிற்கிறது.

இருக்கும் கட்டடத்தை இடித்துவிட்டு (கரசேவகப் பணி) “மறுகட்டடத்தை” கட்டுவோம் என்ற விளக்கத்தில் “நாம் தமிழர்” கட்சி ஆவணம், தனக்கே உரித்தான “தேசப்புத்துயிர்ப்பு” என்ற பாசிசத்தின் மையமான அம்சத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. இத் தொன்மக் கருவிற்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக “ஆதிக் குடி” “முதல் மொழி” என்ற அறிவியல் பூர்வமற்ற மூடத்தனமான கற்பனைகளையும் அவற்றை நிறுவ இரு பெரும் அறிஞர்களின் கூற்றாக அப்பட்டமான பொய்களையும் சொல்லத் துணிந்திருக்கிறது.

அதே சமயம், இத்”தேசப்புத்துயிர்ப்பு” வெகுவிரைவில் நிகழக்கூடிய சாத்தியமில்லை என்பதிலும் ஆவணம் தெளிந்தே இருக்கிறது. “தேசிய இனங்களின் சிறையாக” அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக, வலுவாக தாக்குப் பிடித்து நிற்கும் இந்திய அரசை மீறி, அத்தனை சுலபத்தில் தமிழ் தேசப் புத்துயிர்ப்பை நிகழ்த்திவிட இயலாது என்ற தெளிவு இருப்பதாலேயே,

எம் இன எதிரிகளின் சட்டத்திற்குட்பட்ட

தேர்தல் பாதையை நாம் விரும்பி ஏற்கவில்லை.

வரலாறு நம்மீது வலிந்து திணித்துள்ளது. (பக்கம்: 53)

என்ற விளக்கத்தையும் அளிக்கிறது.

இந்திய வல்லாதிக்க அரசை மீறித் தமிழ் தேச புத்துயிர்ப்பை உடனடி நிகழ்ச்சி நிரலில் வைப்பது சாத்தியமில்லை என்பதை உணர்ந்திருப்பதாலேயே, இந்திய இறையாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டு, தேர்தலில் பங்கேற்று, ஒரு நீண்ட கால நோக்கில் “தேசப் புத்துயிர்ப்பை” நிகழ்த்தும் நிகழ்ச்சி நிரலை மேற்கொள்கிறது.

தற்காலத்தைய நவ – பாசிஸ்டுகள், தமது நிகழ்ச்சி நிரல்களை ஒரு பல்தேசிய மட்டத்திற்கு நகர்த்தியிருப்பதற்கு ஒப்பானது இது. நவ – பாசிசக் கும்பல்களில் ஒன்றான சிவசேனை கட்சியின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு ஒப்பானது.

பாசிசத்தின் இரண்டாவது முக்கிய அம்சமான அதிதீவிர தேசியவாதத்திற்கு (ultra – nationalism) இனி நகர்வோம்.

தமிழ் தேசத்திற்கான வரையறுப்பாக ஸ்டாலினின் இலக்கணத்தை ஆவணம் பக்கம் 31 – 32 ல் குறிப்பிடுகிறது. ஸ்டாலினின் வரையறுப்பை ஆவணம் எங்ஙனம் திரித்திருக்கிறது என்பதைக் காண்பதற்கு முன்பாக, அவரது வரையறுப்பை தெளிவுபடுத்திக் கொள்வது நலம்.

ஸ்டாலின் தமது தேசம் (nation) குறித்த வரையறுப்பில் இனம் (race) என்ற வகையினத்தை மிகக் கவனமாகக் குறிப்பிட்டு விலக்கினார். “மார்க்சியமும் தேசியப் பிரச்சினையும்” என்ற அவரது புகழ் பெற்ற சிறு நூலின் முதல் கட்டுரையின் ஆரம்ப வரிகளிலேயே இதை தெள்ளத்தெளிவாக விளக்கியிருக்கிறார்:

”ஒரு தேசம் என்பது என்ன?

தேசம் என்பது முதன்மையாக ஒரு சமூகக் குழுமம். ஒரு மக்கள் தொகுதியின் உறுதியாக நிலைபெற்ற சமூகக் குழுமம்.

இச்சமூகக் குழுமம், இன ரீதியாகவோ, பழங்குடியினர் அடிப்படையிலானதோ அன்று. நவீன இத்தாலிய தேசம் ரோமர், டியூட்டானியர், எட்ருஸ்கியர், கிரேக்கர், அராபியர் இன்னும் இதுபோன்ற பல இனங்களால் உருவானது. ஃப்ரெஞ்சு தேசம் கௌல், ரோமர், பிரித்தானியர், டியூட்டானியர் இன்னும் பலரால் உருவானது. பிரிட்டிஷ், ஜெர்மன் இன்னும் இது போன்ற மற்ற தேசங்களும் இவ்வாறு பல்வேறு இனத்தினர், பழங்குடியினரின் கலப்பினால் உருவானவை என்றே சொல்ல முடியும்.

ஆக, ஒரு தேசம் என்பது, வரலாற்று ரீதியாக உருவாகி அமைந்த ஒரு மக்கள் தொகுதியின் சமூகக் குழுமமே தவிர, இன ரீதியாகவோ பழங்குடியினர் அடிப்படையிலோ அமைந்ததன்று.”

(குறிப்பு: மொழியாக்கம் எனது. Community என்பதை சமூகக் குழுமம் என்பதாகவே தொடர்ந்து மொழியாக்கம் செய்து வருகிறேன். அதை social group என்று திருப்பி மொழியாக்கம் செய்து புரிந்து கொள்ள வேண்டாம் என்று கோருகிறேன்)

[What is a nation?

A nation is primarily a community, a definite community of people.

This community is not racial, nor is it tribal. The modern Italian nation was formed from Romans, Teutons, Etruscans, Greeks, Arabs, and so forth. The French nation was formed from Gauls, Romans, Britons, Teutons, and so on. The same must be said of the British, the Germans and others, who were formed into nations from people of diverse races and tribes.

Thus, a nation is not a racial or tribal, but a historically constituted community of people.

http://marxists.org/reference/archive/stalin/works/1913/03a.htm#s1%5D

இந்த முன்நிபந்தனையை வரையறுத்த பின்னரே ஸ்டாலின், அக்கட்டுரையின் பிற்பாதியில் தேசிய இனத்திற்கான தமது வரையறுப்பைத் தந்திருப்பார்.

அவ்வரையறுப்பு பின்வருமாறு:

”ஒரு பொதுமொழி, நிலப்பரப்பு, பொருளாதார வாழ்வு, ஒரு பொதுப்பண்பாட்டின் ஊடாக வெளிப்படும் பொதுவான உளவியல் நிலை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, வரலாற்று ரீதியாக உருவாகி நிலைபெற்ற ஒரு மக்கள் தொகுதியின் சமூகக் குழுமமே ஒரு தேசமாகும்.”

[A nation is a historically constituted, stable community of people, formed on the basis of a common language, territory, economic life, and psychological make-up manifested in a common culture.- மேலுள்ள சுட்டி காட்டும் அதே பக்கத்தில்]

ஆவணம் இவ்வரையறுப்பை மிகச் சரியாக, பிசகேதும் இன்றித் தருகிறது:

”தமிழர்கள் ஒரு தேசிய இனம் எனும் தகுதியுடைய இனம். இவ்வினத்திற்கான பொதுமொழி, தொடர்ச்சியான நிலப்பரப்புடைய பொதுவான வாழும் பகுதி, பொதுப் பொருளாதார வாழ்வு, ஓரினமென்ற மன இயல்பு ஆகிய கூறுகளுடன் வரலாற்று அடிப்படையில் உருவான நிலையான மக்களினம், தமிழ் குமுகாயமாகும். தனக்கென அரசியல் பண்பாட்டு வாழ்வியல் உரிமைகளோடும், இறையாண்மையோடும் இருந்த, இருக்க வேண்டிய ஒரு இனம், தமிழினம் ஆகும்.”  (பக்கம் 31 – 32) (அழுத்தம் எனது. அழுத்தம் தராப்படாத பகுதி ஸ்டாலினின் வரையறுப்பு)

ஆனால், முன்னொட்டாகவும் பின்னொட்டாகவும் சேர்த்திருக்கும் வரிகளிலும், வரையறுப்பின் முதல் சொல்லாக்கத்திலும், மிக வெளிப்படையாக, இனம் என்பதற்கே அழுத்தம் தருகிறது. ஸ்டாலினின் வரையறுப்பைச் சரியாகத் தரும் அதே போதில், அவர் விலக்கி வைத்த இனம் என்ற வகையினத்தின் அடிப்படையிலே தமிழ் தேசத்தை வரையறை செய்கிறது.

தேசத்தின் மையக்கூறாக, தூய இனம் என்ற வகையினத்தைக் கொள்வதாலேயே ஆவணம் முழுக்க இனவாதம் தலைவிரித்து ஆடுவதாக இருக்கிறது.

ஆவணம் விவரித்துச் செல்லும் சமூக வரலாற்றின்படி, இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதுமே (பாகிஸ்தான் உட்பட) தமிழர் என்ற இனத்தால் ஆளப்பட்டது. ஆரிய இனப் படையெடுப்பிற்குப் பின் நிகழ்ந்த இனத்திரிபால் உருவானதே திராவிடம் என்ற இனம். தமிழ் மொழி திரிந்ததால் உருவானவையே இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுதும் பரவியிருக்கும் பிற மொழிகள்.

இத்தகைய இனத்திரிபில் இருந்து, தமிழ் இனத்தையும் தமிழ் மொழியையும் அதன் தூய நிலைக்கு மீட்பதே ஆவணம் முன்மொழியும் அரசியல். இது தேசிய வாதமன்று. தூய இனவாதம்.

இவ்வாறு, இனத்திரிபு என்று நோக்குவதாலேயே, திராவிடத்தை வேரறுக்கக் கோருகிறது ஆவணம். மொழித் திரிபு என்று நோக்குவதாலேயே தமிழ் நாட்டில் வாழும் பிற மொழியினரைத் தம் தாய் மொழி தமிழே என்று உணர்ந்து ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு மென்மையாக மிரட்டவும் செய்கிறது:

”உங்களைப் பிறமொழியாளர் என்று சொல்லி,

உங்களைப் பிறராகப் பார்க்க நாங்கள் விரும்பவில்லை.

உங்கள் மூலத் தாய்மொழியாம் தமிழுக்குத் திரும்பிட

உங்களுக்கு உள்ள முழு உரிமையை நாங்கள் ஏற்கிறோம்.” (பக்கம்: 50)

ஒரு தேசத்தில் சிறுபான்மையினராக வாழும் பிற மொழி பேசுவோர், தமது தாய்மொழியைக் கைக்கொள்வதற்கான முழு உரிமையை ஏற்பதுவே ஜனநாயக அணுகுமுறையாக இருக்க முடியும். அவர்களது மூல மொழி, பெரும்பான்மையினரின் மொழியே என்று கற்பித்து அதற்குத் திரும்பிட உரிமை தருகிறோம் என்பது – இதில் முழு உரிமை வேறாம் – என்பது மிரட்டல் அல்லாமல் வேறு என்ன? இனவாத வெறியில் இருந்தல்லாமல் வேறு எதில் இருந்து இத்தகைய மிரட்டல் எழ முடியும்!

இதன் அடுத்த வரிகளிலேயே மீண்டும்:

தனி இனமாக நீங்கள் வாழ வாழ்த்துகிறோம்; ஆனால் ஒன்று;

தமிழர் தேசத்தில் தமிழர் ஆட்சியை நீங்கள் வாழ்த்துங்கள்!

எனக்கு அடங்கி, என்னை வாழ்த்தினால் நீ இங்கு வாழலாம் என்ற பெரிய அண்ணாத்தையின் (big brother attitude) மென்மையான மிரட்டல் அல்லாமல் இது வேறு என்ன!

ஸ்டாலினின் வரையறுப்பைத் தரும் ஆவணம், அவரது கருத்தில் பல்வேறு இனங்களின் கலப்பினூடாக வரலாற்று ரீதியாக நிலைபெற்ற ஒரு மக்கள் தொகுதியினரே ஒரு தேசமாக உருப்பெறுகின்றனர் என்பதைக் கவனமாகத் தவிர்க்கிறது. (ஸ்டாலினின் இவ்வரையறுப்பைக் காட்டிலும் செறிவான நோக்குகளை இங்கு விரிவஞ்சித் தவிர்க்கிறேன்). பல இனத்தவர், பல மொழி பேசுபவர் கலந்து, நெடுங்கால வரலாற்று தொடர்ச்சியில் ஊடாடி, உருப்பெற இருப்பதே நவீனத் தமிழ் தேசம் என்பதை உணராது, தூய இனவாதச் சகதியில் வீழ்ந்தமையால், இனவெறி விஷத்தைக் கக்குவதாக இருக்கிறது.

எந்தவொரு தேசமும் தூய இனக்குழுவால் நிலைபெற்றவை அல்ல. தூய இனவாதம் தேசியவாதமும் அல்ல. தூய இனவாதம், பாசிசத்தின் முக்கிய அம்சமான ultra – nationalism – அதிதீவிர தேசியவாதமே.

பாசிசத்தின் மூன்றாவது முக்கிய அம்சமான அரசியல் மதம் (political religion) “நாம் தமிழர்” ஆவணத்தில் எங்ஙனம் உருக்கொண்டிருக்கிறது என்பதோடு இப்பகுதியை முடித்துக் கொள்கிறேன்.

செயற்பாட்டுக் கொள்கைகள் பகுதியில், ”நாளைய தமிழர் ஆட்சியில், அரசு சமயம் சாராது. ஆனால், யாருடைய தனிப்பட்ட சமய நம்பிக்கையிலும் அரசு தலையிடாது.” (பக்கம்: 60) “நாம் தமிழர்” ஆட்சி சமயச் சார்பற்றதாக இருக்கும் என்று அறிவிக்கிறது ஆவணம்.

நல்லது. ஆட்சிக் கனவோடு, நல்ல ஆட்சியை நல்குவதாகக் கனவு காண்பது மிக நல்லது.

ஆனால், முரண்பாடுகள் பகுதியில், மூன்றாம் முரண்பாடாக ”தமிழியத்தியற்கும் முகமதியத்திற்கும், தமிழியத்திற்கும் கிறித்துவத்திற்குமிடையே முரண்பாடு” (பக்கம்: 37) என்று வரையறுக்கிறது ஆவணம்.

இதை விளக்குமிடத்தில் கீழ்வருமாறு விரித்துரைக்கிறது:

“3 ஆம் முரண்பாடுகளான முகமதியமும் கிறுத்தவமும் தமிழ்த் தேசியத்தை ஒவ்வொரு காலத்தில் ஆளுமை செலுத்தியவை; சட்டப்பாதுகாப்பும், சொத்துடைமை வலுவும், பன்னாட்டுப் பின்புலமும் கொண்டு, மதவழித் தனி இனக்கட்டுமானம் கொண்டவை; முகம்மதியத் தமிழரும், கிறித்தவத் தமிழரும் தங்களுடைய முதன்மை அடையாளம், தமிழ்த் தேசிய அடையாளமே என்று உணர்ந்தறிந்து வருவாராயின், நட்பு முரண் வகையிலும், அல்வழிப் பகைமுரண் வகையிலும் இடம்பெறுவர்; இவர்கள் எச்சரிக்கையோடும் விழிப்போடும் அன்போடும்  கையாளப்பட வேண்டிய தரப்பினர்.” (பக்கம்: 39)

சமயச்சார்பற்ற அரசமைக்கப் போவதாகக் கனவு காணும் ஒரு கொள்கை ஆவணம், எல்லாச் சமயத்தினரையும் சமமாக அணுகியிருக்க வேண்டும். குறைந்தது “எச்சரிக்கையாக அணுகப்பட வேண்டியவர்கள்” என்று பட்டியலிட்டால், அதில் அனைத்து மதத்தினரையுமாவது சேர்த்திருக்க வேண்டும். ”நாம் தமிழர்” ஆவணமோ இஸ்லாமியர்களையும் கிறித்தவர்களையும் “சந்தேகப் பட்டியலில்” சேர்த்துவிட்டு, இந்துக்களுக்கு அதிலிருந்து விதிவிலக்கு அளித்திருக்கிறது. ஆர். எஸ். எஸ். பி. ஜே. பி. சிவசேனா ஆகிய இந்துத்துவ சக்திகளின் ”கொள்கைகளுக்கும்” இதற்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை வாசிப்பவர்களின் கற்பனைக்கு விட்டுவிடலாம்.

என்றாலும், தமிழக அரசியல் வரலாற்றிலேயே முதன் முதலாக, இஸ்லாமியர்களையும் கிறித்தவர்களையும் “சந்தேகப் பட்டியலில்” சேர்த்த கொள்கையை அறிவித்த முதல் ஆவணம் என்ற பெருமையையும் “நாம் தமிழர்” ஆவணமே தட்டிச் செல்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடாமல் விடுவது வரலாற்றுக்கு துரோகம் செய்வதாகிவிடும்.

இத்தகைய நுட்பமான இந்துத்துவச் சார்புக் கொள்கையை அறிவித்தாலும், ஆவணம் எந்த ஒரு மதத்தையும் தனது உத்தியோகப்பூர்வமான மதமாக ஒப்புக்கொண்டுவிடவில்லை. மாறாக, பாசிசத்தின் கூறான, அரசியல் மதம் (political religion) ஒன்றையே தனது கொள்கையாக தெளிவாக அறிவிக்கிறது.

கலைச்சொல் விளக்கம் பகுதியில் ”தமிழியம்” என்பதாக ஆவணம் கீழ்க்கண்டவாறு வரையறை தருகிறது:

தமிழியம்: ஐந்திணை மரபுசார்ந்த இயற்கை நெறி, எண்ணியம் சார்ந்த அறிவியநெறி, பொதுமை சார்ந்த உலகியநெறி, உயிரிநேயம் சார்ந்த அருள்நெறி ஆகியவற்றை உ:ள்ளடக்கிய அறம், பொருள், இன்பம் போற்றும் விழுமிய வாழ்வியம் (வாழ்வியல் நெறி). (பக்கம்: 117)

இது ஒரு மதம் சாராத வரையறுப்பு என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், இந்த வரையறுப்பின்படி வாழ்ந்தாலே ஒருவர் தமிழர் என்ற வரையறைக்குள் வருவர் என்று நிபந்தனையையும் விதிக்கிறது ஆவணம்: ”தமிழியத்தை வாழ்வியல் நெறியாகவும், தமிழர் நலனை நடைமுறையாகவும் கடைப்பிடிப்பவர் வாழும் தமிழர் ஆவார்.” (பக்கம்: 116)

இந்த வரையறுப்பின்படி இன்று வாழும் தமிழரில் ஒருவரைக்கூடத் தமிழராகச் சொல்லமுடியாது (”நாம் தமிழர்” இயக்கத்தவரின் தலைவர் கூட இதன்படித் தமிழர் அல்லர் என்றாகும்) என்பது ஒருபுறம் இருக்க, பாசிசத்தின் மூன்றாவது வரையறுக்கும் அம்சமான அரசியல் மதத்தை “நாம் தமிழர்” ஆவணம் தமிழ் மக்கள் மீது திணிக்கிறது என்பதுவே இங்கு கவனத்திற்குரியது.

மதம் தொடர்பான தனது நிலைப்பாடாக ஹிட்லர் கூறியதோடு, இந்த வரையறுப்பை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது நலம்:

“தேசிய சோஷலிசம், சற்று நீண்ட காலம் ஆளுகையில் இருந்துவிட்டால், நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதிலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்ப்பதுகூட சாத்திமற்றுப் போகும்.

நீண்ட கால நோக்கில், தேசிய சோஷலிசமும் மதமும் ஒத்திசைந்து இருப்பது சாத்தியப்படாத ஒன்று.

இந்த முரண்பாட்டை மதத்திற்கு எதிரான போராக அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளலாமா என்று சி. எஸ். எழுப்பிய கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும் முகமாக ஃப்யூரர் மேற்கொண்டு கூறியதாவது:

இல்லை. இதன் பொருள் மதத்திற்கு எதிராக நாம் போர் தொடுக்கப் போகிறோம் என்பதில்லை. சிறந்த தீர்வு என்பது, எந்தவிதமான களையெடுப்புகளும் செய்யாமலேயே, இம்மதங்கள் தம்மைத் தாமே அழித்துக்கொள்ளும்படி விட்டுவிடுவதாகவே இருக்கும்.”

[When National Socialism has ruled long enough, it will no longer be possible to conceive of a form of life different from ours.

In the long run, National Socialism and religion will no longer be able to exist together.

On a question from C. S., whether this antagonism might mean a war, the Fuehrer continued:

No, it does not mean a war. The ideal solution would be to leave the religions to devour themselves, without persecutions.

HITLER’S TABLE TALK 1941-1944: His Private Conversations. Translated byNorman Cameron and R.H. Stevens Introduced and with a new Preface byH.R. Trevor-Roper]

ஹிட்லர், ஆட்சியைப் பிடிக்கும் முன்பாகவும் சரி, கைக்கொண்ட பிறகும் சரி, எந்த மதத்தினர் மீதும் தாக்குதல் தொடுக்கவில்லை (யூதர்கள் மீதான தாக்குதல் இனவெறி அடிப்படையிலே இருந்தது). ஜெர்மனியில் ப்ரொட்டஸ்டண்ட் கிறித்தவர்களின் பலம் உணர்ந்து அவர்களைப் பகைத்துக் கொள்ளாமல், கண்டும் காணாமல் இருக்கும் நிலையையே எடுத்தான். சில வேளைகளில் ஊக்குவிக்கவும் செய்தான்.

தமிழகத்தில் முளைவிட்டிருக்கும் பாசிஸ்ட்டுகள், இஸ்லாமியர்களையும் கிறித்தவர்களையும் “சந்தேகப் பட்டியலில்” சேர்த்துவிட்டு, ”இந்து” மதத்தினர்பால் கண்டும் காணாத நிலையெடுத்திருப்பது அதற்கு ஒப்பானதே. ஹிட்லரைப் போலவே, நாஜிக் கொள்கைக்கு நிகரான, அரசியல் மதமாக “தமிழியம்” என்ற அரசியல் மதத்தையும் முன்மொழிந்திருப்பதுவும் அப்பட்டமான பாசிசமே!

———————————————

பின்குறிப்பு:

பாசிச அபாயத்திற்கு உடனடியாக எதிர்வினையாற்ற வேண்டும் என்ற வேகத்தில் ”கீற்று” இணைதளத்திற்காக எழுதப்பட்ட கட்டுரைத் தொகுதியில் இருந்து சில பகுதிகளை, இத்தொகுப்பின் அவசியம் கருதி எடிட் செய்து பகிர்கிறேன். உடனடி எதிர்வினையாக எழுதியதுகையில் நேர்ந்த சிறு தவறுகளையும் ”முன் பின்னாக” வரிசை மாறியிருந்த தவறுகளையும் திருத்தியிருக்கிறேன். நன்றி!

அரசியல் இல் பதிவிடப்பட்டது . குறிச்சொற்கள்: , , . Leave a Comment »

வாய்ப்பாட்டு மார்க்சியரின் அலுங்காத இந்திய எதிர்ப்பும் அமெரிக்க தீர்மானத்தின் சட்ட நுணுக்க அரசியலும்

கடந்த வருடம் மார்ச் மாதத்தில் அமெரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்தை இந்திய அரசு நீர்த்து போகச் செய்த விடயம் உலகறிந்தது. தீர்மானம் நிறைவேறிய பிறகு இலங்கை அரசின் அமைச்சரவைப் பிரதிநிதி கெஹெலியா ரெம்புக்வேலா, தீர்மானத்தில் ஒரு முக்கியமான அழுத்தம் நீக்கப்பட்டதற்கு தமது அரசு இந்தியாவிற்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறது என்று அறிவித்தார்.

அமெரிக்காவின் தெற்கு மற்றும் மத்திய ஆசிய விவகாரங்களுக்கான அரசு துணைச் செயலாளர் ராபர்ட் ப்ளேக்கும், இத்தீர்மானத்தின் அம்சங்களை வடிவமைப்பதில் அமெரிக்காவுடன் இந்தியாவும் மிக நெருக்கமாக ஒத்துழைத்தது என்று அறிவித்தார். ஆக, பெயரளவில் அது அமெரிக்க தீர்மானமாக இருந்தாலும், இந்தியாவின் ஒத்துழைப்பின்றி அதன் அம்சங்கள் வரையறுக்கப்பட முடியாது என்பது தெளிவு.

இவ்வருடமும், தீர்மானத்தின் இரண்டாவது வரைவிலேயே மிக மோசமான திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இலங்கை அரசு இராணுவ நீக்கம் செய்யவேண்டும் என்று முதல் வரைவில் இருந்த பகுதியே நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. மீண்டும், செப்டெம்பர் மாதம் வர இருக்கும் ஐநா மனித உரிமைக் கவுன்சிலின் அமர்வு வரையில் சிங்கள அரசுக்கு அவகாசமும் அனுசரணையும் வழங்கப்பட உள்ளது. கடந்த வருடமும் சிலர் அமெரிக்க தீர்மானத்தை எதிர்க்கக்கூடாது என்றும் இந்திய அரசை எதிர்த்து போராடுவதே நமது வேலை என்றும் குட்டையைக் குழப்பினார்கள்.

இவ்வருடமும் அதே குழுவினர் அமெரிக்க தீர்மானத்தை எதிர்ப்பது நமது வேலை அல்ல. ”வலுவான” தீர்மானம் ஒன்றை ஐநா மனித உரிமை கவுன்சிலில் கொண்டுவரும்படி இந்திய அரசை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். அத்திசையில் நமது போராட்டங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகிறார்கள். அத்தகைய வாதம் இந்திய அரசுக்கு எவ்வகையில் சாதகமானது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

முதலில், அமெரிக்க தீர்மானத்தின் முக்கிய அம்சம் ஒன்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்வது நல்லது. அமெரிக்கா முன்மொழியும் தீர்மானம் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பான விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதையே தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறது. இனப்படுகொலை என்ற வார்த்தையையே மிகக் கவனமாகத் தவிர்த்து வருகிறது. அவ்வாறு தவிர்ப்பதன் காரணம் என்ன? இனப்படுகொலை குறித்த விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற நோக்கில் தீர்மானம் இயற்றினால் ஏற்படும் பாரதூர விளைவுகள் யாவை?

1948 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற இனப்படுகொலைக்கு எதிரான ஜெனீவா மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மான அறிக்கையின் முதல் பிரிவு, இனப்படுகொலையை தண்டனைக்குரிய குற்றமாக வரையறுக்கிறது. இரண்டாம் பிரிவு, இனப்படுகொலைக்கான வரையறையைத் தருகிறது. மூன்றாம் பிரிவு, இனப்படுகொலை தொடர்பாகத் தண்டனைக்குரிய செயல்கள் எவை என்று வரையறுக்கிறது. அவை பின்வருமாறு:

அ) இனப்படுகொலை

ஆ) இனப்படுகொலை செய்வதற்காகச் சதித் திட்டம் தீட்டுதல்

இ) இனப்படுகொலை செய்ய நேரடியாகவும் பகிரங்கமாகவும் தூண்டுதல்

ஈ) இனப்படுகொலை செய்ய முயற்சித்தல்

உ) இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையாக இருத்தல். (Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide Adopted by Resolution 260 (III) A of the United Nations General Assembly on 9 December 1948.)

இப்பிரிவுகள் சிலவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் நுட்பத்தையும் புரிந்துகொள்வது அவசியம். பொதுவாக, அனைத்து நாட்டுச் சட்டங்களும், குற்றத்தைப் புரிந்தவரை முதன்மைக் குற்றவாளி என்று வரையறுக்கின்றன. இரண்டாம் நிலைக் குற்றவாளிகளாக, முதன்மைக் குற்றவாளியின் குற்றச் செயலுக்கு உடந்தையாக இருந்தவர்களை வரையறுக்கின்றன. “உடந்தையாக” இருந்தவர்களுக்கான வரையறை என்பது குற்றத்தை இழைக்கத் துணைபுரிந்தவர்கள், திட்டம் தீட்டியதில் பங்குபெற்றவர்கள், குற்றத்தை இழைக்கத் தூண்டியவர்கள் எனப் பலப் படிநிலைகள் கொண்டது.

குற்றத்தின் தீவிரத்தன்மையைப் பொறுத்து இரண்டாம் நிலைக் குற்றவாளிகளான உடந்தையாக இருந்தவர்களுக்கான தண்டனையின் தீவிரம் மாறுபடும். மேலே குறித்துள்ள படிநிலை வரிசையில் அவர் எந்நிலையில் இருக்கின்றார் என்பதைப் பொறுத்து அவருக்கான தண்டனையின் தீவிரம் மாறுபடும். எடுத்துக்காட்டாக, கொலைக் குற்றத்தைச் செய்தவருக்கு, அவர் அக்கொலைக் குற்றத்தைச் செய்யப் போகிறார் என்று தெரிந்தே அதற்கான ஆயுதத்தைத் அளிப்பவருக்கு நிச்சயம் தீவிரமான தண்டனை கிடைக்கும். தெரிந்தே ஆயுதத்தைத் தந்தவருக்கும், அக்கொலையைச் செய்யத் திட்டமிடுவதில் பங்குபெற்ற – ஆனால், நேரடியாகக் கொலையைச் செய்யாத மற்றொருவருக்கும் இடையில் “உடந்தையின்” தன்மையில் வித்தியாசம் இருப்பதால், தண்டனையின் தீவிரத்திலும் வித்தியாசம் இருக்கும்.

இனப்படுகொலை குறித்தான சர்வதேசச் சட்டம் இதிலிருந்து மாறுபட்டது. சர்வதேசச் சட்டம் இனப்படுகொலையை “குற்றங்களில் எல்லாம் ஆகப்பெரும் குற்றம்” – “Crimes of Crimes” என்று வகைப்படுத்துகின்றது. இக்குற்றத்தை நிச்சயமாக ஒரு நபரால் மட்டுமே நிகழ்த்த முடியாது. பல்வேறு படிநிலைகளில் பல்வேறு நபர்கள், தரப்பினரின் ஒத்துழைப்பின்றி, பங்குபெறுதல் இன்றி இனப்படுகொலை நிகழமுடியாது. ஆகையால், அவ்வாறு பங்குபெறும் எந்த ஒரு நபரும், தரப்பும் தண்டனையில் இருந்து தப்பிவிடக்கூடாது என்பதில் கூடுதல் அக்கறையோடு சர்வதேசச் சட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

இனப்படுகொலையைக் களத்தில் நிகழ்த்துபவர்கள் ஈழத்தில் நிகழ்ந்தது போல, மிகச் சாதாரணமான சிங்கள இராணுவ வீர்ர்களாக இருக்கலாம். அல்லது ருவாண்டாவில் நிகழ்ந்தது போல இராணுவ வீர்ர்கள் மட்டுமின்றி மிகச் சாதாரண அண்டை வீட்டுக்காரராகவும் இருக்கலாம். ஜெர்மனியில் யூத இனப்படுகொலையைக் களத்தில் நிகழ்த்திய மிகச் சாதாரணமான அரசு ஊழியர்களாகவும் இருக்கலாம். நடப்பில், பெரும்பாலான இனப்படுகொலைகள் இத்தகைய “சாதாரண” மனிதர்களாலேயே களத்தில் நிகழ்த்தப்படுகின்றது.

இனப்படுகொலையை நிகழ்த்தத் தூண்டுபவர்கள், திட்டமிடுபவர்கள், வழிநடத்துபவர்களோ களத்தில் இருந்து வெகுதொலைவில் இருப்பவர்கள். அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் நபர்கள் – ஜனாதிபதிகள், சர்வாதிகாரிகள், இராணுவ உயர் அதிகாரிகள், சிவில் உயர் அதிகாரிகள். இராஜபக்சே காய்கறி நறுக்குவதற்காகக் கூட தன் வாழ்நாளில் ஒருமுறைகூட கத்தியைப் பிடிக்காதவராக இருக்கலாம். ஹிட்லர் தனிப்பட்ட முறையில் ஆகப்பெரும் கோழையாக இருக்கலாம். ஆனால், இவர்களே இனப்படுகொலையின் சூத்திரதாரிகள்.

தேசியச் சட்டங்களின்படி நோக்கினால், இனப்படுகொலையைத் ”திட்டமிடுவது, தூண்டுவது, வழிகாட்டுவது” ஆகிய குற்றங்கள் இரண்டாம் நிலைக் குற்றங்கள் என்ற அளவிலே நின்றுவிடும். நேரடியாகக் களத்தில் இனப்படுகொலையைச் செய்தவர்களே முதன்மைக் குற்றவாளிகள் ஆனபடியால், அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் தண்டனையைக் காட்டிலும் குறைவான தண்டனையே தமக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அதிகாரத்தின் உச்சங்களில் இருப்பவர்கள் தப்பித்துக் கொண்டுவிட முடியும். இதை மனதில் கொண்டு, இனப்படுகொலை தொடர்பாகத் தண்டனைக்குரிய செயல்களாக இனப்படுகொலைக்கு எதிரான ஜெனீவா மாநாட்டுத் தீர்மானத்தின் மூன்றாம் பிரிவு வரையறுத்துள்ள செயல்களை மீண்டும் பார்ப்போம்:

அ) இனப்படுகொலை

ஆ) இனப்படுகொலை செய்வதற்காகச் சதித் திட்டம் தீட்டுதல்

இ) இனப்படுகொலை செய்ய நேரடியாகவும் பகிரங்கமாகவும் தூண்டுதல்

ஈ) இனப்படுகொலை செய்ய முயற்சித்தல்

உ) இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையாக இருத்தல்.

இவற்றில் முதலாவதும் நான்காவதும் (இனப்படுகொலை, இனப்படுகொலை செய்ய முயற்சித்தல்) களத்தில் நேரடியாக இனப்படுகொலை செய்பவர்கள் குறித்தவை. இரண்டாவதும் மூன்றாவதும் (இனப்படுகொலை செய்வதற்காகச் சதித் திட்டம் தீட்டுதல், இனப்படுகொலை செய்ய நேரடியாகவும் பகிரங்கமாகவும் தூண்டுதல்) களத்தில் இனப்படுகொலையில் ஈடுபடாத, அதிகாரத்தின் உச்சங்களில் பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருப்பவர்கள் குறித்தவை. இறுதியாக வருவது இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையாக இருத்தல். அதாவது, சர்வதேசச் சட்டம், வழமையான தேசியச் சட்டங்களின்படி குற்றத்திற்கு உடந்தையாக இருக்கும் இரண்டாம்நிலைக் குற்றவாளிகள் செய்யக்கூடிய செயல்களான ”சதித்திட்டம் தீட்டுதல், தூண்டுதல்” ஆகியவற்றை முதல் நிலைக் குற்றச்செயல்களாக வரையறுக்கிறது.

இத்தகைய நுட்பத்தின் மூலம், குற்றத்தில் நேரடியாக ஈடுபடாத, அதிகாரத்தின் உச்சங்களில் பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருக்கும், ஆனால் இனப்படுகொலையின் சூத்திரதாரிகளான ஜனாதிபதிகள், சர்வாதிகாரிகள், இராணுவ உயர் அதிகாரிகள், சிவில் உயர் அதிகாரிகள் எவரும் எவ்வகையிலும் தப்பித்துவிடுவதற்கான வழிகளை அடைத்துவிடுகிறது. இவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட வேறுவகைகளிலான செயல்களை இனம்பிரித்துக் காண, ”உடந்தையாக இருத்தல்” என்று தனியாக ஒரு பிரிவையும் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது. அவற்றையும் தண்டனைக்குரிய குற்றங்களில் ஒன்றாகத் தனித்தும் நேரடியாகவும் குறிப்பிடுவதன் மூலம் “குற்றங்களில் எல்லாம் ஆகப்பெரும் குற்றமான” இனப்படுகொலையைப் பொறுத்த அளவில், முதல்நிலைக் குற்றங்கள் – இரண்டாம்நிலைக் குற்றங்கள் என்ற பிரிவினைக்கே இடம் இல்லை என்பதை வலியுறுத்துகின்றது.

இது தொடர்பில் கவனத்திற்குரிய மேலும் இரு அம்சங்கள் உண்டு. ஒன்று, சர்வதேசச் சட்டங்களின்படி களத்தில் நேரடியாக இனப்படுகொலையில் ஈடுபட்ட குற்றவாளி தண்டனைபெறாமல் இருந்தாலும் (தப்பித்து தலைமறைவாக இருக்கும்பட்சத்தில்) இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையானவரை அக்குற்றச் செயலுக்காகத் தண்டிக்க முடியும். மற்றது, இனப்படுகொலையை நிகழ்த்துவதற்குப் பயன்பட்ட கருவிகளை, ஆயுதங்களை, பிற பொருட்களை (எ. கா: விஷவாயு) அளித்த தனியார் நிறுவனங்களும் அதன் அதிகாரிகளும்கூட இனப்படுகொலைக் குற்றத்திற்கு உடந்தையானவர் என்று தண்டிக்கப்பட முடியும்.

இதில் நாம் அடுத்து கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது இறுதியாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையாக இருத்தல். இனப்படுகொலையில் உடந்தையாக இருந்தமையாகக் கருதத்தக்க செயல்கள் யாவை?

ருவாண்டாவிற்கான சர்வதேசக் குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தின் பிரிவு 91 இனப்படுகொலையில் உடந்தையாக இருப்பவர்களை கீழ்க்கண்டவாறு வரையறுக்கிறது:

1) அன்பளிப்புகள், வாக்குறுதிகள், மிரட்டல்கள், அதிகார அத்துமீறல், குற்றமாகக் கருதத்தக்க வகைகள் அல்லது சூழ்ச்சிகள் மூலம் அத்தகையை செயலைச் செய்யும்படி நேரடியாகத் தூண்டுதல் அல்லது செய்யும்படி ஆணையிடும் நபர் அல்லது நபர்கள்.

2) அத்தகைய செயலில் பயன்படுத்தப்படும் என்பதை அறிந்தே, ஆயுதங்கள், கருவிகள் அல்லது வேறு வழிவகைகளைப் பெற்றுத்தருதல்.

3) அத்தகைய செயலைச் செய்யும் குற்றவாளி அல்லது குற்றவாளிகள் அத்தகைய செயலைச் செய்வதற்குத் தயார்படுத்தல் அல்லது திட்டமிடுதல் அல்லது அச்செயலைத் திறம்படச் செய்து முடித்தலுக்கு அறிந்தே உதவி செய்யும் அல்லது தூண்டுதல் செய்யும் நபர் அல்லது நபர்கள்.

இவற்றில், மூன்றாவதான செயல்களில் ஈடுபட்டதாக இந்திய அரசைக் குற்றம்சாட்டுவதற்கு போதுமான ஆதாரங்களை உடனடியாகத் திரட்ட முடியாதென்றாலும், அத்தகைய வகையில் இந்தியா செயல்பட்டிருக்கிறது என்பது பலமான ஊகத்திற்கு உரியது என்று குறைந்தபட்சமாகவேணும் கூற இயலும்.

ஆனால், இரண்டாவது செயலில் இந்திய அரசு ஈடுபட்டிருக்கிறது என்பதற்கான ஆதாரங்கள் வெளிப்படையாகவே இருக்கின்றன. 2000 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு சிங்கள அரசிற்கு சுகன்யா என்று பெயரிடப்பட்ட ஆழ்கடல் ரோந்துக் கப்பலையும் 2007 ஆம் ஆண்டு (இனப்படுகொலை போரின் துவக்கத்தில்) விக்ரம் என்று பெயரிடப்பட்ட ஆழ்கடல் ரோந்துக் கப்பலையும் வாடகைக்கு அளித்திருக்கிறது. மேலும் இந்திரா என்று பெயரிடப்பட்ட ராடார்களை 2006 – இல் இரண்டும் 2007 – இல் இரண்டும் அளித்திருக்கிறது. (Arms Trade with Sri Lanka – global business, local costs. Jonas Lindberg, Camilla Orjuela, Siemon Wezeman, Linda Åkerström, 2001 பக்: 44 – 45) இவ்வாயுதங்களின் உதவியில்லாமல் சிங்கள அரசாங்கம் இனப்படுகொலையை நடத்தி முடித்திருக்கவியலாது.

இந்த ஆதாரம் ஒன்றே, ஈழத்தில் இனப்படுகொலையை நிகழ்த்திய சிங்கள அரசிற்கு, ஆங்கு இனப்படுகொலை அரங்கேறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்தே உதவி செய்த இந்திய அரசு அவ்வினப்படுகொலைக்குத் துணைநின்ற உடந்தையான குற்றவாளி என்பதைக் காட்ட போதுமானது. சற்று முன்னர் குறித்துள்ளபடி, “குற்றங்களில் எல்லாம் ஆகப்பெரும் குற்றமான” இனப்படுகொலையில் முதல் நிலைக் குற்றம், இரண்டாம் நிலைக் குற்றம் என்ற பாகுபாட்டிற்கே இடமில்லை. அவ்வகையில் இந்திய அரசைச் சர்வதேசச் சட்டத்தின் கீழ் இனபடுகொலை குறித்த விசாரணையில் குற்றவாளிகளில் ஒரு தரப்பாக நிறுத்த முடியும். அதே போன்று, அமெரிக்க அரசும் பிரிட்டிஷ் அரசும் இனப்படுகொலையில் உடந்தையான தரப்பினராக நிறுத்தப்பட முடியும்.

அத்தகைய ஒரு சூழல் ஏற்பட்டுவிடாமல் இருப்பதற்காகவே, ஐநாவின் மனித உரிமைக் கவுன்சிலின் தீர்மானங்களில், இனப்படுகொலை என்ற வார்த்தையை அமெரிக்க அரசும் இந்திய அரசும் மிகக்கவனமாகத் தவிர்த்து வருகின்றன. தற்சார்பான பன்னாட்டு விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற மெலிதான அழுத்தத்திலும்கூட இனப்படுகொலை குறித்து கவனமாக மௌனம் காக்கின்றன.

மாற்றாக, மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் போர்க்குற்றங்கள் குறித்த விசாரணையே (ஒருவேளை நடந்தால்) நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதையே தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றன. இவ்விடயங்கள் குறித்த விசாரணையில், சிங்கள அரசு மற்றும் விடுதலைப் புலிகள் ஆகிய இரு உள்நாட்டுத் தரப்புகள் மட்டுமே குற்றவாளி எனக் குற்றம் சுமத்தப்பட முடியும். மூன்றாம் தரப்பான வேறு நாடுகளை உடந்தையான குற்றவாளிகள் என்று குற்றம் சாட்டுவதற்கான வாய்ப்பு மிக மிகக் குறைவு. கிட்டத்தட்ட வாய்ப்பே இல்லை என்றும் கூறலாம்.

இலங்கை தீவினில் நடைபெற்ற போர் சர்வதேசச் சட்டங்களின்படி ஒரு “உள்நாட்டு போர்”. சர்வதேச போர் அன்று. ஆனால், சர்வதேச நாடுகளின் பங்களிப்பைப் பலவகைகளில் (அமைதிப் பேச்சு வார்த்தைகள், இராஜ தந்திரத் தலையீடுகள், ஆயுதங்கள் கொள்வினை) கொண்டிருந்த போர். இதில், சர்வதேச நாடுகளின் பலவிதமான பங்களிப்புகளும் தலையீடுகளும் அதன் விளைவுகளும் வெளிவருவதைத் தவிர்த்துவிட்டு, “உள்நாட்டு போர்” குறித்த உள்நாட்டு விசாரணையோடு, உள்நாட்டுத் தரப்புகளை மட்டுமே குற்றவாளிகளாக நிறுத்திப் பிரச்சினையை அதோடு மூடிவிடவே இந்திய அமெரிக்க அரசுகள் முயற்சிக்கின்றன.

இனப்படுகொலை குறித்த தற்சார்பான சர்வதேச விசாரணை ஒன்று நடைபெற்றால், இனப்படுகொலை நடைபெற்றுள்ளது என்பது உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டால், உடந்தைக் குற்றவாளிகள் அனைவரும் குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற நேரிடும். புவிசார் அரசியல் என்ற அம்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, இலங்கை அரசின் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எதையும் ஐநா மன்றமோ ஐநாவின் மனித உரிமைக் கவுன்சிலோ எடுத்துவிடாமல் இந்திய அமெரிக்க அரசுகள் தடையாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு முக்கிய காரணம். “வலுவான”தொரு தீர்மானத்தை ஐநா மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் கொண்டுவருமாறு இந்திய அரசை நிர்பந்தித்து போராட வேண்டும் என்ற வாதத்திற்குத் திரும்புவோம்.

இதுவரை விளக்கியிருப்பதை மனதில் கொண்டால், இந்த வாதம் இனப்படுகொலையில் உடந்தைக் குற்றவாளியாகக் குற்றம்சாட்டப்பட வேண்டிய இந்திய அரசிற்கு அத்தகையை நெருக்கடி உருவாகாமல் தடுக்கும் வாதம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். வேறுவகையில் இத்தகைய வாதத்தை வைப்பவர்களை குற்றத்திற்கு உடந்தையான தரப்பிற்கு உடந்தையாக இருப்பவர்கள் என்றே சொல்ல முடியும். உடந்தைக் குற்றவாளிக்கு உடந்தையான இத்தரப்பின் முன்வரிசையில் தோழர் தியாகு நிற்கிறார். வாய்ப்பாட்டு மார்சியர்களின் முற்றிய தமிழ் வாரிசே தான் என்று வரிந்து கட்டிக் கொண்டு நிற்கிறார். திண்ணைப் பேச்சு மார்சியத்தை தாண்டியவரல்ல என்று சாட்சியமளிக்கிறார்.

திண்ணைப் பேச்சு மார்க்சியர்களுக்கே உரிய குதர்க்கத்தோடு, “இனப்படுகொலை என்ற முன்முடிவோடு எப்படிப் பன்னாட்டு விசாரணையை கோரமுடியும்?” என்று எதிர் கேள்வியும் எழுப்புகிறார். இவ்விடயம் தொடர்பாக, 2004 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் 18 இல் ஐநா மன்றத்தின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் இயற்றப்பட்ட தீர்மானம் 1564 இன்படி அமைக்கப்பட்ட டார்ஃபர் குறித்த பன்னாட்டு விசாரணைக் குழு, டார்ஃபரில் சர்வதேச மனிதநேயச் சட்டங்களும் மனித உரிமைச் சட்டங்களும் மீறப்பட்டுள்ளனவா என்பதை மட்டுமின்றி இனப்படுகொலை நிகழ்ந்துள்ளதா இல்லையா என்பதைப் பற்றியும் விசாரிக்க அதிகாரம் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டது என்பதை அவரது கவனத்திற்கு கொண்டுவர விரும்புகிறேன்.

(Acting under Chapter VII of the United Nations Charter, on 18 September 2004 the Security Council adopted resolution 1564 requesting, inter alia, that the Secretary-General ‘rapidly establish an international commission of inquiry in order immediately to investigate reports of violations of international humanitarian law and human rights law in Darfur by all parties, to determine also whether or not acts of genocide have occurred, and to identify the perpetrators of such violations with a view to ensuring that those responsible are held accountable’. – Report of the International Commission of Inquiry on Darfur to the United Nations Secretary-General Pursuant to Security Council Resolution 1564 of 18 September 2004)

இவ்வாறு உண்மைக்குப் புறம்பான கருத்துக்களைப் பரப்பி, இனப்படுகொலை என்ற நோக்கில் விசாரணை நடத்தக் கோருவதையே கேள்விக்குரியதாக்கும் தியாகு, வெறுமனே திண்ணை பேச்சு வாய்ப்பாட்டு மார்க்சியர் மட்டும்தானா அல்லது வேறு ஏதேனும் நலன்களால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளாரா என்ற சந்தேகத்தையே இது எழுப்புகின்றது. இவரோடு சேர்ந்து இயங்கும் வாய்ப்பாட்டு மார்க்சியக் குழுவினரும், “பிரதான எதிரி” “புரட்சியை ஏற்றுமதி செய்யவியலாது” “ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகப் போராடுவது என்பது உள்நாட்டு அரசை எதிர்த்து போராடுவது” என்பது போன்ற லெனினிய சூத்திரங்களை ஒப்பித்துக் கொண்டே, குற்றத்திற்கு உடந்தையான தரப்பிற்கு உடந்தையாக செயல்படுகின்றனர்.

சுற்றுச்சூழல் தொடர்பான தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்றை வைத்திருக்கும் பா. ம. கவை சேர்ந்த அருள் இரத்தினம் என்பவரும், தி. மு. க வின் “டெஸோ” குழுவினரும்கூட இந்திய அரசிற்கு நிர்ப்பந்தம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற தியாகுவின் வாதத்தையே மீண்டும் மீண்டும் வைக்கின்றனர். பன்னாட்டு பெரும் நிறுவனங்களின் பிடியிலும் பார்ப்பனர்களின் கட்டுக்குள்ளும் அகப்பட்டிருக்கும் இந்திய அம்னெஸ்டி “கம்பெனியும்” ”வலுவான தீர்மானத்தைக் கொண்டுவருமாறு பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கை வலியுறுத்தும்” கையெழுத்து இயக்கமொன்றை முன்னெடுத்திருக்கிறது.

மார்க்சிய எதிர்ப்பு, அமெரிக்க ஆதரவு தமிழ்நாட்டு என். ஆர். ஐ பெயர்ப் பலகை அமைப்பு ஒன்றும் அமெரிக்காவை எதிர்க்கக்கூடாது என்று தீவிர “லாபி” இயக்கமொன்றை முன்னெடுத்திருக்கிறது.

மேடையில் ஆடுபவர் யாரென்று தெரிகிறது. ஆட்டுவிப்பவர் யாரோ?

தொடர்பில் வாசிக்க வேண்டியவை: 

Genocide in International Law The Crimes of Crimes, William A. Schabas, Cambridge University Press 2000.

Enforcing international humanitarian law: Catching the accomplices, William A. Schabas,   RICR Juin IRRC June 2001 Vol. 83 No 842 (439 – 458)

The Permanent International Criminal Court – Legal And Policy Issues Edited by Dominic McGoldrick, Peter Rowe and Eric Donnelly. Oxford and Portland Oregon, 2004.

நன்றி: tamilsnow.com